Buddhas and temples galore in Myanmar.

Around the end of march 2018, we left Inle Lake by night bus to Mandalay. It was a bouncy ride and I did not get a lot of sleep so I was happy when we could check-in early and go to bed for a couple more hours of sleep. The reason for our stop in Mandalay was a visit to the U Bein bridge in closeby Amarapura, We rented a motorcycle from the hotel and were soon on our way to Amarapura.

The U Bein bridge is with its 120m long, the longest teak footbridge in the world.

It was the mayor of Amarapura, U Bein, who decided to create the bridge using the teak supports from the abandoned palace in 1859. There are just over a 1000 pillars along the bridge.

While in Mandalay we decided to visit the Kuthodaw pagoda and the monastery of Shwe In Bin Kyaung.

The “word’s biggest book”, 729 small stupas. Each of them protects a marble slab with writings of the 15 books of the Tripitaka.

King Mindon commissioned the work in 1857 and it took more than a decade to complete and check for errors!

In the late afternoon we took a local van to Monywa, packed with at least 12 other people, AC not always working. We arrived 4 hours later.

Thanboddhay Pagoda, feels like visiting a theme park. Lots of shrines and stupas in vivid colors.

A group of young buddha monks were also visiting.

The walls are covered with more than 500.000 tiny Buddha statues.

Our next mopedstop is the site Maha Bodhi Tataung built in 1960 and dominated by two of the world’s biggest Buddha statues.

Arriving near the complex on our motorcycle was really impressive.

The standing Buddha was built between 1996 and 2008. It is the world’s second tallest statue, rising 116m high. The tallest one is in China. The statue is actually hollow with a 25 story building concealed inside, each floor decorated with vivid murals of Buddha’s life.

To grasp the size of these statues you need to look at the right hand corner where people are standing. Before the lying buddha of Mawlamyne was made, this was the largest one in the world.

The reclining Buddha was finished in 1991 and is 95m long. Apparently there is a plan to construct a third sitting Buddha in the hills, but we did not see any construction of that. As if we did not see enough Buddhas, we decided to take a trip with the motorcycle (30km) to the caves of Pho Win Taung.

Before entering the caves, a Thanaka treatment for my face.

Hundreds of cave shrines were cut in the hillside between the 14th and 18th century.

The Buddhas and mural paintings are really beautiful.

There are about 500 caves all with at least one Buddha inside.

On our way we stopped to watched the road being repaired the Burmese way. Mostly women doing the heavy work.

Tar is being poured on manually. In Stefan’s video you can clearly see how this is done.

Our heads were saturated with images of Buddha and we were ready for some lazy days at the pool! We travelled with another local van to Bagan, the main tourist attraction of Myanmar and our last stop on our journey before returning to Yangon to take the plane back to New Caledonia. We really enjoyed the 2 days at the pool of our beautiful resort hotel in Bagan (Bagan Heritage) but we still had lots of temples to visit and shopping to do in Bagan town.

After some discussion of going on a balloon trip because it was very expensive (450USD), Stefan decided not to go and I would enjoy the experience of being in a hot air balloon over Bagan. I left at 6 AM in the morning with a group of Spanish tourists.

I was in the balloon with 10 people from Barcalona, who did not speak one word of english and had their translator with them. It was really great fun.

The Mingalazedi pagoda seen from the air.

From 1044 to 1287, Bagan was the capital as well as the political, economic and cultural nerve center of the Pagan Empire. Over the course of 250 years more than 10.000 temples were built from which today there are about 2000 left. The Pagan Empire collapsed in 1287 due to repeated Mongol invasions. The old capital became a pilgrimage destination and the capital was moved to Pinle.

We had 5 days to visit the temples but with the heat – 36 Celsius around noon – we were “pooped” by 3 PM and ended our visits then with a cold beer (or two). I do not recall the names of all the temples but we were amazed at the variety of the Buddha statues and the very beautiful temples. Sometimes there would be no other visitors but the famous ones were always crowded with Burmese visitors. Myanmar tourism was very low while we were there. It was the low season but on top of that tourism is suffering because of the negative press with the Rohynia. Nevertheless, we always felt very safe in Myanmar.

One of the many beautiful and yet deserted temples.

A simple Buddha. It was nice to stay inside for awhile and recover from the heat.

Everywhere at the entrance you need to take off your shoes and make sure your knees are covered. It was sometimes impossible to walk barefoot on the burning hot stones or sand and you had to run from one shaded area to the next.

At the end of the day we were covered in dust. It was good we had a swimming pool at the hotel.

Being alone in a temple was really a great way to relax and enjoy the peaceful quiet.

Children trying to convince Stefan to buy one of their self made postcards. Tourists in Bagan are not allowed to ride a motorcycle but luckily you can rent electrical bikes which come close to a motorcycle.

In the end we bought all the cards for a discounted price.

Bagan lies in an earthquake zone. Many temples were damaged during the earthquakes of 1975 and more recently 2016. Luckily, the damage was mostly minor.

Even in the small stupas there are sometimes huge Buddha statues which fill the room completely.

Stefan looked for a temple which you could still climb the stairs but we only found one. Because of the earthquake and a tourist falling to her death, they closed off the roofs in all the temples in 2016.

The Ayeryarwaddy river is a much needed refreshing and washing place in this dry area.

A detail of one of the gold crown that goes on top of the stupa. It is decorated with real diamonds, saffires, ruby, emerald etc. It is incredible how much money is spent on Buddhism in Myanmar.

The Ananda Paya, completed in 1090 is one of the most beautiful in Bagan.

There are is a 9m high standing Buddha in each corner of the temple. They are made from teak wood (one piece)and covered with goldleaf.

In many temples local people will hide from the heat, catch some sleep or sell handicraft items.

Typical smily Burmese children with their faces covered in thanaka to protect their delicate skin.

Stefan in admiration for yet another Buddha.

Bagan is famous for its lacquerware so we had to visit one of the local factories.

Lacquerware is made from bamboo with many layers of lacquer carefully dried and applied all by hand

The more lacquer used the better the quality. The designs are all done by hand.

All colors are natural except for the blue and the purple.

People are so friendly and never pushy to buy a souvenir but for many we were the only tourists that bought a souvenir in days. Sandpaintings are beautifully done.

One of my favourtie Buddhas found in a small deserted stupa.

Stefan and I were happily surprised by Myanmar and its friendly people. I could go a second time but during the month of November or December after the rainy season when the countryside is not so dry. Our heads full of memories of places and beautiful people, our bags filled with souvenirs we were ready to go back home to Sanuk.

maart 2018 Hpa-An, Myanmar

In Mawlamyine gingen we nog met een groepje backpackers op een dagtrip naar een nabij gelegen eiland. Dat gaf ons de gelegenheid om op korte tijd veel kleine familiebedrijfjes te bezoeken. Alhoewel we de bomma en bompa van de groep waren, hadden we toch plezier met de andere groepsleden: twee Engelsen, een Ier (onverstaanbaar), twee Duitsers en een Francaise, allemaal van in de late twintig. Het geluk lachte ons toe, want plots kwamen we voorbij een trouwfeest. Onze gids, een charmante 75jarige Burmees troonde ons mee naar binnen. We troffen een zeer onwennige trouwer aan in zijn beste pak, naast zijn vlotte en Engels sprekende echtgenote. Na een halfuurtje vertrokken we terug, elk met een meeneem pakket eten dat uitmuntend bleek te smaken.

Op het eiland bezochten we ook nog een pijpmakerij (uitstervend beroep?), een kokosmatten fabrikant, een elastiekjesfabriek, een hoedjesmaker en een leienfabrikant voor de lokale scholen.

De elastiekjes productieccylus was interessant:

rubber van rubberbomen wordt gemengd met ammoniak en een uur lang doorgeroerd.
houten palen worden in de gekleurde oplossing gedompeld en omgekeerd te drogen gezet. (Dus geen productie in het natte seizoen)
de kapoten worden van de palen gerold en op een hoop gelegd.
De rubbers worden onder een snijmes in fijne reepjes gesneden
De reepjes worden opgeraapt met een soort van stemvork om de goede van de slechte elastiekjes te scheiden. De elastiekjes worden nog eens op een grote hoop gedumpt om nog wat te drogen in de zon, vooraleer ze in zakjes gestopt worden.
De toegebrande zakjes met elastiekjes worden blijkbaar over gans Myanmar verkocht en gebruikt.

De mensen van de elastiekjesfabriek verdienen elk ongeveer 3EUR per dag,als het weer werken toelaat en aan het gekuch van de werknemers te horen is dit niet een echt gezonde bezigheid.

In Mawlamyine namen we een boot om via de rivier naar Hpa-An te varen. Een trip van 6 uur, onderbroken door een halfuurtje bezoek aan een klooster langs de rivier. Het klooster was idyllisch rustig, er waren enkele moniken en een paar devote Burmeese bezoekers. Verder was er niemand.

In tegenstelling tot vele anderen hebben monniken geen last van luizen.

Op de terugweg van het klooster naar de boot kwamen we wel iets meer aktie tegen: een hanengevecht. Twee hanen met hun verzorgers (nou ja, managers) werden flink opgehitst door geblaas op hun achterwerk. (Ieder zijn ding he). Toen de hanen allebei moe waren werden ze elk in hun hoek van het canvas bijgewerkt door hun verzorger: kop gewassen, een soort van drug (suiker?) werd met water geforceerd binnengeduwd en er werd een pluimpje aan beide kanten van hun kop gestoken. Toen gingen ze weer tegen elkaar tekeer. Net toen ik wou te weten komen waar dat pluimpje goed voor was, werden we weggeroepen omdat onze boot terug ging vertrekken. Nu gaan we het geheim van de pluimpjes nooit weten..

Na een verdere tocht van 4 uur op de rivier, waarbij we kiezelbaggeraars en kanos volgeladen met grote families tegenkwamen, kwamen we aan in Hpa-An. Dit is een niet toeristisch stadje (want moeilijk bereikbaar) dat toch een paar heel leuke attrakties te bieden heeft. We bezochten twee grotten met mooie Buddha vereringen, een bedevaartsoord op de berg en we kwamen een groepje schoolkinderen tegen die een traditioneel dansje aan het instuderen waren. Vooral de beklimming van de Zwe Ga Bin berg was een ervaring: in het dal, bij de Lambini Garden, stonden 1100 bouddha in symmetrische opstelling tegen een achtergrond van de 723 meter hoge berg. We deden er twee uur over om boven te geraken (bij een temperatuur van tegen de 30 graden), namen boven een uurtje de tijd om de bouddha’s en de gelovigen in ogenschouw te nemen bij het nuttigen van een glaasje Birma thee, en keerden dan terug naar beneden langs dezelfde steile trap, maar wel een half uurtje vlugger. Een leuke ervaring waar we de dag nadien nog hebben kunnen van genieten (in de bovenbenen).

In de tempels moet je altijd goed uit je doppen kijken, ook in het halfduister. De bouwheer kijkt niet op een paar centimeter afwijking op de hoogte van een trede

Elke speciaal wankele rots of hoge berg huisvest een pagode. Ook deze hebben we beklommen! (Maar ‘t was maar 50 meter hoog)

Veel gelovige Burmanen beklimmen ook de berg. Wij vroegen ons beneden af waarom er een monnik zand in pijkleurige zakjes zat te scheppen. Het bleek dat je je verdienstelijk kan maken voor de bouddhisten als je een pakje bouwzand of een baksteen deels meeneemt naar boven. Deze man droeg er zelfs 4!

Na een honderd hoogtemeters mochten de bakstenen of het zand achtergelaten worden.

Daar links in de verte trekken we naar toe. Maar nu moet ik gaan want anders kan ik Ilse niet meer inhalen…

En ‘t was toch weer niet een stupa die daar boven stond zeker!

De keerzijde van de berg: de afvalberg. Ook dat is Myanmar.

Het begin van onze afdaling terug naar de vallei en zijn 1100 budhha’s. Onderweg kwamen we ook vele koppeltjes tegen die de berg beklommen, maar soms moesten de meisjes haast de berg opgedragen worden… En dan ineens zie je 80-jarige vrouwen die zonder forceren de berg opmarcheren met het doel om voor donker boven te zijn. Boven is er voor de Burmanen steeds onderdak en eten te verkrijgen.

Omgeving van Hpa’An met de scooter: traditionele woning met bananenblaren dak en zijkanten

Net buiten de Saddan cave: goudgele rijstvelden. Mooi.

Een van de vele tempels, maar ze zijn allemaal anders

Hpa-An mensen van het platteland komen waren kopen en verkopen via de rivier

Een Belgische schone tussen de Birmaanse

Er zijn steeds genoeg Buddha’s voor elke monnik

Overal vind je openbare waterkruiken om je dorst te lessen

Onze gids op het eiland: Antoine/Antonio/Antoon/Anthony

Het is wel geen Orvelo, maar het gaat binnen (geserveerd in het niet zo bijpassende glas… )

Alle budha’s noemen hier Waldo. Waar is Waldo?

Myanmar maart 2017: wegconstructie

Op onze tocht doorheen Myanmar zijn we een aantal keer op wegenwerken gestoten. Dat was wel leuk want ik beeld me in dat dit in de jaren 50 er in Belgie wellicht ook zo aan toeging.

Ik heb een aantal foto’s en video’s ervan gemaakt. Van onze reporter ter plaatse:

Vrouwen doen 90% van het werk, dat valt steeds op.

Hier is het grootste werk al achter de rug: het effenen van de ondergrond. Aan de zijkant worden de keien volgens grootte geschikt. Eerst gaan de grootste keien zorgvuldig gerangschikt op de zandondergrond. Daartussen komen de kleinere keien zodat er een effen ondergrond ontstaat.

Dan wordt het pek of teer opgewarmd, met natuurmiddelen:

Daarna wordt het vloeibare teer op de steenslag gegoten (mannenwerk):

en dan komt het vuile werk: steenslag op de teer (vrouwenwerk):

en nog een beetje aanrijden met de pletrol, laten drogen en de weg is klaar voor gebruik.

Hiking from Kalaw to Inle Lake, the country side of Myanmar.

I am writing this while sitting in the cockpit of Sanuk in Noumea. We are back in the water and it feels good 🙂

A couple of weeks ago we were sitting on a nightly 10 hour bus ride from Hpa-an to Kalaw. After a not so comfortable ride, we arrived early in the morning in the centre of Kalaw and found a taxi to take us to our beautiful hotel, “Hillock Villa”. We had a fabulous breakfast and went for a walk back to town to find a hiking tour company we could join the next 2 days to Inle Lake. After visiting 4 of those we decided on not the cheapest (too many people in a group) and not the most expensive, Uncle Sam looked like a good choice and Trip Advisor confirmed this.

While in town we bought a hat for Stefan since he had left his other head 😉 somewhere in a restaurant.

The scenic view at the start of our walk from Kalaw to Inle Lake. It is clearly the dry season ! The only crop in the ground is ginger. They are waiting now for the rains to come which will be in July.

The fun part of hiking with a guide is that you are able to connect so much easier with the people working in the farms and on the land.

Kun-ya or betel nut chewing is one of the most popular traditions in Myanmar with men and women (a bit less). It is a mixture of betel nut (the areca nut) with slacked lime (calcium hydroxide) and catechu (black shiny piece) wrapped in a betel leaf. You have to place it between your cheek and gums and suck on it. Soon a red liquid will form in your mouth which you have to spit out. (hence the red spots on the pavement and streets) It is addictive and causes severe tooth decay and oral cancer in the long term. Everybody knows this but apparently it is too difficult to quit. The government has launched a anti-betel campaign because it is one of the leading causes of death in Myanmar.

At 76 years old she is still working hard, sitting on just a mat weaving. I admire these strong women.

The typical Burmese woman, smiling with thanaka paste on their face. Thanaka is worn as a protection for the sun but mostly as a make-up. It is said that Burmese have been using thanaka for over 2000 years.

The thanaka is paste is made from grinding the bark on a flat wet stone and then immediately applied to the face as it dries quickly.

Our guide was happy to show us how it was done and apply it on our faces. According to the Burmese it is not only good as sun protection but also lightens the skin and even works against acne. I brought a jar of thanaka powder home :-).

The dry land, hard to imagine in the next months this will all be green. Some time I want to come back in november at the end of the raining season, it must be such a difference.

Another typical image for Myanmar, so much is still done by hand. We saw these men in the fields weaving baskets from bamboo.

In the evening coming back from the field. An ox cart is still a very common sight in rural Myanmar.

The girls getting water. I do not think long hot showers are an option here.

We spent the night with a local family. They prepared wonderful meals for dinner and breakfast, sleeping accomodation is very basic but for these people the tourists are an important source of income. Several houses in the little town were housing tourists with a local guide. Our group was really fun : on the right Celine (FR), Stefan (BEL), Helene (FR), Melanie ( GER) and in the back Alexander (GER), in front with the twin boys was our host family, Ilse (BEL) and one of our guides.

Our trekking continued through lots of dry fields but really beautiful scenery and friendly people. Unfortunately I lost all my pictures from the second day because something went wrong with the transfer to the computer :-(.

Inle Lake is the second largest fresh water lake in Myanmar and the highest (900m).. About 70.000 people are living on and around the lake, most of them are Intha people.

We rented a boat for the day at our hotel (beautiful Innthar Lodge on the lake) so we could get a taste of the life on the lake.

We made a stop at Indein village to visit the Shwe Inn Thein pagodas. A little girl tried to convince Stefan to buy a scarf.

We could not resist her smile and bought a scarf for 1000Kyat (60c).

While we were walking in the little town we noticed a lot of dressed up Pa’O Hill people. It seemed we were at the right place at the right time, to witness an important rite of passage, the Buddhist Novitiation Ceremony in Myanmar. The Novitiate ceremony is when boys do their service to Buddhism and are entered into the order of the monks for a week or longer. Novitiation is the obligation of every parent and the most important gift to their sons. It is believed that this deed will prevent the parents from having an evil afterlife in Buddhist tradition.

The Pa’O hill tribe is the seventh largest minority in Myanmar.

The Pa’O have been in Myanmar since around 1000 BC.

Forced to wear dark indigo-dyed clothing after the defeat of the Mon King Makuta of Thaton by King Anawratha in 1057, today the Pa’O are known for their brightly-coloured turbans.

It was so great to see all the beautifully dressed men and women for this novitiation or Shinbyu ceremony.

The Pa’O people were called“Black Karen” by the British colonialists because of the dark blue or black clothing. Here they are carrying offer money for the monastery.

The boys heads are shaven apparently earlier in the day. They are dressed in yellow, pink and green satin costumes with colourful make up .The costumes are symbolic of the look of a royal prince.

The procession with the monks-to-be protected from the sun by the golden umbrellas.

Like a little prince but not for long. After the ceremony the boys are undressed and the typical maroon robe is put on.

This was such a beautiful and unexpected event that we did not venture further to see the pagodas but just enjoyed watching the people. Happy with these impressions we looked for our boatman and returned to the lake.

The famous leg-rowing Intha (‘”sons of the lake”)fisherman.

Reeds and other floating plants rise high out of the waters, so that when they are sitting low in a boat, it can be hard to see and to steer through the vegetation. It is for this reason that, while the local women still row their boats in the usual manner, the local fishermen developed their distinctive standing rowing style.

The water hyacinth (purple flower) is not native to Inle Lake but grows fast, clogging the smaller streams and depriving local plants and animals of light and food.

The fishermen like to show off their balance to tourists:-).

Roughly 25% of Inle Lake is covered by floating gardens where lots of manual labour produces tomatoes, beans and cucumbers. The farmers gather lake-bottom weeds from the deeper parts of the lake, bring them back in boats and make them into floating beds in their garden areas, anchored by bamboo poles. These gardens rise and fall with changes in the water level, and so are resistant to flooding.

We visited one more monastery, forgot the name. It was 100 years old and the wooden walls were painted in gold. I find these places so peaceful and enjoy just walking around watching the lifes of the monks.

How would it be to enter a monastery for a week or two ?

Next stop : Mandalay, Monywa and Bagan

maart 2018 Myanmar Mawlamyine bis

Nog een korte opvolger van mijn vorige blog, die apropos in een embryonale stadium werd gepubliceerd, Indien je geen fotos zag in de vorige blog, dan moet je die nog eens laden.

Ik heb nog wat videos van de reis naar Mawlamyine

Vroeger kon je niet met de trein tot in Mawlamyine, en moest je nog een overzet nemen om de rivier Thanlwin over te steken. Sinds een paar jaar is dit echter niet meer nodg.

En van onze zoektocht naar de monnik in de bosjes:

Uitsmijters:

Myanmar electriciteit. Toch wat te toegankelijk vind ik. Ook in het stad vind je deze transformatoren op stahoogte.

8 maart 2018 Myanmar: Yangon Kyaik-Hti-Yo (golden rock) Mawlamyine

Na een korte vlucht van Saigon kwamen we aan op de luchthaven van Yangon. First things first: lokale munt (Kyat MMK spreek uit chjat) afhalen aan de ATM. Geloof de reisgidsen niet die zeggen dat je veel dollars moet meebrengen. Overal zijn ATMs en hoewel we wat dollars meebrachten, hebben we er geen enkele uitgegeven. Alles kan je betalen in Kyats. Tweede ding was een sim kaart kopen. We kochten 18 Gb data en 40 min bellen bij Oredoo voor omgerekend 13€. (Overal in het land 3G, meestal 4G). Het free WiFi in hotels kan traag zijn, maar wij hadden altijd snel internet. Na 4 maand overal goedkoop internet zullen we dat serieus missen op de boot!

Derde ding todo op de luchthaven: Grab app downloaden (de lokale Uber), ons nieuw telefoonnummer registreren en een taxi oproepen. Ongeveer de helft van de prijs van de gewone taxi’s, en geen gezeur over fooien en betalen. Tip: wandel met je gerief naar een straathoek waar weinig mensen staan, en roep daar je Grab. Zo is het veel eenvoudiger voor de taxi om jou te vinden.

We hebben drie dagen gespendeerd in Yangon, maar eigenlijk is er slechts een ding die je nergens anders in Myanmar vindt: de Shwedagonpagode, de grootste en heiligste pagode van heel Myanmar.

Even een poepje laten ruiken bij de leeuw aan de ingang (het Gouden Gat)

lokale hulp bij het aanpassen van de longyi, anders mag Ilse niet binnen

Na Yangon hebben we de trein gepakt naar golden rock Kyaik-Hti-Yo. Wat een belevenis! Over de koloniaal aangelegde sporen rijden drie treinen per dag naar onze bestemming. We kozen de dagtrein en kochten een upper class ticket, wat een gereserveerde stoel inhoudt. Het was wat zoeken om het reservatie loket te vinden (Hier geen e-loket: alles wordt nog op papier bijgehouden door de stationschef), maar de mensen zijn super vriendelijk en behulpzaam. Het werd een reis terug in de tijd: een koloniale wagon met alle vensters en deuren open die tegen max 50 km/uur door het idyllische landschap tuft. Op de weinige stops komen de ambulante verkoopsters aan boord en kun je al de lokale snacks uitproberen. Soms rijdt de trein stapvoets als hij langs onderhoudswerken passeert.

Na 5 uur relax schudden en wiegen waren we bijna op onze bestemming. Nog een lokale rit met de mensenvrachtwagen, en we waren in het gouden rots-dorp Kinmon. De Gouden rots ligt nog zo een 10 km bergop, maar er is een wel uitgebouwde navette naar de top: met 40 personen in een vrachtwagen die naar boven vliegt, de haarspeldbochten één voor één doorscheurt en ons 30 min later afzet, samen met honderden andere Burmaanse pelgrims. Wel onderweg twee keer gestopt: een keer om iedereen de kans te geven om een drankje te kopen (enkel de chauffeur kreeg zijn drankje, iedereen bleef zitten) en nog eens om twee mensen af te zetten bij de eerste kabelbaan van Myanmar. Dan moet je nog een wandelingetje maken langs een straatje afgezoomd met kraampjes die elke religieuze of culinaire wens in vervulling kunnen laten gaan. Wel zonder schoenen natuurlijk, want in een klooster of religieus gebouw moet je op blote voeten en met bedekte benen en schouders rondlopen (petje geen bezwaar), ook nog een kleine toeristenbelasting betaald van 6€.

Golden rock, een gelovige brengt nog wat bladgoud aan

Overal families. En ja, dat zijn offerblokken voor de monniken met echt geld in. Het is zelfs geen gewapend glas, want niemand steelt hier, en zeker al niet van Boeddha!

Met de toeristen- en pelgrimsvrachtwagen de berg op. Al goed dat het niet te lang duurde, want …

… vergeleken met dit heeft Ryanair riante beenruimte

Gelukkig wordt het bladgoud aan de goed kant geplakt, kwestie van het evenwicht niet te verstoren

De rots was spectaculaIr. Volledig in het goud geverfd, en daarna grotendeels met bladgoud overplakt door de gelovigen. Ook ik heb dat eens geprobeerd, maar dat bladgoud is zooo dun, dat het meeste aan mijn vingers kleefde of aan mijn kleren, en slechts een microgram aan de rots… A propos, dat was een mannenaangelegenheid, want vrouwen mogen niet aan de rots zelf komen. De laatste camion naar beneden was om 18:00 uur, en toch zagen we nog honderden pelgrims naar boven komen, om de nacht op de rots door te brengen (verboden voor toeristen). Een hele leuke belevenis.

De volgende dag trokken we verder met de trein voor nog een dagrit naar Mawlamyine, zo een 5 uur verder (150 km). Weerom een prachtdag, met uitzicht op weidse dorre steppen, eenzame dorpen in de vlakte, heuvels met gouden stupa’s en onderweg treinavontuur: stationnetjes, onderhoudswerkzaamheden, kinderen die hoopvol op een presentje meelopen met de trein, zwaaien naar mensen die voor de overweg staan, en ook hopen vuilnis aan de rand van elk dorp. Maar dat is iets waar we ondertussen stilaan gewoon aan geraken.

In het vroegere Moulmein, nu Mawlamyine zijn we een drietal dagen gebleven. We huurden een scooter en bezochten er de lokale bezienswaardigheden. Voor mij was de liggende boeddha een topper! 200 m lang, 40 meter hoog in 5 verdiepen.

Je kan hem al van ver zien liggen, deze world guiness boek Boeddha. Een monnik haalde het in zijn hoofd om de grootste liggende budha ter wereld te maken, en de gelovigen steunden hem hierin. Na een maand Myanmar kan ik gerust zeggen dat de boeddhistische monniken het grootste bouwbedrijf van Myanmar moeten zijn. Overal, werkelijk overal rijzen er pagodes of boeddha’s op. De mensen geven naast offer eten ook veel geld aan boeddha omdat ze geloven in een beter volgend leven. Heel origineel, bij de liggende boeddha was er geen entreegeld, maar je kon wel een donatie doen in bouwmateriaal: ik kocht 4 tegels en legde die neer bij het altaar.

Alhoewel de 200 m lange boeddha nog niet af is, zijn ze toch al bezig met de fundamenten voor een overbuur van 250m lang. Terug bij onze eerste boeddha: het is een heel bizar schouwspel binnenin. In de halfduistere betonnen gangen loop je blootsvoets door een opeenvolging van boeddhistische taferelen. Zeer aanschouwelijk wordt het leven van prins Siddharta uitgebeeld in een 50tal scenes. De beschilderingen zijn gedetailleerd en mooi, maar overal is een dikke laag stof. Zowel hele families als verliefde paartjes lopen door de gangen. De kleinsten gapen naar de wel heel realistische uitbeeldingen van de hel. Toch is het werk niet af: naarmate je naar hogere verdiepingen klimt kom je meer en meer onafgewerkte beelden tegen. Ook is het nooit duidelijk of een trap naar een doodlopende gang leidt, of net naar de uitgang gaat. Eigenlijk wel spannend.

Zijn overbuur, de andere boeddha in aanbouw. Is me dunkt al aan renovatie toe.

Wij kochten bij de ingang 4 ceramic sheet for holy robe (1,2€) als donatie

De boeddhistische hel, deel 1: trollen steken met spiezen door de stoute mensen

Deel 2: Chop Chop. A propos, dit is de enige keer dat ik een beeld met blotenborsten in Myanmar ben tegengekomen

Naarmate je wat hoger gaat kom je soms stukken tegen die niet geheel afgewerkt zijn.

Dit tafereeltje moet nog geschilderd worden

De vingertoppen van boeddha zitten nog in de bamboe stelling

Grappig, een bouwwerf waar het verboden is om met schoenen in rond te lopen.

Na het memorabel bezoek aan de boeddha zijn we ook nog op zoek gegaan naar een rij van tientallen standbeelden van monnikken. In onze excellente Trotter gids stond er een foto van een monnikbeeld midden in de begroeiing. Het heeft wat moeite gekost, maar we hebben ze gevonden. Boven op een nabijgelegen heuvel stond een staande boeddha, en drie stupa’s. En vandaar kon ik een rij van beelden zien, niet te ver weg, maar wel midden zeer hoge en dichte begroeiing. Er was geen pad, maar waar een wil is is een weg, en dat hebben we gevolgd! Ik denk niet dat dit een drukbezochte plek is…

Volgens de trotter gids staat hier een wegwijzer… Zie je hem? (Hint: groot uitgevallen)

Op zoek naar de monniken beelden in het struikgewas, gelukkig geen slangen.

Zo stonden er tientallen, maar we hebben er maar 4 bezocht.

maart 2018 Midden en Noord Vietnam

Noord Vietnam is qua natuur gans anders dan midden en zuid Vietnam. Tip: reis altijd van zuid naar noord, dan wordt het altijd mooier.

In Hoi An hebben we een paar zij uitstappen gemaakt met de scooter, naar de marmeren rots bij Da Nang (soso) en zijn drakenbrug (leuk), en naar de oude tempels van Nin Bin (super: doet denken aan Ankor Wat in het klein).

Begraafplaatsen zijn het summum van contrasten: naast een verwaarloosd perceel staat plots een mini pagode. Ook liggen er graven ten midden van de rijstperselen. Zo houden de overledenen de slechte geesten weg van de oogst.

Er was niemand in de omgeving, dus ik heb de lijkwagen even buiten gehaald.

Daarna zijn we per trein noordwaarts gereisd naar Hue. Daar hebben we met de scooter de graven van drie keizers bezocht, en ook de oude stadsvesten. Zeer mooi allemaal, Hue was dan ook de hoofdstad van Vietnam in een middeleeuws verleden.
We hebben ook het Nationaal park van Bach Ma bezocht, een natuurgebied op een bergtop waar in de tijden van Indo-chine nog een frans-vietnamese colonie was. Helaas strooiden de Japanners in 1945 roet in het eten, en werd alles hals over kop achtergelaten. De natuur eiste terug haar plaats op en gaf ons een hele mooie wandeling. Een van de weinige NP in midden Vietnam waar je zonder gids kunt wandelen langs bewegwijzerde paden.

Hue Citadel: Niets dan het beste voor Boudha. Wijn, chocolade, thee, en een vrucht die van ver op bananen lijkt.

Er wordt serieus gebouwd in Vietnam, en de tempels blijven niet achter. Met al het donatiegeld wordt er continue ver- en bijgebouwd.

Na Hue namen we de helft van een toeristische tourbus (geen terugreis) voor de 4 uur durende rit (210 km) naar Phong Nha, waar we twee reuze grotten hebben bezocht. De volgende dag per scooter het Cuc Phuong natuurpark bezocht waar de Frankfurt Zoological Society een onderzoekscentrum voor apen en schildpadden mee beheert. We kregen een rondleiding tussen de apen, en waren onder de indruk van de lemuren met hun lange staart. Ook de grotten mochten er zijn, want ik heb nog nooit zulke indrukwekkende kalkformaties gezien.

Paradise Cave: We hebben in de streek van Phong Nha ongelofelijke grotten gezien. Niet bezocht, maar wel in de streek ligt de grootste grot van de wereld, enkel te bezoeken per 5-daagse excursie. Maar wij waren ook al sterk onder de indruk van de 2 grotwandelingen die we gedaan hebben. Wat een (stalag)tiet!

Phong Nha cave: een stalagmiet om U tegen te zeggen

Phong Nha cave: het liep er vol met Vietnamezen, maar ik kon toch eens afdrukken met alleen Ilse in beeld

Hierna stond Ninh Binh op het programma met het nabijgelegen Tam Coc, een mooi Karsten gebergte landschap. Dit wordt ook de Halong Bay van het vasteland genoemd, vanwege het gelijkaardige uitzicht minus de zee. Alhoewel de trekpleisters zeer toeristisch zijn, hebben we met een scooter vele leuke plaatsjes gevonden ver weg van alle volk. Leve google Maps, want we hebben echt in de middle of nowhere gezeten.

Ninh Binh karst rotsen stilleven. Lag op een moeilijk te vinden weggetje naast een super drukke tempel, maar vietnamezen klimmen en wandelen niet graag, dus het was verlaten.

Van Long nature reserve stilleven, dichtbij Ninh Binh. Even later hebben we er leven in gebracht.

Leven in de brouwerij: we laten ons roeien.

In Ninh Binh kwamen we een tempel tegen waar een ceremony aan de gang was. De binnenkoer stond vol met papieren paarden, olifanten en een boot. Ze gaan wel de vuurdood tegemoet, maar we zijn niet blijven rondhangen voor zoveel geweld.

Hanoi ligt maar een tweetal uur rijden noordelijker van Ninh Binh. Met een minibusje sukkelden we aan de maximumsnelheid van 70 km/uur over de autostrade. Hier zie je dat de Vietnamese manier van kris-kras rijden niet meer werkt, en files in de hand werkt.

Hanoi, de hoofdstad en tweede grootste stad van Vietnam, is toch relatief rustig in vergelijking met zijn tegenhanger in het zuiden, Ho Chi Minh (Saigon). Veel te zien en we zijn er dan ook 4 dagen geweest, inclusief een daguitstap naar Halong Bay.

Hou jullie vast: ik vond Halong Bay maar niets. Een lange busrit, mistig (smog?) en heet weer en toeristen met de vleet. Misschien zijn we als boatpeople de zee wat te gewoon, of kwam het omdat we de Karsten rotsformaties net bezocht hadden in Ninh Binh/ Tam Coc.

Ondertussen was het koude weer in het noorden van Vietnam, de Lao Cai provincie, omgeruild voor warm lenteweer. We vertrokken met de dagbus en kwamen op de middag aan in Sa Pa. Met de Sa Pa Sisters deden we een tweedaagse trekking in de vallei, met een overnachting bij lokale mensen. Dat viel redelijk goed mee: onze lokale gids sprak goed Engels, de natuur was mooi en heel veel mensen liepen rond in traditionele kledij. De overnachting was ook leuk, lekker eten en een leuke internationale groep van medereizigers. Wij waren wel de oudste van de bende, iets wat wel meer voorvalt 🙂

Toch had ik wat last met het verlies van controle, dus de volgende dag huurden we een scooter voor drie dagen. Het plan was om naar de zondags markt van Bac Ha te gaan. Tip voor mensen die dit ook willen doen: bij huur scooter niet zeggen dat je dit gaat doen want dan willen ze niet meer verhuren, je zegt dat je lokaal wat gaat rondtoeren. We kregen een bijna nieuwe semi automatische Honda 125 cc (niet nodig te ontkoppelen), en de zondag morgen rond 8:00 waren we op weg, na een zeer druk vertrek (denk aan een alpijns bergdorp met de weekendwisseling van skiërs). Noot: voor mensen die het niet zien zitten om zelf met de scooter rond te rijden zijn er vele lokale busjes die het traject Sa Pa -> Lao Cai -> Bac Ha (en terug) doen.

De kinderen moeten lange uren kloppen om de toeristen aan hun trekken te laten komen…

Na de lange afdaling (32km) van Sapa naar Lao Cai, volgde een mooie rustige weg die langs de Chinese grens slingert tot aan het bergdorp Bac Ha. We waren om 11:30 op de markt, en genoten van de grote drukte die eigen is aan een markt waar vanalles wordt verkocht voor de mensen van de streek. Ook was er genoeg keuze aan souveniers voor de toeristen. Maar die laatsten vertrokken allemaal om 14:00 uur, en we bleven alleen achter, joepie! Ilse had een heel leuk homestay gevonden, op 2 km van het centrum: Cho’s Family homestay. Cho heeft ons goed verwend met een lekker avondeten en ditto ontbijt. In de namiddag hebben we een mooie wandeling gemaakt in de bergen, en de volgende dag nam Cho ons mee op een lange, lastige maar zeer originele tocht in de nabije dorpen en velden. Als je het mij vraagt is deze streek mooier dan Sa Pa, want nog ongerept. De mensen lopen ook rond in traditionele klederdracht, maar doen dit niet voor de toeristen (die zijn er immers niet). Ik kan dit alleen maar aanraden aan SaPa reizigers: 1 dag in Sapa stad, en de rest in Bac Ha spenderen, je zal het je niet beklagen.

Bac Ha (50 km van Sa Pa). Beter dan Sapa!! Een vallei die nog niet door de toeristen ontdekt is, en zeker zo mooi is. We wandelden er alleen met onze gids langs de lokale dorpen. Indrukwekkend.

De vallei rond Bac Ha. De rijstvelden liggen er bruin bij op het einde van het winter seizoen, maar gelukkig stonden er ook veel bloemen.

Vietnamezen houden enorm van ballons. Je ziet de verkopers overal in Hanoi.

Postuum moet Herge nog wat albums over Vietnam hebben uitgebracht…

In stops waar de tourbussen hun passagiers een half uurtje laten rondlopen, zie je de naaimeisjes die een bijna foto realistisch kunstwerkje maken. Een formaat van 50 op 60 cm kan een maand werk vergen (en kost ongeveer 500 EUR)

Elk is bezig aan zijn werkje, de afgewerkte hangen aan de muur of liggen op de tafels op een koper te wachten.

Highlands Coffee in Hanoi: De Vietnamese Starbucks, en erg lekker. Een capucino kost 50000 (1,7EUR) dus niet voor elke Vietnamese beurs.

Hanoi: veel bikes, en als voetganger is het soms zoeken naar een doorgang om een restaurant of winkel binnen te gaan,. Of om gewoon de straat door te lopen.

Boudhistische les. Er stonden wel rare regels in. ik hoop voor onze blog volgers dat wij geen ordinary people zijn.

If you waste time for travels… You will suffer from a disease that causes your inability to move. Auw, die komt hard aan!

Uitsmijter: alle bussen en vrachtauto’s hebben hun nummerplaat op de achter en zijkant geschilderd in grote letters.

Easy riding through the Central Highlands of Vietnam

Wednesday, March 7th 2018, we are in Hanoi preparing to take the plane to Myanmar tomorrow. Before leaving a quick update on our travels in Vietnam

We planned to fly to Hoi An from Nha Trang but Stefan met Mr. Hung in Da Lat and he convinced us to cancel our flight and go with him to Hoi An on a motorbike … and so we did. Now, at the end of our trip I am happy we changed our plans. We learned so much, saw a lot of rural Vietnam and experienced a seldom visited part of Vietnam. We can warmly recommend it in good weather and when you have time! We were lucky we did not see any rain until the last day.

“Love Valley” in Da Lat. The Vietnamese like kitsch, the park was full of little fairy tale statues and colored lights. We had fun 🙂

Our first stop, the statue of the Golden Buddha in Da Lat.

Cultivating silkworms on a bamboo rack. They have been fed well for the last days and are ready to make a cocoon.

Silk factory, the cocoons are being soaked in boiling water to ease unrolling the long fibres and put them on the spinning wheel. 3 to 10 strands are spun together to form one silk thread.

Views on our way to Dak Lak. No rice fields because it is too high to cultivate rice. Instead they have lots of coffee plantations. Vietnam is the 2nd exporter of coffee in the world. Brazil is number one and Colombia is 3rd.

Thanks to our guide (Mr.Hung) we could visit the homes of several ethnic minorities during our trip. There are 54 ethnic minorities in Vietnam. They all speak different languages but some do speak the common Vietnamese language.

It is mostly women who work in the fields and collect wood to cook.

A M’nong elephant carer. To the M’nong elephants are symbols of wealth, power and strong spirit. That is why in this minority elephants are treated as a human being. The M’nong are well-known for their elephant training skills.

The M’nong live in a longhouse on stilts. There are around 80.000 M’nong living in Vietnam, mostly in the Central Highlands.

The M’nong are matrilineal so when a girl living in the house marries, another compartment is built to accommodate her and her husband. In this way, a family’s prosperity is evident from the length of the building. Some are up to 100 meters long.

We visited many ethnic groups but I forgot the names of all of them. They lived all very basic but we were always welcomed in their houses.

Even in the basic homes the TV was present :-). The government gives money so children will go to school but after primary school many drop out to help their parents on the fields.

Kitchen, in the rural communities they still use a woodfire for cooking.

A typical image of Vietnam, motorcycles creatively packed. You see many flower vendors in Vietnam.

The communal house or “rong” of the Bahnar people. The rong is the focus of village life. They are usually between 15-20m high. Inside there is one room, with a very high ceiling.

The local children were playing in the rong and were happy to join in for a picture with Stefan.

Coming back down to the valley, the rice fields appear. They can plant 3 harvests here. It takes about 4 months for the rice to ripen for harvest.

Drying tapioca. Tapioca was the main, and sometimes the only, source of food during the wars. Tapioca flour is used in soups, candy, rice paper, cakes etc. Lesser quality is used as animal feed.

Stefan joining in for a betting game. (Vietnamese love betting) They laughed because he put his money on the crab, which is clearly not a favorite, and he won :-). Doubled his 0,30 eurocents wager!

Preparing for the TET (lunar New Year) festival. This pig did not make it to the New Year.

TET is all about being together with family, eating, telling stories from the past year,and preparing the food.

Also typical for Vietnam, the way they sit close to the floor, sometimes on a small chair but a lot of times not.

We visited an orphanage where 200 children stayed. Some had no parents but also a lot had one parent still alive but who could not take care of them. They get some money from the government but mostly from donations.

The typical Vietnam packed motorcycle :-).

The flower and fruit – passionfruit ! We ate so many fresh ones. Definitely my favorite fruit.

Another beautiful longhouse on stilts. Women and men each have their own ladder.

Dray Sap waterfall near Buon Ma Thuot. During the rainy season this is a wall of water.

Coming closer to Hoi An we saw more and more rice fields. The lively green color from the freshly planted rice is really beautiful.

The last day of our trip we had a bit of rain but Mr.Hung was prepared! He had rain jackets for all of us 🙂

During our trip we were amazed to see so many children and young people in Vietnam. I checked the statistics, 96 million people live in Vietnam, only 6% is older than 65, 40% is between 0-24 years old, 46% between 25-54 years old, and 8% is between 55-64 years old (because of the war). Our guide told us that if you work for the government you are only allowed to have 2 children otherwise you lose your job.

The last 2 days of our trip we passed a lot of police controls and many cars and motorcycles were stopped. According to our guide this is because the police needed money for the New Year. It is always possible to avoid a fine if you pay them ‘black’ money. There is clearly still a lot of corruption in Vietnam. Another guide told us that government jobs are mostly bought.

The Vietnamese have suffered many wars. Vietnam fought wars against Japan (1945), France (First Indochina War, 1946-1955), and America (Second Indochina War, 1954-1975). While the country proudly celebrates its wins against foreign invaders, the border conflict from 1979 with China has been a taboo topic because of fear they would loose the economic cooperation from China.The conflict lasted only 27 days but tens of thousands civilians lost their lives. Today most Vietnamese are happy with the government because they have had peace since 1979.

maart 2018: halfweg Vietnam, quizvragen met oplossingen

Het zuiden van Vietnam is – en ik hoop dat ik hiermee tegen niemand zijn schenen schop – eigenlijk een lelijk land. Ware het niet voor de super vriendelijke en gedienstige mensen, je moet er niet gaan voor de ongerepte natuur of de wilde dieren. Elk stukje land wordt bewerkt en overal zie je sporen van de mensen, of wat ze achterlaten: hopen plastiekzakken vol met huisvuil worden gedumpt langs de weg. Eigenaardig genoeg is de stad properder dan de boerebuiten dank zij een leger van vrouwelijke vegers die vanaf de late namiddag tot midden in de nacht de stoepen schoonvegen en het vuil in vuilniswagens laden. Vietnam heeft (nog) geen prioriteit gemaakt van natuurbehoud, dus is er weinig mogelijkheid tot wandelen in de natuur via aangelegde paden. Wel is het heerlijk rijden langs de smalle betonwegen op de buiten tussen de rijstvelden van dorpje naar dorpje.

Maar een halve dag slecht weer gehad, op een bergpas. Anders altijd zon en mooi weer, daar zorgt Ilse voor

Nieuw (voor mij) bord: haarspelbochten komen eraan

Deze had ik niet direct door: er zijn hoogspanningskabels, maar ze hangen hoger dan 5 meter

Met de scooter zijn we dus naar Hoi An gereden, een klein kuststadje dat nog uit de middeleeuwen dateert en heel goed bewaard is. Helaas zijn we niet de enige toeristen die dit weten: omdat het Vietnamese nieuwjaar, Tet genaamd, in aantocht is kan je over de koppen lopen. Overal zie je bloemen en versieringen en de verlichte lampionnen waar Hoi An voor gekend is. Tet is duidelijk voor de mensen een heel belangrijk (en meestal de enige) 6-daagse vakantie, leve de tet 🙂

We zijn hier ook naar een waterpoppenspel geweest en dat was best leuk. De poppen worden onzichtbaar onder water aangestuurd en beelden grappige tafereeltjes uit, zoals de visser die door een vis wordt onder water meegesleurd.

Random gedachte 1: de waterbuffel is mijn favoriete dier hier: zachtaardig maar oersterk. En de kalfjes zijn heel lief, maar een beetje schuw. Ze blijven dicht bij de mama, die vrij rondloopt. In tegenstelling met de koeien die er graatmager uitzien, zit de waterbuffel stevig in het vlees. Elke avond met het vallen van de duisternis is het opletten geblazen: dan keren ze naar hun stal terug, ook langs de drukste banen. Het is niet ongewoon om op de ‘autostrade’ te moeten stoppen omdat er een groep waterbuffels oversteekt.

random 2: Vietnamezen houden enorm van verkleden, een beetje (veel) kitsch en versieren. In elk paleis of historisch museum kan je tegen betaling je in de kleren van keizers of mandarijnen hijsen, en zo rondlopen. Een sprookjes park als de Efteling moet hier het summum zijn, al zal dat voor de meesten mensen helaas buiten budget vallen. In Da Lat hebben we zo de “valley of love” bezocht. We wisten niet echt wat te verwachten, maar het bleek een groot betalend pretpark, waar de attrakties bestonden uit: pedalo’s als grote witte zwanen, je laten opsluiten in een levensgrote versie van een sneeuwbol (je weet wel, een plastieken bol met een landschap dat ondersneeuwt nadat je ermee schudt), waar je tussen de door ventilatoren rondgeblazen izomo-sneeuw kan laten fotograferen. Of een foto van jezelf op een western paard, vastgehouden door een vietnamese cowboy in volle uitrusting.

Random 3: bonsai is hier big business. Overal kom je de dwergboompjes tegen en met Tet hebben we al een aantal openbare wedstrijden gezien. Elk zichzelf respecterende toeristenattractie heeft minstens een subliem exemplaar van een dwergboom met een stam van enkele tientallen jaren oud, die zich rond een rots is gegroeid. Groot in ‘t klein!

Random 4: er is geen muntgeld in Vietnam (noch in Myanmar), het kleinste biljet is 1000 dong, dat is ongeveer 3 eurocent. Het grootste courant biljet is 500.000 dong of 17 eur, maar dat heb je alleen nodig bij toeristische aangelegenheden 😉

Random 5: Bij het eten wordt alles gebracht als het klaar is, en dat is meestal zeer snel. Het is niet nuttig van een voorgerecht te bestellen, want je kan dat ook evengoed als laatste gerecht krijgen. Ook hebben we een aantal keer gehad dat het eten koud opgediend wordt, als het restaurant weet dat je komt. Hier steekt dat niet zo nauw. Als je de laatste hap van je bord gegeten hebt, is de kans groot dat ook je bord reeds verdwenen is. Vietnamezen zien niet graag lege borden op tafel. Ook is het verschil tussen zout en MSG op tafel niet altijd duidelijk.

Langs de weg, een eenvoudige maaltijd voor geen geld.

Random 6: internet is hier werkelijk overal, elk hotel heeft min of meer degelijke wifi, maar wij kochten 18Gb data sim kaart, geldig voor een maand, voor 8 EUR. Bijna overal hadden we 3G of 4G dekking, enkel niet in het gebergte in het midden van Vietnam.

Random 7: Het vietnamees alfabet is gebaseerd op ons latijns schrift, maar met heel veel extra accenten (soms accenten op accenten). Het is leesbaar voor ons en heel handig om iets op te zoeken in google maps omdat je het kan intypen zonder accenten. Weinig Vietnamezen spreken Engels, en nog minder kunnen het zonder fouten schrijven.

Random 8: Google maps is werkelijk een wondermiddel om met de scooter in een vreemd land te reizen. Maar ook als het misloopt zijn daar nog steeds de Vietnamezen: Eens waren we verdwaald in de vele bruggen rond Hoi An (de oude weg was vervangen door een nieuwere) en een Vietnamees op de scooter reed ons voor tot we terug op de juiste weg zaten.

Random 9: de mensen apprecieren het enorm als je een paar woordjes Vietnamees kent. Zo is ‘sien tjaaw’ hallo, ‘chuck moeng nam moj’ gelukkig nieuwjaar, en ‘cam on’ danku. Apropos, wij zijn van bi, dat is Belgie in het Vietnamees.

“Gelukkig nieuwjaar. Lente komt eraan” Over gans het land zijn de affiches in dezelfde font, meestal ook het formaat, kleur en inhoud… Sponsoring van vadertje staat?

Varia uitsmijters:

lokaal goedkoop bier. Lang geleden dat ik nog zo een blik-opener heb gezien: millenials zo waren vroeger alle blikjes

We zijn ook eens ‘speciaal’ gaan eten. (Het eten was hetzelfde, maar de versiering was veel beter)

Allez, ik voel me al wat beter in mijn vel, want deze goedlachse boedha zie je overal, inclusief buik en borsten. Fat Budha: fat, happy en poor. 2 v/d 3 matchen nu al, drie komt eraan…

Google Translate zegt: kaders en mensen in Tan An zijn vastbesloten om hun socio-economische taken en nationale veiligheid in 2018 met succes uit te voeren. Het blijft wel een communistische staat natuurlijk. 2de de van rechts is nonkel Ho (Chi Ming)

Vietnamezen nemen het niet te nauw met de wegcode. Hier zat een familie te picknicken op de afslag rijstrook op een redelijk druk kruispunt

We reden met Tet voorbij een huis waar mensen Tet zaten te vieren (met black label), en werden prompt uitgenodigd om mee te drinken. Na 3 rondjes en een foto onder het portret van Ho Chi Min zijn we vertrokken. A propos, de Vietnamezen vinden het niet erg om in een niet afgewerkt huis te wonen.

Bevoorraadingsriem, na de Orval riem het nieuwste design… (Vuile brakee insider joke)

Hoi An dakwerker:

Feb 18 Met de scooter door midden Vietnam, op weg naar Hoi An

Na ons bezoek aan Ho Chi Min/Saigon hebben we een nachtbus genomen naar Da Lat. ‘s Avonds om 10 uur op een slaapbus, en om 5 uur kwamen we aan in Da Lat, 310km verder. Prijs ongeveer 17 EUR per persoon voor een open ticket (enkele reis). De bussen zijn van goede kwaliteit. Je ligt bijna horizontaal, en ik heb redelijk goed geslapen. Da Lat is een stad in centraal Vietnam, in de bergen, op 1500m hoog en ver weg van de kust en dus redelijk koud s’nachts.

Omdat Tet (het Vietnamese Nieuwjaar) in aantocht is, werd er door een bouwmaatschappij in Da Lat een goed jaar van de goden afgesmeekt met een seremonie en offerande:

We zijn drie dagen gebleven in Da Lat en hebben de tweede dag een scooter gehuurd (5 EUR/dag) en de wijde buurt verkend. Geen indrukwekkende natuur, maar wel veel kleine bezienswaardigheden. De tweede dag zijn we ook Mister Hung tegengekomen, een lid van de ‘Easy Riders Club Dalat”. Na aandachtig naar zijn voorstel geluisterd te hebben besloten we om onze vliegtuigreis van DaLat naar Hoi An te annuleren, en met hem mee te gaan op een 5-daagse motor/scooter tocht naar Hoi An.

Zodoende hebben we dus 5 dagen door het midden van Vietnam gereden met een gids. We hadden heel mooi weer (al heel de reis trouwens), en we hebben het traject van de eeuwenoude Ho Chi Ming trail gevolgd door centraal Vietnam, via de nieuw aangelegde ‘autostrade’. Ilse bij mij achterop de scooter ( een 125cc SYM Atilla), en de bagagge achterop bij de gids. Het is een leuke tocht geworden, met veel rijke ervaringen. Dank zij onze gids hebben we een kort bezoek gebracht aan een 4-tal etnische groepen en hun woning, en hebben we heel veel ambachtelijke beroepen zien uitoefenen.

Ik som even op, maar ik vergeet er wellicht een paar:

aardbij en bloemen (rozen, gerbera, lelies) kwekerij
zijderups kweker en zijde weverij [ van pop tot zijde ]
beeldhouwer en meubelmaker
fabriekje van multiplex platen
vietnamese trom maker
tapioka fabriekje
koffie plantage met speciale civet-kat koffiebonen
thee plantage
rijstwijnbrouwerij

Hierboven: Civet kat die enkel koffiebonen te eten krijgt.. Zie ook foto lager.

Hierboven: het ontrollen van de cocoon van de zijderups

Hierboven: stenen worden gemaakt en opgestapeld vooraleer gebakken te worden in de oven

Hierboven: ontrollen van een boomstam in schelletjes voor verwerking als fineer.

Civetten kaka die voor 100$ de kilo de deur uitgaat

We hebben ook kunnen genieten om eens met Vietnamezen te zijn in een niet toeristische omgeving. Het eten is bvb spotgoedkoop (2 EUR pp eten en biertje), lekker, maar beperkt in varieteit. We zijn ook twee keer in panne gevallen (een keer ergens een aandrijfriem en de andere keer een startmotor), maar dat heeft onze gids vlot en goed verholpen. Dan merk je een beetje hoe de plattelands maatschappij werkt: hij deed ons in de schaduw wachten terwijl hij hulp ging halen. Na 10 minuten is hij terug met een technieker (Probeer dat maar eens tussen Oosterzele en Zottegem!), en als die het euvel niet kon verhelpen doet hij een klein busje stoppen om ons mee te nemen naar het eerstvolgende restaurant, terwijl hij een brommer-met-kar doet stoppen om de scooter mee te nemen. Een uurtje later stond hij aan het restaurant, met de vermaakte scooter.

Ilse bij het groot vuil? Nee hoor, gewoon wachten op scooterherstel in de schaduw van een boom tussen de mini pagodatjes

Hierboven: stop langs het Dak Lak meer tijdens onze trip met een visser die de vis in de netten jaagt.

We hebben ons ook onderweg geamuseerd om te zien wat de Vietnamezen allemaal op hun scooter meesleuren. Sommige scooters zijn achteraan uitgerust met metalen zijbakken volgeladen met marktproducten, andere scooters brengen vader moeder en twee kinderen naar hun bestemming. Iedereen draagt een helm en er wordt bedaard gereden. De enige uitzondering vormen de trucks, slaapbussen en minibusjes. Die rijden (te) hard en deinzen er niet voor terug om blind in te halen, met drie te kruisen op een tweevaksbaan, of te tripleren op een drievaksbaan. De fietsers en scooter rijders worden van ver gewaarschuwd dat ze eraan komen door het loeien van hun hartstilstand veroorzakende claxons. Eens je dit weet, is het redelijk relax rijden: tussen de dorpen is er niet zoveel verkeer, en bijna elk stadje heeft een gescheiden vier- of zesvaks baan door het centrum, waarvan het rechtse rijvak voorbehouden is voor scooters. (De scheiding dient om te verhinderen dat er om de haverklap brommers en fietsers de weg kruisen)

Hierboven: wachten langs de weg tot onze scooter vermaakt is. De kinderen zijn het verkeer gewoon.

Hierboven: Vissers in de zeer koude rivier vangen maar kleine visjes. Op de brug zelf is het uitkijken waar je je voeten zet.

Je merkt dat Vietnam een land in ontwikkeling is. De communistische overheid legt grote industrieterreinen aan met navenante toegangswegen. Soms zijn die nog leeg, wat wel een “alleen op de wereld na atoombom” effect geeft.

We stonden stil midden op het kruispunt, alle vier richtingen zien er hetzelfde uit…

Hierboven: in een etnisch dorp werd een feestmaaltijd voorbereid voor de ganse familie: oa. kip en varken aan ‘t spit stond op het menu.

Hierboven: overal zagen we mensen papieren geld en huisjes verbranden, om de goden gunstig te stemmen voor het nieuwe jaar. Hier heeft Frank Vandenbroeke de mosterd gehaald.

Overal hoor je Karaoke, of zoals hier een zangwedstrijd op het dorpsplein in Hoi An