5 juni 2017 Bye Bye Frans Polynesie, het was aangenaam vertoeven bij jullie

De voorbije weken zijn er enkele geweest van onderhoud. Maar het einde is in zicht. We zijn nu op zee onderweg van Papaeete, Tahiti naar Raiatea zowat 120 zeemijl varen of een goede twintig uur.
Daar gaan we nog even een technische stop doen om de electronica na te kijken, en daarna vertrekken we naar ons laatste Polynesisch eiland(Bora Bora) waar we uitchecken uit FP en op weg zijn naar een nieuw land, de Cook Islands.

We hebben de voorbije weken vooral aan de boot gewerkt. De reis van Papeete naar Apataki waar de boot lag hebben we met de pakjesboot Cobia III gedaan. Langzaam aan met een redelijk wilde zee heeft het twee en een halve dag geduurd. Ik had de indruk dat we met Sanuk rapper zouden gevaren hebben, maar ze hadden last van de hoge golven. En wij ook een beetje, het is een ligreis geworden.

De Cobia III vaart elke week langs een 5-tal atols

Maar om 02:00 uur kwamen we aan in de haven van Apataki dorp, en daar stonden enkele van de eigenaars van Apataki Carenage, de familie Lau, ons op te wachten. Samen met onze 150kg bagage zijn we naar het verblijf van de Lau’s in Apataki dorp getrokken, en de volgende dag met de boot naar de Apataki Carenage zelf, waar Sanuk op het droge ligt.

Een korte rit van twee uur, maar we kwamen wel doornat aan vanwege de wind die op de kop stond. Gelukkig zat onze bagage onder een zeil en was alles droog gebleven.

Van en naar het dorp vanuit de Carenage. Aan boord mamie, papie (rechtsachter), Dominque van Cap A Cap en rechts de helper Manou

We waren blij terug op onze Sanuk te zitten, ook al was het dan op het land en niet in de zee.

Alles zag er op het eerste gezicht goed uit, niet te veel zwarte schimmel. We hebben een dag genomen om al het gerief weg te steken, en dan zijn we aan ons takenlijstje van 3 bladzijden begonnen.
De saildrives kregen nieuwe seals, de versnellingskoppelingen kregen terug een ruw oppervlak (lapping the cone drives noemt dit in het engels). Nieuwe olie en filters in de drie motoren, de nieuwe trampoline werd gemonteerd, het nieuwe code 0 zeil werd opgehangen.

De Honda van flipper is gefikst. Rechts William, midden Tony

Ilse hield zich bezig met de buik van Sanuk een nieuwe anti-aanslag luier aan te doen. Zestien liter Micron 66 anti algenverf, en
hij zag er weer blauw uit, onze Sanuk. De onderste laag is zwart, en daarboven blauw, zodat we kunnen zien wanneer we door de eerste laag zitten.

Er was echter een serieus probleem met de stuurinrichting: de roeren zaten muurvast. Het bleek dat langs het afsluitdeksel van de nood-roeren er regenwater naar binnen kwam, en dit viel op de
connectie van de verbindingsstang tussen beide roeren. Ik ben erin geslaagd om de geroeste kop van zijn pin af te trekken, en los te vijzen van de verbindingsstang.
Met geduld en vooral fosphor zuur kwam er elke dag wat meer beweging in, en op het einde was de verbinding van de kop in zijn houder terug soepel. Dan nog laten trekken in een oliebad, terug monteren en het stuur was beter dan ooit. In retrospect was dit probleem al een jaartje aan de gang, maar ik dacht dat het aan de stroefheid van de roerstang in zijn houder lag, maar dat bleek dus mis. Ik ben heel gelukkig
dat ik dit gevonden heb en met de hulp van Tony Lau heb kunnen oplossen.
De dagen zijn bloedheet in de Carenage, het is 32 graden en de zon schijnt ongenadig van 8:00 tot 16:00. Enkel in het uurtje ervoor en erna is het nog licht en is de temperatuur flink lager.
Dus om 6 uur s’avonds is het donker. Dan nemen we een heerlijk doucheke, en koken een warme maaltijd. Daarna lopen we nog even langs bij de familie Lau, of komen we samen met andere
zeilers die ook aan hun boot aan het werken zijn in de Carenage.

Heel veel Touamotanen kunnen een ukele bespelen, want tv is er niet

Ik hield het bij wat neurien, of met lepels proberen de maat te volgen…

Er liggen eind april nog een 20-tal boten, waarvan er drie a vier bewoond zijn. Iedereen werkt om zo snel mogelijk van de muggen, de hitte en windstilte af te zijn er terug op het water te liggen. Voor ons was dat twee weken, en hoewel dit lang is hebben we toch geen dag stil gezeten. Er is hier trouwens toch niets anders te doen behalve werken, veel drinken, wat eten en veel slapen. Meestal lagen we om 21:00 uur al in onze nest van een zalige slaap te genieten. Ik sta ‘s morgens op rond 6:00 uur, maar Ilse blijft graag even liggen tot 8:00 uur. Ik geniet dan van wat personal time: wat naar podcasts luisteren (er is daar internet, maar wel traag – grootte orde van 20Kb/download snelheid), wat luisteren naar audioboeken of wat lezen.

Alfred Lau rijdt de draagwagen onder de boot.

Enfin, de dag kwam dat Sanuk te water werd gelaten, en dat we klaar waren om te vertrekken. De meeste werkjes waren bijna af, maar aangezien het moeilijk is om gerief in Tahiti te bestellen en naar Apataki te laten leveren, besloten we om zelf nog met de boot naar Tahiti te varen om alles af te werken.

2 van de 5 nursesharks, trouwe klanten van de Carenage

Maar eerst zijn we dus langs Rangiroa atol gepasseerd, waar we met een andere Apataki boot – You Neva Know – nog een weekje bleven. Ilse en ik hebben er duikles genomen, zodat we beide nu
niveau A bereikt hebben van het franse / Internationale systeem. Dit betekent dat we mogen duiken met begeleiding tot 29 meter diepte. (Normaal is het 20 meter, maar vanwege de temperatuur van het water en de goede zichtbaarheid is dit in Frans Polynesie 29 meter) Na vier duiksessies werden we goed bevonden om ons brevet te halen. De eerste drie lessen waren in ‘het aquarium’, een ondiepe plek
(9 meter) waar we oefeningen deden, maar de laatste twee lessen waren in de pas. Met een bootje gingen we buiten op zee, daalden af tot zo een twintig meter en kwamen dan met het hoogtij terug in
de pas gedreven. Als hoogtepunt was er een dolfijn die ons nieuwsgierig kwam bekijken en die we konden strelen, en een schildpad die zich met de heen en weer golf-stroming over de bodem liet
drijven en ondertussen van het koraal at.
Maar natuurlijk waren er ook ontelbare vissen en redelijk wat (ongevaarlijke) haaien. We zijn in elk geval blij dat we nu op de volgende eilanden zullen kunnen duiken.
Op het einde van de week was onze kookgas echter ver op. Ik maakte een misrekening ivm aantal volle flessen, en dus waren we aangewezen op wat er restte van de barbeque gasfles. Daarom zeilden we door
naar Tahiti, waar we na een tweetal dagen aankwamen in de ons bekende marina, het was immers onze derde keer.
Een beetje ongelukkige timing want het was net lang weekend van OLHV, maar de maandag kon ik toch in aktie schieten om de overgebleven of nieuwe taken aan te pakken.
Een boot is gemaakt om te varen, en de 6 maanden op het droge deden hem/haar geen deugd: de watermaker klaagde van een te hoge druk en de startbatterijen van de motoren die niet mee worden opgeladen
door de zonnepanelen bleken ook de geest gegeven te hebben. Enfin, een kredietkaart lost de meeste van deze problemen op, en voila, hier zijn we nu op zee naar ons volgend eiland aan het varen:
Raiatea, waar we reeds twee maal waren met respectievelijk Emma/Seba en Katie/Karel, maar waar nu een electronica specialist ons opwacht om samen eens door het systeem te lopen.
Het is sinds Colombia van kwaad naar erger gegaan met onze electronica: eerst liet de radar het afweten, dan twee van de 4 GPSsen, dan de AIS, en nu heeft de dieptemeter kuren: we denken dat hij
nog de juiste diepte aangeeft, maar hij pinkt steeds. Ik denk dat het een zaak is van corrosie: ergens is het netwerk slachtoffer van roest. We zullen het maandag waarschijnlijk weten. [Update na bezoek van de ‘expert’: het is waarschijnlijk geen corrosie maar de dieptemeter is end-of-life. We gaan moeten zien of we een nieuwe hier kunnen vinden (weinig waarschijnlijk), of we een nieuwe bestellen in de VS (10 dagen wachten) of we zo doorgaan met een manke meter. ]

Dus de sfeer aan boord is opperbest, we zijn beide blij dat we veel werk verzet hebben, en dat we weer reizen.
We hebben leuke mensen leren kennen in Apataki/Rangiroa/Papeete (Cheeky Monkey, Cap a Cap, YouNevaKnow, El Nido), we zijn enkele keren op restaurant geweest, en we hebben een mooi aandenken
aan de Polynesische eilanden gekocht, het staat Ilse bijzonder mooi…

De gekko aan boord is goed voor het opeten van insecten. (Lengte 4 cm)

De nieuwste maskotte van de Carenage: Poua het varken.

22 februari Initiële Beschouwingen over Nieuw Zeeland

Een goede drie weken na mijn eerste kennismaking met NZ ben ik klaar om een eerste terugblik op het land, zijn inwoners en zijn gewoonten.

De mensen zijn heel vriendelijk en behulpzaam, maar ik moet opmerken dat ik dit reeds voor vele landen die we bezochten heb gezegd. Ligt het aan het warm klimaat, of merk ik dit gewoon meer op dan in België? Ik denk toch dat het aan de mensen ligt, ze verwelkomen je gelijk waar met een groet en een vraag hoe het gaat en of ze kunnen helpen. En “no worries” sluit meestal elke conversatie af. Toch mooi he, zonder zorgen de wereld in worden gestuurd?

De natuur is mooi en heel verschillend van wat we gewoon zijn in Europa: de bossen zijn veelal tropisch regenwoud, wat voor een soort voorhistorische plantengroei zorgt met metershoge varens en enorme woudreuzen (kauri). Toch is de houtindustrie alomtegenwoordig: de helft van de vrachtwagens op de landelijke wegen vervoeren gevelde boomstammen en overal zie je gerooide dennenbossen die terug aangeplant zijn met jonge boompjes. Er schiet nog zowat 20% over van de bossen die het eiland heel lang terug (pre 1800) volledig bedekten en door de ingeweken Europeanen werden geveld om plaats te maken voor weiland en akkers. Toch is dit nog een heel groen land, met veel regionale en nationale parken.

Er wordt heel veel geld in toerisme gestoken hier. De parken hebben allemaal zeer goed bewegwijzerde paden, die regelmatig onderhouden worden. Om de eeuwenoude kauri reuzebomen te beschermen tegen een oprukkende schimmel, staan aan het begin en het einde, en veelal ook midden in het bos een stand om je schoenen te ontdoen van modder, en in te spuiten met een ontsmettend middel. Op de drukke paden staan zelf vrijwilligers die deze ontsmettingsposten bemannen en je helpen om te ontsmetten. Dit project moet heel veel geld kosten, maar dient om het land en zijn fauna te bewaren voor volgende generaties. Ook vind je heel veel openbare toiletten langs de wegen, in de steden of langs de wandelpaden in het midden van het bos.

Je kan op twee manieren kamperen: in privé of officiële kampeerplaatsen die variërend zijn uitgerust met toiletten, douches, keuken, wasplaats en wifi. Of je kan overal wild kamperen tenzij het expliciet verboden is. Dan moet je echter over een “self contained” campervan beschikken: je moet kunnen 3 dagen op een plaats blijven zonder iets nodig te hebben of iets achter te laten in de natuur. Dit vereist aldus voor twee personen: een toilet/porta potti, 24 l vers water, opvang voor al het vuil water, een wasbak met stromend water en een vuilbak met deksel.

Hierover wil ik wel een beetje uitweiden: onze Burnie was niet self contained, maar hij leek er dichtbij. We hadden genoeg vers water, een wasbak en een porta potti. We kochten in het begin een vuilbak dus was het enkel nog het grijs water dat moest opgevangen worden in plaats van het door een gat in de vloer op de ondergrond te laten lopen. Ik las de informatie op de website van de NZ camper association, en het leek allemaal redelijk simpel. Dus ben ik naar de Miter10 getrokken om het nodige materiaal te kopen: afvoer flexibel van 25 mm doormeter en 3 meter lang, een afsluitkraan, een plastieken container van 25 liter, een ventialtiebuis van 15 mm. De afvoer moet met een N boog gebeuren om een reukstop te vormen, en indien de wateropvang kleiner is dan de vers water hoeveelheid moet er een monitoring zijn. Dit heb ik gemaakt door de verluchting van de grijswater tank omhoog te laten lopen tot deze boven het wasbakje, zodat dit niet meer wegloopt als de opvang container vol is. Ook moet de porta potti op elk moment bruikbaar zijn (op dit moment nog geen wet, maar binnenkort wel) en genoeg elleboogruimte hebben voor het gebruik. Onze Burnie heeft genoeg plaats, maar de vele minivans (vb Renault Espace) die nu nog gecertifiëerd zijn, zullen in de toekomst niet meer ge(her)certifieerd kunnen worden want als het bed is opgemaakt is er geen plaats meer voor de porta-potti. De bijkomende verkoopstroef van een self contained van, en het voordeel om overal te kunnen kamperen zorgden ervoor dat ik in Wellington een inspectie aanvroeg bij een inspecteur. De initiële inspectie moet gedaan worden door twee inspecteurs die hiervoor geen geld ontvangen, en het betalen van 55 NZD voor de kampeerassociatie. Helaas plattekaas, het is njet geworden: de zeer vriendelijke heren waren streng maar rechtvaardig. In tegenstelling tot de installatie getoond op het filmpje van ZigZag – duitse vrienden van Polynesie – liep het allesbehalve van een leien dakje. Het hangt duidelijk af wie de inspecteurs zijn en hoe streng ze zijn. Mijn inspecteurs maakten de volgende – terechte – opmerkingen: er is een darm met douchekop vroeger geinstalleerd geweest en nog steeds aanwezig, maar geen voorziening om het water op te vangen. De aanvoerleidingen zijn uitgevoerd in tuinslang, dit moet niet doorzichtige darm van levensmiddelen kwaliteit zijn, de afvoerleiding is wel 25mm, maar niet uitgevoerd in verstevigd plastiek, de afsluitkraan was bedienbaar van binnen in de auto, dit moet enkel van buitenaf kunnen. Er moet een afsluitdop op de afvoerdarm zitten om eventuele restanten van lekkend grijs water tegen te houden. Dit alles zorgde ervoor dat mijn investering van ongeveer 300 NZD niets opgeleverd heeft.

Mijn ontgoocheling was zo groot dat ik het project opgaf, maar nu er enkele dagen over gegaan zijn keert de goesting terug om het mischien nog eens te proberen. Ik ben er immers zo dicht bij… nog één bezoekje aan Miter10…

Nog enkele lossen bedenkingen die me te binnen schieten:

in elk openbaar toilet is er wc papier aanwezig en zeep in de zeephouder! Overal hangen er in de wc’s posters die je vragen om je handen te wassen.
de openbare bibiotheken zijn 6 of 7 dagen per week open en bieden gratis electriciteit en internet. Meestal is er ook een cafe in de bib.
de Nieuw zeelanders houden van hun koffie: bijna elk dorp heeft een cafe waar er een espresso machine staat, en er zijn tientallen soorten van koffies te bestellen: van flat white tot tall black en alles ertussenin.
heel veel mensen lopen op hun blote voeten rond
op publieke evenementen vind je een standje met gratis zonnecreme. Ook al is het soms niet echt heet, de zon kan hier snel zijn schadelijk werk doen.
NZ draagt de natuur in haar hart, maar in bijna alle grootwarenhuizen zijn ze heel gul met de plastieken zakjes.
bijna alle musea zijn gratis toegankelijk, maar de parking in de grootsteden is dan weer duur. In kleine steden is het dan weer gratis parkeren.
Het rijden op de wegen is een plezier: zeer mooi onderhouden en goed onderhouden. Bijna geen autostrades of drievaksbanen, maar brede wegen met duidelijke markering. Heel veel ronde punten, en met veel pijltjes van welke kant je moet uitrijden. Ook hebben grote ronde punten voorsorteervakken. Waar dit in Engeland moeilijk rijden was, blijkt dit hier bijna altijd zichzelf uit te wijzen.
De NZ kunnen niet inhalen. Het moet een nachtmerrie zijn voor hen om in Europa te rijden. Komt het door hun relaxe natuur, of zijn het schrikkepuiten? Feit is dat de limiet overal in NZ 100km/uur is, en wij meestal tussen de 70 en 80 rijden. Toch gebeurt het dat er kilometerslang er een auto achter ons hangt, terwijl er ondertussen hele lange rechte stroken zonder tegenliggers onder onze wielen door schuiven. Pas op de inhaalsecties met drie rijstroken halen deze auto’s ons dan in. Ikzelf heb zelden een inhaalprobleem :-), maar hier is het aangenaam rondrijden zonder de druk om ergens op tijd te moeten zijn. Als ik in de bergen soms op de pechstrook vertraag om een sliert auto’s voor te laten, zijn ze wel dankbaar met een licht- of geluidssignaal.
Je kan maar beter opletten voor je de straat oversteekt als voetganger hier: ten eerste komen de auto’s van de verkeerde kant, en anderzijds hebben ze niet echt veel respect voor de zwakke weggebruiker op twee benen. Voor de twee wielers vragen ze om 1,5 m plaats te laten, maar blijkbaar moet je als voetganger maar je plan trekken.
Je komt heel veel de voorhistorische naaldboom tegen in de bebouwde kom, en in de bossen de varens-op-een-stam (niet de wetenschappelijke benaming)
via de nummerplaat kan je op allerlei sites gedetaileerde informatie opvragen over een voertuig zoals type, bouwjaar, motor. Met een betalend rapport krijg je nog veel meer gegevens zoals datum van laatste inspectie, resultaat en nog meer. Heel handig als je op zoek bent naar een stuk voor je auto, of je een auto wil kopen, verkopen.

Gratis zonnecreme op openbare gebeurtenissen

De zuinige spar, enig met kerstmis om de ballen goed te zien hangen

beestenboel: De tuatara, een soort van 20 miljoen jaar oud. Heeft nog naast de velociraptor geleefd, maar hield zich heel stil en heeft zo kunnen overleven…

Een nieuwe slave clutch cylinder voor Burnie, maar de verkeerde… Spiegelbeeld versie gewenst (zie verder in de tekst)

Overal in de parken vind je nette toiletten, deze waren gloednieuw

Nog wat Burnie nieuws. Hij heeft wat last van ouderdomsverschijnselen de laatste tijd. Eerst was het een probleem met de hydraulische koppeling. Tot voor Burnie wist ik niet eens dat er een hydralische koppeling bestond, maar ik leer snel bij… Hij verloor olie langs de clutch slave cylinder wat ervoor zorgde dat bij koude motor de ontkoppeling niet werkte. Nogal vervelend: je wil remmen, dus druk je de koppelingspedaal in, maar hij blijft vooruit gaan… Daarom eerst een kleine beetje gas geven, de versnellingspook naar neutraal zonder te ontkoppelen en dan pas remmen. Niet echt goed voor het hart. Dus op zoek naar een mechanicien. We kregen mondelinge bijstand van 2 garagisten, ik kocht het wisselstuk (cruisers instinct: zorg eerst dat je het stuk hebt, en kijk later hoe je het gemonteerd krijgt) en zocht dan een mechanicien in de volgende stopplaats die het wou monteren. Het bleek evenwel het verkeerde stuk (zie foto) en een andere garagist heeft het juiste stuk besteld en gemonteerd. Prijs 140NZD (ongeveer 100 EUR) daar kon ik mee leven, zeker omdat ik het verkeerde stuk terug kon brengen naar de winkel.

Dit was nog maar net achter de rug of Burnie startte niet langer vlot, maar liet een diep gereutel horen in de plaats. Ik had mijn geld al ingezet op de batterij, maar het bleek de startmotor te zijn. Nieuw van Mazda voor 550 NZD (ai), maar wij hebben hem gevonden voor 80NZD bij een tweedehands autoonderdelen winkel (met 3 maand garantie: wet in NZ). Met montage ten belope van 70NZD. Mij hoor je niet klagen over de bereidwilligheid van garagisten om een passant dezelfde dag of de volgende uit de nood te helpen..

Burnie was weer als nieuw toen hij last kreeg van flatulatus (zoals zijn eigenaar…). Het bleek een losgekomen pijp te zijn aan de uitlaat, gevolg van de vele kilometers op gravé. De diagnose was streng: nieuwe uitlaat want lapmiddeltjes gingen het niet lang uithouden. Deze keer was het iets duurder: 240NZD met plaatsing. Opnieuw waren we dezelfde dag terug in business, want ze hebben ons voorgenomen. Al bijal hebben we een volle dag ‘verloren’ met Burnie die van garage tot garage sukkelde.

En tenslotte het verhaal van ‘self containment’: inderdaad, Ilse had me goed ingeschat dat ik het er niet bij zou laten nu we zo dicht bij ons doel waren. Na een sleutel sessie op de parking van de lokale Bunnings-doe-het-zelve werd de doucheslang verwijderd, de aanvoer waterslang vervangen door een voedselveilig exemplaar, de afvoerslang vervangen door een niet kinkend exemplaar met een afsluiter op het einde en een stop. En we vonden een lokaal inspector echtpaar die ons op korte termijn wou helpen. Ze keken, inspecteerden, evalueerden … en zagen dat het goed was. Ik heb enkel de aanvoer leiding van water ondoorzichtbaar hoeven te maken met zwarte tape. Nota aan andere doe het zelvers die een wagen self contained willen maken: als we geen gordijntjes hadden gehad dan was het niet gelukt, want de redenering gaat dat je enkel in privacy van een porta potty gebruik wil/kan maken. Deze vereiste vind je ook niet op het web, allez tot deze blogpost dan.

Ja hoor, de self contained sticker hangt erop, de inspectors waren echt hartelijke mensen!

30 januari 2017 Nieuw Zeeland: Ilse en Stefan verwelkomen Burnie

12 januari: Ann en Ivan van de Vaguebond op bezoek in Gent in het STAM

Dit is waar ons gerief nu staat in Belgie: een eivol kamertje bij Shurgart

21 Januari: vertrek naar Auckland

Na een lange vliegtuigreis met Ethiad Airlines stonden we 30 uur later in Auckland, Nieuw Zeeland. De eerste horde was genomen: check-in. We kozen Ethiad Airlines omdat we elk 2 stuks van 23 kg bagage mochten meenemen. Dat was ook nodig: een nieuw code 0 zeil van Wittevrongel Nieuwpoort, een vervangstuk polyester voor achteraan de boot, 1500 capsules Nespresso (wist je dat Belgie bij de goedkoopste landen van de wereld is voor Nespresso capsules? In Nieuw Zeeland is het 1 EUR per capsule…), een Nespresso machine voor op Sanuk (110V vanuit de states meegebracht), een DJI drone (met dank aan Karel en Katie), een boel winterkleren en nog veel klein gerief. Kortom: 1 pak van 23,5 kg, 1 valies van 24kg, 2 valiezen van 23kg, 2 carry-ons van 10 kg, een rugzak van 9 kg en een handtas van 14 kg (grapje: het was maar de gewone 8 kg). De man aan de check-in liet de valiezen passeren, maar vroeg wel dat de handbagage niet de voorgeschreven 7 kg zou overschrijden. Hij zei dat we het anders aan de gate wel zouden oplossen. Wij dachten dit zal wel meevallen, maar helaas stond dezelfde man bij de check-in balie van de gate, en werden wij als enigen eruit gehaald om onze handbagage te laten wegen. Toen ik begon met kleren uit de carry-on te halen om ze daarna aan te doen, ondertussen mijn zakken volstekend met cote d’or chokolade, zei hij dat dit niet de bedoeling kon zijn. Na wat heen en weer gepraat bij de balie waarbij duidelijk werd dat de collega’s van deze check-in chef niet echt achter zijn streng beleid stonden, zijn we op het vliegtuig geraakt, minus de 4 zakken chokolade als afkoopsom. Al bij al een geslaagde vlucht, ook al waren de vliegtuigen noch de service niets speciaals.

Onze lading Nespresso, waarvan de helft voor onze Nieuw Zeelandse vrienden Sylvia en Vaughn

In Nieuw Zeeland aangekomen stond een oude bekende ons op te wachten: Vaughn Cooper van het zeilschip Aislado, met wie we samen een 10-tal dagen optrokken in juli de Touamoto’s. We waren welkom om bij Vaughn, Sylvia en Zara te verblijven tot we een campervan gevonden hadden. Nog eens via deze weg een hartelijk bedanking aan Sylvia en Vaughn!

We schoten snel in gang om via trademe.co.nz een geschikte campeerwagen te vinden. Het blijkt goedkoper om een campervan te kopen en (hopelijk) te verkopen op het einde dan er een te huren als je lang genoeg in NZ bent. En na wat gezoek denken we dat we onze partner voor de volgende 3 maanden gevonden hebben: Burnie, een oude camionet verbouwd tot een campervan.

Enkele gegevens: bouwjaar 1990, 2 liter diesel met net geen 300000km op de teller. Ingebouwde gasplaat (2 branders), vers water, frigo, porta-potty, slaapplaats voor twee.

Burnie op de oprit bij Vaughn, rechts op de foto

Ruimte voor twee, drie als het moet. (Herverkoop in gedachten!)

De frigo op 12V op zijn originele plaats (zie verder in verslag), met de oorspronkelijke kastdeurtjes

Een king size bed, om te vormen tot een tafeltje voor twee.

Het verhoogde dak zorgt voor veel comfort binnen.

Enkele pluspunten:

redelijk veel comfort in vergelijking met minivan formaat
vers water tank, porta-poti, kookvuur, frigo
reeds volledig vertrekkensklaar
9250 NZD (plus minus 6000 eur)
gordijntjes die privacy geven
alles, maar dan ook alles werkt (behalve de radio)
na 500 km rijden: betrouwbaar beestje
ventilatievenster op het dak
opslag skibak boven de zitplaatsen: zeer handig.
stevig verbouwd vanbinnen, wat ruw maar doeltreffend

Enkele minpunten:

lelijke eendje
299900 km en leeftijd
niet self contained (mogelijkheid om 3 dagen ergens te verblijven zonder het nalaten van afval zoals grijs water, zwart water, vuilnis of het nodig hebben van vers water) wat de keuze van campings beperkt
kussenovertrekken zijn gemaakt uit een allegaartje van overschotjes, maar wel proper.
90 km per uur is topsnelheid, maar misschien is dit wel een pluspunt (Max snelheid in gans NZ is 100km/u)

Naar goede gewoonte hebben we geprobeerd om sommige van deze minpunten weg te werken, en Burnie wat naar onze goesting aan te passen. Dus wij op weg naar de lokale versie van de makro: Mega Mitre10 en The Warehouse. We hadden geluk want het zomer en kampeerseizoen is hier wat op zijn einde aan het lopen, en de afprijzingen tot 50% waren overal te vinden. We kochten een ondermatras, een duvet, een king size laken set van de beste kwaliteit, een duvet overtrek, twee kussens, 5 plastiek stapeldozen, een warm water maker met douchekop, een barbeque, een zonnezeil, bestek, servies, glazen, muggenverdelger, handdoeken en nog wat klein knutselgerief.

Koekkoek, onze Burnie heeft twee schuifdeuren, deze toont de technische ruimte 🙂

Mega Miter10 is een super winkel: Ilse gaat op haar gemak een espresso drinken en een boekje lezen terwijl Stefan de gangen afdweilt naar onmisbare onderdelen…

Bibliotheek in NZ: gratis wifi en pc’s opladen. Dit is waar we onze blogs van posten.

s’nachts moeten we wel wat gerief op de zitplaatsen zetten, maar we worden steeds beter in onze routine van klaarmaken als slaapplaats en voertuig

Eerste foto van de drone: huis van Vaughn en Sylvia met Burnie op de oprit

NZ is niet US: Ilse plaatst de trundler terug na een kleine tramping

We hebben ondertussen een paar veranderingen gemaakt aan Burnie: er zitten nieuwe kastdeurtjes onder de wastafel: 5NZD per stuk in de uitverkoop bij Mitre10!, een opvang container voor grijs water om onze aanvraag tot self-contained voertuig te doen, onze frigo staat nu achter de passagierszetel, we hebben een omnium verzekering bij AA NZ. Ik schat dat we ongeveer 1000 EUR hebben uitgegeven om Burnie naar onze goesting aan te passen en uit te rusten, en we vinden het een leuk karretje. Zie maar in Ilse haar blog waar hij ons allemaal al heeft naartoe gebracht!

zondag 17 april dag na de aardbeving in Ecuador

Alles is hier in Cuenca ok, Ilse en ik hebben geen last gehad van de aardbeving. We zaten op restaurant de lokale specialiteit te verorberen (cavia aan ‘t spit) toen we de vloer voelden beven. Het bleef duren (40 seconden) en ik zei tegen Ilse: dit is een aardbeving, raar he. Aan de muur waren de schilderijen licht aan het schommelen, maar anders was er geen indicatie van de ernst van de aardbeving in de rest van het land. In Cuenca was er in elk geval op de korte weg van restaurant naar hotel niets speciaals te bespeuren.

Vandaag reizen we naar Guayaquil met de bus, als dit gaat. We gaan richting epicentrum, dus het kan zijn dat we onderweg wat problemen ondervinden. Geen nieuws van de boot, maar die ligt in een riviermondig, dus dat zal wel loslopen. Dinsdag zijn we weer op ons sanoekske. Meer nieuws dan.

3 Maart 2016 – Shelter Bay Marina, Colon Panama

We zijn terug in het land van de wifi, en het wordt een hele klus om een maand zonder updates van onze blog goed te maken. Momenteel zijn we in Shelter Bay Marina, nabij het Panama kanaal. We gaan waarschijnlijk rond de 15de maart door het kanaal, naar de Stille Oceaan (in het engels de vredige oceaan aka Pacific ocean). Na een tweetal dagen van klussen hebben we tijd gevonden om aan het bloggen te slaan. Eerst hebben we echter onze zeilen binnengebracht om eens na te kijken. Ons grootzeil had een zeillat die verdwenen was nadat de stop eruit gevlogen was (veiligheidspin verloren, stop langzaam uitgedraaid, en lat het wijde sop in) en onze genoa (voorzeil) vertoont een beetje slijtage op het UV-beschermingsstuk. Meteen ook onze zeilzak binnengedaan om wat vroege slijtage met beschermstukken te bedekken. En als het grootzeil dan toch van de mast was, heb ik de meeste lijnen (ophaal- en aanhaaltouwen) vervangen door nieuwe exemplaren die de vorige eigenaar reeds had aangekocht. Enfin over onze activiteiten in Colon later meer, eerst een blog plegen over wat reeds achter de rug is.

De nauwe ingang tot het ankerveld dat het begin van het kanaal inluidt. Gelukkig geen ander verkeer te bespeuren,

Ilse in de marina aan de slag met Marcella, onze wasmachine,

La Soufrière made me suffer…

October 20th, early in the morning, 6 AM, we are ready (we think) to climb the volcano from the leeward side, this the longer and more difficult approach and the trail is more overgrown….Rasta Kenny, our guide, is on time but we have to wait 20 minutes for our taxi driver. Stefan is already getting nervous since we need to get to the top before the hot sun is hitting us. By about 7 AM we arrive at the starting point, the beach in Richmond. Rasta Kenny smokes a joint, maybe it is not that difficult then….Stefan takes the lead after 5 minutes of walking and after one hour Kenny stays behind. It was the first time he climbed the mountain since 3 months. He definitely will stop smoking for about 2 months when the tourists are back 🙂 . He tells us about his jail time in Barbados because he tried to sell 450 pouds of marijuana in Barbados. If you can sell it there you are rich but obviously you cannot get caught. Kenny still has a ganja plantation but only sells in St.Vincent.

On the beach with black sand in Richmond, our starting point.

7 AM Richmond Beach, crossing the river.

In the beginning the climbing is not too bad and the path is still wide enough.

Soon the path becomes more and more overgrown and steeper.

Where is the path here…? Rasta Kenny, our guide, behind.

When we get to halfway point, I had hoped we were already past halfway…Good thing I did not know what still was to come…

Rasta Kenny with his rubber boots and machete..he had no water and food with him. Luckily we had enough to share.

Marijuana plantation in the back of the picture. There are many on the way up to the volcano.

We come from all the way down there at the beach…

Stefan must have an appointment up there…he is going so fast. I can hardly follow and Kenny does not know what is happening to him…Definitely no more smoking the next months…

Almost there, speedy Stefan is probably on the top already.

The sight is worth it but now I am going to sit here for the next 15 minutes.

Now we still have to go back down! We arrived at 10 AM at the top, so in 3 hours where most guides speak of 4 hours…Rasta Kenny told me “your man is full of energy man”, I was happy to hear somebody confirmed my feelings. We went down in 2,5 hours, going down was not a peace of cake…luckily it did not rain! When we got back at the beach our taxi driver was waiting for us, it was 1 PM. We got a beer at the first bar, all the water we had with us was gone (3 liter). A nice thought to end the climb was written on the wall (elections are coming up)….

A great thought to think about the remainder of the day!

When we arrived back at the boat, after a two hour drive, the only thing we did was take a dive in the cool water, wash up, and read or sleep…For dinner we had mangos, nobody felt like cooking :-). Another great day in paradise! 🙂

Donderdag 10 september – Bezoek aan de douane

Grenada – ‘s morgens giet het gans de dag, in de namiddag stralende zon.

Ik ben vandaag twee keer bij de douane geweest. Een keer op de marina om ons cruising-permit van een maand te kopen voor 50 EC$ (ong 18EUR) en een keer in de namiddag, waarover hieronder meer. Bij het overlopen van de bootwerken ziet het er naar uit dat we morgen middag in het water kunnen! Alles is wel nog niet gedaan, maar de roep van de zee is te sterk. Sommige kleine dingen zullen we in het water doen, of morgenvoormiddag. Ik denk aan de naam op de boot zetten, de zinken van de propellers vervangen, de wasmachine instaleren als deze toekomt, …

Op mijn uitdrukkelijk aandringen heb ik deze morgen om 10:00 de agent ontmoet voor het douane kantoor, dit is de persoon die het papierwerk voorbereid en begeleid terwijl het door de verschillende stadia wordt geloodst. De bedoeling is dat ik samen met hem kijk hoe we ons gerief dat met de boot toekwam vandaag uit de douane hun hangar kunnen halen. Het staat er immers reeds een kleine week. Het eerste wat Ricky Telesford, onze agent me meegeeft is dat het 741 EC$ aan inklaringskosten gaat kosten. Ouch. Dat is 6% op de kostprijs van alle goederen waarvan ik facturen heb doorgegeven. De tweede koude douche is zijn verloning: 800EC$. Want, zo zegt hij, het was veel werk. Maar dat wist ik, ongeveer 90 artikelen, van kleine dingen zoals oordoppen tot grote dingen zoals plooifietsen. Alles moest overgetypt worden in het systeem van de douane, een code krijgen en een prijs omgerekend in EC$. Omdat geen enkele van mijn artikelen vallen in de categorie “Nodig om een boot te doen werken”, vallen we buiten de 1,5% taks van “boot in transit” waarover ik op het internet gelezen had maar wel onder de regel “je gelooft het niet wat cruisers allemaal meesleuren” van 6%. Ik moest ook nog vervoer regelen om de goederen terug naar de marina te krijgen. Ricky stelde voor om te proberen het in zijn auto te doen voor een prizetje van 85 EC$, wat ik wel wou proberen.

Het begin verliep zeer vlot, maar dat hadden we dan ook zelf onder controle. Het 30 bladzijden tellende dossier afdrukken, pasje halen om met de wagen op de haven te mogen, taksen betalen bij de kassa. Daarna moet het dossier nagekeken worden, en daar liep het mis. Normaal duurt dit ongeveer 10 minuten, maar bij ons tikte de klok duchtig door, het was nu omstreeks 11:30. Tot Ricky zag dat ons dossier lag op een bureau met een lege stoel. Om 12:00 uur nog geen beambte te bespeuren. Dan maar gelijk met de beambten onze lunchpauze genomen van 12:10 tot 12:50. Bij het terugkomen horen we van een andere agent dat de bewuste ambtenaar ons zocht, want dat hij het dossier niet verstond. De kans om dit uit te leggen kregen we echter maar om 14:00, want dan verscheen de agent aan het bureau terug. Na nog wat andere dingen gedaan te hebben en een halfuurtje weer zo voorbij was (voor hem), kwam hij aan het venster en deed zijn beklag tegen Ricky, Hij had dubbelzijdig afgeprint, en het witte formulier van zijn kantoor gebruikt ipv het standaard geelkleurige document. Na Ricky een uitbrander te hebben gegeven, keurde hij het dossier ongewijzigd goed. (Gelukkig maar, want we hadden al betaald. Vreemd dat ze de twee handelingen niet omkeren: eerst nakijken en dan betalen). En wij weg hiermee, naar het magazijn. Na nog een kleine administratieve kost van 22EC$ was ik in blijde verwachting van ons pakje. En het zag er goed uit!

Ricky rijdt met een Toyota RAV4 (iets wat veel vuile brakees kennen na de onzachte introductie van Johan aan Ravke ergens in de vlaamse velden), maar dat was iets te ambiteus want hoe zeer ik ook mijn laadkunsten te voorschijn haalde, het was simpelweg te klein. Gelukkig stond er ook een lichte vrachtwagen aan de kade, en de chauffeur hiervan stelde voor om het karton mee te nemen voor 100EC$, wat me een eerlijke prijs leek. Ik moest eerst nog Ricky betalen, maar vermits we te veel tijden zouden verliezen met naar een ATM te rijden, stelde Ricky voor dat ik zijn loon aan de vrachtwagen chauffeur zou betalen, hij zou dit dan later wel krijgen van deze laatste. Maar de chauffeur loste het probleem ter plaatse op door Ricky zelf te betalen, en het bedrag voor mij voor te schieten. Dit zou niet rap waar zijn in België denk ik.

Dus wij op weg, echter wel met een aantal hindernissen, want als je hier een taxi of vrachtwagen neemt ga je nooit rechtstreeks naar je bestemming. Altijd is er wel een vriendin die mee reist, en in ons geval was dit niet anders. We hebben nog een half uur staan wachten op de eigenaar van een kachel die op de vrachtwagen stond en de weg moest tonen voor de levering (niemand op het eiland hier heeft een GPS), nog een andere lading opgepikt, de kachel afgezet, de vriendin opgepikt en weg waren we. Rond 17:00 stonden de dozen op de boot: missie geslaagd.

Aanbevelingen voor hen die het na mij nog gaan doen: als het nieuwe of gerepareerde stukken met een faktuur aan een “Yacht in Transit” zijn waar een boot niet zonder mee kan varen, dan geldt een tarief van 1,5% taks. indien ingeklaard door een agent. (Nb. dit is bvb niet een frigo, maar wel een alternator). Andere nieuwe stukken met een faktuur voor een “Yacht in Transit” zijn dus 6%. Persoonlijke stukken zonder faktuur weet ik niet wat de boot-douane ermee zou doen, maar de luchthaven douane liet mij gaan met 20EUR voor 8 dozen persoonlijk gebruikt gerief. DUS als je kan geef het mee met een vliegende bezoeker via de douane van de luchthaven, het minst ambras. Maar zeg niet dat je voor een boot komt, geef gewoon een adres van een hotel bij de marina. Indien via de boot: niet alles aangeven. Ze controleren enkel of de inhoud fakturen er normaal uitzien en doen de zending normaal gezien niet open.

maandag 7 – woensdag 9 september Langzaam maar zeker voortuitgang (vooral langzaam…)

Maandag 7 september 2015 De boot is volledig afgeschuurd en klaar om een barrier coat te krijgen:In totaal moeten er 3 lagen opkomen van Interlux interprotect 2000Ein een grijs kleur. Daarna kan de anti mos laag (anti – fouling) erop komen. Ik heb voorbereidingen getroffen om de genoa op te hangen en heb de lazy bag reeds op de giek gemonteerd in afwachting van het grootzeil dat er morgen op komt. Ik heb ook de bescherming boven het stuurwiel terug gemonteerd, nu het schuren afgelopen is mag het erweer op. Ook zijn twee mannen bezig om de boot op te blinken, te beginnen met het dek.

Dinsdag 8 september 2015 De mannen die het grootzeil eraf gehaald hebben nadat we vertrokken waren in april, zijn ook vandaag langs gekomen om de genoa (grote fok) er weer op te plaatsen en ook het grootzeil. Er blijkt wel schade te zijn aan de bescherming van het grootzeil tegen de bovenste wanten, maar geen schade aan het grootzeil zelf. Helaas is de man van de zeilen bezet tot ver in november om de bescherming te versterken. Dus hebben we het grootzeil er zo op gemonteerd. Ofwel vind ik iemand die dit kan vermaken verder op de reis, ofwel moet ik het in de gaten houden en eventueel zelf herstellen. Het gaat immers niet om het zeil zelf, maar wel de bescherming ervan die versleten is. Vandaag hebben zijn ze begonnen met de anti-fouling erop te zetten. In totaal moeten er twee lagen op komen van Micron 66

Woensdag 9 september 2015 Het weer ziet er niet goed uit vandaag. Begonnen met een enorme stortbui wou de zon er niet doorkomen. Het was ongeveer 5 graden kouder als anders, maar toch nog een 30-tal graden. Vandaag hadden we grote hoop dat onze doos die verstuurd is vanuit Miami uit de douane zou geraken. Maar bij het kantoor van Grenada Marine hebben ze gebeld naar de broken, en die zag het nog niet voor vandaag zitten. Het was veel werk zei hij. Dat wil ik geloven, maar ik heb schrik dat ik met een groot importbedrag om de oren zal geslagen worden. Daarom heb ik besloten om morgen mee te gaan met de broker naar de douane. De man van de te sacrifiëren zinken is ook langs geweest. Een zink is een chemisch bestandsdeel dat het minst opgewassen is tegen het verliezen van ionen onder invloed van electrolyse. Om de andere metalen delen van het schip te beschermen tegen electrolyse, worden dus op strategische plaatsen zinken stukken geplaatst op de onderdelen. Zoals bvb op de schroef, de saildrive (deel dat de schroef doet draaien), de romp, enz. Helaas heeft hij de zinken niet in stock en moeten deze besteld worden. Ik heb ze laten bestellen, maar vermits ze in redelijk goede staat nog zijn weet ik niet wat ik ga doen. Ik heb wel met de man van de zinken het roer aan stuurboord kunnen aanschroeven, want daar zat ongeveer 1 cm speling op het roer. Nu is dit volledig weg, mooi zo.

Omdat er voor Ilse en ik niets meer te doen viel op de werf zijn we met het publieke busje 2 naar Grenville geweest, een 2-straten stadje aan de oostkant van Grenada, ongeveer in het midden aan de oostkant. Het was leuk, we hebber er wat gegeten ( Ilse fried chicken met noodles, en ik kalkoen met rijst en een coco-rechthoekje) Het was lekker en goedkoop. Daarna zijn we met busje nr 6 naar Grand Etang gereden (waar we zondag ook reeds geweest waren) en daar hebben we een wandeling rond het meer gedaan. Het weer was vandaag ideaal om te wandelen, want niet vochtig en te warm. Gezien de stortregen van vannacht lag het pad er enkeldiep modderachtig bij, wat ons soms nogal ophield. Toch een mooie wandeling in het tropisch woud, al waren er geen uitzichten bij. Alles rond om ons leek op de planten in de woonkamer van oma, want ik herkende vele van de exemplaren die daar stonden. Alleen hebben we geen vrouwetongen gezien hier, waarschijnlijk te vochtig daarvoor (of te weinig om over te vertellen).

Deze avond hebben ze in het hotel voor ons de traditionele schotel van Grenada gemaakt: Oil Down. Het is een soort stoofpotje met als speciaal ingredient de broodvrucht, die blijkbaar met olie wordt klaargemaakt. Niet slecht, maar dan ook terug geen wereldklasse.

6 september 2015 een weekje Grenada achter de rug en wat hebben we…

Alle dagen ‘t zelfde: overdag tussen 30 en 31 Graden, ‘s nachts koelt het af tot 26 graden. Ik ga ‘s avonds op het openlucht terras eten met een pulleken aan, want anders heb ik het koud. 😉

Niettegenstaande de 8 dagen dat we hier zijn, is er veel en niet veel gebeurd. Tot nu toe ben ik er nog niet in geslaagd om mijn dagelijks rapportje te maken, dat zal hopelijk beter worden als ik wat meer op mijn gemak zal zijn met alle nieuwe apparatuur en voorbereidingen. Nu is ‘s avonds mijn pijp soms uit. Enfin eens overlopen wat er zoal gebeurd is de afgelopen week.

Vrij 28 augustus. De vrijdag avond aangekomen op het vliegveld van Grenada, met een taxi naar het hotel om daar rond 22:00 uur toe te komen. We hebben ‘goed volk’ moeten roepen, want alles was donker. Uiteindelijk verscheen er een bediende die ons een kamer heeft gegeven. Bleek dat ze dachten dat we pas de volgende morgen toekwamen, en vermits we de enige gasten zijn in het hotel la sagesse waren ze al allemaal naar huis of aux lion d’or. *

Hotel La sagesse St David, Grenada (1) — View from the breakfast table.

Za 29 augustus. s’morgens ontbeten met zicht op de zee, met felle regenbuien af en toe, een uitwaaisel van orkaan Erika die in Dominica haar ding heeft gedaan. Daarna zijn we met de hotel shuttle naar de ligplaats van At Last gebracht (zo’n 4km verderop). En ge gelooft het niet, hij (zij?) [ Ok, ik heb besloten dat onze boot een meiske wordt] lag er nog. Net zoals ik haar had achtergelaten: zo mooi zo wit en zo alleen. Maar dat was nu voorgoed gedaan. Ilse vond het leuk om te zien dat de foto’s de waarheid geen geweld aangedaan hadden, en we zagen dat het goed was. We hebben eens in alle kasten gekeken, en voor we het wisten was het 18:00 uur en dus donker.

Zo 30 augustus. Meer inventaris in de boot genomen. Blijkt dat we ook eigenaar zijn van een complete professionele duikuitrusting met duikfles, duikvest, reuzepalmen, lood, neopreenpakken, … Enfin alles wat een mens moet hebben om te zinken in het water en terug levend boven te geraken. Nog een aantal verassingen zijn de volledig uitgeruste keuken met van alle mogelijke kruiden, 2 snelkokers (presspot), een SUP (stand up paddleboard), veel kuisgerief (oei, dat belooft), een mixer met coctailmaker accessoire, … enfin te veel om op te noemen maar wel leuk om de dag mee door te brengen.

Ma 31 augustus. We zijn met Bony, de taxichauffeur naar de luchthaven gereden om onze dozen vanuit Gent op te halen. Na de onheilspellende berichten die we voorgeschoteld kregen rekenden we op een dag of 5 om onze spullen in handen te hebben, maar na een uur stonden we reeds terug buiten, met onze dozen. Nadat de douane beambte een doos of twee had leeggemaakt en zag dat alles tot op de letter klopte met wat op de inhoudsbeschrijving stond, geloofde hij ook de andere labels van de 6 dozen. Hij zei wel dat ik dat precies nog gedaan had, of dat ik anders een obsessief dwangmatig gedrag tot documenteren vertoonde. Er moest echter voor de inklaring een bedrag van belasting opgegeven worden. Hij stelde voor om er een waarde van 30USD op te kleven met de omschrijving cosmetics (omdat het laatste wat hij in zijn handen had gehad een fles shampoo was). Dus heb ik voor 120kg cosmetics ingevoerd en met het betalen van een taks van 17USD plus zegel van 2USD was het ingeklaard. Het venijn zat echter in de staart want de luchtvaart afhandeling koste nog 40 EUR. Afijn, al bij al niet slecht.

Grenada Local Bus System — Picture of the little buses in Grenada. Packed till nobody can move anymore, but cheap.

Di 1 september. Veel heen en weer geloop op de marine om de boel in gang te zetten. Opdracht gegeven om de D-doos van tropical shipping in te klaren via een agent (want hier zit nieuw gerief in en als hierop taks van 40% komt, staan we nergens), kijken of ze kunnen beginnen met het afkrabben van de romp om te beginnen met schilderen tegen algen, de oude naam van de boot gehaald, met het publieke busjessysteem naar SpiceLand mall geweest om een ophanghaakje te kopen voor de veegborstel (haakje bleek te groot), wat kuisproduct gekocht (dopje zat er slecht op en vooraleer ik nattigheid voelde is de helft in de bus op mijn broek gelopen), vergeefs gezocht naar strooien hoedje in de mall, wat eten gekocht in de supermarkt en de dag was voorbij! We moeten ons duidelijk nog wat aanpassen aan ons nieuw leven, maar het bevalt ons wel.

Workers at Grenada Marine sanding the bottom till they get to the first layer of anti-fauling.

Wo 2 september. Bij het afkuisen van de romp vinden ze dat er geen epoxy grondlaag (barrier coat) onder de vorige anti-fouling zit. Dit gebeurt wel meer omdat het een optie is bij de fabriek. Bij navraag bevestigd Steve (vorige eigenaar) dat dit inderdaad zo is. De marine stelt voor om de romp af te schuren tot op de gelcoat en er dan een grondlaag op te zetten. Dat zou ons moeten zorgen besparen later in Frans Polynesie of wanneer we de volgende anti-fouling erop moeten zetten. Dat gaat echter een frank en een paar dagen kosten om dit uit te voeren, wat nogal tegen onze zin is want we popelen echt om op ons schip te kunnen stappen vanuit een bootje, en niet vanuit het gras. Maar toch de opdracht gegeven om het nodige te doen, beter nu alles in orde laten zetten dan in Frans Polynesie het dubbele te moeten uitgeven. Van het verschieten is Ilse achterover van het laatste trapje van de boot gevallen, en heeft zichzelf een elleboogstoot in de ribben verkocht. Een gekneusde rib was het gevolg, maar ik kan vanuit de toekomst (6 sept) zeggen dat alles op de goede weg is, en ze weer kan lachen … zonder dat het pijn doet.

The new Rocna 33kg anchor — Gelukkige Stefan met zijn nieuw Rocna anker. Happy Stefan with his new Rocna anchor of 33kg.

Do 3 september. Mijn nieuw anker gaan afhalen bij Budget Marine bij Prickly Bay. Doorgegaan in de gedachte dat ik het wel op de publieke bus zou krijgen bij het terugkeren, desnoods met het betalen van een extra plaats. Maar het is echter zo een beest van 33 kilo dat een taxi nodig was om het ding terug mee te brengen. Nieuwe naam op het schip gehangen, maar met een klein probleempje. Op de bovenste trap hadden we het deksel van het motorcompartiment omhoog gedaan om goed te kunnen werken, en de naam mooi vertikaal in het midden gezet van het trapje. Probleem was dat het deksel eens terug gesloten het bovenste deel van de naam bedekte, en dit niet door de beugel kon. We vonden beide toch dat de font die ik gekozen had niet van de beste was, dus een vervanging kwam goed uit. [ We zijn ‘vergeten’ hiervan een foto te trekken ]

Restaurant Patrick's on Lagoon road (1) — Ilse with little Maya (granddaughter of the owner) at Patricks restaurant.

Vrij 4 september. Bij DeSign Factory met de bus langsgeweest om een nieuw naam te kopen. Dit valt ons veel beter mee, nu is de naam in het blauw vinyl en een mooiere font. We gaan hem wel door de werf op de boot laten zetten… kwestie van zeker te zijn dat het goed gedaan is. Het was nog een koopje ook: waar ik in Belgie 90EUR had betaald, waren we er hier vanaf met 120 Eastern Carribean Dollar (40EUR) vanaf, en klaar terwijl je wacht! We hebben ons daarna getrakteerd op een etentje bij Patrick Homestyle cooking. Lekker, een 18-tal bordjes met hapjes eigen aan de keuken van Grenada. Zijn 22 USD pp waard.

St George Impressions (5) — Stefan met een gelukkige Grenadeese kruidenverkoopster.

St George Fort, harbour, mooring field (3) — Zicht op St.Georges vanuit het Fort. View on St.Georges from the Fort.

Zat 5 september. Een beetje de toerist gespeeld, want we zijn naar St George met het busje gegaan en hebben ongeveer alles gezien wat er te zien viel: de markt (twee strooien hoedjes gevonden!), het oude fort(gelukkig zat er niemand aan de kassa want het zou zijn 2 USD ingang niet waard geweest zijn), het nationaal museum van Grenada (een schrijnend verhaal van slavernij, naast een mooi overzicht van de bevolking door de eeuwen heen, en de verschillende industrieën die hier (geweest) zijn)

mona monkey in etang national park grenada (2) — A Mona monkey at the Grand Etang National Park.

Ilse walking at the Seven Sisters Fall in Grand Etang National Park.

Zondag 6 sept. Vandaag wouden we de binnenste kant van het eiland eens zien, en daarvoor hebben we Bony de taximan ingeroepen. Als een volleerde gids bracht hij ons eerst naar het Grand Etang Natural Park waar hij ons ‘zijn’ aapjes liet zien. Blijkt dat hij als sinds jaar en dag er bijna elke dag naartoe trekt om de aapjes bananen te geven. Hij kweekt geduldig vertrouwen met de beestjes en verwend ze dan met lekkere malse banaantjes. Zelfs de andere Grenadiers (of zijn dat Grenadezen?) stonden erbij en keken ernaar. Na de aapjes reden we door naar het Grand Etang meer, waar hij nog een kunstje uit zijn mouw schudde: het brood dat hij meegebracht had hield hij bij het wateroppervlak waarna duizenden visjes van zo’n 3 tot 10 cm vochten om het uit zijn hand te mogen opeten. Hij kon met het grootste gemak er eentje vasthouden om een foto mee te maken. Ik heb dit ook eens gedaan, en het is leuk om al die visjes aan je hand te voelen knabbelen terwijl het water kookt van het gespartel. Dan hebben we daarna nog de 7 sisters waterval bezocht, een leuke korte wandeling in het tropisch woud.

Na een verfrissende duik in het koele water zijn we teruggegaan en hebben we nog wat in de taxi genoten van het uitzicht langs de kronkelende wegen naar Grenville. Daar heb ik nog wat stimulerende middelen gekocht (steranijs, nootmuskaat en wat ander mysterieus gerief waarvan ik de naam maar niet de werking ben vergeten. – verwacht geen verslag).

buying nutmeg and honey and thee ingredients (starannis) (2) — Stefan buying nutmeg and cinnamon from a local vendor near Grenville.

‘s Avonds nog leuk samengezeten met mensen van Israel die in London wonen en die nu ook in hetzelfde hotel als ons zitten.

Verder nog wat losse gedachten en voorvallen.

Ik probeer reeds een weeklang om de iridium go aan de praat te krijgen. Na enkele pogingen denk ik dat we er bijna zijn. Als het zover is geef ik julle een email waarop jullie sms berichtjes kunnen sturen.
Ik probeer me af te vragen welke software of handleidingen ik allemaal nodig zou kunnen hebben en deze nu te downloaden, vooraleer we naar internet arme tijden gaan.

* au lit on dort

August 29th-September 6th Hotel La Sagesse,Grenada, the spice island

Grenada, the Spice Isle : estimated population of 110.000, capital is St.George.Was under French and British ruling. Is independent since 1974. The island country consists of Grenada itself and 6 smaller islands in the southeastern Caribbean Sea. 85% of the inhabitants are from African descent because of the slavery for the sugar cane plantations. Slavery was abolished in 1834. In 1843 nutmeg was introduced to the island and now accounts for 40% of the world nutmeg production. They use the Eastern Caribbean dollar (1 XCD = 0.3 EUR).

Hotel La sagesse St David, Grenada (6) — Main building of hotel La Sagesse.

Saturday August 29th, we were excited to go to Grenada Marine and go see the boat ! And yes, it was still there. It was great seeing that everything was like in the pictures and even better. I am really looking forward to get the boat in the water and find a nice anchoring spot where we can settle down, have a cocktail and see the sun set :-). We inventorised (actually Stefan more than I) what was on the boat by taking pictures and clearly localise every item. I was amazed at how much there is on the boat and how well organised. Thank you Steve and Tracy ! It was very hot on the boat and we were soaking in sweat in no time. We finished the day with a Carib Beer at the Marina bar (The Alley) and a swim in the sea at the hotel. The water temperature is for sure about 26degrees Celsius. We enjoyed a nice dinner near the beach at our Hotel La Sagesse.

Sunday, August 30th, nobody is working today .We did go to the boat after lunch but there was not really a lot we could do. We did some reading and swimming at the beach, just relax and hope we would have our stuff shipped from Belgium tomorrow.

Monday, August 31st, went to the airport not sure if we would be able to get our shipment out of customs as we heard lots of stories where it sometimes takes several days. We got there around 11AM and I think by 11.40 we had our boxes. We were so lucky Stefan had well organised and labeled all the boxes. We had a list of the contents of every box with pictures. They did check two boxes and they were impressed how well organised Stefan was. We paid “a small price” (about 50 Caribbean Dollars) for customs and about 130EC Dollars for the airline handling. By noon we were back at the boat with all our boxes and could start unpacking. It was great to be able to give everything a place although I think once we are sailing we will probably change some things around. We ended the day at the marina happy with our accomplishment and a Carib at the Marina bar.

Tuesday, September 1st, We went to Spiceland Mall with the local buses (quite an experience) and bought some food and some small things for the boat. They have many fruit stands along the road with excellent fruit from mangos, pineapple, watermelon and avocados. In the meantime they removed the name off the boat so we could put the new name on before they wax the boat. Not a lot is happening with the work on the boat. It is not easy to adjust to the “Island time rhythm”, we are so used to getting everything done quickly….We will have to adapt 🙂

Wednesday, September 2nd, Stefan worked on the chain of the anchor (putting in depth indicators ) I felt a little useless and started to clean some of the rust on the deck around the edges with a toothbrush. In trying to adjust the letters for the new name on the boat, I fell from the last step, unfortunately not in the water but on the ground…I defintely bruised one or two ribs. Luckily I can say today (Sept.7) I am already feeling better. Putting on the new name was not a success :-(. To make a long story short we ended up taking the letters back off as it did not look right. I did not like the colour and the font Stefan had chosen in Belgium so I was not so unhappy we would have to get new ones. As ususal we had a Carib at the marina bar hoping we would be able to get the boat in the water by monday…

Thursday, September 3rd, Stefan went to get the anchor he won at the Essex boat show back in May. With Keith’s help he managed to get it exchanged for a more suitable Rocna anchor here in Grenada. Thank you Keith !!! I stayed at the hotel, recovering with my bruised ribs and reading my book (The Line of Beauty from Alan Hollinghurst, good book but as I am reading in English it goes a bit slower). Stefan came back with not so good news regarding the boat…They would have to do more stripping on the boat before they can start putting on new layers of paint, so wednesday would be the earliest we can get the boat in the water. Time for another swim in the sea and accept things as they are. We have time…

Friday, September 4th, went to the marina to check on the work in progress, check in the office for a place where they can do the lettering and check on the produce market they should have in the marina ( only the produce market was the day before). We only realised late in the afternoon that it was friday today and not thursday…We went to St.George by local bus to the lettering place and luckily they could do the work immediately. We were happy to take back the new boatname with us and were ready for a restaurant (it was 4PM). I had looked on the internet and read some good reviews about “Patrick’s” restaurant, so that is where we went.We had a wonderful meal with 18 different tapas. We were the only ones there, clearly not tourist season yet. This will start beginning of November when hurricane season is over.

Saturday and Sunday, September 5-6,we did some sightseeing. We went to St.Georges to see the Fort and the National museum of Grenada and on Sunday we got the driver from the hotel “Bony” to drive us around to Grand Etang National Park. Bony showed us the Mona monkeys, he feeds them on regular basis, and so they know when he comes. We were fortunate he was with us as otherwise we probably would not have seen them. Only one came to take the banana. Then off to Grand Etang Lake to feed the fish, incredible how quickly a piece of bread was gone. Stefan and I hiked to the Seven Sister waterfall and took a fresh dive into the water there. We were not alone. At night we had dinner with a just married couple from Israel living in London, really nice. We hope we can have the boat ready before they leave so we can have them over as probably our first visitors.

‘