26 jan 2018 Retrospectieve van bezoek Australië

Ons bezoek aan Australië zit er bijna op, en het is tijd om nog enkele impressies en reflecties weer te geven.

We hebben veel beestjes gezien, heel veel. In vergelijking met NZ ongeloofelijk veel. Het leuke is dat ze meestal geen schrik hebben van mensen, en speciaal op de campings. Hier volgen twee voorbeelden:

‘s Morgens en ‘s avonds geven ze van katoen, in concurrentie met de lachende kookaburra. (Ik laat de eer aan Ilse om een videooke en een foto van deze laatste te tonen)

Op ons allereerste wandeling in Australie ( in de tuin van het Heide museum in Melbourne ) zagen we onze eerste witte Kockatoos, en we dachten dat ze ontsnapt waren uit een kooi. Toen wisten we nog niet dat er ons nog duizenden vogels zouden verassen met hun verschijning en gezang. Heerlijk.

Helaas heeft deze blauw getongde hagedis hierboven zijn bek niet open gedaan, want dan zag hij er zo uit:

Eastern Blue-tongue Lizard (Tiliqua scincoides). Found in a wide variety of habitats from south-eastern SA, Vic, eastern NSW, Qld and NT. Photo was taken at Coffs Harbour, NSW, Australia.

Ilse ( of het brood?) charmeert een Crimson Rosella papegaai

Onze Skippy – de campervan – heeft ons goed geholpen. We hebben hem in die 64 dagen en 7500km goed leren kennen en als we zo eens rond ons keken op campings naar de alternatieven, dan zijn we best tevreden met onze keus. Hier zijn enkele momentopnames:

We hebben online een kleine bbq gekocht (store pickup) en die hebben we goed gebruikt: Ilse marineert de lamskotteletjes

Foto van een tevreden man: eten in het vooruitzicht, kolen op het vuur, bier of wijn in de frigo…

We hebben een schaapscheerder bezig gezien in Hay. Het record is 38 seconden, maar dit was meer om te tonen hoe het gaat:

Een australisch stekelvarken: de echidna (spreek uit ee-kied-na)

Australië is een droom voor museum bezoekers: er zijn er veel, ze zijn van zeer hoge kwaliteit en ze zijn meestal gratis (donaties worden geapprecieerd). Van alle steden is Canberra – de hoofdstad – hier wel de koploper. We hebben er drie dagen binnen gezeten in de verschillende musea:

Beeldentuin van de National Gallery. Topwerken in een prachtig kader.

Australia war memorial. We hebben de taptoe bijgewoond, en de volgende dag liep ik er 4 uur verloren. Nu weet ik tenminste wat er in Gallipoli gebeurd is…

Ned Kelly – elke Australiër kent hem! Zeer beroemde reeks schilderijen van Sidney Nolan

Nog enkele losse flitsen

Aussies LOVE boats! Overal vind je ze: op elke rivier, zee of … straat. Ik ga niet zeggen dat ze populairder zijn dan caravans, maar je komt er in elk geval veel tegen, ook op de baan. (Hier in Sydney randstad, waar je ze mag parkeren voor onbepaalde duur)

Aussies LOVE campers! Dit is wel een speciaal model: De truck rijdt onder de caravan met wielen, en vormt al rijdende een geheel. Ter plaatse gebruik je dan gewoon de truck zonder de caravan. De meeste caravans zijn heel stoer en hoog: geschikt om achter een 4×4 te hangen en overal door gesleurd te worden (Zie hier voor enkele voorbeelden)

In Australië (en Nieuw Zeeland en Amerika) kan je niet de weg op zonder engels te kennen. De wegwijzers zijn heel verbaal en gebruiken soms woorden die niet direct intuitief zijn voor toeristen. (Vb: CREST, Gravel Road, …)

In Europa zou het dit zijn:

En zo zijn er nog honderden andere voorbeelden, werkelijk!

Nog iets raars: we waren op een zeer smalle en bochtige bergweg, en in het begin stond er een bord met de tekst dat de weg sterk afgeraden werd voor wagens met een aanhangwagen. Er stond niet dat je er niet op mocht, het werd sterk afgeraden. En inderdaad, ik weet niet of je er met een caravan op zou geraakt zijn. Ik vraag me af wat er gebeurt als er een auto met caravan de weg blokkeert. Boete of sterke vermaning?

Begrijp me niet verkeerd: ik vond het heel aangenaam rijden in Australië, en dat links rijden zit er nu wel goed in. Het zal raar doen om terug rechts te rijden…

And a last one for the road:

slow down — soms staan er een aantal van deze na elkaar, en tegen de laatste rij ik stapvoets…

On our way to Brisbane with Skippy

January 28th, 2018,State Library of Queensland, it is pouring water outside so good timing for another update on our last weeks of travel in Australia.

The library is really a great place to work on the blog. When I want to take a break there is a coffee house next door and several museums to visit for free. The library only closes on 4 holidays in the year.

Flashback: On January 6th we drove from Sydney to the Blue Mountains, another UNESCO World Heritage Park. They are called Blue Mountains because they are always surrounded by a blue haze which is caused by the many tiny eucalyptus oil droplets in the air. There are 90 kinds of eucalyptus in the park.

On our first stop in the Blue Mountains we decided to go to the Walls lookout, about a 1 hour walk. We really were amazed how beautiful this was and no one around :-).

The Three Sisters, at Echo Point are carved out of sandstone. We walked to the tiny platform on the leftmost sister, on her bossom if you want to call it like this.

The ancient aboriginal legend tells the tale of three sisters – ‘Meehni’, ‘Wimlah’ and Gunnedoo’. These three enchanting girls lived in the heart of the Jamison Valley as part of the Katoomba tribe. Yet the girls were young and their hearts were captured by three brothers from a neighbouring tribe. However the law of the land forbid the girls from following their desires and marrying outside their own people. The brothers decided to capture the girls and carry them away to be wed, a major battle started as the two tribes clashed. An elderly witchdoctor from the Katoomba tribe feared for the safety of the beautiful sisters and cast a spell to turn them to stone to keep them safe from harm. Yet during the raging battle the witchdoctor was killed and unable to reverse the spell.

On our walk to the High Tops in the Warrumbungles.

We hiked one of the best walks in NSW in the Warrumbungles, the Breadknife and High Tops walk. The scenery was incredible, and you can see me in the foreground. the walk featured 800 stairs, and was 20 km long.

Entering the Warrumbungles NP (aboriginal word for “crooked mountain”). The white dome is the Siding Spring Observatory.

View from our camping spot in the Warrumbungles, definitely one of the best campgrounds (See video Stefan in later post)!

My favourite Australian bird, the kookaburra. We woke up every morning with his incredible “laugh” and in the evening he alerted us when it was time to start dinner :-). In the YouTube video below you can hear his incredible laugh. The Kookaburra is a type of Kingfisher.

The Warrumbungles experienced a forest fire in 2013. Slowly but surely nature is recovering, but because all koalas died in the fire, they have not been spotted yet.

An Australian Eastern Water dragon bathing in the sun.

Grand Canyon walk in the Blue Mountains. We descended into a canyon, and at the end made the climb back up to the ridge top.

We enjoyed Canberra with the beautiful National Gallery, the Portrait Gallery, the Library, the Parliament and the War Memorial. I personally liked the special exhibition on David Hockney in the National Gallery.

The Aboriginal Memorial is an installation of 200 hollow log ceremonial coffins in the National Gallery. It was created by 43 artists for the Bicentenary of Australia which marked the 200 years of European settlement.

The Australia War Memorial opened in 1941. We went to the Last Post at closing and spent the next day a couple hours in the museum. You can easily spend the day there, it is huge.

A work of Alex Seton, “As of today”, 41 sculpted marble flags with halyard to commemorate the Australian soldiers who have lost their lives while serving in Afghanistan.

National Gallery: “Blue Poles” from Jackson Pollock, painted in 1952.

An installation from James Turrell “Within without” in the sculpture garden of the National Gallery.

The Parliament House of Australia.Construction began in 1981 and was finished in 1988. Although elections can be called early, every 3 years the full House of Representatives and half of the Senate is dissolved and is up for reelection.

The Coat of Arms of Australia on top of the parliament building. The kangaroo and emu were chosen as part of the emblem not only because they are endemic and well-known Australian animals but also because they can not move backward and thus represent a nation “moving forward”.

A short walk in Hill End, goldtown country. During the goldrush between 1850-1870 about 8000 people lived here. Today there are only 80 people left.

We did the lookout walk in Kanangra-Boyd National Park but a thick pack of clouds made it impossible to see a thing. Stefan is standing at the cliff edge.

A half hour later at the same spot, the sun was slowly chasing the clouds away.

A baby-kangaroo, called a “Joey”, peeping to see what the world is like. Baby kangaroos are born weighing less than a sugar cube. By the time it is about 8 months the mother is ready for it to leave the pouch.

Beautiful sandstone caves in the Pilliga Nature Reserve.

The seeping water dissolves the softer rock leaving a colorful and varied wall pattern.

The caves harbor aboriginal rock drawings of emu tracks and hand patterns.

Point Danger in Coolangatta with Brisbane on the horizon and many surfers waiting for the perfect wave. The point was so named by Captain Cook because of the many surrounding reefs.

The point danger Lighthouse also marks the border between the states of New South Wales (S) and Queensland (N). There is a 1 hour time difference between the two and the border runs along a street lined with bars. Makes for a double new years eve celebration with minimal travel!

Lamington NP in the Green Mountains. I have not been able to find the name of this beautiful flower.

Wild birds such as these King Parrots and the Crimson Rosella know when and where there is some food to be had. O’Reilley Green Mountains NP.

This Regent Bowerbird (female) had an eye on our breakfast. She tried to get away with a slice of bread, but it was too heavy.

The yellow robin is small in stature, but lovely to look at.

On our walk in the park, we spotted a Wonga Pigeon, and saw a quickly dissapearing Lyrebird (no photo). As long as you are not too quick or loud, there is a good chance that they ignore the photographer.

We had blue skies when we visited Brisbane for the fireworks on Australia Day (january 26th)

Remembering the arrival of the first fleet of English settlers with a musical fireworks. The weather was warm and lots of people came to celebrate. Sitting next to my loved one (Stefan) at the banks of the Brisbane river with this beautiful display I again felt very fortunate! 🙂

Waiting for our flight to Vietnam we are looking forward to new adventures and a different culture😀.

On our way to Sydney

Today, January 25th 2018 we are in a suburb of Brisbane getting ready to end our stay in Australia and leave for Vietnam (29th). Tomorrow is Australia day, the national day of Australia. It marks the arrival of the First Fleet of British ships in Port Jackson in 1788 and the raising of the British flag in Sydney Cove.

Flashback, on our last day in Victor Harbour, we made a beautiful sculpture walk (Wanderlust) on Granite Island. The combination of art and nature with blue skies is really top. You can visit the island by crossing a causeway or taking a horse-drawn tram (we walked).

Greg Johns, SA, Horizon Figure. In the rear the causeway.

On our way to Cape Jervis we stayed at Deep Creek Conservation Park and walked a part of the Heysen Trail. With its 1200km, The Heysen trail is one of the longest walking trail in Australia. We walked about 20km of it…

View of the coast along the Fleurieu Peninsula taken from the Tapanappa lookout at Deep Creek Conservation Park.

On our walk of the Heysen trail we finally saw a short beaked echidna. The echidna has a long snout and special tongue to catch insets really quickly. It is one of only two (the platypus is the other one) egg laying mammals. They lay one egg a year and the young stay 7 weeks in it’s pouch and till 6 months in the burrow of the mother. After 6 months they are on their own.The male is only around for the mating. Figures.

The beautiful Austral gras or Xanthorrhoea is endemic to Australia.

One of the roads in Deep Creek conservation park.

Our first view after our arrival on Kangaroo Island. Kangaroo island is the 3rd largest island of Australia.

KIngscotte, Kangaroo Island, where the pelicans are waiting to be fed.

The Australian Pelican is a medium size pelican but their pink bill is enormous and the longest of any living bird. It mainly eats fish.

A quick walk on Kangaroo Island in the Kelly Hill Conservation Park before meeting with Katie, Karel and the girls.

Meeting with friends is like a celebration. We got some local oysters and Australian bubbles to celebrate. It was wonderful to meet again in a special place.

Relaxing and enjoying the latest news from Belgium.

Somebody else wanted to join in the fun, a curious Tammar wallaby.

It took 500 million years for rain, wind, and pounding waves to create these *granite boulders* which are now part of the *Flinders Chase National Park*.

A koala on the move in the campground. They become active around dusk but it is still rare to see them walk around as they sleep about 20 hours in a day. Needless to say this one got a lot of attention.

Stefan and Karel enjoying time together.

A koala with her baby, it took some time to find them and we took too many pictures :-)). The koala baby stays in the pouch the first 6 to 7 months. The young koala are called “joeys” and are fully weaned when they are about one year old.

The Rosenberg goanna, a monitor lizard. It is the only goanna specie living on Kangaroo Island. They were once common in South Australia but their numbers have declined drastically and therefore they are listed as vulnerable. They can live 30 years. I almost stepped on this one during one of our walks.

Christmas Eve on Kangaroo Island, chilly but cozy together.

On our way to Cape Willoughby Lighthouse, the first to be built in South Australia (1852).

The New Holland honeyeater rarely sits still but somehow I did manage to get his picture. They mostly feed on nectar but also eat fruits and insects.

Cape Willoughby with the beautifull orange colour of the lichen.

Back on the main land, the Cape Jervis Lighthouse.

We had 4 days to cover the 1400km to arrive in Sydney on time for the New Year’s Eve celebrations. We made a quick visit to Mungo National Park to see “the Walls of China” at sunset. Mungo is part of UNESCO world heritage.

Mungo National Park is important for the archaeological remains discovered in the park. The remains of Mungo Man, the oldest human remains discovered in Australia, and Mungo Lady, the oldest known human to have been ritually cremated. Mungo man, whose remains were discovered in 1974, is believed to have lived between 40,000 and 68,000 years ago during the Pleiostene period. They were buried on the shore of Lake Mungo, beneath the ‘Walls of China’.

The male red-rumped parrot. The characteristic red rump is only found on the male. There are roughly 375 parrot species in the world and 56 species can be found in Australia.

We made a stop in Hay, about midway between Adelaide and Sydney and visited the Shear Outback museum. Sheep shearing is still an important activity in rural Australia. We saw how a big merino sheep was sheared.

At the start of the wool industry in the early 19th century, sheep were shorn with blade shears, similar to garden clippers. The first authenticated daily tally (amount of sheep shorn in a single day) was 30 sheep in 1835. By 1892, this had increased to 321. This record was broken in 1950 using machine shears. Today, a professional shearer, also called “gun”shearer, can shear a sheep in less than 2 minutes. The record stands at 37.9 seconds. In 2015 shearers could earn about 280 AUD per 100 sheep. An experienced shearer can shear about 400 sheep a day. The world record for the most number of sheep shorn in a day stands at 731, held by a shearer from New Zealand.

A first glimpse of the Blue Mountains. We will return after our visit to Sydney.

Celebrating New Year’s Eve at Kerry’s apartment with view of Harbour Bridge. We were sooooo lucky to be in good company for a special evening.

The first minutes of 2018 ! We will never forget these New Year celebrations.

On Christmas day we walked Harbour Bridge and visited the famous Opera House. It is one of the most popular visitor attractions in Australia, more than eight million people visit the site annually. On 28 June 2007, the Sydney Opera House became a UNESCO world heritage site. Construction began in 1958 and was formally opened in 1973.

View from Harbour Bridge towards Sydney.

View from one of the pylons of Harbour Bridge. Construction started in 1923 and in 1932 the bridge was opened.

The nickname of the bridge is “the Coathanger”. The bridge carries rail, car, bicycle and pedestrian traffic.

We also made a quick visit to the Museum of Contemporary Art Australia in Sydney.

After being 6 days in Sydney, spoiled by the luxury of a nice apartment in a great location we felt it was time to explore more of the Australian nature and put Skippy back to use. We still had about a month to get to Brisbane. To be continued in my next blog :-).

Exploring Down Under with our campervan “skippy”

December 18th 2017, we are at the Victor Harbour library while it is warm (30Celsius) and rainy outside. Great to update our blog and post some pictures. In the mean time the Victor Harbour City Band arrived and is playing Christmas songs. (see our Christmas Greetings).

We arrived in Melbourne on November 27, 2017 after a 5 hour flight from Noumea. No time difference, no jet lag! We picked up our camper van near the airport, did some food shopping and were off to our first campground just outside Melbourne.

We spent 3 days in Melbourne before travelling to the Great Ocean Road, in the direction of Adelaide. Melbourne is Australia’s second largest city with a population of about 4.5 million people. We found it to be a delightful city. Plenty of nice restaurants, a lot of “green” places and nice museums.

Picture of the Royal Exhibition Building taken from the Melbourne Museum.

We were just in time for a tour of the Royal Exhibition Building. It is a Unesco Heritage site since 2004. It was built in 1880 for the International Exhibition and was visited by 1,5 million people. It was also the place where Australia’s first parliament sat in 1901.

The building was extensively renovated during the 1990’s and is still used today as a commercial exhibition venue.

Melbourne’s Chinatown was established during the Victorian gold rush period in 1851 when lots of Chinese came to Australia in search of gold.

We enjoyed a lunch at HuTong dumpling bar.

Melbourne CBD (Central Business District) has a good public transportation system

We visited the Ian Potter Centre and the Heide Museum of Modern Art with its sculpture garden.

In the Presence of Form II from Anish Kapoor (1993), one of the works in the sculpture garden of Heide Museum.

Rings of Saturn, Inge King 2005-6. The Heide museum consists of 3 exhibition buildings built by John and Sunday Reed. It all started with an old dairy farm which they bought in 1934 and which became a gathering place for artists like Sydney Nolan and Albert Tucker, called the Heide Circle.

During our walk in the sculpture garden we saw our first sulphur-crested cockatoo. Since then we have seen lots of them in flocks of 30 or more. They are very loud and curious.

And we also spotted a pair of Rainbow Lorikeets, It is one of the most commonly observed bird in Australia and I thought for a moment that they were probably escaped parrots not knowing Australia counts so many different parrots.

On our way to Great Ocean Road the weather changed from a sunny 32 Celsius to a cold 14 Celsius and rain. A storm warning was in effect for the WE.

A good thing we were not at sea, much better to watch the storm from the land.

One of the many lighthouses along the Great Ocean Road.

Great Ocean Road was built between 1919 and 1932, right after WWI. The road was to be a Memorial for the soldiers who died in WWI but also a way to employ the returned soldiers. More than 3000 soldiers carved the road with picks and shovels along Australia’s most rugged and densly forested coastline. They were helped by the jobless during the Great Depression.

Our first kangaroo siting on the golf course in Anglesea. We have seen many more since but I still enjoy watching them jump away.

Another cockatoo, a Galah or rose-breasted cockatoo. They are very common in Australia and we have seen them in flocks of 20 or more.

The sun is back out along the Great Ocean Road.

Our first Koala sighting in Otway Forest Park. When we walked up the hill we were told there were many out there but we could only spot this one. They can hide very well in the many gum trees (eucaliptus trees).

Sooo many different parrots in Australia, this one is the Crimson Rosella

Lavers Hill Beach, along Great Ocean Road

Finally some sun and blue skies along Great Ocean Road. It was worth the wait.

Twelve apostles, limestone pillars some rising 65m out of the water. The cliff faces erode about 2cm each year.

We feel so lucky to be able to travel along this beautiful scenery.

London Bridge, you could once walk across the double-arched rock but in january 1990 the outer span collapsed and fell into the sea. Two people had to be rescued from the far limestone stack by helicopter.

Loch Ard Gorge, it was here that the Loch Ard hit a reef and sunk while transporting immigrants from England to Melbourne in 1878. Only 2 of the 53 people on board survived.

When we left Otway Ranges we saw a car at a standstill in the middle of the road. We thought an accident happened but it was just a french tourist all excited about the koala in the tree along the road. Soon a crowd gathered around the tree.

Took way too many pictures, they are soo cute !!!!!!

Koalas are not bears but marsupials. They are mostly found in eucalyptus trees (also called gum trees) as the leaves make up most of their diet. Because this diet has limited nutritional and caloric content the koala sleeps about 20 hours a day. They were heavily hunted for their fur in the beginning of the 20th century and are therefore still listed as “vulnerable”. The biggest threat to their existence now is destruction of their habitat for agriculture and urbanisation.

In the Grampians we hiked the Wonderland Loop, about 10,5KM up to the Pinnacle.

Beautiful rock formations along “grand canyon” to Silent Street.

Arrived at the Pinnacle we were greeted by several crows. One was really interested in having a conversation with Stefan…

Of course we did not miss the McKenzie Falls, the biggest ones in Victoria.

While we were in the Grampians we also visited the Brambuk Aboriginal Cultural Centre. Here we learned how the immigrants (Europeans) treated the aboriginals. The stories are horrible. Land was seized and children were taken away from their families till the 1960’s because the government thought they could give them a better education. The missionaries wanted the aboriginals to dress like Europeans, sing English songs and play European games. Not a beautiful page in Australian history.

The Naracoorte limestone caves are the only UNESCO heritage site in South Australia and definitely worth a visit. This was a perfect reflection of stalagtites in the water below.

Stalagtites so thin they are called straws.

The Australian white ibis, its sister species is the Sacred ibis. There are many in South Australia, sometimes they will even come close to look for food.

Sleepy or shingleback lizard, this one was crossing the road while we were driving in Coorong National Park. Apparently it has a blue tongue but we could not verify that. Its short stumpy tail is similar in shape to its head, this to confuse its predators. This has lead to its common name of two-headed skink.

Walking in Coorong National Park along the salt creek.

Definitely one of my favourite birds, the pelican. We have not seen pelicans since we left the Galapagos in May 2016. The Australian pelican is a medium size pelican with a wingspan up to 2.6M. It apparently has the longest bill of all living birds. It mainly eats fish.

Our “crossword puzzle”bird, the emu. The emu is Australia’s tallest flightless native bird and is 1.6 to 1.9M tall. The female lays about a dozen green eggs and the male incubates the eggs and cares for the chicks on his own. I like this bird 🙂

The Pink Lake in Meningie. It’s pink colour comes from the high salinity in combination with algae beta-caratine.

Visiting the South Australia museum in Adelaide. The museum is free and very nice.

While in the Botanic Garden in Adelaide we saw yet another kind of parrot, the Eastern Rosella. It looks like somebody tried out his box of coloring pencils on this one…

Aboriginal art in The Art Gallery of South Australia.

More aboriginal artwork in the Art Gallery of South Australia. The museum has a wonderful section on Aboriginal art and documentaries on the lifes of Aboriginals in Australia. I heard here for the first time about the nuclear bomb testing from the British in South Australia between 1952 and 1957. One of these places was Maralinga. Apparently these tests were done under the greatest secrecy on the land of the Aboriginals. The National Apology from the Prime Minister in February 2008 for the wrongdoings to the indigenous people did not come too soon… here you can read more about it

On thursday we take the ferry to Kangaroo Island where we will spend Christmas with our friends Katie and Karel and kids. New year eve we will be in Sydney.

30 November – december 2017 Australie met Skippy

Foto’s en video na de tekst.

We zijn toegekomen in Melbourne, Victoria, Australie na een rechtstreekse reis met het vliegtuig. We waren gepakt en gezakt voor een drie maand durende afwezigheid van thuis, Sanuk, die we achtergelaten hadden in Noumea. Vermits de zonnepanelen nog aanliggen, met de AIS en de frigo als enige verbruikers, checkte ik toch regelmatig of ons snoekske nog een teken van leven gaf, en misschien nog belangrijker, of ze niet van plaats verhuisd was. Dat laatste zou wel erg onwaarschijnlijk zijn, want dan moeten er 4 stevige spanbanden ofwel breken, ofwel de 4 betonblokken die eraan vasthangen verplaatst worden.

We reizen door Australie met een gelijkaardige oplossing als voor Nieuw Zeeland: een camperwagen die we Skippy gedoopt hebben. Omdat we maar twee maand in Aussie zijn, hebben we gehuurd ipv gekocht/verkocht. Dat kwam op 79AUS$ per dag (of 51EUR). Je moet hierbij nog de prijs van een kampeerterrein rekenen, zo rond de 35AUS$ (22EUR) voor een plaats met electriciteit. Om de twee nachten proberen we ook ergens goedkoop of gratis te staan, dan wel zonder electriciteit maar wel met wc en meestal ook warme douches. Onze Skippy zit goed in elkaar, je ziet dat ze in NZ/AUS veel ervaring hebben met camperen. Enkele verschillen met Burnie (onze campervan in NZ): motor is benzine met 600.000 km op de teller (waarschijnlijk niet originele motor 😉 ), geen wc (toch nooit gebruikt in NZ), frigootje dat prima werkt, kastjes met slotjes tegen het openvallen, een zeer ingenieus uitgedacht intereur, een slaapplaats in het dak die we gebruiken als opslag. De topsnelheid ligt ergens boven de 110km/uur, maar nog niet getest want de limiet is 100km/h in VIC (Victoria), en 110km/h in SA (South Australia). Meestal rijden we rond de 80/90 kmu op de B type banen: niet de autostrades (type A, maar denk dan aan expressweg Antwerpen-Knokke met kruispunten zonder lichten). Type B is meer de provenciaalse franse weg: geen lichten, goede asfaltbaan met lijn in het midden, en trekt door de dorpen. In de dorpen is er een snelheidsbeperking van 50, maar gelukkig geen snelheidsdrempels zoals in Nieuw Caledonie.

Flashback Lifou eiland NC: auto gehuurd voor een dag om met Hannah en Wence het eiland te verkennen. Het eiland ligt bezaaid met snelheidsdrempels, van het nijdige type: alsof grote rioolbuizen nog met hun rug boven de weg steken. Elk dorp heeft er minstens twee. Nu waren we goed geladen (4 pers) in de redelijk stevig gebruikte Dacia met 100.000 km op de teller, en we kwamen aan ongeveer 90km/u uit een bocht om plotseling een drempel te zien, onaangekondigd. Ik smeet ietwat te laat alle remmen toe, maar ik denk dat we toch aan zo een 50km/uur erover gegaan zijn, in elk geval hard genoeg om met het voorste van de auto de grond te raken… Enfin, er klonk geen raar geluid, de banden hadden nog lucht, en we zijn verder gereden alsof er niets gebeurd was. Achteraf bleek dat de borden die de drempel aankondigden, slachtoffer geweest waren van vandalen. De rest van de dag hebben we geen problemen gehad. ‘s Avonds was het tijd om Hannah en Wence naar de luchthaven te brengen, maar op 11 km van ons doel klonk er een raar geluid, ging de temperatuurmeter omhoog en was het gedaan met rijden. Toch even zenuwachtig dat we de vlucht niet gingen halen, maar een lieve meneer van een andere verhuurmaatschappij (!) nam Hannah en Wence mee naar de luchthaven. Ilse en ik werden opgehaald door onze verhuurmaatschappij, en we hebben de auto niet meer gezien. Ik denk toch dat er misschien een verband was tussen drempels en stilvallen, maar het zal wel iets klein geweest zijn want we hebben er nog een ganse dag mee gereden. Enfin, als het Sanuk geweest was had ik Mr Dobbit erbij gehaald 😉

Terug naar Australie: indrukken na een kleine maand en zo een 2500km.

veel mooie natuurgezichten, zowel binnenland als de zee. (Zie Ilse’s blog post)
Heel veel beestenboel: vogels vogels vogels, kangoeroes, koalas, en andere eigenaardige dingen. Nog geen slangen gezien, alhoewel er overal bordjes staan om ervoor uit te kijken.
Wc’s : elk gehucht, park, rustplaats heeft er minstens 1. Nog nooit een gezien zonder toiletpapier! Aan de zee meestal ook nog een douche.
kampeerfaciliteiten: er zijn er heel veel, en waar het niet expliciet verboden is mag je ‘s nachts blijven staan. Dat is dus bijna overal, maar wij verkiezen plaatsen met minstens een toilet.
Er wordt heel rustig gereden (in vgl met Belgie) op de zeer goed onderhouden asfaltbanen. We zijn nog niet in de bush geweest (niet verharde wegen) maar daar gaan we deze trip niet echt naartoe.
Een mooie afwisseling van grote steden en grootse, wijde landschappen. We beperken ons bewust tot een klein deel van Australie om te vermijden dat we niets anders doen dan km vreten. (Melbourne->Adelaide->Kangoeroe eiland->Sydney->Goldcoast->Brisbane)
Nog niet veel buitenlandse toeristen gezien (in vergelijking met NZ), maar veel Aussies zijn met vakantie, elk met een serieuze caravan achter de 4×4. Er zijn zelfs carvans die bedoeld zijn om achter een 4×4 in de brousse te gaan, hoog van de grond en met indrukwekkende wielen.
Weinig volk in de parken/campings. We denken dat na het einde van het schooljaar op 15 december, de aantallen toeristen zullen toenemen.
Het eten in de restaurants en bistro’s is lekkerder en veel goedkoper dan Nieuw Caledonie. Toch kan het niet tippen aan de Belgische keuken.
Het is een raar gevoel om kerstmis in de zomer te beleven. Overal klinken kerstliedjes maar de sneeuw blijft niet liggen (30 graden en meer)
De meeste museums zijn gratis, of vragen een donatie. Eerst bezoeken we het museum, maar bij het buitengaan zijn we meestal zo gecharmeerd dat we dat met plezier doen.
Internet, internet, internet overal! Het is lang geleden dat we zo goedkoop en overvloedig internet hadden. Wat een luxe! Voor 4 keer 13 EUR kocht ik vier startpaketten van Vodafone met elk 15Gb data. We luisteren nu onderweg naar radio 1 via de app. De nachtwacht, met om het uur kort nieuws. Zelfs een videootje pikken we mee. Daardoor zagen we de toch wel indrukwekkende Pano reportage over de bende van Nijvel in Aalst met Ilse haar neef Jo.
Reizen op de weg is ZOVEEEEEL gemakkelijker dan met de boot. Elke dag passeer je langs een supermarkt waar verse dingen op je liggen te wachten.

Ok, genoeg getijpt, hier volgen enkele foto’s met hoogtepunten van de reis tot nu toe :-):

Wandeling in de Grampians: zicht naar het eindpunt…

onderweg kwamen we mooie vormen van versteende lava tegen

ex-bos op weg naar de vuurtoren van Cape Otway langs de great Ocean Road. Ook dode dingen kunnen mooi zijn.

Niet altijd goed weer. Hier een donderwolk in aantocht op weg naar de Great Ocean Road bij Point Lonsdale

Van kerstboom versieren kennen ze hier niet veel.

Australia, land van de UGG’s. Hier met kangoeroeoren

En we leren weeral bij. Manchester is linnengerief zie ook hier

We zijn terug in een land van overvloed…

We hadden geluk, we landden met black friday: alles bij Vodafone was aan de helft van de prijs!

Druilerige dag op de Great Ocean Road, maar er moet gewerkt worden!

Onze eerste kangoeroes! Na wat overleg zijn we tot besluit gekomen dat het mannetjes moeten zijn, want ze hebben geen buidel.

kangoeroes zijn luie beesten, overal zie je ze liggen. Ik zou denken dat dat toch gevaarlijk is met al dat verkeer.

prachtige natuur met grasboompjes. Nog steeds geen slangen gezien!

Kunst in The Art Gallery of South Australia in Adelaide. Wie kent hem?

Zelfde museum: wie kent haar? Belgie zendt zijn kunstenaars uit.

zicht op Adelaide (of zoals Ilse het zegt: Adelheid met stille h) 1.3 miljoen inwoners!

Grootste schommelpaard van de wereld, in Gumeracha. Neen we zijn er niet op geweest.

Australie is een land van grootse dingen. Na het schommelpaard, nu Larry de Lobster

Uitsmijter:

Nov 2017 – Maart 2018 Sanuk op het droge in Nieuw Caledonie

Onze Sanuk staat goed en wel op het droge om het orkaanseizoen door te komen.
Hier zijn enkele foto’s van de werkzaamheden en de plaats waar Sanuk staat, de carenage CarenOcean

Sanuk uit het water, op de trailer wordt hij naar zijn staanplaats gereden

Het had wel wat voeten in de aarde (vinnen in de zee) vooraleer Sanuk op de trailer geraakte. Met een stevige zijwind moest er gemikt worden om de steunen mooi in het midden tussen de boegen te krijgen. Blij dat het na 3 keer proberen gelukt was.

Ter vergelijking, in Fiji of Apataki leggen ze de boot vast in het water, en wordt dan de trailer onder de boot gereden. Hier is het veel amateuristischer, maar helaas daarom niet goedkoper. (Zo een 693EUR per maand.)

Op de juiste plaatsen ondersteund vanachter met kussens vol met schuimbolletjes

Raoul Chateau, de eigenaar van de carenage aan het werk op zijn super tractor. Dat ding draait en is aangedreven op alle vier de wielen, kan dienst doen als kraan, als bulldozer, tractor. Kortom, ik wil er ook zo een!

zicht vanop ons achterdek: de Numbo baai, aan de achterkant van Noumea (zo’n 10 km ver)

Achterzicht naar de andere kant. Er zijn veel caledoniers die hun boot in het water laten, maar ze zijn er dan ook vlug bij om hem voor een voorspelde orkaan in veiligheid te brengen.

De carenage (letterlijk: plaats waar je aan de onderkant kan werken) is wel veel meer een werf dan een opslag. Het is ook ontzettend klein, zo een 30 tal boten van allerlei slag.

Auw, in mijn duim gesneden bij het vermaken van het grootzeil! Is goed aan het genezen.

Het stuk met al de katrollen in de giek wordt vervangen. Er zat veel slijtage op de verbinding met de mast.

Het stuk aan de mast waarin het nieuwe stuk van de giek past. Onderaan zie je dat er ook hier al wat uitslijting is in de aluminium.

Het is maar als je de dingen uiteen haalt dat je soms ziet dat er verborgen slijtage is. Hier is de plastieken katrol zwaar uitgesleten.

Het voorzeil (de genoa) is eraf gehaald. De touwen zijn vervangen door wachttouwtjes zodat er geen UV slijtage is.

Alle 7 luiken hebben een grondige revisie achter de rug. Helaas heb ik geen nieuwe rubber, ik zal deze in Australie moeten vinden.

De watermaker wordt gepekeld zodat hij af kan staan voor een aantal maanden en geen spoelwater nodig heeft.

Alles wat kan wegwaaien werd gedemonteerd en binnen opgeslagen: de zeilen, de zeilzak, alle touwen, de bimini, reddingsboei, …

Veel plaats is er niet in de carenage… Gelukkig is de baai heel goed beschermd en zijn er bijna geen golven. Maar met een cycloon weet je natuurlijk nooit. daarom hangt er aan elke hoek van Sanuk een betonblok van 1 cubieke meter.

Ouvéa, l’ile la plus proche du paradis

It is now Sunday, november 26th, our last evening in Noumea and we are staying in “hotel du Centre” with good internet so it is time to finish my update of New Caledonia.

When Hannah and Wence left us in Lifou, on October 26th, we continued sailing to Ouvéa another island of the Loyalties group. Ouvéa was enlisted as a Unesco World Heritage site in july 2008.

Our first stop was in Mouli. The sun was out, the skies were blue and the water in the lagoon was crystal clear with a beautiful white sand beach.

New Caledonian custom requires that you first pay respect to the tribe who owns the land where you are anchored. This means taking a gift and a bank note of 1000XPF (10USD). We found a group of people playing Bingo (they can play it for hours) near the church and paid our respect to the oldest of the group. We were now free to go where we wanted and fish in their waters.

Lékiny Bay with at the far end the cliffs of Lékiny. Stefan tried out his drone here but could not get it to work properly. Too bad because the views were really beautiful.

From the bridge in Mouli, overlooking the lagoon we saw several rays, a shark, lots of fish and this huge turtle coming up for air.

The Ouvéa memorial is a tribute to the 19 Kanaks who died in 1988 when French military stormed a cave to free French gendarmes being held hostage by the pro-independence movement. It was here also that a year later the pro-independence leader Jean-Marie Tjibaou (see previous blog) and Yeiwene Yeiwene were killed by extremist who believed they were too moderate.

New Caledonia was annexed to France in 1853. France was looking for a strategic military location and a penal settlement. The first convicts arrived in Noumea in 1864 after a 6 month journey from France. Till 1897 about 25000 convicts were sent to New Caledonia. NC status was changed after WWII from colony to a French overseas territory. In the late 70’s the independence movement became more popular and France agreed to talks with the pro-independence leaders. After a series of tumultuous events the UN General assembly voted in 1986 in favour of NC reinscription on the UN’s decolonisation list. In april 1988 the Ouvéa crisis erupted where a separist group took 27 people hostage and demanded instant independence. 19 hostage-takers were killed (Ouvéa memorial) and 2 military people died. In 1998 the Noumea Accord was signed between the French government and the independence parties. This Accord stipulated a 15-20 year period of growth and development ending with a referendum for independence. This referendum will be held in 2018. If the independence vote fails the Accord provides that 2 more referendums will be held in the following years. We are curious to see what will happen but many doubt the pro-independence vote will win. To be continued.

We sailed from Ouvéa to the East Coast of Grande Terre and made a stop in Port Boise to stretch the legs. There are lots of beautiful well marked hiking trails all around the southern tip of Grande Terre.

Next anchorage was Bay of Prony where we went up to the lighthouse Cap NDoua. The red colour from the earth comes from its richness in iron and also nickel. In the area there are several nickel mining plants. Nickel plays an important part in the NC economy. About 10% of the world nickel reserves sit in NC.

Sanuk in the Bay of Prony next to Ile Casy

The powder house of Prony village. Prony village was a convicts village. The first European inhabitants were Captain Sebert and 29 convicts who landed here in 1867 to log timber for building materials for the growing colony.

Ruins of convicts houses in Prony village.

Another hike in Prony Bay, taking a break during the 17km walk.

Along the trail many wild orchids just started to bloom.

A lot of the trees were burnt by a fire but this did not seem to have bothered the orchids.

The New Caledonian Friar bird is a honey eater. It was a joy to see his acrobatics to get to the nectar from the bottle brush tree.

We have sailed around for about 1,5months in NC and there is still so much more to be discovered. Hopefully the weathergods are with us in April of next year and we can sail along the East Coast of Grande Terre up to the north with maybe some diving along the way. But now we are looking forward to be “landlubbers” for 4 months while we travel Australia and Vietnam.

Sailing New Caledonia with the honeymooners

Today November 25th, 2017. Sanuk is on the hard in Noumea, we are getting her ready for her yearly “cyclone sleep”. In the mean time we are staying in a nice hotel not far from the boat yard. We are almost done :-), the sails are down, a lot of little repairs are done or will be done while we are away, the cabinets and bilges are cleaned and the walls are wiped down with bleach and vinegar to prevent mold.We will leave on monday for Australia where we will travel for 2months with a campervan . End of January we will go to Vietnam and maybe end of February to Myanmar…

We have free internet in the hotel so time to update our blog.

After 4 days of sailing (from Fiji) we arrived safe and sound in Noumea (New Caledonia). We did have a scare when about 2hrs before arriving our Autopilot gave up on us. Luckily we were almost there . We both were sooo happy it did not happen in the middle of our crossing. Luckily we found a mechanic(in Noumea) who found the problem in 30min. The next morning it was fixed with a new part. We stayed in the marina of Port Moselle to await our visitors, Hannah and Wence.

Hannah and Wence arrived from Tokya where they had stayed 5 days before arriving in Noumea Tontouta airport.

New Caledonia was discovered by James Cook (keeps amazing me) in 1774 in search of Terra Australis. He chose the name because the northeast (where he landed) reminded him of the highlands of Scotland.

New Caledonia consists of the main island :Grande Terre, the loyalty islands : Maré, Lifou and Ouvéa, the Isle of Pines, the Chesterfield islands and Belep. We sailed from Noumea, towards Isle of Pines then on to Maré, a stop in Tiga and to Lifou where Hannah and Wence took the plane back to Noumea and on to Belgium. We (the captain and I) continued sailing to Ouvéa, Yaté (Grande Terre), Bay of Prony, Ile Amedee and back to Noumea. Unlike many of the other islands we visited in the South Pacific, Grande Terre is NOT a vulcanic island but was a part of the supercontinent Gondwanaland. It is speculated that Grande Terre separated from Australia 66million years ago. The Loyalty islands and the Isle of Pines are vulcanic.

We rented a car for 2 days on Grande Terre and were able to see some of the interior.

Wood sculptures are part of Kanak tradition. The Kanaks are the original inhabitants of New Caledonia. They are Melanesian.

The Jean-Marie Tjibaou cultural Centre was built by the Italian architect Renzo Piano (also built Centre Pompidou). Tjibaou was the leader of the independence movement and assassinated in 1989.The widow of Tjibaou said the following about this building: We, the Kanaks, see it as a culmination of a long struggle for the recognition of our identity; on the French Government’s part it is a powerful gesture of restitution.In 2018 a referendum for independence will be held.

We walked in Le Parc des Grandes Fougères.

Amédée Lighthouse on our way to Isle of Pines. In 1862 the lighthouse was built in Paris as a demonstration. It was then (in 1864) disassembled and transported along the River Seine to Le Havre for its voyage to New Caledonia. With its 56metres tall it is one of the highest lighthouses in the world.

Kouare island, no humans only a colony of black noddy birds.

Enjoying the sun and sea on our trip to Isle of Pines.

Our first anchorage in Isle of Pines, beautiful Kuto Bay.

We walked to the highest point on Isle of Pines, Pic N’ga. The panorama view was gorgeaous.

The totems of Bay St.Maurice. Wood sculpture represents the spirit of Kanak culture.

We snorkeled on many spots and enjoyed the colorful underwater scenery.

A picasso triggerfish, one of my favourites!

Picknick on Lifou after a snorkeling session in Baie de Jinek. Unfortunately a cruise ship had just dropped many of its passengers in the same bay. The cruise tourists had to pay 10USD to snorkel, we got it for free 🙂

A traditional house in Lifou. They are more common in the Loyalty islands.

Luengoni beach and lagoon on Lifou, according to locals the most beautiful beach of New Caledonia.

Luengoni beach on Lifou, a couple hours before it is time to take the plane back to Noumea and Brussels.

24 nov 2017 Fotoverslag Nieuw Caledonie

Net voor we toekwamen in Nieuw Caledonia passeerden we op ongeveer 5 mijl voorbij Durand reef, en daar lag blijkbaar een schip:

AIS (Automatic Identification System) geeft details van een andere boot via de VHF signalen. Deze status (aground) hadden we nog nooit tegengekomen

Hier zijn de details van de Kea Trader. Blijkbaar leest niet iedereen de kaart terwijl hij vaart…

De paarse lijn op de kaart hierboven is hoe we gevaren hebben. Rechts (niet op de kaart is Fiji). We vermijden mooi alle kruisjes op de kaart: rotsen, al dan niet onder water op een diepte van minder dan 10 meter. Zo zie je dat Durand Reef gerapporteerd is in 1886 en eigenlijk een onderwater berg is want rondom is de zee 574m diep.

We vaarden onder de punt van Nieuw Caledonie, in de lagoon, naar de westkant om in te klaren in Noumea. Daarna gingen we in de Lagoon zuidoost en zuidelijk (zigzag) naar Isle des Pins. Daarna NO buiten de lagoon om de Loyaute eilanden te bezoeken: Mare, Lifou, Ouvea. En dan via de lagoon bezochten we het oosten en zuiden van Grande Terre, terug naar Noumea.

In afwachting van het bezoek van onze dochter Hannah en onze kersverse schoonzoon Wence in Noumea, haalt Ilse het bleekwater en de azijn boven in de bikkelharde strijd tegen de schimmel. Ilse wint altijd, maar het kost veel zweet.

Op een lokaal marktje in Noumea, hoofdstad van NC. Deze bezoekende groep was van het eiland Futuna, en kon ons best charmeren.

We bezochten het cultureel centrum Tjibaou van NC, gebouwd door dezelfde architect als van het centre Pompidou in Parijs.

Hannah en Wence op het eiland “Isle des pins”, deel van N. Caledonia. Vanwege wind op kop heeft het ons wel wat moeite gekost om er te geraken, maar de aanhouder wint. Niemand was (erg) zeeziek.

Cruiseship meert aan op Isle des Pins: de traditionele klederdracht en gezangen worden uit de kast gehaald voor de ontvangst van de vermogende bezoekers. En Sanuk deelt mee in de vreugde.

Ilse op isle des Pins. In de achtergrond een voorbeeld van de karakteristieke dennebomen. Zeer groot, rechte stam en vele kleine zijtakjes.

Op het eiland Lifou hebben we enkele grotten bezocht. Deze worden uitgesleten uit het koraal en kunnen groot zijn.

Nog een grot, enkele honderden meters lang. “Enkel met gids te bezoeken” stond er op een bordje aan de ingang. Maar we waren er gans alleen en mochten zelf onze weg zoeken. In het stikkedonker. Spannend en leuk.

Op een eilandje (Kouaré) in de lagoon van NC zat het vol met zeeslangen. Giftig maar niet gevaarlijk want ze zijn mensenschuw en kunnen hun bek niet ver opensperren… We hadden deze diertjes al tegengekomen tijdens onze duik in Niue.

Hannah en Wence proberen onze nieuwe kano uit die we in Fiji hebben gekocht. Goedgekeurd!

Traditionele hut op het eiland Mare. Dit is een mooi onderhouden exemplaar en er zijn er nog veel in gebruik.

Liefde is… samen op het strand van Lifou

Onderweg van Mare naar Lifou. Een mooie yellowfin tuna aan de haak. We hebben ervan gesmuld!

Na een leuke drie weken samen, zijn Hannah en Wence terug vertrokken. Het duurde een tweetal dagen voor we terug op onze plooi waren, terug met ons tweetjes. We vaarden door naar het eiland Ouvea, een grote lagoon.

Het eiland Ouvea, met de kerk van het dorpje Mouly. Terug die karakteristieke dennebomen.

Sanuk voor de ondiepe kust van Ouvea, aan de kant van de lagoon. Blauw in al zijn schakeringen vanwege de weerkaatsing op het zand. Sanuk ligt in twee meter water, geen koraalhoofd te zien.

Les Falaises de Lekiny: Ouvea is een half verzonken lagoon van zo een 20km doormeter. Daarom zijn er aan de oostkust hoge koraalrotsen, en aan de westkust stroken waarbij het koraal volledig in de zee is gezakt en de lagoon naadloos overgaat in de zee.

Sanuk ligt op een eenzame maar zeer toffe plek in de lagoon van Ouvea.

De kaas wordt letterlijk van tussen mijn tenen gegeten.

Op terugweg van Ouvea naar het vasteland (Grand eTerre) vangen we een Wahoo (of Tazar in het frans) : vis met de hondetanden. Ik draai hem om terwijl ik wijselijk de bek gesloten hou.

We hebben onze tijd genomen om terug te varen van de oostkant naar Noumea aan de westkant. Na de oversteek zijn we binnen de lagoon van Grande Terre zachtjesaan zuidelijk gevaren, onderweg elke inham en baai aandoend.

Richtingaanwijzers in de baai van Boise. Van dichtbij zien die dingen er toch een stukje groter uit dan vanop het water. De bedoeling is om vanop een boot de twee driehoeken op een lijn te houden en zo de baai onder de juiste hoek in te varen.In tegenstelling tot andere eilanden zoals Fiji en Tonga, zijn de waterwegen in NC zeer goed onderhouden. Als de kaart zegt dat er een boei ligt, dan ligt die er ook, en op de juiste plaats. Hetzelfde kwamen we tegen in Frans Polynesie, duidelijk geen toeval dat deze twee eilandengroepen het best ontwikkeld zijn. Ook het aanbod in de winkels is zoveel groter dan de buureilanden. In 2018 gaat NC stemmen om uit te maken of ze onafhankelijk van Frankrijk willen worden of niet. Het is redelijk duidelijk dat als dit zou gebeuren (weinig kans), ze HEEEEL veel zullen moeten inleveren van hun levensstandaard.

In de Province Sud zijn er veel wandelwegen. Ze zijn uitstekend bewegwijzerd. Hier hebben we net een riviertje overgestoken.

Typische wandelweg door het ertsrijke landschap. NC is wereldwijd tweede producent van nikkel.

Baie de Prony, met in de achtergrond de bergen van het vasteland van NC (Grande Terre genaamd)

zicht op het binnenland van zuidelijk Nieuw Caledonie. Een afwisseling van groene valeien en droge bergen.

Overal vind je rare steensoorten. Hier sta ik in een droge rivierbedding en de stenen zijn pikzwart.

Ilse op de top van de berg die de baai van Prony overziet. Op de achtergrond de vuurtoren.

De baai van Prony. De boot is niet Sanuk, wij liggen verborgen in de volgende inham naar rechts.

Na onze terugtocht naar Noumea zijn we nog een paar dagen in de marina gaan liggen. Voor 30EUR per dag heb je er volop vers water, electriciteit en Wifi. Plus je ligt aan een loopkade, zodat je niet per bootje naar de kant moet. De stad ligt op 5 minuten wandelen.

We hebben de tijd gebruikt om Sanuk op te kuisen en klaar te maken voor zijn winterslaap. Binnenkort wordt het hier cycloonseizoen, en dan leggen we Sanuk op het droge voor een 4 tal maanden. Ondertussen reizen we zelf naar Australie en Vietnam. Ook Birma staat op het lijstje, maar nog niets concreet.

2 oktober 2017 Vaarwel Fiji …

Na de trip naar Belgie om de trouw van onze dochter Hannah en onze nieuwe schoonzoon Wence mee te maken, vlogen we terug naar Fiji waar Sanuk op ons wachtte. We vertrokken nog diezelfde week naar Nieuw Caledonie.

Hier is een video indruk van dit afscheid en een van onze 780 NM lange zeetrip onderweg.

Eerst was er het touchante zangstukje (Isa Lei )terwijl we bij het tankstation lagen nadat we reeds uitgechekt waren (zelfs de chauffeur van de dieselleverancier komt meezingen), met de Fiji tekst en zijn vertaling eronder:

Isa Isa vulagi lassa dina
Nomu lako au na rarawa kina
Cava beka ko a mai cakava,
Nomu lako au na sega ni lasa.
Chorus:
Isa Lei, na noqu rarawa,
Ni ki sana vodo e na mataka
Bau nanuma, na nodatou lasa,
Mai Suva nanuma tiko ga.

….
Engelse vertaling:
Isa, Isa you are my only treasure;
Must you leave me, so lonely and foresaken?
As the roses will miss the sun at dawning,
Every moment my heart for you is yearning.
Chorus:
Isa Lei, the purple shadow falling,
Sad the morrow will dawn upon my sorrow;
O, forget not, when you’re far away,
Precious moments beside dear Suva.
Isa, Isa, my heart was filled with pleasure,
From the moment I heard your tender greeting;
‘Mid the sunshine, we spent the hours together,
Now so swiftly those happy hours are fleeting.
(Chorus)
O’er the ocean your island home is calling,
Happy country where roses bloom in splendour;
O, if I could but journey there beside you,
Then forever my heart would sing in rapture.
(Chorus)

En hier is een impressie van onze overtocht ergens halverwege: