5 Feb 2018 Vietnam Ho Chi Min City(Saigon) eerste indrukken

Vandaag is het 13 februari, maar ik kijk terug op onze eerste week in Saigon (Ho Chi Min city center)

Ik kan weer in gelijk welke situatie met mijn mond vol tanden staan. Ik had bij de stomatoloog Wilfried Vermout een implantaat laten plaatsen in België ergens in september 2017, maar er was geen tijd genoeg om de wonde te laten helen en dan nog een kroon te plaatsen. Het kan echter geen kwaad om te wachten, want het implantaat is afgesloten met een soort schroefdeksel. In Noumea vertelde een Australische zeilster me dat ze een hele (tand)brug had laten maken en installeren bij een tandartsenpraktijk in Saigon. Na wat heen een weer geemail heb ik een afspraak gemaakt met de tandarts. Het bleek een enorm modern en groot kabinet te zijn. Ze konden de Zwitserse “kit” (schroevendraaier en tand basis) voor mijn implantaat (Straumann 3.3 x 12 mm 021.2512 NC Bone Level Roxolid) lokaal vinden, en twee dagen later werden de nodige foto’s en afdrukken genomen. Nog eens twee dagen later was ik weer een geheel mens! Kostprijs: 200$ voor de kit en omgerekend 120€ voor de porcelein op titanium tandkroon. Er kan weer breed gelachen worden!

Na de inkom beneden, is dit de opvang op het eerste verdiep

Het kabinet, met de gemaskerde assistente en de nimf aan de muur, kwestie van de aandacht af te leiden van de naald of boor

Het eindproduct naast de kit (schroevendraaierkop en -body)

Door het voorgaande hebben we dus een weekje in Ho Chi Min city doorgebracht, en we hebben de Vietnamezen een klein beetje leren kennen. Het eerste wat onvermijdelijk opvalt is de totaal andere manier van gedrag in het verkeer. Ho Chi Min is een grote stad met ongeveer 8,5 miljoen inwoners. Er zijn gelukkig weinig auto’s (dank zij een overheids taks die oploopt tot 200%) maar daar staat tegenover dat er 7,5 miljoen scooters in de stad zijn.

Toch verloopt het verkeer er soepel, en ik denk zelfs vlotter dan bij ons. Hier is hoe het werkt in de stad:

je rijdt niet rapper dan 40km/uur. Ook (bijna) alle anderen doen dit.
Je kijkt vooral vooruit, en anticipeert de richting van voorliggers.
Iedereen rijdt traag maar gestaag. Ook dwarsende voetgangers/fietsers/brommers/autos doen dat. Zo kan je reeds erachter mikken.
Je gebruikt je claxon om voorliggers te laten weten waar je bent, of om tegenliggers en dwarsenden te laten weten dat je voor hen gaat passeren en zij moeten wachten.
Er is geen verkeersagressie. Alhoewel er massaal getoet wordt, soms met oorverdovende claxons (bussen en vrachtwagens) wordt dit niet als agressie gezien.
Rode lichten zijn een sterke motivator: je mag ze negeren op eigen risico maar de meeste doen het niet. (Ook dit wordt niet als verkeersagressie gezien). Leuk: er is een aftelscherm met de seconden dat het licht nog groen of rood blijft.
Je mag tegen het verkeer in rijden, maar je blijft dan aan de uiterste rand van de weg.
richtingaanwijzers worden bijna altijd gebruikt, zo weten achteropkomers wat je van plan bent. (Een andere weggever van een afslag is als ze achter zich uit kijken)

Genoeg theorie, hier volgt een voorbeeld van de praktijk:

Vietnamezen houden van luide muziek en Karaoke. Het zijn schuchtere mensen, maar geef ze een microfoon en ze worden een Vietnamese Sam Goris. In deze wandelstraat in het hartje van de toeristische uitgaansbuurt gaat het er luid aan toe.

We hebben echt wel de toerist uitgehangen, hier gingen we terug naar ons hotel op een fietstaxi.

Tijdens onze vele wandelingen door de stad (we namen maar twee keer een Uber) kwamen we al de eerste tekenen van het komende nieuwjaar (16 februari) tegen. Hier komen twee tijgers de kindjes van de kleuterklas verassen. De vietnamezen vinden het heel leuk dat je als toerist geinteresseerd bent, je mag op de eerste rij staan. Dat moet je mij natuurlijk geen twee keer vertellen.

Met nieuwjaar (Ted) wordt er veel gekocht gedaan. Hier staan de bestelde pakjes buiten klaar voor afhaling (met de brommer natuurlijk)

Om het de shoppers gemakkelijk te maken verpakt de winkel een aantal artikelen reeds in geschenkverpakking. Vooral koekjes, bier, coca-cola, en snoep. Dit pak kost ongeveer 25 EUR

Ilse bij een salon waarvoor alle Vietnamezen direct zouden tekenen: zeer zwaar en Flinstoniaans (wel omgerekend 12000 Eur neerleggen AUB)

En we mogen de vaas voor de gang niet vergeten. Massief hout.

Wordt vervolgd…

26 jan 2018 Retrospectieve van bezoek Australië

Ons bezoek aan Australië zit er bijna op, en het is tijd om nog enkele impressies en reflecties weer te geven.

We hebben veel beestjes gezien, heel veel. In vergelijking met NZ ongeloofelijk veel. Het leuke is dat ze meestal geen schrik hebben van mensen, en speciaal op de campings. Hier volgen twee voorbeelden:

‘s Morgens en ‘s avonds geven ze van katoen, in concurrentie met de lachende kookaburra. (Ik laat de eer aan Ilse om een videooke en een foto van deze laatste te tonen)

Op ons allereerste wandeling in Australie ( in de tuin van het Heide museum in Melbourne ) zagen we onze eerste witte Kockatoos, en we dachten dat ze ontsnapt waren uit een kooi. Toen wisten we nog niet dat er ons nog duizenden vogels zouden verassen met hun verschijning en gezang. Heerlijk.

Helaas heeft deze blauw getongde hagedis hierboven zijn bek niet open gedaan, want dan zag hij er zo uit:

Eastern Blue-tongue Lizard (Tiliqua scincoides). Found in a wide variety of habitats from south-eastern SA, Vic, eastern NSW, Qld and NT. Photo was taken at Coffs Harbour, NSW, Australia.

Ilse ( of het brood?) charmeert een Crimson Rosella papegaai

Onze Skippy – de campervan – heeft ons goed geholpen. We hebben hem in die 64 dagen en 7500km goed leren kennen en als we zo eens rond ons keken op campings naar de alternatieven, dan zijn we best tevreden met onze keus. Hier zijn enkele momentopnames:

We hebben online een kleine bbq gekocht (store pickup) en die hebben we goed gebruikt: Ilse marineert de lamskotteletjes

Foto van een tevreden man: eten in het vooruitzicht, kolen op het vuur, bier of wijn in de frigo…

We hebben een schaapscheerder bezig gezien in Hay. Het record is 38 seconden, maar dit was meer om te tonen hoe het gaat:

Een australisch stekelvarken: de echidna (spreek uit ee-kied-na)

Australië is een droom voor museum bezoekers: er zijn er veel, ze zijn van zeer hoge kwaliteit en ze zijn meestal gratis (donaties worden geapprecieerd). Van alle steden is Canberra – de hoofdstad – hier wel de koploper. We hebben er drie dagen binnen gezeten in de verschillende musea:

Beeldentuin van de National Gallery. Topwerken in een prachtig kader.

Australia war memorial. We hebben de taptoe bijgewoond, en de volgende dag liep ik er 4 uur verloren. Nu weet ik tenminste wat er in Gallipoli gebeurd is…

Ned Kelly – elke Australiër kent hem! Zeer beroemde reeks schilderijen van Sidney Nolan

Nog enkele losse flitsen

Aussies LOVE boats! Overal vind je ze: op elke rivier, zee of … straat. Ik ga niet zeggen dat ze populairder zijn dan caravans, maar je komt er in elk geval veel tegen, ook op de baan. (Hier in Sydney randstad, waar je ze mag parkeren voor onbepaalde duur)

Aussies LOVE campers! Dit is wel een speciaal model: De truck rijdt onder de caravan met wielen, en vormt al rijdende een geheel. Ter plaatse gebruik je dan gewoon de truck zonder de caravan. De meeste caravans zijn heel stoer en hoog: geschikt om achter een 4×4 te hangen en overal door gesleurd te worden (Zie hier voor enkele voorbeelden)

In Australië (en Nieuw Zeeland en Amerika) kan je niet de weg op zonder engels te kennen. De wegwijzers zijn heel verbaal en gebruiken soms woorden die niet direct intuitief zijn voor toeristen. (Vb: CREST, Gravel Road, …)

In Europa zou het dit zijn:

En zo zijn er nog honderden andere voorbeelden, werkelijk!

Nog iets raars: we waren op een zeer smalle en bochtige bergweg, en in het begin stond er een bord met de tekst dat de weg sterk afgeraden werd voor wagens met een aanhangwagen. Er stond niet dat je er niet op mocht, het werd sterk afgeraden. En inderdaad, ik weet niet of je er met een caravan op zou geraakt zijn. Ik vraag me af wat er gebeurt als er een auto met caravan de weg blokkeert. Boete of sterke vermaning?

Begrijp me niet verkeerd: ik vond het heel aangenaam rijden in Australië, en dat links rijden zit er nu wel goed in. Het zal raar doen om terug rechts te rijden…

And a last one for the road:

slow down — soms staan er een aantal van deze na elkaar, en tegen de laatste rij ik stapvoets…

On our way to Brisbane with Skippy

January 28th, 2018,State Library of Queensland, it is pouring water outside so good timing for another update on our last weeks of travel in Australia.

The library is really a great place to work on the blog. When I want to take a break there is a coffee house next door and several museums to visit for free. The library only closes on 4 holidays in the year.

Flashback: On January 6th we drove from Sydney to the Blue Mountains, another UNESCO World Heritage Park. They are called Blue Mountains because they are always surrounded by a blue haze which is caused by the many tiny eucalyptus oil droplets in the air. There are 90 kinds of eucalyptus in the park.

On our first stop in the Blue Mountains we decided to go to the Walls lookout, about a 1 hour walk. We really were amazed how beautiful this was and no one around :-).

The Three Sisters, at Echo Point are carved out of sandstone. We walked to the tiny platform on the leftmost sister, on her bossom if you want to call it like this.

The ancient aboriginal legend tells the tale of three sisters – ‘Meehni’, ‘Wimlah’ and Gunnedoo’. These three enchanting girls lived in the heart of the Jamison Valley as part of the Katoomba tribe. Yet the girls were young and their hearts were captured by three brothers from a neighbouring tribe. However the law of the land forbid the girls from following their desires and marrying outside their own people. The brothers decided to capture the girls and carry them away to be wed, a major battle started as the two tribes clashed. An elderly witchdoctor from the Katoomba tribe feared for the safety of the beautiful sisters and cast a spell to turn them to stone to keep them safe from harm. Yet during the raging battle the witchdoctor was killed and unable to reverse the spell.

On our walk to the High Tops in the Warrumbungles.

We hiked one of the best walks in NSW in the Warrumbungles, the Breadknife and High Tops walk. The scenery was incredible, and you can see me in the foreground. the walk featured 800 stairs, and was 20 km long.

Entering the Warrumbungles NP (aboriginal word for “crooked mountain”). The white dome is the Siding Spring Observatory.

View from our camping spot in the Warrumbungles, definitely one of the best campgrounds (See video Stefan in later post)!

My favourite Australian bird, the kookaburra. We woke up every morning with his incredible “laugh” and in the evening he alerted us when it was time to start dinner :-). In the YouTube video below you can hear his incredible laugh. The Kookaburra is a type of Kingfisher.

The Warrumbungles experienced a forest fire in 2013. Slowly but surely nature is recovering, but because all koalas died in the fire, they have not been spotted yet.

An Australian Eastern Water dragon bathing in the sun.

Grand Canyon walk in the Blue Mountains. We descended into a canyon, and at the end made the climb back up to the ridge top.

We enjoyed Canberra with the beautiful National Gallery, the Portrait Gallery, the Library, the Parliament and the War Memorial. I personally liked the special exhibition on David Hockney in the National Gallery.

The Aboriginal Memorial is an installation of 200 hollow log ceremonial coffins in the National Gallery. It was created by 43 artists for the Bicentenary of Australia which marked the 200 years of European settlement.

The Australia War Memorial opened in 1941. We went to the Last Post at closing and spent the next day a couple hours in the museum. You can easily spend the day there, it is huge.

A work of Alex Seton, “As of today”, 41 sculpted marble flags with halyard to commemorate the Australian soldiers who have lost their lives while serving in Afghanistan.

National Gallery: “Blue Poles” from Jackson Pollock, painted in 1952.

An installation from James Turrell “Within without” in the sculpture garden of the National Gallery.

The Parliament House of Australia.Construction began in 1981 and was finished in 1988. Although elections can be called early, every 3 years the full House of Representatives and half of the Senate is dissolved and is up for reelection.

The Coat of Arms of Australia on top of the parliament building. The kangaroo and emu were chosen as part of the emblem not only because they are endemic and well-known Australian animals but also because they can not move backward and thus represent a nation “moving forward”.

A short walk in Hill End, goldtown country. During the goldrush between 1850-1870 about 8000 people lived here. Today there are only 80 people left.

We did the lookout walk in Kanangra-Boyd National Park but a thick pack of clouds made it impossible to see a thing. Stefan is standing at the cliff edge.

A half hour later at the same spot, the sun was slowly chasing the clouds away.

A baby-kangaroo, called a “Joey”, peeping to see what the world is like. Baby kangaroos are born weighing less than a sugar cube. By the time it is about 8 months the mother is ready for it to leave the pouch.

Beautiful sandstone caves in the Pilliga Nature Reserve.

The seeping water dissolves the softer rock leaving a colorful and varied wall pattern.

The caves harbor aboriginal rock drawings of emu tracks and hand patterns.

Point Danger in Coolangatta with Brisbane on the horizon and many surfers waiting for the perfect wave. The point was so named by Captain Cook because of the many surrounding reefs.

The point danger Lighthouse also marks the border between the states of New South Wales (S) and Queensland (N). There is a 1 hour time difference between the two and the border runs along a street lined with bars. Makes for a double new years eve celebration with minimal travel!

Lamington NP in the Green Mountains. I have not been able to find the name of this beautiful flower.

Wild birds such as these King Parrots and the Crimson Rosella know when and where there is some food to be had. O’Reilley Green Mountains NP.

This Regent Bowerbird (female) had an eye on our breakfast. She tried to get away with a slice of bread, but it was too heavy.

The yellow robin is small in stature, but lovely to look at.

On our walk in the park, we spotted a Wonga Pigeon, and saw a quickly dissapearing Lyrebird (no photo). As long as you are not too quick or loud, there is a good chance that they ignore the photographer.

We had blue skies when we visited Brisbane for the fireworks on Australia Day (january 26th)

Remembering the arrival of the first fleet of English settlers with a musical fireworks. The weather was warm and lots of people came to celebrate. Sitting next to my loved one (Stefan) at the banks of the Brisbane river with this beautiful display I again felt very fortunate! 🙂

Waiting for our flight to Vietnam we are looking forward to new adventures and a different culture😀.

30 November – december 2017 Australie met Skippy

Foto’s en video na de tekst.

We zijn toegekomen in Melbourne, Victoria, Australie na een rechtstreekse reis met het vliegtuig. We waren gepakt en gezakt voor een drie maand durende afwezigheid van thuis, Sanuk, die we achtergelaten hadden in Noumea. Vermits de zonnepanelen nog aanliggen, met de AIS en de frigo als enige verbruikers, checkte ik toch regelmatig of ons snoekske nog een teken van leven gaf, en misschien nog belangrijker, of ze niet van plaats verhuisd was. Dat laatste zou wel erg onwaarschijnlijk zijn, want dan moeten er 4 stevige spanbanden ofwel breken, ofwel de 4 betonblokken die eraan vasthangen verplaatst worden.

We reizen door Australie met een gelijkaardige oplossing als voor Nieuw Zeeland: een camperwagen die we Skippy gedoopt hebben. Omdat we maar twee maand in Aussie zijn, hebben we gehuurd ipv gekocht/verkocht. Dat kwam op 79AUS$ per dag (of 51EUR). Je moet hierbij nog de prijs van een kampeerterrein rekenen, zo rond de 35AUS$ (22EUR) voor een plaats met electriciteit. Om de twee nachten proberen we ook ergens goedkoop of gratis te staan, dan wel zonder electriciteit maar wel met wc en meestal ook warme douches. Onze Skippy zit goed in elkaar, je ziet dat ze in NZ/AUS veel ervaring hebben met camperen. Enkele verschillen met Burnie (onze campervan in NZ): motor is benzine met 600.000 km op de teller (waarschijnlijk niet originele motor 😉 ), geen wc (toch nooit gebruikt in NZ), frigootje dat prima werkt, kastjes met slotjes tegen het openvallen, een zeer ingenieus uitgedacht intereur, een slaapplaats in het dak die we gebruiken als opslag. De topsnelheid ligt ergens boven de 110km/uur, maar nog niet getest want de limiet is 100km/h in VIC (Victoria), en 110km/h in SA (South Australia). Meestal rijden we rond de 80/90 kmu op de B type banen: niet de autostrades (type A, maar denk dan aan expressweg Antwerpen-Knokke met kruispunten zonder lichten). Type B is meer de provenciaalse franse weg: geen lichten, goede asfaltbaan met lijn in het midden, en trekt door de dorpen. In de dorpen is er een snelheidsbeperking van 50, maar gelukkig geen snelheidsdrempels zoals in Nieuw Caledonie.

Flashback Lifou eiland NC: auto gehuurd voor een dag om met Hannah en Wence het eiland te verkennen. Het eiland ligt bezaaid met snelheidsdrempels, van het nijdige type: alsof grote rioolbuizen nog met hun rug boven de weg steken. Elk dorp heeft er minstens twee. Nu waren we goed geladen (4 pers) in de redelijk stevig gebruikte Dacia met 100.000 km op de teller, en we kwamen aan ongeveer 90km/u uit een bocht om plotseling een drempel te zien, onaangekondigd. Ik smeet ietwat te laat alle remmen toe, maar ik denk dat we toch aan zo een 50km/uur erover gegaan zijn, in elk geval hard genoeg om met het voorste van de auto de grond te raken… Enfin, er klonk geen raar geluid, de banden hadden nog lucht, en we zijn verder gereden alsof er niets gebeurd was. Achteraf bleek dat de borden die de drempel aankondigden, slachtoffer geweest waren van vandalen. De rest van de dag hebben we geen problemen gehad. ‘s Avonds was het tijd om Hannah en Wence naar de luchthaven te brengen, maar op 11 km van ons doel klonk er een raar geluid, ging de temperatuurmeter omhoog en was het gedaan met rijden. Toch even zenuwachtig dat we de vlucht niet gingen halen, maar een lieve meneer van een andere verhuurmaatschappij (!) nam Hannah en Wence mee naar de luchthaven. Ilse en ik werden opgehaald door onze verhuurmaatschappij, en we hebben de auto niet meer gezien. Ik denk toch dat er misschien een verband was tussen drempels en stilvallen, maar het zal wel iets klein geweest zijn want we hebben er nog een ganse dag mee gereden. Enfin, als het Sanuk geweest was had ik Mr Dobbit erbij gehaald 😉

Terug naar Australie: indrukken na een kleine maand en zo een 2500km.

veel mooie natuurgezichten, zowel binnenland als de zee. (Zie Ilse’s blog post)
Heel veel beestenboel: vogels vogels vogels, kangoeroes, koalas, en andere eigenaardige dingen. Nog geen slangen gezien, alhoewel er overal bordjes staan om ervoor uit te kijken.
Wc’s : elk gehucht, park, rustplaats heeft er minstens 1. Nog nooit een gezien zonder toiletpapier! Aan de zee meestal ook nog een douche.
kampeerfaciliteiten: er zijn er heel veel, en waar het niet expliciet verboden is mag je ‘s nachts blijven staan. Dat is dus bijna overal, maar wij verkiezen plaatsen met minstens een toilet.
Er wordt heel rustig gereden (in vgl met Belgie) op de zeer goed onderhouden asfaltbanen. We zijn nog niet in de bush geweest (niet verharde wegen) maar daar gaan we deze trip niet echt naartoe.
Een mooie afwisseling van grote steden en grootse, wijde landschappen. We beperken ons bewust tot een klein deel van Australie om te vermijden dat we niets anders doen dan km vreten. (Melbourne->Adelaide->Kangoeroe eiland->Sydney->Goldcoast->Brisbane)
Nog niet veel buitenlandse toeristen gezien (in vergelijking met NZ), maar veel Aussies zijn met vakantie, elk met een serieuze caravan achter de 4×4. Er zijn zelfs carvans die bedoeld zijn om achter een 4×4 in de brousse te gaan, hoog van de grond en met indrukwekkende wielen.
Weinig volk in de parken/campings. We denken dat na het einde van het schooljaar op 15 december, de aantallen toeristen zullen toenemen.
Het eten in de restaurants en bistro’s is lekkerder en veel goedkoper dan Nieuw Caledonie. Toch kan het niet tippen aan de Belgische keuken.
Het is een raar gevoel om kerstmis in de zomer te beleven. Overal klinken kerstliedjes maar de sneeuw blijft niet liggen (30 graden en meer)
De meeste museums zijn gratis, of vragen een donatie. Eerst bezoeken we het museum, maar bij het buitengaan zijn we meestal zo gecharmeerd dat we dat met plezier doen.
Internet, internet, internet overal! Het is lang geleden dat we zo goedkoop en overvloedig internet hadden. Wat een luxe! Voor 4 keer 13 EUR kocht ik vier startpaketten van Vodafone met elk 15Gb data. We luisteren nu onderweg naar radio 1 via de app. De nachtwacht, met om het uur kort nieuws. Zelfs een videootje pikken we mee. Daardoor zagen we de toch wel indrukwekkende Pano reportage over de bende van Nijvel in Aalst met Ilse haar neef Jo.
Reizen op de weg is ZOVEEEEEL gemakkelijker dan met de boot. Elke dag passeer je langs een supermarkt waar verse dingen op je liggen te wachten.

Ok, genoeg getijpt, hier volgen enkele foto’s met hoogtepunten van de reis tot nu toe :-):

Wandeling in de Grampians: zicht naar het eindpunt…

onderweg kwamen we mooie vormen van versteende lava tegen

ex-bos op weg naar de vuurtoren van Cape Otway langs de great Ocean Road. Ook dode dingen kunnen mooi zijn.

Niet altijd goed weer. Hier een donderwolk in aantocht op weg naar de Great Ocean Road bij Point Lonsdale

Van kerstboom versieren kennen ze hier niet veel.

Australia, land van de UGG’s. Hier met kangoeroeoren

En we leren weeral bij. Manchester is linnengerief zie ook hier

We zijn terug in een land van overvloed…

We hadden geluk, we landden met black friday: alles bij Vodafone was aan de helft van de prijs!

Druilerige dag op de Great Ocean Road, maar er moet gewerkt worden!

Onze eerste kangoeroes! Na wat overleg zijn we tot besluit gekomen dat het mannetjes moeten zijn, want ze hebben geen buidel.

kangoeroes zijn luie beesten, overal zie je ze liggen. Ik zou denken dat dat toch gevaarlijk is met al dat verkeer.

prachtige natuur met grasboompjes. Nog steeds geen slangen gezien!

Kunst in The Art Gallery of South Australia in Adelaide. Wie kent hem?

Zelfde museum: wie kent haar? Belgie zendt zijn kunstenaars uit.

zicht op Adelaide (of zoals Ilse het zegt: Adelheid met stille h) 1.3 miljoen inwoners!

Grootste schommelpaard van de wereld, in Gumeracha. Neen we zijn er niet op geweest.

Australie is een land van grootse dingen. Na het schommelpaard, nu Larry de Lobster

Uitsmijter:

NC 4 november 2017 Sfeervideo Ouvea Lagoon

Hier is nog een video van ons drie daags verblijf in de lagoon van Ouvea. We waren de gehele tijd gans alleen.

Je vraagt je misschien af wat al die donkere plekken in het blauwe water zijn. Welnu, dat zijn koraalhoofden, tete de corail in het Frans of coralheads aka bommies in het Engels.

En wanneer je ankert in water met een heen en weer beweging, zoals eb en vloed in een nauw kanaal, dan draait de boot en zijn anker zich mee met de stroming. Soms kan het zijn dat je ketting dan rond een koraalhoofd vast komt te zitten, zoals hier het geval was:

mooi ingepakt als een kerstmis cadeautje

Gelukkig was het water zeer ondiep, 2 meter, en konden we zien vanop de boot hoe we moesten varen om de knoop te ontwarren.

2 oktober 2017 Vaarwel Fiji …

Na de trip naar Belgie om de trouw van onze dochter Hannah en onze nieuwe schoonzoon Wence mee te maken, vlogen we terug naar Fiji waar Sanuk op ons wachtte. We vertrokken nog diezelfde week naar Nieuw Caledonie.

Hier is een video indruk van dit afscheid en een van onze 780 NM lange zeetrip onderweg.

Eerst was er het touchante zangstukje (Isa Lei )terwijl we bij het tankstation lagen nadat we reeds uitgechekt waren (zelfs de chauffeur van de dieselleverancier komt meezingen), met de Fiji tekst en zijn vertaling eronder:

Isa Isa vulagi lassa dina
Nomu lako au na rarawa kina
Cava beka ko a mai cakava,
Nomu lako au na sega ni lasa.
Chorus:
Isa Lei, na noqu rarawa,
Ni ki sana vodo e na mataka
Bau nanuma, na nodatou lasa,
Mai Suva nanuma tiko ga.

….
Engelse vertaling:
Isa, Isa you are my only treasure;
Must you leave me, so lonely and foresaken?
As the roses will miss the sun at dawning,
Every moment my heart for you is yearning.
Chorus:
Isa Lei, the purple shadow falling,
Sad the morrow will dawn upon my sorrow;
O, forget not, when you’re far away,
Precious moments beside dear Suva.
Isa, Isa, my heart was filled with pleasure,
From the moment I heard your tender greeting;
‘Mid the sunshine, we spent the hours together,
Now so swiftly those happy hours are fleeting.
(Chorus)
O’er the ocean your island home is calling,
Happy country where roses bloom in splendour;
O, if I could but journey there beside you,
Then forever my heart would sing in rapture.
(Chorus)

En hier is een impressie van onze overtocht ergens halverwege:

Beveridge Reef, tussen Palmerston en Niue

Tussen Palmerston en Niue ligt Beveridge Reef: ongeveer een cirkel van 2 zeemijl (3,6 km) doormeter, vanbinnen 7 meter diep koraal met daarrond een brede zandbank van 2 a 3 meter diepte en daarna het rif met zijn brekende golven… Vanop volle zee zie je enkel het opspattend witte schuim van brekende golven die vanuit het niets opduiken, uitgezonderd aan de westkant een 200 meter strook waar de golven niet breken: de pas.
Onze GPS gaf aan dat we tegen 17:00 uur aan het zuiden van het rif zouden komen, en de zon ging onder om 18:20. Onze Navionics kaarten gaven het rif enkel aan als een ondiepe vlek zonder detail, hetzelfde voor OpenCPN (we hadden geen satellietfoto van het rif), maar we hadden wel een nauwkeurig verslag met tekening en gps coordinaten van ene zeker MrJohn VI.

Vanwege een wijde boog kwamen we aan de pas ongeveer bij zonsondergang, en hoewel er een driekwart maan stond was de zichtbaarheid slecht. In retrospectief hadden we moeten omkeren en doorvaren naar Niue – en nadien hebben we er ook een nieuwe regel van gemaakt: geen navigatie op nieuw terrein in de buurt van land na zonsondergang – en we vaarden dus enkel op gps een ons onbekend rif in. Ilse deed me beloven dat als er iets misging ik niet zou zeggen: het spijt me, ik kon er niets aan doen. Er stond weinig stroming, een 15 knopen wind met kleine deining, maar het bleef wel blind varen. Met drie knopen over de grond volgden we de koers van MrJohn, en eens binnen hebben we zo snel mogelijk het anker uitgegooid en gewacht op de zon van de volgende dag (zo ergens midden in de atol). Maar de weergoden waren niet met ons: zelden meegemaakt maar 360 graden rondom ons waren er grijze lage wolken waaruit af en toe een bui viel.

Toch was het water zo ontzettend helder dat we ons konden verleggen naar de zandbank aan de rand. We passeerden heel veel koraalkolommen en hoewel ze er benauwend hoog uitzagen in het heldere water bleven ze allemaal 2 tot 3 meter onder het oppervlak. Sanuk heeft 1m20 diepgang.
Op onze eenzame parkeerplek in de oceaan hebben we tijdens onze twee dagen ter plaatse toch eens een straaltje zon gehad zodat we spectaculaire foto’s hebben kunnen maken van deze heel speciale plek. Met Flipper zijn we naar de rif gevaren op zo een 300 meter, en hebben we massa’s vissen en mooi koraal gezien. Ondanks het slechte weer was het een van de beste snorkelingvaringen.

Maar het blijft toch wel een dubbele bedoening: heen en weer tussen Sanuk en het rif mag de motor van flipper niet uitvallen, want dan drijft de wind je weg, en met roeien kom je niet terug aan de boot. En er is ook geen andere boot in de wijde omgeving, enkel zee. Daarom dat Ilse toch wel opgelucht was toen we terug door de pas vaarden, op weg naar onze volgende bestemming op 150 zeemijl: Niue, een van de kleinste landjes van de wereld.

Ook deze nog niet eerder geziene soort rode zeeegel

Deze bleekschijters (latijnse naam) zagen mij wel zitten

april mei 2017 Videootjes

s’nachts komen de hermietkrabben uit hun (at)hol

Barbeque bij de Lau’s

De admiraal aan het werk

Opgelet inktvis, of je wordt overreden door een catamaran:

Bye Bye New Zealand: afsluitende mijmeringen

Over de natuur en de natuurparken:

Typisch NZ: geen kosten worden gespaard om een natuurgebied tot zijn recht te laten komen voor de toerist. En allemaal gratis: geen enkel natuurpark is betalend!

Je kan maar beter geen (allochtoon) ongedierte zijn in NZ. De jacht is open op opossums, wezels, ratten, wespen. Ook als hond moet je op je tellen letten…

Overal langs de wandelpaden kom je de driehoekjes tegen die de vallen locaties aangeven.

Over de wegen en verkeerssituatie:

Voor je op de hoofdweg komt geven ze de snelheid van deze laatste aan. Dit is een onverharde weg of ‘metal road’, en zo zijn er nogal wat in de dunbevolkte streken.

Ietwat optimistisch? Er gebeuren nogal wat ongevallen op de onverharde wegen vanwege het verlies van controle over het stuur.

Een leuk idee: zo heb je een gedacht van hoe lang je nog moet wachten tot het licht groen wordt. Overigens is dit de uitzondering, meestal is het een persoon met een tweezijdig bordje STOP/GO. Vanwege de herstellingen aan de wegen na de aardbeving van November hebben we er zo wel veel gezien.

Nieuw Zeeland, land van de miljoenen verkeerskegels…

Waarom er op Ilse haar blog postings zoveel mooie foto’s staan:

geduld van de fotograaf voor het juiste shot

Op een gletsjer wandelen was toch wel een heel speciale ervaring

Zo moet de vallei er in de ijstijd hebben uitgezien…

.. en hetzelfde zicht maar dan zonder ijs/wolken

Ik geloof niet dat ik een aziaat een foto heb zien maken waarop ze zelf niet stonden afgebeeld. We hebben zelfs iemand gezien die een heuse garderobe meehad en van kleren wisselde tussen de shots!

Over de menselijke invloed op de natuurgezichten:

Ze kijken niet op een kilometer haag meer of minder in het zuidelijke eiland. En allemaal geschoren. Ik zweette alleen al bij de gedachte aan het scheren van mijn klimophaag.

Nog een haagje. Vooral bedoeld om de wind te breken, niet zozeer tegen de inkijk…

Naast de individuele verpakking van strobalen was ook deze worst varieteit heel populair. We hebben alle kleuren van verpakkingsplastiek gezien: roze, lichtblauw, wit, felgroen, maar geeneen in kaki kleuren. Een gat in de markt?

Pasen in Nieuw Zeeland.

De klokken van Rome geraken niet zover dus moet de kiwi het doen.

Over vertrekken:

Afscheid van Burnie, we sturen hem de baan op met twee nieuwe banden en een uitlijning. Hopelijk hebben de nieuwe eigenaars er evenveel genot van als wij.

Over Christchurch of ChCh

Na de aardbeving van 2011 wordt er nog steeds duchtig gebouwd…

…. maar het is verassend te zien dat er nog zoveel gebouwen moeten afgebroken worden.

Overal zie je bulldozers en kranen die puin weghalen. Ongeveer 70% van de binnenstad is ofwel parking of wacht op sloop. Toch verrijst er ook veel nieuwbouw.

Uitsmijter:

Morgen op het vliegtuig naar Tahiti, terug naar Sanuk. De valiezen zijn gepakt…

21 maart 2017 Nog enkele Nieuw Zeelandse indrukken

Nu we van het noorden tot aan het zuiden van NZ gereisd hebben, geef ik nog enkele indrukken.

Er wordt hier gul met gif omgegaan. In elk park vind je talloze vallen en vergif dozen om de allochtone dieren naar het eeuwige land te sturen. De ratten, de oppusums en de wezels zullen maar beter niet aan het snoep zitten dat hier overal in het woud ligt, en zoals vroeger de eieren of de jongeren van de autochtone beestjes eten. En de campagne heeft success: sinds de invoering ervan in 1957 is het aantal bedreigde diersoorten aan een flinke opmars bezig. Vooral de niet vliegende vogelsoorten zoals de Takahe, de Kiwi, de Kaka herpakken zich. Tegen 2050 zou Nieuw Zeeland zelfs door een ambitieus overheids programma volledig verlost moeten zijn van elk niet inheems-ongedierte. Je kan maar beter een Nieuw Zeelandse zandvlieg zijn dan een buitenlandse wesp.

Overal langs wandelwegen zie je vallen staan voor ratten of opossums

Ik versta niets van de marketing van de benzinestations hier: bijna in elk station kan je 6 cents / liter korting krijgen. Ofwel met je (gratis) kaart van het grootwarenhuis Countdown bij 2 grote merken, ofwel met een coupon voor andere merken die je krijgt bij het winkelen in de andere grootwarenhuizen. Je moet wel minimum 40 liter tanken om de korting te krijgen, en ze ronden af per 10 liter: 59 liter geeft je 50 x 6 c korting, dus 3 NZD (2 euro). Maar je kan ook je korting opsparen, dan krijg je 12 of 18 cents als je telkens minimum 40 liter tankt. Of als je voor 200NZD koopt krijg je 10 cents korting. Ook de stationsbedienden kunnen het niet echt goed uitleggen… Enfin, ik snap niet waarom er geen enkel tankstation is dat gewoon 6 cents korting geeft, zonder dat een kaart of coupon nodig is. Terloops gezegd: we tankten voor 1,03NZD/liter diesel in Auckland, maar hier in Invercargill is het goedkoopste tankstation 1,33 NZD/liter. Ik denk dat er nog wat speling op zit …

We hebben met Burnie al ongeveer 100 km gedaan op metal roads, dat zijn niet verharde wegen. In de verlaten gebieden loont het niet om overal asfalt te leggen, en dan schakelt de weg over op zand. Op onze laatste trip moesten we 30 km over wasbord weg, waar het wegdek als een golfplaten dak is, maar met golfjes van zo een 5 cm diep. Na wat geexperimenteer blijkt dat je er best over rijdt ofwel aan 30km/uur, ofwel aan 60km/uur (als er geen grote putten zijn!). Het maakt niet veel verschil: onze Burnie rammelt dan aan alle kanten, en zelfs de sleutelbos valt dan uit het stuurcontact! Maar dat houdt onzen Burnie niet tegen, hij heeft dat niet vandoen eens hij gestart is. Ik vraag me zelf af of we wel een sleutel nodig hebben, deze is zodanig verweerd dat ik denk dat een schroevendraaier hem ook wel zou starten. Niet dat ik dat ga proberen hoor. Hier leggen ze uit hoe zo een wasbord weg onstaat.