April 15th, Auckland, Burnie is sold to a young french couple who are travelling for 2 months in NZ as part of their 1 year sabbatical. We hope they have as much fun as we did. We rented a little van for the remaining 6 days we are here to travel a bit on the north island.
After the glaciers (Franz Josef and Fox) we drove Burnie to Wanaka over the pass
The start of our Rob Roy Valley walk, not so good weather but at least no rain. Mount Aspiring National Park is also part of the UNESCO heritage.Rob Roy Glacier with lots of clouds.We reached the lookout point after a 2,5 hour climb.More blue from glacial water.The NZ scaup or black teal. They are endemic to NZ. The maori name is papangoOn our way to Glenorchy we met some young french people and they were also impressed by the nature, “c’est un bijou”, she said. We could not agree more.The scenic road to Glenorchy next to Lake Wakatipu.Relaxing and playing with the drone at a DOC campsite before walking part of the Routeburn track (one of the Great Walks) the day after.Diamond lake, a 30min walk from the campsite.NZ falcon is endemic to NZ, can fly at speeds over 100km/h and catch a prey larger than itself. They are protected. This one was hiding in the trees next to our campsite.The NZ robin, Stefan’s favourite bird.Another suspension bridge to start out the Routeburn track over the Routeburn river. The track is 32KM long and there are 4 huts along the way. You can do the whole track in 2-4 days. We walked till the second hut, Routeburn Falls Hut, and then returned. It was a 6 hour beautiful walk but we were both happy when we reached the parking lot with Burnie.The whole track overlaps two national parks : Mount Aspiring National Park and Fiordland.View of the Routeburn river and the mountains Mt.Somnus (2293m)and Mt.Momus (2148m). I could not stop looking at this unbelievable scenery. Nature can really make me feel so happy!After all that walking it was time for a relaxing day near Lake Te Anau, the largest glacial lake of the South Island and on our way to Fiordland. A picknick with apple cider, crackers and smoked NZ salmon, fresh homemade guacamole and corn chips. Life is wonderful!It s a 2hr drive from Te Anau to Milford Sound along a scenic route. Eglinton Valley is the first stop.The clouds were setting in slowly….Hollyford valley. In the distance the road we had to conquer with Burnie :-).
Luckily we have made reservations at the Milford Sound Lodge since it was fully booked when we got there and it is the only campsite at Milford Sound.
In the next blog Milford Sound and our travels beyond.
Nu we van het noorden tot aan het zuiden van NZ gereisd hebben, geef ik nog enkele indrukken.
Er wordt hier gul met gif omgegaan. In elk park vind je talloze vallen en vergif dozen om de allochtone dieren naar het eeuwige land te sturen. De ratten, de oppusums en de wezels zullen maar beter niet aan het snoep zitten dat hier overal in het woud ligt, en zoals vroeger de eieren of de jongeren van de autochtone beestjes eten. En de campagne heeft success: sinds de invoering ervan in 1957 is het aantal bedreigde diersoorten aan een flinke opmars bezig. Vooral de niet vliegende vogelsoorten zoals de Takahe, de Kiwi, de Kaka herpakken zich. Tegen 2050 zou Nieuw Zeeland zelfs door een ambitieus overheids programma volledig verlost moeten zijn van elk niet inheems-ongedierte. Je kan maar beter een Nieuw Zeelandse zandvlieg zijn dan een buitenlandse wesp.
Overal langs wandelwegen zie je vallen staan voor ratten of opossumsVoor elk wat wils
Ik versta niets van de marketing van de benzinestations hier: bijna in elk station kan je 6 cents / liter korting krijgen. Ofwel met je (gratis) kaart van het grootwarenhuis Countdown bij 2 grote merken, ofwel met een coupon voor andere merken die je krijgt bij het winkelen in de andere grootwarenhuizen. Je moet wel minimum 40 liter tanken om de korting te krijgen, en ze ronden af per 10 liter: 59 liter geeft je 50 x 6 c korting, dus 3 NZD (2 euro). Maar je kan ook je korting opsparen, dan krijg je 12 of 18 cents als je telkens minimum 40 liter tankt. Of als je voor 200NZD koopt krijg je 10 cents korting. Ook de stationsbedienden kunnen het niet echt goed uitleggen… Enfin, ik snap niet waarom er geen enkel tankstation is dat gewoon 6 cents korting geeft, zonder dat een kaart of coupon nodig is. Terloops gezegd: we tankten voor 1,03NZD/liter diesel in Auckland, maar hier in Invercargill is het goedkoopste tankstation 1,33 NZD/liter. Ik denk dat er nog wat speling op zit …
We hebben met Burnie al ongeveer 100 km gedaan op metal roads, dat zijn niet verharde wegen. In de verlaten gebieden loont het niet om overal asfalt te leggen, en dan schakelt de weg over op zand. Op onze laatste trip moesten we 30 km over wasbord weg, waar het wegdek als een golfplaten dak is, maar met golfjes van zo een 5 cm diep. Na wat geexperimenteer blijkt dat je er best over rijdt ofwel aan 30km/uur, ofwel aan 60km/uur (als er geen grote putten zijn!). Het maakt niet veel verschil: onze Burnie rammelt dan aan alle kanten, en zelfs de sleutelbos valt dan uit het stuurcontact! Maar dat houdt onzen Burnie niet tegen, hij heeft dat niet vandoen eens hij gestart is. Ik vraag me zelf af of we wel een sleutel nodig hebben, deze is zodanig verweerd dat ik denk dat een schroevendraaier hem ook wel zou starten. Niet dat ik dat ga proberen hoor. Hier leggen ze uit hoe zo een wasbord weg onstaat.
Op weg naar een wandeling (Rob Roy walk) via een metal road, kwamen we 9 forden tegen……Een ford is een kruising van een beekje met de weg, zonder brug. Naargelang de recente neerslag kan dit zeer gemakkelijk zijn (zoals hier), ofwel voor een onoverbrugbaar obstakel zorgen. Terugkeren is dan de enige uitweg.
Zeer bizar: zeer weinig kippen hier al gezien. Deze twee bij onze slaapplaats aan de suspension bridge van Clifden vormden de uitzondering.Is dit de voor of achterkant van een auto?‘s nachts kan het al koud zijn. Soms slaap ik zelfs met mijn kousen aan, en ‘s morgens schiet ik dan vlug in mijn sletsen om naar de douches te gaan. De sandalen zijn voor het betere stapwerk.Zie je hem?Invercargill Southland museum and Art Gallery wc’s: hopelijk is het bezoek aan de WC’s voor een kleine boodschap
March 21st, we are in the library of Invercargill. We just went to Stirling Point (Bluff), the most southern point on the island. I had Bluff oysters and they were indeed delicious! It is a NZ delicacy, harvested from March to August in the Foveaux Strait here in Bluff. We are lucky to be here at the right time. Tomorrow we will drive to the Catlins and hopefully see some penguins. It is cold here, 12 degrees Celsius but it is not raining.
Travelling on the South island is like driving from one national park to another. From the 4.7million people living in NZ, 76% live on the North Island. On average there is less than 15 people per square kilometer in NZ (contrast this with Belgium where there are 892 people per square kilometer). Their conservations efforts are really incredible. A lot of indigenous species were lost both by Maoris and European settlers hunting and farming, but they managed to change their behaviour after realising the disastrous effect on flora and fauna. The NZ Department of Conservation manages about 30% of the NZ land as parks. There are 14 national parks in NZ and 31 marine reserves. Besides these there are many regional protected areas.
Cape Foulwind, named by Captain James Cook in 1770 when his ship Endeavour was blown offshore from this point.The Cape Foulwind Walkway leads to Tauranga Bay,where there is a fur seal colony.Fur seal or Kekeno. They were at the brink of extinction in the 1800’s when Europeans hunted them for the meat and their pelts. In 1978 they were fully protected by the Marine Mammals Protection Act, and they have continued to grow in numbers ever since.Pancake rock in Punakaiki.
Pancake rock is a very popular tourist destination, so we could not resist.The pancake-layering of the limestone is created by immense pressure on alternating hard and soft layers of marine creatures and plant sediments.Hokatika Gorge. The turquoise colour of the water is caused by the combination of rock “flour”(fine powder of rock), glacial and river water.Dorothy Falls in Hokitika.Lake Kaniere in the evening.Lake Kaniere early morning.The Kaniere Water Race Walkway, following a channel that used to supply water to the gold mining operations. In 1864, Hokitika was the centre of the West Coast gold rush. We hiked the 20KM (10KM one way) walkway.
The next day we travelled to Franz Joseph Glacier where we did a Heli-hike on the glacier. More on that in the next blog.
March 13th, we are in Queenstown and it is cloudy. We are planning to do part of the Routeburn Track tomorrow. This is one of the 8 Great Walks in NZ, is 32KM long and takes about 3-4 days. We will only do one day and see if we can make it to the first hut and then return, because these walks are not a loop.
In the meantime some pictures of our walks in Abel Tasman National Park, the smallest but very pretty National park of NZ. Abel Tasman (a Dutchman) set foot here in 1642. The park was opened in 1942. We walked two parts of the Abel Tasman Coast Track, which is 60KM long and also one of the Great Walks of NZ.
The park is known for its golden beaches …and its beautiful rocky formations, but unfortunately also for the many sandflies.Too bad I did not bring my bathing suit to go for a swim!Golden Bay.The coastal track includes some tidal river crossings that can only be done at low tide. As we were a bit too early to cross, we relaxed and ate our lunch while watching the adventurous trying to find a shallow path across.View of a river estuary from Gibbs Hill.
From Abel Tasman we continued north to Cape Farewell. It is the most notherly point on the South Island and named by Captain James Cook in 1770 because this was the last land seen by his crew as they departed to their homeland.
We made a beautifull walk of 3 hours along the beach with lots of driftwood, wetlands and dunes.
Oystercatchers.… dreamcatchers …On our way to Wharariki Beach near Farewell Spit.sand everywhere…Much of the scenery made me think of the Hobbit movie.Wharariki Beach.On our way back to Nelson we had the famous green-lipped mussels with garlic bread at the Mussel Inn. Yummy but I still prefer our little black ones.
From Nelson we went to St.Arnaud and stayed two nights at the Nelson Lakes.
Rotoiti LakeThe longest swing bridge of NZ, 110m, over the Buller River.A beautiful DOC (Department of Conservation) campsite but we could only sit outside when covered with DEET. The only pest on the west coast of the South islands are the sandflies, which bite ferociously.
As much as I love the nature and being surrounded by it, the sandflies make it sometimes very difficult to endure being outside. James Cook was one of the first europeans to record his encounter with the sandfly as follows: “The most mischievous animal here is the small black sandfly, which are exceedingly numerous, wherever they light they cause a swelling and such intolerable itching that it is not possible to refrain from scratching and at last ends in ulcers like the small pox”. It is only the females that bite and suck blood which helps them to produce eggs. The males are vegetarian. After some time you become used to it…a little..:-)
The fantail or by its Maori name Piwakawaka. They are not shy and constantly fly around trying to catch insects disturbed by hikers.The New Zealand robin or toutouwai is only found in New Zealand.
In the next blog I will report about our trip from Westport to Franz Josef Glacier.
We are today March 11th, sitting in Burnie in a carpark in Wanaka town with free wi-fi. The weather is cloudy and thus time to do an update of our travels on the South Island of NZ.
We took the ferry in Wellinton on February 22nd and drove from Picton to Nelson, then up to Cape Farewell with a stop in Abel Tasman National Park. Then back to Nelson, St.Arnaud with a visit to the Nelson Lakes. From there on to the Westport, Punakaki, Hokitika, Franz Josef, Fox Glacier to Jackson Bay. Back to Haast over the pass to Wanaka. The coming weeks we will travel to Queenstown, Milford Sound down to Invercargill and make our way back up along the East Coast.
As promised some more pictures from our visit to Napier.
Lots of 1900’s cars in Napier during the Art Deco WE.Andy took us along for a guided tour from Napier. Thank you Andy and Sue for letting us stay 3 days in your beautiful house!The whole town was in Great Gatsby style !…in the rain but..also some sunshinePouring rain on our first swingbridge in Waiohine Gorge.A KaKa bird eating away on a toast he managed to steal from the plates of a cafe guest in Pukaha Mount Bruce National Wildlife Centre.Stefan reading the manual of my camera…Takahe, a flightless bird, looks a lot like its cousin the Pukeko.We are in Kiwi Country ! We saw the Kiwi bird at the Pukaha centre where they protect the Kiwi by taking the eggs and incubating them. This is called Operation Nest Egg where eggs and chicks are protected from predators. The Kiwi is also a flightless bird, with hair-like feathers, strong legs and no tail. Kiwis are mostly nocturnal so very difficult to spot during the day.There are 5 species and all are threatened with extinction.The parliament buildings in Wellington, with the Beehive that houses the Cabinet and the offices of its ministers. We were able to get a free guided tour of the buidlings.View over Wellington from Mount Victoria.We also visited Weta Cave where the movies Lord Of the Ring, Avatar, Great Adventures of TinTin are digitally mastered. It was a learning experience to see how much craftsmanship there is involved in these creations.The Interislander ferry waiting for us to come aboard at 8AMIt was a beautfiul day crossing the Cook Strait.Views on the Queen Charlotte drive to Nelson.Views over Pelorus Sound.On our way to Abel Tasman National Park.
On our way to Abel Tasman we stopped to admire Rawhiti Cave.Rawhiti Cave, also known as Manson Cave, is 40m wide and 20m tall. The ceiling is densely covered in stalactites which become increasingly finer deeper down into the cave.
More pictures in the next blog from beautiful Abel Tasman and the West Coast.
Vandaag gaan we de zee op voor een korte oversteek naar Moorea, het eiland dat we vanop onze ligplaats al gans de week aan de horizon zien liggen, zo’n 17 mijl (31 km) verderop.
Alle proviand is aan boord, de dames hebben hun pilletjes tegen zeeziekte ingenomen en we gooien de trossen los. Ilse neemt via de VHF radio contact op met de havenmeester want er komen nogal wat overzet- en vrachtboten toe in Papeete haven en dus heb je de toestemming nodig om de havenuitgang, de “passe” door te varen.
FAQ 5 – wat is dat nu weer, een “passe”?
Relatief simpel: de eilanden zijn allemaal omgeven door een koraalrif (onderwater) of motu’s (riffen die boven het water zijn uitgegroeid en waarop aan tuinbouw wordt gedaan), daarbinnen ligt een lagune met rustig, relatief ondiep en kristalhelder water en in het midden daarvan het bergachtig eiland zelf (alle Genootschapseilanden zijn van vulkanische oorsprong). De golven breken niet echt zachtaardig op de riffen en het water klotst op die manier permanent naar binnen in een grote kuip. Vanuit de lagune stroomt het weer naar de volle zee door één of meerdere passe’s, uitgesleten door de stroming, vol met vis. Sommigen zijn bevaarbaar, andere te ondiep, maar overal staat dus een tegenstroom bij het binnenvaren van de lagune. We komen hier nog op terug want één en ander is niet zonder gevaar; zelfs niet voor een ervaren Kapitein met een absoluut aan hem verknochte bemanning…
Van de havenmeester krijgen we te horen dat we wat geduld moeten oefenen omdat één van de sneloverzetten uit Moorea in aantocht is. Stef navigeert de boot dus een beetje uit de vaargeul opzij binnen de strekdam. In de verte zien we de ferry inderdaad met volle geweld toesto(r)men en zeer snel uitgroeien tot vrij impressionant gevaarte dat zonder veel discussie zijn eigen voorrangsregels afdwingt.
We varen de passe uit en ontrollen de genua (de “fok” voor onervaren groentjes zoals ik) en het grootzeil. Ineens komt Sanuk tot leven, het gebrom van de motoren valt weg, de boot piept en knarst, kreunt en steunt onder de druk van een wind rond de 14 knopen en snijdt door de golven. Volgens Stef is er maar net genoeg wind om goed te kunnen zeilen, voor ons is de deining en de golfslag meer als sterk genoeg voor een eerste kennismaking met de Stille Oceaan en de onverbiddelijke impact ervan op onze halfcirkelvormige kanalen.
We gooien twee vislijnen uit, maar de tonijnen hebben duidelijk in de mot dat het metalen glinsterding (met weerhaak) waar ze in moeten bijten fake is, dus we blijven alvast figuurlijk op onze honger zitten…
Na een dikke vijf uur varen lopen we de lagune van Moorea binnen. Hier zijn de films over de Bounty opgenomen en de combinatie van een lichtblauwe lagune met de grillige bergketens is absoluut betoverend. “Mérite le détour” om het in Michelin-termen uit te drukken (ook al is dit specifieke omweggetje 16000 km ver weg). We ankeren in de buurt van een aantal andere schepen om te gaan snorkelen. Op de plek waar we gaan zwemmen staat nog een stevige stroming dus het is wel oppassen geblazen en terwijl Katie en Ilse volop genieten van de onderwaterwereld en Stefaan met onverdroten ijver de onderkant van zijn schip (zeg niet zomaar “boot”) inspecteert, hou ik het relatief snel voor bekeken.
Die avond aperitieven we in de Hilton, het is net Happy Hour, dus – net als de bemanning van de Bounty – laten we de discipline aan boord van het schip en spoelen we de restanten van het zoute snorkelwater met wat alcohol door. Er is bovendien internet, dus onze bloedjes van kinderen worden gerustgesteld: het gaat ons voor de wind… De dag wordt afgerond met een uitstekende zelf bereide maaltijd. Wat kan een mens nog meer wensen?
Kapitein verbroedert met het werkvolk
Dag 5
Tijd voor wat beweging. We staan met de zon op, nemen een stevig ontbijt en varen dan de Ōpūnohu baai in om 500 meter van het strand te ankeren. Intussen is ook de copieuze picknick voor vanmiddag klaar en trekken we met Flipper (de dinghy) naar de vaste wal. Vandaag staar er een stevige voettocht op het programma. Deels tussen de weiden, deels door de jungle, deels door ananasplantages. Een kleine 20 km, maar met de hitte, de vochtigheid en de hoogtemeters ruimschoots voldoende.
Vanop onze lunchplaats zien we: rechts Cooks baai in Moorea… en links, Opunohu baai, waar Cook landde in 1777Onbewaakt moment foto
FAQ 6 – zit het daar dan niet vol met vieze beestjes?
Wel dat viel allemaal uitstekend mee. Malaria komt op deze eilanden niet voor (al een chance – geen Deet verstuivers en geen Malarone pillen nodig). Denghé koorts komt wel op de eilanden voor. De stranden zitten wel vol mieren en zandvlooien dus vooraleer ge uw badhanddoek bovenhaalt kan je maar beter even uitkijken naar een goede plek. Van muggen hebben we relatief weinig last gehad, al was het zoetere bloed van Ilse toch occasioneel in trek bij prikkende (of geprikkelde?) geleedpotigen.
Het gevaarlijkste beestje op het land is een giftige honderdpoot waar je maar beter met een grote boog omheen wandelt. [Stefan: er zijn geen slangen of andere giftige dieren op de eilanden. De gevaarlijkste dieren op het land zijn de bij en de honderdpoot, de echt giftige zitten in het water.. ]
In de jungle voel ik me een beetje een ontdekkingsreiziger (maar dan één van het late uur, want het eeuwenoude pad is al discreet gebaliseerd). De weg door de jungle draait en keert gestaag tot we uiteindelijk met een stevige klim uit het bos breken. Over de middag verslinden we onze picknick op een bergrug met een prachtig uitzicht op de kust en in onze rug de ruige resten van de krater die het eiland vorm gaf. Omdat we geen kaart meehebben blijkt de terugtocht problematischer en langer dan verwacht. Echt verloren lopen doen we niet, maar een paar keer moeten we toch op onze stappen terugkeren en de nodeloze kilometers wegen een beetje op het enthousiasme van de wandelaars.
Ilse toont de weg
een voorbeeld van een gevaarlijk landdieren waar zitten die ananas nu?Aha, hier zit er eentje
Terug in de buurt van asfaltbaan horen we het doffe geboenk van Polynesische muziek in de verte en lopen we recht op een rave party. Lokale twintigers hebben hun auto’s geparkeerd onder een impressionante bamboestruik met de hoogte van een eik. Met batterijen, versterkers en grote luidsprekers bouwen ze een zondagnamiddag-feestje (met muziek en drank, zonder dans).
De laatste kilometers worden afgemaald aan een gezapig tempo. Op het strand vinden we een bar naast een geïmproviseerd petanqueterrein. Na wat aandringen duikt de waardin van dienst met ons in de koffer (van haar auto) en diept daar 4 liter koel bier uit op. De lokale mede, Hinano, deed ons meer deugd dan een fles Orvelo na een toertocht.
We gaan terug aan boord, nemen een douche en verleggen ons naar een andere plek in de lagune, niet ver van het Intercontinental Hotel waar we reserveren voor een Polynesische avond die georganiseerd wordt voor de “normale” hotelgasten. Dat we ook hier weer blijven plakken aan de bar met een piña colada of een mojito is louter WIFI-toeval.
Dag 6
Vandaag is een rustdag. Na een uitgebreid ontbijt varen we met Flipper tot aan een plek in de lagune waar het maar een anderhalve meter diep is. Al snel zien we de eerste pijlstaartroggen in het water. De beesten worden af en toe gevoederd door hotelgasten en zijn dus vrij tam, maar het blijft oppassen geblazen. Je wil absoluut niet toevallig op een roggen-rug (wat een mooie alliteratie!) trappen als die, half ingegraven in het zand, zijn dutje ligt te doen.
pijlstaartrog die komt bedelen
We snorkelen tussen de koralen door en plots zijn ook de zwartpuntrifhaaien van de partij. Die beesten blijven gelukkig op een respectvolle afstand (en wat mij betreft is dat respect wederzijds). Moorea verbergt duidelijk een deel van zijn charme onderwater want zo veel multicolore visjes heb ik nog nooit bij elkaar gezien.
De opportunisten van de zee zijn er als de haaien bij
Stef weet aan één van de toeristenboten wat sardientjes te ontfutselen en de roggen hebben dat onmiddellijk gezien. Zijn populariteit stijgt tot ongekende hoogten en plots zijn we omringd door een tiental roggen die allemaal sardienenbloed geroken hebben… De beesten blijken echter zacht (van vel) en aardig (van gemoed) dus buiten het feit dat een oudere, bijziende rog Ilse’s vinger voor een stuk aas aanzag gebeuren er geen ongelukken. De vissen pletsen met hun vleugels in het water wanneer ze aan de oppervlakte komen zoeken achter een goedkope maaltijd. Prachtige vissen zijn het, maar die lange pijlstaart blijft bij mij toch een kwalijke connotatie oproepen en ik ben eerlijk gezegd content wanneer we een halfuur later allemaal weer in de dinghy zitten.
Karel, waar zit je? Ik word hier aangevallen! [ Karel zit nu al in de dinghy ]Gelukkig was er nog de kapitein… en de admiraal die alles onder controle hielden.
Voor vanavond staat er cultuur op het programma. We komen goed op tijd in het Intercontinental hotel aan waar het strand is omgetoverd tot een gezellig restaurant. In een ondergrondse bakoven liggen wat speenvarkentjes te garen in bananenbladeren, en specialiteiten uit de verschillende eilanden worden gepresenteerd in aparte standjes, ze zien er overheerlijk uit. Het geheel wordt overgoten met een prachtige sterrenhemel en de geur van de zee.
FAQ 7 – en nooit last gehad van een té vlotte spijsvertering?
We waren erg goed voorzien van moderne geneesmiddelen, pillekes en zalfjes allerhande. Naast de traditionele zachtere middelen had onze EHBO doos ook de straffere toebak in voorraad, kwestie van ons spijsverteringsstelsel aeroob en anaeroob volledig te kunnen ontsmetten – just in case.
Ik durf het bijna niet te stellen, maar van alle verre reizen die we de afgelopen tien jaar hebben gemaakt is dit de eerste waar de Immodium en actieve kool ongeopend in de toiletzak is gebleven. We dronken nochtans gefilterd zeewater, aten lokale ijsroom, verorberden rauwe vis van de lokale markt en aten bananen met de kilo.
Enkel het doosje met artisanaal bereide pilletjes tegen zeeziekte werd aangebroken (met dank aan Magister Beirnaert).
Tijdens het eten wordt er wat gezongen, maar dan barst de show pas echt los.
Polynesische gezangen begeleiden de maaltijd
Beeldschone schaars geklede vrouwen, prachtige (eveneens half naakte) mannen; waar zelfs Stef (momenteel in zijn beste form en vorm) bij verbleekt. De meeste vrouwelijke heupbewegingen worden aangestuurd door spieren waar ik het bestaan nooit van heb gekend. Ik kom ogen tekort. Onze dames laten het zich overigens ook welgevallen.
Het is telkens weer spannend om af te wachten of de natuurvezels sterk genoeg zijn om het de hele avond uit te houdenHier wordt met vuur gespeeldOok de mannen doen niet onder voor de Vahines (= vrouwen in het tahitiaans) (een beetje een ongelukkige naam?)
De Polynesische jongemannen brengen een soort Haka waarbij een aantal maagden uit het publiek worden ontvoerd. Ocharme – ge zijt op huwelijksreis en dan komt daar plots een gespierde Polynesiër voor u staan, die uw kersverse Amerikaanse echtgenoot doet verbleken tot een slap afkooksel van wat een man écht kan zijn… Het zal u maar overkomen.
We varen een eindje terug over de lagune en ankeren ons in de buurt van Cook’s bay recht tegenover de Manutea Tahiti. Manutea Tahiti is een manufactuur waar ananas, mango’s en ander lokaal fruit worden verwerkt tot vruchtensap, confituur en Tahitian rum.
Ze zijn er vooral fier op hun 50° rum, maar die was toen wij passeerden volledig uitverkocht. Erger nog: de bar was toe wegens verbouwingswerken, dus even van de lokale gefermenteerde vruchtensappen proeven zat er ook niet onmiddellijk in. Na een korte rondleiding, hebben we dan maar een voorraadje ingeslagen dat representatief was voor het nog beschikbare productengamma in de fabriek: naast veel gezond fruitsap voor het ontbijt o.m. een fles exotische ananaschampagne.
Dezelfde middag zijn we doorgevaren naar Paraoro, een stadje een paar kilometer verderop en hebben we “das Boot” geankerd in de buurt van het Moorea Beach Café (volledig toegewijd aan Veuve Cliquot). Dat het café een comfortabele aanlegsteiger had in de buurt van de lokale Libre Service was meegenomen, want dan konden we weer bunkeren vooraleer de sprong te wagen naar het volgende eiland: Huahine.
Moorea yacht club met het Moorea Beach Cafe
Dit werd de lakmoesproef: 20 tot 25 uur varen, 80 zeemijl (150 km) af te leggen in een stevige deining. Een test voor onze zeebenen.
FAQ 8 – geraak je op die eilanden nog makkelijk aan eten?
Op elk eiland vind je kleine superettes waar de meest courante producten makkelijk te krijgen zijn. Uiteindelijk zijn we in Frankrijk… Brood en kip worden gesubsidieerd en zijn spotgoedkoop. Verse vis is uiteraard makkelijker te krijgen dan in België en vind je in stalletjes naast de baan. Vlees (lam, rund) komt dikwijls uit Nieuw Zeeland. Luxeproducten (bier, wijn maar ook kazen en spuitwater) zijn wat duurder dan normaal maar blijven betaalbaar. Courante groenten vind je zoals thuis. Fruit is er in overvloed met mango’s, lokale bananen (niet de Chiquita bucht), papaya’s, ingevoerde appelsienen, etc. Het grootste probleem: citroenen zijn op de eilanden en zelfs in Tahiti bijna niet te vinden. Het leven is er zoet – niet zuur;-)
We are already 2 months later…time really flies ! We have already left Sanuk in Apataki and are now spending 3 days in a hotel in Papeete. We are flying to New York on November 16th. It seems they are preparing us for bad weather in Belgium because it has been raining here for 2 days ! So ideal to update the blog, only the internet is still not fantastic. We will have to upload all our little movies when we are in Boston.
Emma and Sebastien arrived at 5 AM in the morning after being on the plane for 30 hours! After emptying the suitcases with lots of goodies for Sanuk and some for us, Stefan asked Sebastien to help with installing new solar panels and off they went. Emma and myself went to the little supermarket so we could fix lunch later.
Going to the supermarket Tahitian style. Foodshopping is fun :-))Near the market in Papeete we passed the many stalls where they sold flower garlands and wreaths. Especially on sunday people wear these to mass or parties.Stefan and Sebastien enjoying the food and polynesian dances at the Intercontinental in Papeete.Beautiful girls and dances…We will post a video once we get better internet.Visiting marae Arahurahu. A marae is a sacred religious site where Tahitians offered animals and sometimes humans to the gods.Sebastien next to one of the Tikis at the site. A Tiki is a large or small wooden or stone carved human like form. They were often used to mark the boundaries of a sacred site.
We sailed to Moorea on September 11th.
We sailed with Emma and Sebastien from Tahiti to Moorea, then to Raiatea and Tahaa, to Bora Bora and back to Raiatea where they took the plane to Papeete.Sailing to Moorea, we could not wish for better conditions !
Pineapple fields in Moorea. We did a wonderful hike in the Opunohu valley of Moorea.Stefan and myself at Belvedere point on Moorea. In the back you see Opunohu Bay.Emma in the clear waters of Moorea.A black tip shark looking for some easy food…A stingray swimming away disappointed because we had no sardines…A Moorean girl having fun on sunday after mass !!
We sailed to Raiatea at night since we could not make it during daylight hours.
Sailing to Raiatea, leaving with the evening sun.We booked a tour with Vanilla Tours around the island of Tahaa.The vanilla flower is a type of orchid. The orchids bloom and die within a few hours unless they are pollinated. The pollination has to be done manualy because the bee that would do this does not live in Polynesia.The vanilla pods after pollination of the vanilla orchid. The pods need 9 months to ripen on the vine. The beans then go through a curing, drying and resting period for several months, all of the work done manualy ! No wonder vanilla is the second most expensive spice after saffron.At the end of the tour we drank fresh coconut juice (no alcohol added).One of the motus in Raiatea where we dropped our anchor.Clear waters of Raiatea.A puffer fish just before hiding from the camera.We were lucky to finally spot three whales in the lagoon of Raiatea.It was great to watch them fairly close to the boat.they were enormous and you could clearly hear and see the air escaping the blowholeSailing to Bora Bora.And yes !!! the long awaited catch of tuna !!!Sebastien with the yellow-fin tuna ! We had sushi and tuna on the barbecue for 2 days!The famous over-the-water huts in Bora Bora. They cost on average 800-1000USD per night. Luckily we have Sanuk !On our way to Wi-Fi and a drink at the St.Regis hotel. A place for the rich and famous 🙂Maybe another fish wil bite…life of a fisherman in Bora Bora 🙂On our way to a snorkeling spot on Bora Bora.Some fish really love Sebastien!All good things come to an end…Leaving at the airport from Raiatea, I was happy we would see them again only 2 months later. Saying goodbye is not one of my strong points !
Op 3 september om 5:00 uur kwamen onze dochter Emma en haar vriend Seba op Tahiti aan na een vliegtuigreis van 30 uur. Tijdens de drie weken dat we samen waren hadden we besloten om sommige van de gemeenschapseilanden te bezoeken, van oost naar west in volgorde: Tahiti, Moorea, Raiatea met Tahaa, Bora Bora en dan terug naar Raiatea waar ze het vliegtuig namen naar Tahiti en verder naar huis terug. Tot onze grote verbazing kwamen ze fris van de vlieger en waren klaar voor wat actie!
Emma is aan boord!
Tijdens ons 2-daags verblijf aan de kaai van de stadsmarina in Papeete, de hoofdstad van Tahiti en FP, werkten Seba en ik nog enkele projecten af, allemaal verband houdend met het installeren van de nieuwe zonnepanelen zoals beschreven in mijn vorige blogpost.
Stadsmarina in papeete, rechts de dijk voor de wandelaars/kijkers
We demonteerden de bestaande bekabeling (om de zonnepanelen connectors type MC4 op te laten plaatsen met een speciale tang), we demonteerden de oude panelen, haalden de nieuwe op, lieten de connectoren plaatsen op de oude kabel en monteerden deze samen met de nieuwe panelen. Na testen bleek echter dat de plus en min connectoren verwisseld waren gemonteerd op de kabel [dan laat je het over aan de experts…], en omdat de technische man niet kwam opdagen om nieuwe connectoren te plaatsen, hebben we de aansluiting op de controller omgewisseld. Klaar voor wat zonne-energie …. dachten we.
Langs de keukenkast kan men aan de achterkant van de generator…Of via de zitbank kan men aan de voorkant van de generatorJenny, onze generator waarvan ik de nieuwe watersensor heb geinstalleerd die Emma en Seba hadden meegebrachtzicht op de achterkant van de generator
We sloten onze eerste avond samen af met een bezoek aan de roulottes, een verzameling van food-trucks die een verscheidenheid aan fast-food aanbieden. Vermits de polynesische keuken erg beinvloed is door de chinese keuken, hebben we een chinese roulotte gekozen. Het was naar FP normen goedkoop en zozo qua prijs/kwaliteit. Emma’s poisson cru was excellent, maar mijn frietjes konden de vergelijking met het Belgische origineel niet doorstaan (Het geheim van de twee keer bakken is hier nog niet doorgesijpeld). De volgende dag hebben we de hoofdstad Papeete bezocht, met de lokale markt, het parelmuseum en het nieuwe en zeer aangename stadspark langs de haven, waar onze boot tegenover ligt.
allen samen aan de roulotte (food truck)
De volgende dag waren we klaar om aan onze toeristische rondreis te beginnen. Met een gehuurde wagen (55$/dag bij ecocars) reden we het hoofdeiland Tahiti Nui rond met een drietal grote stops: vooreerst een heel mooi bewaarde/herstelde Marae (religieus oeroord) Mahaiatea waar we de enige bezoekers waren, dan een nogal stevige wandeling op en langs een bergkam, en tenslotte een bezoek aan drie watervallen. De wandeling ging langs smalle glibberige paadjes een helling op en veranderde dan in mooie brede wandelpaden langs vergezichten over de baai. Op de terugweg kozen we voor het pad dat een riviertje volgde terug naar beneden, wat ons direct in tropische woudstemming bracht. Gelukkig waren er vele touwen gespannen want het was op sommige plaatsen redelijk stijl en glibberig.
marea Mahaiatea, gratis toegang!een tiki, of afgods beeld. De toegang tot de Marae was tabu voor niet priesterstiki en bleekscheet (tweede dag in de zon…)zwarte stranden in Tahiti van gemalen lavaafdaling in de jungleposeren bij de grootste watervalhelaas niemand in de buurt om ook de fotografe op de foto te krijgen.
Voor we de dag afsloten hebben we uitgebreid gaan winkelen in een grote Carrefour (auto!) zodat we klaar waren om de volgende dag af te varen. Die avond hebben we wel nog een Polynesische dans bijgewoond in het sjieke Intercontinental hotel. Het was indrukwekkend mooi en lekker!
uitdagend en sexy..atletischen mooie choreographie. Kortom: top.
Vanuit onze ligplaats aan de drukke hoofdboulevard van Papeete konden we steeds onze volgende bestemming zien: het eiland Moorea dat op een drietal uren varen ligt. Het was meteen ook de eerste ervaring voor Emma en Seba met het zeilen op zee in een catamaran. Het weer was super: volle zon, licht windje, niet te grote golven. Alles verliep vlekkeloos, en tegen de avond lagen we in Cooks bay voor anker.
Op Moorea hebben we een lange wandeling gemaakt naar de Belvedere: langs de asfaltweg via een marea naar omhoog tot aan het uitkijkpunt over de beide baaien, en dan terug langs een lastig en lang bospad naar de baai. Vermoeiend maar betoverend mooi. Gelukkig konden we iets drinken onderweg, want de zon zorgde ervoor dat we heel wat calorietjes kwijt waren geraakt onderweg.
rustige start van de wandeling in de Opunohu vallei…zicht vanop de belvedere: links de Opunuhu baai en rechts de Cooks baaiin de verte zie je de witte golven die breken op het rif. Daar zullen we morgen kijken naar de roggenstevige wandeling…even verpozen…bijzonder mooie natuurbijna bij de verpozing met een drankjeWelverdiende verfrissingMauruuru betekent dankuwel in het polynesisch
Op de boot kwamen we tot de vaststelling dat onze oude zonnepanelen controller niet in staat was om de 70V van de zonnepanelen te verwerken, in tegenstelling tot wat de verkoper had gezegd [Nota aan mezelf: volgende keer zelf beter checken]. Een emailtje naar de fabrikant bevestigde dit. Zonder het te weten had ik een nieuw soort paneel (Benq PM096B00] dat zeer hoge voltages (65V oc) afgeeft. In Tahiti had ik echter een verdeler van Victron gevonden die wel het juiste controller had (Blue solar charger 100/50). Dus heb ik een ferry over en weer genomen Moorea/Tahiti waar ik een dagje mee zoet was. Maar ‘s avonds was de nieuwe controller geinstalleerd en werkte hij …. dachten we.
Als laatste Moreaanse (tjiens, is ‘Moreaantje zo zwart als roet’ soms afkomstig van Moorea??) activiteit zijn we gaan zwemmen met de stingrays (pijlstaartroggen). Er lagen nog twee andere toeristenboten aan de plaats die aangegeven stond op de kaart, en het resultaat van het voederen was dat we in een oogwenk waren omgeven door roggen en haaien. Wel even wennen voor Seba en Emma, maar de roggen zijn misschien wel opdringerig maar niet gevaarlijk. De (ook ongevaarlijke) blacktip sharks bekijken het hele gedoe vanop een kleine afstand, en hopen dat er voor hen een visje zal inzitten. Alhoewel het voederen van de vissen controversieel is, zorgt het wel voor een heel directe natuurbeleving.
twee van de vele pijlstaartroggen, een bende schooiersIs hier nog vis te krijgen?zwarttip haaien, rondjes draaien
Ter afsluiter van dit stukje nog even uitleggen wat er aan de hand is met de nieuwe zonnepanelen: ze geven elk tot 20 Ampere stroom, en de bestaande bedrading en zekering is slechts voor 20 Amp in totaal (voor de vorige drie panelen samen). Tijdelijke oplossing is dus een van de zonnepanelen uitschakelen tot we weer in Papeete zijn en ik nieuwe en zwaardere bekabeling kan trekken. Ik had dit moeten nachecken bij de installatie, slecht punt voor de kapitein.
Mijn laatste blog is reeds een grote maand geleden! Gelukkig is er de automatische update van onze waar zijn ze nu pagina, want anders zouden de mensen zich afvragen of we nog leven. Of we nog leven vraagt ge? Nou en of, we hebben alweer een paar mooie ervaringen achter de rug sinds we elkaar laatst spraken: Na Apataki vaarden we naar Ahe atol, dan naar Tahiti, Moorea, Raiatea/Tahaa, Bora Bora en dan voor een herhaling terug naar Tahiti tot en met Bora Bora waar we nu zijn. Hieronder komt deel 1 van deze trip.
Apataki
Regen brengt broodnodig waterEen school vissen aan onze achterstevenRemoras, de vis met de zuignap op de kop. Kuisploeg van elke grote vis. Houden ervan om onder onze boot te wachten op een restje afval.Manta Rays trekken baantjes rond onze boot, ondertussen plankton scheppend met hun grote bekApataki bij valavondEen boekje lezen op het strandEen de zwembandje die we gekregen hebben van onze buren uittestenDeze schelp komt in alle variaties
We verlieten Apataki bij valavond. Vloed/Eb wissel was om 20:00 uur maar we widen voor het donker (18:00) door de pas, dus dat werd spannend: bij 5 knopen uitgaande stroming en een 30 m nauwe pas heb ik mij even geconcentreerd op het bijsturen van haar wild met de kont slaande Sanuk. Daarna nog even door de stromingsgolven surfen en alles was weer peis en vree. Vlug een nieuwe onderbroek aan en we konden weer lachen: alle, weer iets voor op onze blog. Helaas doen de foto’s mijn verhaal niet alle eer aan, ge gaat mij moeten geloven.
De stroming voert ons mee naar de uitgang van de pas. (Of we willen of niet, er is geen weg terug)We zijn buiten, en de golven worden platgeslagen door het uitstromend water
Ahe
De volgende morgen Ahe binnengevaren zonder veel emoties, waar we op zoek gingen naar een Belgische boot Jambote, van de Brusseleirs Marine en Simon-Pierre die we in Panama hadden leren kennen. Na door een mijnenveld van pareloester-boeien te zijn gezeild vonden we ze aan de overkant van de atol.
Ahe, vanaf onze ligplaats
Samen hebben we een drietal dagen doorgebracht in onweerstaanbaar mooie natuur. Ge moet het maar eens nakijken op het pension dat daar op een pisboog van ons aflag: de coco perle lodge. Niet dat het daar druk was hoor: in Augustus was er geen enkele gast geweest – deels door een staking van Air France en Air Tahiti – en toen we eens wilden uit eten naar het volgens het internet goede restaurant vonden we een gesloten deur want de kok/eigenaar was naar een toeristische beurs in Papeete om zijn lodge te promoten. Ik zou het ook gedaan hebben indien ik hem was.
Marine en Simon Pierre van de JamboteDe maakster van bijna alle foto;s op de blog
We waren dusdanig onder de indruk van het enig overgebleven oerwoud van de Tuamoto’s en de idilische zeezichten dat we hebben besloten om volgend jaar terug te keren. We zullen er leren duiken bij Gilles, een fransman die duikinstructeur is, en voor wiens (zelfgebouwde) huisje we gemeerd lagen.
Het oerwoud zoals het op bijna alle atols was, voor ze het gerooid hebben om er kokospalmen op te planten
Bij het verlaten van Ahe zijn we nog even op bezoek gegaan bij een parelkweker om een paar cadeautjes voor kerstdag te kopen. Maar ik verklap lekker niet wat deze mogen zijn! Ook daar gaan we nog eens terug gaan, vooral nu we (ik loop even vooruit in de tijd) gezien hebben wat dezelfde parels kosten in Tahiti en Bora Bora.
Papeete, Tahiti
Enfin, we namen afscheid van de Tuamoto’s en zeilden in 40 uur naar de hoofdstad van Frans Polynesie: Papeete (op Tahiti). We lagen daar op 50 m van de kust boulevard, in een marina met stroom en lopend water en een Carrefour op wandelafstand. We wisten niet waar we het hadden. Alle ontberingen van de voorbije maanden in een klap weggewist: Vele soorten kaas, brood, charcuterie, vers vlees en groenten, goede wijn, Belgisch bier, speculoos. Alles aan hoge prijzen, maar we gaan niet moeilijk doen.
Papeete is ook het mekka van FP voor de cruiser die zijn boot weer iets of wat terug in orde wil krijgen. Er zijn echte winkels voor bootgerief en vele magazijnen voor ijzerwaren, batterijen, sport- en visuitrusting, motoren, enz. Ik ben de eerste week niet veel op de boot geweest, want met mijn fietsje zoemde ik van de ene aankoop naar de andere. Ik had touwen nodig en kuisgerief, en motor-onderdelen, en visgerief, en …
olie verversen, olie en diesel filters vervangen (x2)
Wij hebben onze twee zeilen en onze zeilzak meegegeven aan Sebastien van Tahiti Sails om ze op te lappen. Vooral de zonnewering van onze Genoa (voorste zeil) was aan vervanging toe. Wij hebben de gasflessen laten vullen, de tijdelijke roervermaking permanent gemaakt, en vooral veel gekuist. We hebben ons teak tafelblad uit de douane kunnen halen voor de zachte prijs van 200 EUR (op een aankoop van 600 EUR…) De tweede week was immers de start van het drie weken durende bezoek van onze jongste dochter Emma met haren choechoe Seba(stien).
Het weerzien was super en we hadden veel te vertellen. En ook uit te pakken want een bezoeker ontsnapt niet aan de meebreng plicht: een reserve dieselpomp en een nieuwe watersensor voor onze generator, twee poten voor ons nieuw tafelblad, lampjes, reserve opwarm element voor de waterverwarmer, gasfles aansluiting voor de barbeque, bluetooth oortjes, bestek, koffiekoppen, handdoeken, …
Om onze bezoekers wat te laten bekomen van hun 30-uur onderweg heb ik Seba meegenomen op mijn zoektocht naar nieuwe zonnepanelen. Van onze 3 stuks van 135 watt die op Sanuk gemonteerd waren was er eentje waarvan het getemperd glas was gesneuveld omdat de stop van een zeilstok erop was geknald, waardoor we ook de zeilstok kwijt geraakten, maar ik dwaal af. Er bestaan 5 jaar later dus panelen die een stuk meer watts opleveren: de Benq die ietsje groter zijn geven elk 370 watt. Ik besloot om er twee te plaatsen. Sunsil bood deze aan tegen een taxvrije prijs van 500 EUR/stuk. Seba en ik hebben er zo twee naar Sanuk gesleurd op ons trouw fietskarretje. Sunsil was toch iets verder dan ik dacht, en ik heb me wat geforceerd om ze heelhuids op de boot te krijgen. Enfin, ze waren nog dezelfde dag geinstalleerd. Nu hebben we 740 watt met twee panelen tegen vroeger 405 watt op een grotere oppervlakte.
Seba zag dat de nieuwe zonnepanelen goed waren
In een volgende blog het verslag van het bezoek van Emma en Seba.
Sanuk 2014-2018 travel stories 