Bye Bye New Zealand: afsluitende mijmeringen

Over de natuur en de natuurparken:

Typisch NZ: geen kosten worden gespaard om een natuurgebied tot zijn recht te laten komen voor de toerist. En allemaal gratis: geen enkel natuurpark is betalend!

Je kan maar beter geen (allochtoon) ongedierte zijn in NZ. De jacht is open op opossums, wezels, ratten, wespen. Ook als hond moet je op je tellen letten…

Overal langs de wandelpaden kom je de driehoekjes tegen die de vallen locaties aangeven.

Over de wegen en verkeerssituatie:

Voor je op de hoofdweg komt geven ze de snelheid van deze laatste aan. Dit is een onverharde weg of ‘metal road’, en zo zijn er nogal wat in de dunbevolkte streken.

Ietwat optimistisch? Er gebeuren nogal wat ongevallen op de onverharde wegen vanwege het verlies van controle over het stuur.

Een leuk idee: zo heb je een gedacht van hoe lang je nog moet wachten tot het licht groen wordt. Overigens is dit de uitzondering, meestal is het een persoon met een tweezijdig bordje STOP/GO. Vanwege de herstellingen aan de wegen na de aardbeving van November hebben we er zo wel veel gezien.

Nieuw Zeeland, land van de miljoenen verkeerskegels…

Waarom er op Ilse haar blog postings zoveel mooie foto’s staan:

geduld van de fotograaf voor het juiste shot

Op een gletsjer wandelen was toch wel een heel speciale ervaring

Zo moet de vallei er in de ijstijd hebben uitgezien…

.. en hetzelfde zicht maar dan zonder ijs/wolken

Ik geloof niet dat ik een aziaat een foto heb zien maken waarop ze zelf niet stonden afgebeeld. We hebben zelfs iemand gezien die een heuse garderobe meehad en van kleren wisselde tussen de shots!

Over de menselijke invloed op de natuurgezichten:

Ze kijken niet op een kilometer haag meer of minder in het zuidelijke eiland. En allemaal geschoren. Ik zweette alleen al bij de gedachte aan het scheren van mijn klimophaag.

Nog een haagje. Vooral bedoeld om de wind te breken, niet zozeer tegen de inkijk…

Naast de individuele verpakking van strobalen was ook deze worst varieteit heel populair. We hebben alle kleuren van verpakkingsplastiek gezien: roze, lichtblauw, wit, felgroen, maar geeneen in kaki kleuren. Een gat in de markt?

Pasen in Nieuw Zeeland.

De klokken van Rome geraken niet zover dus moet de kiwi het doen.

Over vertrekken:

Afscheid van Burnie, we sturen hem de baan op met twee nieuwe banden en een uitlijning. Hopelijk hebben de nieuwe eigenaars er evenveel genot van als wij.

Over Christchurch of ChCh

Na de aardbeving van 2011 wordt er nog steeds duchtig gebouwd…

…. maar het is verassend te zien dat er nog zoveel gebouwen moeten afgebroken worden.

Overal zie je bulldozers en kranen die puin weghalen. Ongeveer 70% van de binnenstad is ofwel parking of wacht op sloop. Toch verrijst er ook veel nieuwbouw.

Uitsmijter:

Morgen op het vliegtuig naar Tahiti, terug naar Sanuk. De valiezen zijn gepakt…

Te Wahipounamu, the South West NZ World heritage area.

Monday April 10th, we are back in Auckland ! What a wonderful journey (almost 7000KM) it has been through a beautiful country with lots of happy and relaxed people. I will try to give you some idea of this beauty although I can only say that many times reality is better than the pictures ! We are happy we could take our time and thus do a part of the many great walks as tramping is definitely the best way to see this country.

Just before leaving Lake Kaniere in Hokitika we saw this beautiful couple of paradise shellduck, this is the male.

This is the female.They are endemic to New-Zealand and form long-term pair bonds.

Te Wahipounamu was added to the list of World Heritage UNESCO sites in 1990. It covers 10% of NZ’s landmass. The glaciers (Franz Josef and Fox) form the connection between the coast and the highest peaks of the Southern Alps, MT.Cook (3724m).The area contains many of the natural features which contribute to New Zealand’s international reputation for superlative landscapes: its highest mountains, longest glaciers, tallest forests, wildest rivers and gorges, most rugged coastlines and deepest fiords and lakes.

Franz Josef Glacier in the back. It was named after the Austro-Hungarian emperor in 1865.

The Maori legend tells of the beautiful Hinehukatere who loved the mountains so much that she encouraged her lover Tawe to climb with her. He fell to his death and Hinehukatere was heart-broken.Her many, many tears flowed down the mountain and froze to form the glacier. Franz Josef glacier is known to Maori as “The Tears of Hinehukatere”. Since April 2012 all glacier walks require a helicopter flight past the unstable terminal face. This is exactly what we did !

Stefan with Franz Josef Glacier in the back. The glacier is now 12km long but is rapidly shrinking since 2008.

The helicopter taking us to the glacier. My first helicopter flight and I was so lucky I got to sit next to the pilot!

The blue skies made it even more magical!

Blue ice occurs when snow falls on a glacier is compressed, and becomes part of the glacier. Air bubbles are squeezed out and ice crystals enlarge, making the ice appear blue.

Small amounts of regular ice appear to be white because of air bubbles inside them and also because small quantities of water appear to be colourless. In glaciers, the pressure causes the air bubbles to be squeezed out increasing the density of the created ice.

The tour company gave us jackets,pants and the necessary gear, crampons and boots to enjoy our walk.

The perfect spot to take a picture! The walks change almost daily because the glacier moves constantly.

It was difficult to make a selection of all the pictures taken that day…

NZ has many glaciers but most of them on the South Island. Franz Josef and Fox glacier are definitely the most popular ones.

After we soaked in the hot pools we were ready for a great barbecued salmon and some wine. A perfect way to end a great day to remember !

The next day we drove to Fox glacier, only 24KM further. We did not go on to the glacier but made several small walks in the area.

Fox Glacier is also receding – all of the glaciers here in New Zealand are. Some of it is natural depending on the weather conditions of each year. But the acceleration of the decline in size is increasing and scientists don’t think it has ever been as fast as it has been in recently. They’re convinced that climate change is the major cause. Since 1977, the Southern Alps of New Zealand have lost 34 per cent of their ice and snow cover. The smallest glaciers have lost about 12 metres of thickness in that time. Do not wait too long to go see them!

The so typical native Toe Toe grass (Austroderia) for NZ and in the background the mountains Cook and Tasman.

A walk around lake Matheson. The lake was formed by an iceberg when Fox Glacier retreated 14000 years ago.

A picture of Matheson lake with Mt.Cook (3724m) and Mt.Tasman (3497m) in the back.

We continued our journey to Haast and Jackson Bay all the while stopping for little walks and enjoying the landscape.

View into the Tasman Sea from Monro Beach.

Monro Beach on our way to Haast. No picknicking on the beach because of the ferocious sandflies.

Glacial water, Arawata river, on our way to Jackson Bay.

Jackson Bay is 50KM south of Haast and the land stops there. It used to be a sealing station. In 1875 immigrants tried to set up a town here but constant rain and rotted crops forced most of them leave.

Jackson Bay is now a fishing village, so time for a good fish and chips at the Craypot.

After a night of “free camping” in Haast, nice location but infested with sandflies 😦 we drove direction Wanaka with more gorgeous views.

NZ is definitely a paradise for trampers and birdlovers !

February 21st, Tuesday,library of Wellington. Tomorrow we will take the 9AM ferry to the South Island. We arrived here after spending some time in Napier with an ex-colleague from Stefan. It was great to spend some time in a nice house with all the luxuries :-)) and not have to worry about the next camping spot.

Before arriving in Napier we did the Tongariro Alpine Crossing walk. Really wonderful ! Tongariro National Park is the oldest National Park in NZ and UNESCO world heritage since 1991. In order to prevent the selling off to European settlers several Maori chiefs (Iwi) decided in 1887 to give the grounds to the Crown under the condition that it would remain a protected area. The Tongariro Alpine Crossing is widely regarded as one of the world’s best one-day hikes.(19.4KM) We started walkig at 8 AM and arrived at the car park at 1.15PM with a short stop to eat our lunch. We did not have any rain that day but the next 4 days it would rain off and on.

We were not alone on the crossing, about 700 people during a WE day do the crossing.

Finally the sun came out and we could enjoy our lunch at the Emerald Lakes.

The sun makes everything so much prettier.

The snow capped moutain is Mount Ruapehu, the one with the reddish colour is Mt. Ngauruhoe. You can see the path along which we walked.

Mahuia River in Tongariro National Park.

Our visit to Napier was a little rained out but we enjoyed the Art Deco WE, the old cars in town and all the people dressed up in Gatsby style ! We walked to Cape Kidnapper’s (20KM along the beach) and had a beautiful (rainy) view of the Black Reef Gannet colony.

The gannet (Jan Van Gent) colony on Cape Kidnapper’s.

The grey ones are the chicks. They will all fly to Australia in April.

Wet but happy to have reached the colony and view the birds so close.

The views were really beautiful too bad the sun was not there. The reality is soooo much better than the pictures.

It was named by Captain Cook after an attempt by local Mäori to abduct one of his crew.The cape is home to the largest and most accessible gannet colony in the world.

Now, we are definitely in sheep country.

Mission Estate Winery was established in 1851 and one of the oldest wineries in New Zealand. It was started by french missionairies.

Napier has a lot of art deco architecture constructed after most of the town was destroyed with the Hawke’s Bay earthquake on February 3 in 1931(7.8 on Richter Scale)

During the Art Deco WE people dress up in 1930’s costume and vintage cars are everywhere.

More pictures from Art Deco WE in the next blog.

Trundler, tramping, jandals we must be in New Zealand.

Monday, February 13th, Turangi library New Zealand. It has been raining since yesterday late afternoon and thus time to catch up on news, emails and blog ! I cannot believe we have been almost 3 weeks in New Zealand. The libraries are fantastic here, they are open all days from 9.30 till 17.00 and you can use their internet, room, toilets for free. Needless to say today the computer study room was packed with tourists, backpackers mostly from Germany and France. We have been travelling with our camper for 10 days now and it is really the best option for visiting New Zealand !

We stayed about 10days in Auckland with our NZ cruiser friends from the boat Aislado, Vaughn, Sylvia and their daughter Zara. We are very happy we could stay there and take our time to find a suitable campervan! During our time in Auckland we visited the city, did some shopping for the boat and vistited Waitakere Forest Park on the west side of Auckland. New Zealanders are very friendly and relax people, “no worries” is a standard answer. Also the traffic is less hectic than in Belgium, 100KM/HR is the max. speed anywhere.

Auckland city seen from the sailing boat Aislado when we were sailing in the bay.

Auckland is definitely a “sailing city”, soooo many sailboats were out that day…

Waitakere Ranges Regional park, west of Auckland.

We picked up our campervan “Burnie” early thursday morning and friday afternoon February 3rd we took the ferry to Waiheke island for a long WE. It was wonderful. We were lucky the weather was perfect, a little breeze, blue skies. Waiheke is an island just a one hour ferry ride from Auckland. It is full of famous wineries and good restaurants, beautiful walks and scenery. We enjoyed a great lunch at the Mudbrick restaurant with the voucher we had received from the girls for our Christmas !! Memorable for sure !!!

“Burnie” on deck of the Sealink ferry bringing us to Waiheke island.

We must be in wine country. We visited Mudbrick and Man-O-War wineries.

Having a memorable lunch at the Mudbrick restaurant.

We visited “Headland Sculpture on the gulf”, a 2-yearly event on the coast of Waiheke. We did the exhibition walk of 2km, lots of people but beautiful views and works. This work is from Virginia King and is called Phantom Fleet, a fleet of filigreed and branching vessels that connect nautical, botanical and anatomical worlds.

“White bird and white angel” from Semisi Fetokai Potauainehere.

Stefan’s favorite: Phil Price, Forbidden Tree, is like no tree in the natural world, it moves with the wind, creates shade but drops no leaves. It needs no water but is alive with movement.

Michael Tuffery, Trailing Tangaroa, aluminum frame and rubber jandals.

Views during our walk on Stony Batter Historic Reserve.

Stefan and “Burnie” on one of the many stops.

We came back from Waiheke on the 7th of February and drove for about another hour to just before Hamilton. From Hamilton to Rotorua, Lake Taupo, Wai-O-Tapu and now in Turangi. The scenery along the way is just beautiful.

Whakarewarewa State forest park near Rotorua with redwood trees 60m high and planted in 1901.

Whirinaki Forest Park was like a fairy tale park… Frodo and Gandalf around the corner.

After our walk in Whakarewarewa forest we soaked in one of the natural hot pools of Rotorua. The water was around 37-40 degrees Celsius.

Lady Knox Geyser in Wai-O-Tapu (Sacred Waters) thermal wonderland.

The artist’s palette, yellow from the sulphur.

The Huka Falls or “great body of spray”, here the Waikato river funnels into a narrow chasm before plunging over a 9m shelf.

Koru spiral – “new life” symbol for the Maori

We are currently in Napier library finishing this blog and looking forward to the Art Deco festival in the next days. We will go south and hope to take the ferry to the South Island in Wellington around February 27th.

30 januari 2017 Nieuw Zeeland: Ilse en Stefan verwelkomen Burnie

12 januari: Ann en Ivan van de Vaguebond op bezoek in Gent in het STAM

Dit is waar ons gerief nu staat in Belgie: een eivol kamertje bij Shurgart

21 Januari: vertrek naar Auckland

Na een lange vliegtuigreis met Ethiad Airlines stonden we 30 uur later in Auckland, Nieuw Zeeland. De eerste horde was genomen: check-in. We kozen Ethiad Airlines omdat we elk 2 stuks van 23 kg bagage mochten meenemen. Dat was ook nodig: een nieuw code 0 zeil van Wittevrongel Nieuwpoort, een vervangstuk polyester voor achteraan de boot, 1500 capsules Nespresso (wist je dat Belgie bij de goedkoopste landen van de wereld is voor Nespresso capsules? In Nieuw Zeeland is het 1 EUR per capsule…), een Nespresso machine voor op Sanuk (110V vanuit de states meegebracht), een DJI drone (met dank aan Karel en Katie), een boel winterkleren en nog veel klein gerief. Kortom: 1 pak van 23,5 kg, 1 valies van 24kg, 2 valiezen van 23kg, 2 carry-ons van 10 kg, een rugzak van 9 kg en een handtas van 14 kg (grapje: het was maar de gewone 8 kg). De man aan de check-in liet de valiezen passeren, maar vroeg wel dat de handbagage niet de voorgeschreven 7 kg zou overschrijden. Hij zei dat we het anders aan de gate wel zouden oplossen. Wij dachten dit zal wel meevallen, maar helaas stond dezelfde man bij de check-in balie van de gate, en werden wij als enigen eruit gehaald om onze handbagage te laten wegen. Toen ik begon met kleren uit de carry-on te halen om ze daarna aan te doen, ondertussen mijn zakken volstekend met cote d’or chokolade, zei hij dat dit niet de bedoeling kon zijn. Na wat heen en weer gepraat bij de balie waarbij duidelijk werd dat de collega’s van deze check-in chef niet echt achter zijn streng beleid stonden, zijn we op het vliegtuig geraakt, minus de 4 zakken chokolade als afkoopsom. Al bij al een geslaagde vlucht, ook al waren de vliegtuigen noch de service niets speciaals.

Onze lading Nespresso, waarvan de helft voor onze Nieuw Zeelandse vrienden Sylvia en Vaughn

In Nieuw Zeeland aangekomen stond een oude bekende ons op te wachten: Vaughn Cooper van het zeilschip Aislado, met wie we samen een 10-tal dagen optrokken in juli de Touamoto’s. We waren welkom om bij Vaughn, Sylvia en Zara te verblijven tot we een campervan gevonden hadden. Nog eens via deze weg een hartelijk bedanking aan Sylvia en Vaughn!

We schoten snel in gang om via trademe.co.nz een geschikte campeerwagen te vinden. Het blijkt goedkoper om een campervan te kopen en (hopelijk) te verkopen op het einde dan er een te huren als je lang genoeg in NZ bent. En na wat gezoek denken we dat we onze partner voor de volgende 3 maanden gevonden hebben: Burnie, een oude camionet verbouwd tot een campervan.

Enkele gegevens: bouwjaar 1990, 2 liter diesel met net geen 300000km op de teller. Ingebouwde gasplaat (2 branders), vers water, frigo, porta-potty, slaapplaats voor twee.

Burnie op de oprit bij Vaughn, rechts op de foto

Ruimte voor twee, drie als het moet. (Herverkoop in gedachten!)

De frigo op 12V op zijn originele plaats (zie verder in verslag), met de oorspronkelijke kastdeurtjes

Een king size bed, om te vormen tot een tafeltje voor twee.

Het verhoogde dak zorgt voor veel comfort binnen.

Enkele pluspunten:

redelijk veel comfort in vergelijking met minivan formaat
vers water tank, porta-poti, kookvuur, frigo
reeds volledig vertrekkensklaar
9250 NZD (plus minus 6000 eur)
gordijntjes die privacy geven
alles, maar dan ook alles werkt (behalve de radio)
na 500 km rijden: betrouwbaar beestje
ventilatievenster op het dak
opslag skibak boven de zitplaatsen: zeer handig.
stevig verbouwd vanbinnen, wat ruw maar doeltreffend

Enkele minpunten:

lelijke eendje
299900 km en leeftijd
niet self contained (mogelijkheid om 3 dagen ergens te verblijven zonder het nalaten van afval zoals grijs water, zwart water, vuilnis of het nodig hebben van vers water) wat de keuze van campings beperkt
kussenovertrekken zijn gemaakt uit een allegaartje van overschotjes, maar wel proper.
90 km per uur is topsnelheid, maar misschien is dit wel een pluspunt (Max snelheid in gans NZ is 100km/u)

Naar goede gewoonte hebben we geprobeerd om sommige van deze minpunten weg te werken, en Burnie wat naar onze goesting aan te passen. Dus wij op weg naar de lokale versie van de makro: Mega Mitre10 en The Warehouse. We hadden geluk want het zomer en kampeerseizoen is hier wat op zijn einde aan het lopen, en de afprijzingen tot 50% waren overal te vinden. We kochten een ondermatras, een duvet, een king size laken set van de beste kwaliteit, een duvet overtrek, twee kussens, 5 plastiek stapeldozen, een warm water maker met douchekop, een barbeque, een zonnezeil, bestek, servies, glazen, muggenverdelger, handdoeken en nog wat klein knutselgerief.

Koekkoek, onze Burnie heeft twee schuifdeuren, deze toont de technische ruimte 🙂

Mega Miter10 is een super winkel: Ilse gaat op haar gemak een espresso drinken en een boekje lezen terwijl Stefan de gangen afdweilt naar onmisbare onderdelen…

Bibliotheek in NZ: gratis wifi en pc’s opladen. Dit is waar we onze blogs van posten.

s’nachts moeten we wel wat gerief op de zitplaatsen zetten, maar we worden steeds beter in onze routine van klaarmaken als slaapplaats en voertuig

Eerste foto van de drone: huis van Vaughn en Sylvia met Burnie op de oprit

NZ is niet US: Ilse plaatst de trundler terug na een kleine tramping

We hebben ondertussen een paar veranderingen gemaakt aan Burnie: er zitten nieuwe kastdeurtjes onder de wastafel: 5NZD per stuk in de uitverkoop bij Mitre10!, een opvang container voor grijs water om onze aanvraag tot self-contained voertuig te doen, onze frigo staat nu achter de passagierszetel, we hebben een omnium verzekering bij AA NZ. Ik schat dat we ongeveer 1000 EUR hebben uitgegeven om Burnie naar onze goesting aan te passen en uit te rusten, en we vinden het een leuk karretje. Zie maar in Ilse haar blog waar hij ons allemaal al heeft naartoe gebracht!