Pan Pan Pan is een variant van de mayday call, waarbij er geen levens of materiaal direct bedreigd zijn, maar er toch sprake is van een noodtoestand. (Pan komt van het franse panne). Boten in de buurt zijn VERPLICHT om bijstand te verlenen indien ze dit kunnen doen.
Wat was er gebeurd? Bij het verlaten van Bora Bora door de pas had ik ogemerkt tegen Ilse dat het stuur weer stroef was en we er in Apataki zeker moesten naar kijken. Eens buiten de pas stond de autopiloot op en we waren vertrokken voor onze 2 daagse tocht naar Papeete. Niet voor lang echter, na 2 minuten gaf de autopiloot een alarm dat hij zichzelf uitschakelde. Ik probeerde manueel aan het stuur te draaien, maar dat bewoog niet, het zat muurvast.
Er stond een redelijke golfslag, maar we waren een halve mijl buiten de pas, dus er was niet direct reden tot paniek. Ik overliep in mijn hoofd de mogelijke oorzaken: ofwel het roer zelf, ofwel de roer-as, ofwel de aansturing, ofwel het wiel. Bij een catamaran zijn beide roeren verbonden met een vaste stang, zodat ze altijd gelijktijdig en evenveel bewegen.
Ik poogde te weten te komen wat het probleem was door even met het hoofd in het water te kijken naar de roeren (ze waren er nog!), achter het stuurwiel de kabels te inspecteren (ok), in de motorruimte de connectie tussen de roeren en de autopiloot motor na te gaan (zag er goed uit). Dus ik zag niet direct wat het probleem was. Omdat we net vertrokken waren om 11:00 uur voor onze 150 Nm tocht naar Tahiti die tussen de 22 en de 30 uur zou duren, zat er niets anders op dan terug te keren, maar daarvoor moest ik natuurlijk terug door de pas. Die is wel breed en relatief rustig, maar heeft wel met onverbiddelijke koraalwanden die polyester voor ontbijt, middag en avondmaal lusten.
Omdat de roeren op 30 graden stuurboord klem zaten, slaagde ik er niet in om alleen met de motoren te sturen. (Op een catamaran kan je met de roeren in neutrale stand bij lage snelheden sturen door aan stuurboord of bakboord meer gas te geven, of zelfs ter plaatse draaien door een kant in achteruit en de andere in voorruit te zetten) Het nazicht van de roeren, de verbindingsstang en het stuurwiel scheen allemaal in orde, voor zover dit na te gaan was op een zee met 1,5 m deining.
Na overleg tussen ons beide besloten we om bijstand te vragen, via het noodkanaal 16 van de marifoon. Ik riep de nooddiensten op, en kreeg onmiddellijk antwoord van JRCC Tahiti (centre de sauvetage et recherche en mer) Na overleg besloten we een pan pan pan af te kondigen.
Dus vroeg ik om bijstand van boten in de buurt om me naar binnen te slepen. De JRCC Tahiti antwoordde op mijn oproep op noodkanaal 16 en er werd een boot gevonden in Bora Bora om me terug naar binnen te slepen.
Onze redder van dienst bleek een lege toeristen boot te zijn, met twee zware 150pk motoren op een anders lichte boot. Vanwege de deining was het een hele klus om twee lijnen naar de toeristenboot te gooien, maar het is na een poging of drie gelukt. Als bij wonder raakten we elkaar in de woelige zee niet, en we vertrokken. Soms leek het wel of Sanuk met zijn/haar 15 ton het 5m lange bootje van links naar rechts sleurde, maar na een tijdje kregen we de truc te pakken: ik stuurde (onvrijwillig) naar links, de motoren beide op gelijke kracht en de sleepboot trok ons naar rechts.
Sleper van dienstSoms leek het wel de Tiajaja Tiajaja, wij trokken onze sleper van links naar rechts
Toch knapte onder de grote krachten een aluminium touwgeleidingsstuk , maar met weinig nadelige gevolgen voor het slepen (wel voor de portemanee). Gelukkig bleef het hierbij.
(enige) slachtoffer van de hele affaire
Zo zijn we terug in de lagune geraakt, en daar hebben we de toeristenboot langszij gebonden om ons zo naar een meerboei te voeren. Een catamaran Liberty die ons de ganse tijd van nabij gevolgd was, heeft ons geholpen om de touwen rond de meerboei te leggen, en zo lagen we op 50 meter van waar we die ochtend 3 uur vroeger waren vertrokken. Voor we de kans hadden om onze sleper te bedanken was hij al vertrokken. Ik hoop dat hij een vergoeding krijgt van de staat want hij had mooi werk geleverd. Radio kanaal 16, GRC tahiti nam ook afscheid, en dat was blijkbaar dat.
Hartelijk bedankt aan de catamaran Omoa en Liberty, en aan het grote zeil cruiseschip
Hartelijk dank aan Te Aroha Rah 2!
windspirit om te wachten met de lagune te verlaten tot de pas vrij was, en tenslotte aan onze helper TE AROHA RAH 2. En natuurlijk ook JRCC Tahiti die de hele actie gecoordineerd hebben, in perfect engels met vertaling naar frans voor de bijstandsboten.
Eens afgemeerd heb ik de oorzaak van de panne snel ontdekt: de stuurkabel van stuurboord was van zijn katrolschijf geraakt en zat klem tussen de katrol en de katrolophanging. Omdat de bakboord kabel in de markiezen was uitgevezeld en geknapt durfde ik daarna de nieuwe kabels niet erg aan te spannen, wat voor teveel speling op de kabel zorgde. Dit heb ik nu verholpen, en daarna was onze Sanuk terug bereid te luisteren naar de bevelen van het stuurwiel. De volgende ochtend zijn we dan vertrokken op een tweede poging. We zijn er goed geraakt en ondertussen zijn we al in Copra Shed Marina, SavuSavu in Fiji.
De stuurkabel zat geklemd tussen het katrolwiel en zijn houder
Naschrift augustus 2017: ik heb gewacht met deze blog te posten om geen onnodige onrust aan het thuisfront te veroorzaken. Achteraf bleek dat de aluminium touwhouders niet standaard Lagoon uitrusting zijn, maar werden toegevoegd door de eerste eigenaars. Deze zeer nuttige meertouw begeleiders zijn ondertussen vervangen door een roestvrij stalen versie. Moraal van een panpanpan: slechts in laatste instantie inroepen, want eens je geholpen wordt ben je afhankelijk van de manier waarop dit verloopt. Indien we de sleepboot hadden geraakt, dan hadden we waarschijnlijk een verzekeringsclaim aan onze broek. Eigenlijk had ik de oorzaak van dit euvel op zee moeten vinden, en zoals gezegd was de oplossing snel gevonden. (En in Apataki hebben we de oorzaak van de stroefheid gevonden en verholpen.)
De voorbije weken zijn er enkele geweest van onderhoud. Maar het einde is in zicht. We zijn nu op zee onderweg van Papaeete, Tahiti naar Raiatea zowat 120 zeemijl varen of een goede twintig uur.
Daar gaan we nog even een technische stop doen om de electronica na te kijken, en daarna vertrekken we naar ons laatste Polynesisch eiland(Bora Bora) waar we uitchecken uit FP en op weg zijn naar een nieuw land, de Cook Islands.
We hebben de voorbije weken vooral aan de boot gewerkt. De reis van Papeete naar Apataki waar de boot lag hebben we met de pakjesboot Cobia III gedaan. Langzaam aan met een redelijk wilde zee heeft het twee en een halve dag geduurd. Ik had de indruk dat we met Sanuk rapper zouden gevaren hebben, maar ze hadden last van de hoge golven. En wij ook een beetje, het is een ligreis geworden.
De Cobia III vaart elke week langs een 5-tal atols
Maar om 02:00 uur kwamen we aan in de haven van Apataki dorp, en daar stonden enkele van de eigenaars van Apataki Carenage, de familie Lau, ons op te wachten. Samen met onze 150kg bagage zijn we naar het verblijf van de Lau’s in Apataki dorp getrokken, en de volgende dag met de boot naar de Apataki Carenage zelf, waar Sanuk op het droge ligt.
Een korte rit van twee uur, maar we kwamen wel doornat aan vanwege de wind die op de kop stond. Gelukkig zat onze bagage onder een zeil en was alles droog gebleven.
Van en naar het dorp vanuit de Carenage. Aan boord mamie, papie (rechtsachter), Dominque van Cap A Cap en rechts de helper Manou
We waren blij terug op onze Sanuk te zitten, ook al was het dan op het land en niet in de zee.
Happy to be back
Alles zag er op het eerste gezicht goed uit, niet te veel zwarte schimmel. We hebben een dag genomen om al het gerief weg te steken, en dan zijn we aan ons takenlijstje van 3 bladzijden begonnen.
De saildrives kregen nieuwe seals, de versnellingskoppelingen kregen terug een ruw oppervlak (lapping the cone drives noemt dit in het engels). Nieuwe olie en filters in de drie motoren, de nieuwe trampoline werd gemonteerd, het nieuwe code 0 zeil werd opgehangen.
Tony toont mij hoe het moetDe Honda van flipper is gefikst. Rechts William, midden Tony
Ilse hield zich bezig met de buik van Sanuk een nieuwe anti-aanslag luier aan te doen. Zestien liter Micron 66 anti algenverf, en
hij zag er weer blauw uit, onze Sanuk. De onderste laag is zwart, en daarboven blauw, zodat we kunnen zien wanneer we door de eerste laag zitten.
Er was echter een serieus probleem met de stuurinrichting: de roeren zaten muurvast. Het bleek dat langs het afsluitdeksel van de nood-roeren er regenwater naar binnen kwam, en dit viel op de
connectie van de verbindingsstang tussen beide roeren. Ik ben erin geslaagd om de geroeste kop van zijn pin af te trekken, en los te vijzen van de verbindingsstang.
Met geduld en vooral fosphor zuur kwam er elke dag wat meer beweging in, en op het einde was de verbinding van de kop in zijn houder terug soepel. Dan nog laten trekken in een oliebad, terug monteren en het stuur was beter dan ooit. In retrospect was dit probleem al een jaartje aan de gang, maar ik dacht dat het aan de stroefheid van de roerstang in zijn houder lag, maar dat bleek dus mis. Ik ben heel gelukkig
dat ik dit gevonden heb en met de hulp van Tony Lau heb kunnen oplossen.
De dagen zijn bloedheet in de Carenage, het is 32 graden en de zon schijnt ongenadig van 8:00 tot 16:00. Enkel in het uurtje ervoor en erna is het nog licht en is de temperatuur flink lager.
Dus om 6 uur s’avonds is het donker. Dan nemen we een heerlijk doucheke, en koken een warme maaltijd. Daarna lopen we nog even langs bij de familie Lau, of komen we samen met andere
zeilers die ook aan hun boot aan het werken zijn in de Carenage.
Heel veel Touamotanen kunnen een ukele bespelen, want tv is er nietIk hield het bij wat neurien, of met lepels proberen de maat te volgen…
Er liggen eind april nog een 20-tal boten, waarvan er drie a vier bewoond zijn. Iedereen werkt om zo snel mogelijk van de muggen, de hitte en windstilte af te zijn er terug op het water te liggen. Voor ons was dat twee weken, en hoewel dit lang is hebben we toch geen dag stil gezeten. Er is hier trouwens toch niets anders te doen behalve werken, veel drinken, wat eten en veel slapen. Meestal lagen we om 21:00 uur al in onze nest van een zalige slaap te genieten. Ik sta ‘s morgens op rond 6:00 uur, maar Ilse blijft graag even liggen tot 8:00 uur. Ik geniet dan van wat personal time: wat naar podcasts luisteren (er is daar internet, maar wel traag – grootte orde van 20Kb/download snelheid), wat luisteren naar audioboeken of wat lezen.
Alfred Lau rijdt de draagwagen onder de boot.
Enfin, de dag kwam dat Sanuk te water werd gelaten, en dat we klaar waren om te vertrekken. De meeste werkjes waren bijna af, maar aangezien het moeilijk is om gerief in Tahiti te bestellen en naar Apataki te laten leveren, besloten we om zelf nog met de boot naar Tahiti te varen om alles af te werken.
2 van de 5 nursesharks, trouwe klanten van de Carenage
Maar eerst zijn we dus langs Rangiroa atol gepasseerd, waar we met een andere Apataki boot – You Neva Know – nog een weekje bleven. Ilse en ik hebben er duikles genomen, zodat we beide nu
niveau A bereikt hebben van het franse / Internationale systeem. Dit betekent dat we mogen duiken met begeleiding tot 29 meter diepte. (Normaal is het 20 meter, maar vanwege de temperatuur van het water en de goede zichtbaarheid is dit in Frans Polynesie 29 meter) Na vier duiksessies werden we goed bevonden om ons brevet te halen. De eerste drie lessen waren in ‘het aquarium’, een ondiepe plek
(9 meter) waar we oefeningen deden, maar de laatste twee lessen waren in de pas. Met een bootje gingen we buiten op zee, daalden af tot zo een twintig meter en kwamen dan met het hoogtij terug in
de pas gedreven. Als hoogtepunt was er een dolfijn die ons nieuwsgierig kwam bekijken en die we konden strelen, en een schildpad die zich met de heen en weer golf-stroming over de bodem liet
drijven en ondertussen van het koraal at.
Maar natuurlijk waren er ook ontelbare vissen en redelijk wat (ongevaarlijke) haaien. We zijn in elk geval blij dat we nu op de volgende eilanden zullen kunnen duiken.
Op het einde van de week was onze kookgas echter ver op. Ik maakte een misrekening ivm aantal volle flessen, en dus waren we aangewezen op wat er restte van de barbeque gasfles. Daarom zeilden we door
naar Tahiti, waar we na een tweetal dagen aankwamen in de ons bekende marina, het was immers onze derde keer.
Een beetje ongelukkige timing want het was net lang weekend van OLHV, maar de maandag kon ik toch in aktie schieten om de overgebleven of nieuwe taken aan te pakken.
Een boot is gemaakt om te varen, en de 6 maanden op het droge deden hem/haar geen deugd: de watermaker klaagde van een te hoge druk en de startbatterijen van de motoren die niet mee worden opgeladen
door de zonnepanelen bleken ook de geest gegeven te hebben. Enfin, een kredietkaart lost de meeste van deze problemen op, en voila, hier zijn we nu op zee naar ons volgend eiland aan het varen:
Raiatea, waar we reeds twee maal waren met respectievelijk Emma/Seba en Katie/Karel, maar waar nu een electronica specialist ons opwacht om samen eens door het systeem te lopen.
Het is sinds Colombia van kwaad naar erger gegaan met onze electronica: eerst liet de radar het afweten, dan twee van de 4 GPSsen, dan de AIS, en nu heeft de dieptemeter kuren: we denken dat hij
nog de juiste diepte aangeeft, maar hij pinkt steeds. Ik denk dat het een zaak is van corrosie: ergens is het netwerk slachtoffer van roest. We zullen het maandag waarschijnlijk weten. [Update na bezoek van de ‘expert’: het is waarschijnlijk geen corrosie maar de dieptemeter is end-of-life. We gaan moeten zien of we een nieuwe hier kunnen vinden (weinig waarschijnlijk), of we een nieuwe bestellen in de VS (10 dagen wachten) of we zo doorgaan met een manke meter. ]
Dus de sfeer aan boord is opperbest, we zijn beide blij dat we veel werk verzet hebben, en dat we weer reizen.
We hebben leuke mensen leren kennen in Apataki/Rangiroa/Papeete (Cheeky Monkey, Cap a Cap, YouNevaKnow, El Nido), we zijn enkele keren op restaurant geweest, en we hebben een mooi aandenken
aan de Polynesische eilanden gekocht, het staat Ilse bijzonder mooi…
De gekko aan boord is goed voor het opeten van insecten. (Lengte 4 cm)Het familiebedrijf LauDe nieuwste maskotte van de Carenage: Poua het varken.
Het is zover – “de grote oversteek” van Moorea naar Huahine. Voor het eerst wordt er echt gevaren, weg van de kust, weg van de bewoonde wereld, met enkel de wind en de zee als constante. Rond 15 uur ‘s middags wordt het anker gelicht en gaan we door de passe de Stille Oceaan op. Er staat een discrete bries tussen de 10 en 15 knopen wat maar net voldoende is om al zeilend goed vooruit te geraken. Stef vindt dat uitstekend weer om zijn Oranje “Code 0” zeil uit te halen en eens te testen of de stikster degelijk werk heeft geleverd bij de reparatie.
Het oranje code 0 zeil met de witte herstelling van de zonneschade. So far so good.
De boot kreunt en haalt nu een gezapige 5 knopen. Moorea glijdt weg aan de horizon. We gaan aan tafel maar al het geschommel en de pillekes tegen de zeeziekte hebben duidelijk een invloed op de appetijt van de bemanningsleden. Dus erg veel gegeten wordt er eigenlijk niet. Alhoewel, de Kapitein laat de deining niet aan zijn hart komen en trekt een blik Pilchards in tomatensaus open dat vervolgens goed gemutst naar binnen wordt gewerkt (kwestie van de hoeveelheid reserve-proviand uit het vooronder gradueel af te bouwen).
Ook al hebben we electrische winchen, het kan geen kwaad om de spieren af en toe wat te oefenen. Hier bij het hijsen van het grootzeil.
De nacht valt en we verdelen de wachten. Ik kijk er eigenlijk wel naar uit om in het relatieve donker (het is bijna volle maan) wakker te blijven en de koers in de gaten te houden en kies dus voor de “hondenwacht”, tussen 0 en 3 uur ‘s nachts. Zoals te verwachten was duurt het natuurlijk geen half uur of de wind sterkt stevig aan (toch in mijn definitie) en komt wat scherper aanwaaien. Stef had gezegd: “als er iets is, moet ge niet aarzelen en maak je me maar wakker”, maar bij de scouts hebben we geleerd om “onze plan te trekken” en voor alles permissie gaan vragen bij het hogere gezag is niet echt aan mij besteed, dus maak ik wat beperkte koerscorrecties en hou op die manier de wind in de zeilen. Uiteraard buiten de waard gerekend, want de skipper heeft subiet gemerkt dat er aan het stampen en rollen van de boot wat is veranderd en verlaat zijn warme kooi om polshoogte te komen nemen. Na kort overleg, een blik op de GPS en een kleine aanpassing aan de stand van het grootzeil zag hij dat het goed was…
Eigenlijk is zo’n nachtelijke zeiltocht een bijna mystieke ervaring. Je zit alleen in de stuurhut, met enkel de sterren, de maan en het spel van wind en golven als gezelschap. Pure natuur die je na een tijd in een soort trance brengt en waardoor de uren eigenlijk snel voorbijglijden. Rond drie uur neemt Stef over; we fluisteren wat en werken het logboek bij. Ik kruip in bed, val als een blok in slaap en wordt pas wakker op het moment dat ’s morgens de motoren worden gestart omdat de wind het laat afweten.
We spelen wat gezelschapsspelletjes en slapen wat bij tot we rond 14 uur de lagune van Huahine binnenvaren en vrijwel onmiddellijk ankeren om rustig wat te kunnen eten en snorkelen. Huahine bestaat eigenlijk uit twee eilanden binnen één koraalrif. Na de afwas beginnen we aan het laatste stuk van de overtocht en varen we binnen de turkooizen lagune naar Faré, het hoofddorp op de noordkant van het eiland. Net voor zonsondergang vinden we een ankerplek en genieten met geel-rood-oranje tinten van een prachtige ondergaande zon.
De Windsong, een zeil cruiseschip dat we regelmatig tegenkomen
Dag 10 Huahine
Na een stevig ontbijt (pancakes met esdoornstroop) en een mok sterke koffie staan we om 10 uur aan de wal en huren een paar fietsen.
FAQ 9 – Fietsen bij tropische temperaturen, is dat wel een goed idee?
Dat valt uitstekend mee zolang ge u niet laat inspireren door het vuur en de ambities van de gemiddelde Vuile Brakée. Noem het “slow biking” als je wil.
Wie had gerekend op een Cube 29er met een Shimano XT versnellingsgroep en hydraulisch bediende Magura remmen als vaste zekerheid, vist achter het net… We zijn in Polynesië en fietsen doe je met een bike die het midden houdt tussen een meisjesfiets uit de jaren 70 en een Chopper uit Easyrider. Een stalen frame met dikke zware banden, enkel een torpedorem om onheil te voorkomen, géén versnellingen en een stuur in “longhorn” formaat als pikant (beter: pikerend) detail. Het geheel lichtpaars geverfd, kwestie van vooral niet op te vallen.
Enfin niet geklaagd, beter op de fiets dan te voet. We doen een prachtige rondrit op het eiland, met een tussenstop op een “pearl farm” en bezoeken nog een prachtige Marae (Maeva, met Visitor’s Centre) aan de kust. Alhoewel het oude geloof van de Polynesiërs animistisch van inslag was, worden we ook hier vriendelijk verzocht om het bordje met “A tatara ti to, tatou tia’a” te respecteren en onze schoenen buiten te laten staan (waarvoor “Mouruuru” ofte “dank u”). Gelukkig lopen we enkel blootsvoets om het delicate weefwerk van bladeren op de vloer niet te beschadigen en niet om godsdienstige redenen. Elegante hutten en boten bouwen, de Polynesiërs hebben er een handje van weg.
stenen vis fnuik op de rivier
Na een groepje heilige blauwogige alen in een riviertje om moed te hebben gebeden, rijden we de eerste (en enige) col van het eiland op om vast te stellen dat onze gebeden niet zijn verhoord… De weg slingert zich opeens naar boven met een stijgingspercentage van tegen de 15%, een oefening in nederigheid voor een minder geoefend fietser, we stappen af en duwen onze loodzware hippy bikes naar boven, zuchtend, puffend en nat van het zweet. Ook Stef ziet af, hij heeft wel versnellingen, maar sleurt een aanhangwagentje met gerief mee naar boven.
Na te voet (op een hongerige maag) een 200-tal hoogtemeters te hebben bemeesterd worden we navenant beloond met een absoluut verbluffend uitzicht op de andere kant van het eiland.
We koesteren ons met de wetenschap dat het vanaf nu alleen bergaf zal zijn en we ons dus rustig tot helemaal beneden kunnen laten glijden over blinkende asfalt. Quod non!
Wat volgt zal een legende worden in de annalen (let op de dubbele “nn”) van ons nageslacht: Mevrouw mijn Echtgenote slaagt erin om haar torpedorem volledig op te smoren, het ding is misschien wel geschikt voor huis- tuin- en keukengebruik, maar voor het controleren van de daalsnelheid schiet de achteruittraprem volledig tekort. De naaf braakt donkere zwarte rook uit en Ilse gilt “Katie, pas op… uw fiets staat in brand…”. Gelukkig roept ze dat net voordat de rem finaal de geest geeft en wordt het ijzeren ros zonder ongelukken tot stilstand gebracht. Ik sta ermee te lachen, tot blijkt dat ook mijn torpedorem rook afgeeft. Résultat des courses: we klommen te voet naar boven en mogen nu ook te voet naar beneden.
De rest van de dag genieten we van de uitzichten. Huahini is een zacht, vrouwelijk en vruchtbaar eiland. De natuur gedraagt er zich naar. Abondant groen, afgewisseld met prachtige vergezichten. Het eiland wordt niet voor niets “l’authentique” genoemd, het is één grote tropische tuin.
Na een laatste krachtinspanning duiken we de bar op het strand vlak bij de boot binnen, net op Happy Hour. Alles bij elkaar hebben we een 30 km gefietst onder de tropenzon. Terwijl Stef en ik de fietsen en de boodschappen wegbrengen bestellen de dames hun eerste Mai Tai bij de ondergaande zon. Het zal niet bij één drankje blijven en de vermoeienissen van de dag én het feit dat we over de middag niks gegeten hebben zijn alras vergeten…
Karel en Stefan begroeten de vele fotografen, maar het was helaas voor de zonsondergang achter ons. Ook loopt net een bevoorradingsschip de atol binnen.
Dag 11 Huahine
Grotendeels een rustdag. We slapen uit, maken briochebrood en sterken de inwendige mens met een stevige portie spek met eieren.
Er wordt gekeuveld, gelezen, gescrabbeld en vooral veel gediscussieerd over de spelregels en hun verreikende consequenties. Voor de liefhebbers: vervoegde werkwoorden zijn tegenwoordig Scrabble-fähig, er zijn een pak woorden met Q’s, Y’s en X’en, maar je kan ze best op voorhand instuderen want als een woord niet wordt aanvaard ben je onverbiddelijk je beurt kwijt.
In de late namiddag verleggen we ons van het levendige Faré naar het zuiden van het eiland. Door een kleine inschattingsfout van de Kapitein – Stef maakt bij het navigeren énkel en alleen schoonheidsfoutjes – moeten we na een uurtje op zee rechtsomkeer maken en de lagune opnieuw binnenvaren. De route buiten de lagune, langs de zeekant, brengt ons immers niet tot bij de snorkelplek Point Hiva die we voor ogen hadden. Onder het motto “we go with the flow” beslissen we om voor anker te gaan in een prachtige baai (Bourayne Bay) die we een dag eerder met de fiets hebben aangegaan.
De Admiraal spot in de verte een aanlegboei op een idyllische plek en we beslissen om ons daar aan vast te leggen. Zo’n maneuver lijkt in theorie makkelijk, tot je daar op het net tussen de rompen aan de voorplecht staat en die boei zo’n 2 meter lager onder je bootshaak doorglijdt. Bovendien weegt dat ding lood met al die doordrenkte meertouwen die absoluut geen zin hebben om uit het zilte nat gehesen te worden. Enfin, mits enige ruggenspraak tussen de dekknechten en hun baas, een tweede poging en wat gevloek ligt de boot aan de boei vast. Rest nog de telkens weerkerende endurance-test…
Ilse gaat er een aan de haak slaan… Met Karel zijn hulp!
FAQ 10 – Wat is dat nu weer, die endurance proef?
Stefan staat gekend als een voorzichtig schipper en zijn boot wordt enkel toevertrouwd aan aanlegboeien wanneer hij er zeker van is dat er bij frisse bries (5 bft) of matige wind (6 bft) geen ongelukken van kunnen komen. Lees: de boei en bijhorend betonblok moeten de 15 ton wegende Sanuk netjes op zijn plaats kunnen houden.
De proef is simpel: we meren aan en dan wordt er 10 seconden met beide motoren op volle kracht achteruit aan het meertouw en de boei getrokken om zeker te zijn dat de zaak muurvast zit. Tijdens die operatie knarsen die touwen en blijf je maar beter uit de buurt want er staat op dat moment nogal wat spanning op de landvasten. Laat ons het houden op: “een veiligheidstest uitgevoerd (en uitgevonden) door de Kapitein, gekruid met een toets van vanille en geblancheerd in een saus van testosteron”.
Voor de taalpuristen: zo’n aanlegboei wordt in het Frans dood lichaam of “corps mort” genoemd. Het blijft dus ietwat luguber naar mijn mening: met twee motoren liggen trekken aan een lijk; het beeld van de vierschaar is nooit ver weg.
Nu de boot netjes gezekerd is profiteren we van de totale afwezigheid van golfslag in de baai om de mastlamp die de voorplecht verlicht te vervangen. Stef kruipt in een harnas en laat zich door zijn echtgenote de mast inhijsen (met behulp van de elektrische winch weliswaar). Een broos moment waarop de skipper zich volledig overgeeft aan de nukken van zijn levenspartner. Ik tracht het geheel te filmen als een timelapse (het duurt allemaal nogal lang), maar dat mislukt jammerlijk omdat de batterij van mijn iPhone het voor bekeken houdt.
Enkele honden blaffen en Stefan en ikzelf dagen ze uit door te huilen naar de volle maan, gedurende 10 minuten weerklinkt over het meer niets dan honden- en mensengejank tot we ermee ophouden en aan tafel gaan om uitgebreid te dineren onder een volle maan.
Na de maaltijd zetten we wat muziek op en luisteren we tot bedtijd naar Leonard Cohen. Zijn lage en donkere stem (do you want it darker?) past perfect bij de sfeer in de baai en zorgt voor een meesterlijk meditatief moment. We laten het allemaal over ons komen en genieten van de rust en de natuur om ons heen. Het water zit vol leven, de vissen foerageren en springen af en toe naar insecten. In de jungle klinkt de roep van een ons onbekende vogel (volgens kenners verwant aan de Polifinario) en langs de oever vaart een Polynesische visser voorbij.
Onder de maan blinkt de rimpelloze lagune Over de luwte van de lagune schuift moede de maan Onder de maan in de luwe lagune schuift de kano naar zee Langs het hoogtij, langs het laagtij schuift de kano naar zee schuift met de schuivende maan de kano naar zee Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?
… om te gaan vissen! (vrij naar Melopee van Paul Van Ostaijen)
Vandaag gaan we de zee op voor een korte oversteek naar Moorea, het eiland dat we vanop onze ligplaats al gans de week aan de horizon zien liggen, zo’n 17 mijl (31 km) verderop.
Alle proviand is aan boord, de dames hebben hun pilletjes tegen zeeziekte ingenomen en we gooien de trossen los. Ilse neemt via de VHF radio contact op met de havenmeester want er komen nogal wat overzet- en vrachtboten toe in Papeete haven en dus heb je de toestemming nodig om de havenuitgang, de “passe” door te varen.
FAQ 5 – wat is dat nu weer, een “passe”?
Relatief simpel: de eilanden zijn allemaal omgeven door een koraalrif (onderwater) of motu’s (riffen die boven het water zijn uitgegroeid en waarop aan tuinbouw wordt gedaan), daarbinnen ligt een lagune met rustig, relatief ondiep en kristalhelder water en in het midden daarvan het bergachtig eiland zelf (alle Genootschapseilanden zijn van vulkanische oorsprong). De golven breken niet echt zachtaardig op de riffen en het water klotst op die manier permanent naar binnen in een grote kuip. Vanuit de lagune stroomt het weer naar de volle zee door één of meerdere passe’s, uitgesleten door de stroming, vol met vis. Sommigen zijn bevaarbaar, andere te ondiep, maar overal staat dus een tegenstroom bij het binnenvaren van de lagune. We komen hier nog op terug want één en ander is niet zonder gevaar; zelfs niet voor een ervaren Kapitein met een absoluut aan hem verknochte bemanning…
Van de havenmeester krijgen we te horen dat we wat geduld moeten oefenen omdat één van de sneloverzetten uit Moorea in aantocht is. Stef navigeert de boot dus een beetje uit de vaargeul opzij binnen de strekdam. In de verte zien we de ferry inderdaad met volle geweld toesto(r)men en zeer snel uitgroeien tot vrij impressionant gevaarte dat zonder veel discussie zijn eigen voorrangsregels afdwingt.
We varen de passe uit en ontrollen de genua (de “fok” voor onervaren groentjes zoals ik) en het grootzeil. Ineens komt Sanuk tot leven, het gebrom van de motoren valt weg, de boot piept en knarst, kreunt en steunt onder de druk van een wind rond de 14 knopen en snijdt door de golven. Volgens Stef is er maar net genoeg wind om goed te kunnen zeilen, voor ons is de deining en de golfslag meer als sterk genoeg voor een eerste kennismaking met de Stille Oceaan en de onverbiddelijke impact ervan op onze halfcirkelvormige kanalen.
We gooien twee vislijnen uit, maar de tonijnen hebben duidelijk in de mot dat het metalen glinsterding (met weerhaak) waar ze in moeten bijten fake is, dus we blijven alvast figuurlijk op onze honger zitten…
Na een dikke vijf uur varen lopen we de lagune van Moorea binnen. Hier zijn de films over de Bounty opgenomen en de combinatie van een lichtblauwe lagune met de grillige bergketens is absoluut betoverend. “Mérite le détour” om het in Michelin-termen uit te drukken (ook al is dit specifieke omweggetje 16000 km ver weg). We ankeren in de buurt van een aantal andere schepen om te gaan snorkelen. Op de plek waar we gaan zwemmen staat nog een stevige stroming dus het is wel oppassen geblazen en terwijl Katie en Ilse volop genieten van de onderwaterwereld en Stefaan met onverdroten ijver de onderkant van zijn schip (zeg niet zomaar “boot”) inspecteert, hou ik het relatief snel voor bekeken.
Die avond aperitieven we in de Hilton, het is net Happy Hour, dus – net als de bemanning van de Bounty – laten we de discipline aan boord van het schip en spoelen we de restanten van het zoute snorkelwater met wat alcohol door. Er is bovendien internet, dus onze bloedjes van kinderen worden gerustgesteld: het gaat ons voor de wind… De dag wordt afgerond met een uitstekende zelf bereide maaltijd. Wat kan een mens nog meer wensen?
Kapitein verbroedert met het werkvolk
Dag 5
Tijd voor wat beweging. We staan met de zon op, nemen een stevig ontbijt en varen dan de Ōpūnohu baai in om 500 meter van het strand te ankeren. Intussen is ook de copieuze picknick voor vanmiddag klaar en trekken we met Flipper (de dinghy) naar de vaste wal. Vandaag staar er een stevige voettocht op het programma. Deels tussen de weiden, deels door de jungle, deels door ananasplantages. Een kleine 20 km, maar met de hitte, de vochtigheid en de hoogtemeters ruimschoots voldoende.
Vanop onze lunchplaats zien we: rechts Cooks baai in Moorea… en links, Opunohu baai, waar Cook landde in 1777Onbewaakt moment foto
FAQ 6 – zit het daar dan niet vol met vieze beestjes?
Wel dat viel allemaal uitstekend mee. Malaria komt op deze eilanden niet voor (al een chance – geen Deet verstuivers en geen Malarone pillen nodig). Denghé koorts komt wel op de eilanden voor. De stranden zitten wel vol mieren en zandvlooien dus vooraleer ge uw badhanddoek bovenhaalt kan je maar beter even uitkijken naar een goede plek. Van muggen hebben we relatief weinig last gehad, al was het zoetere bloed van Ilse toch occasioneel in trek bij prikkende (of geprikkelde?) geleedpotigen.
Het gevaarlijkste beestje op het land is een giftige honderdpoot waar je maar beter met een grote boog omheen wandelt. [Stefan: er zijn geen slangen of andere giftige dieren op de eilanden. De gevaarlijkste dieren op het land zijn de bij en de honderdpoot, de echt giftige zitten in het water.. ]
In de jungle voel ik me een beetje een ontdekkingsreiziger (maar dan één van het late uur, want het eeuwenoude pad is al discreet gebaliseerd). De weg door de jungle draait en keert gestaag tot we uiteindelijk met een stevige klim uit het bos breken. Over de middag verslinden we onze picknick op een bergrug met een prachtig uitzicht op de kust en in onze rug de ruige resten van de krater die het eiland vorm gaf. Omdat we geen kaart meehebben blijkt de terugtocht problematischer en langer dan verwacht. Echt verloren lopen doen we niet, maar een paar keer moeten we toch op onze stappen terugkeren en de nodeloze kilometers wegen een beetje op het enthousiasme van de wandelaars.
Ilse toont de weg
een voorbeeld van een gevaarlijk landdieren waar zitten die ananas nu?Aha, hier zit er eentje
Terug in de buurt van asfaltbaan horen we het doffe geboenk van Polynesische muziek in de verte en lopen we recht op een rave party. Lokale twintigers hebben hun auto’s geparkeerd onder een impressionante bamboestruik met de hoogte van een eik. Met batterijen, versterkers en grote luidsprekers bouwen ze een zondagnamiddag-feestje (met muziek en drank, zonder dans).
De laatste kilometers worden afgemaald aan een gezapig tempo. Op het strand vinden we een bar naast een geïmproviseerd petanqueterrein. Na wat aandringen duikt de waardin van dienst met ons in de koffer (van haar auto) en diept daar 4 liter koel bier uit op. De lokale mede, Hinano, deed ons meer deugd dan een fles Orvelo na een toertocht.
We gaan terug aan boord, nemen een douche en verleggen ons naar een andere plek in de lagune, niet ver van het Intercontinental Hotel waar we reserveren voor een Polynesische avond die georganiseerd wordt voor de “normale” hotelgasten. Dat we ook hier weer blijven plakken aan de bar met een piña colada of een mojito is louter WIFI-toeval.
Dag 6
Vandaag is een rustdag. Na een uitgebreid ontbijt varen we met Flipper tot aan een plek in de lagune waar het maar een anderhalve meter diep is. Al snel zien we de eerste pijlstaartroggen in het water. De beesten worden af en toe gevoederd door hotelgasten en zijn dus vrij tam, maar het blijft oppassen geblazen. Je wil absoluut niet toevallig op een roggen-rug (wat een mooie alliteratie!) trappen als die, half ingegraven in het zand, zijn dutje ligt te doen.
pijlstaartrog die komt bedelen
We snorkelen tussen de koralen door en plots zijn ook de zwartpuntrifhaaien van de partij. Die beesten blijven gelukkig op een respectvolle afstand (en wat mij betreft is dat respect wederzijds). Moorea verbergt duidelijk een deel van zijn charme onderwater want zo veel multicolore visjes heb ik nog nooit bij elkaar gezien.
De opportunisten van de zee zijn er als de haaien bij
Stef weet aan één van de toeristenboten wat sardientjes te ontfutselen en de roggen hebben dat onmiddellijk gezien. Zijn populariteit stijgt tot ongekende hoogten en plots zijn we omringd door een tiental roggen die allemaal sardienenbloed geroken hebben… De beesten blijken echter zacht (van vel) en aardig (van gemoed) dus buiten het feit dat een oudere, bijziende rog Ilse’s vinger voor een stuk aas aanzag gebeuren er geen ongelukken. De vissen pletsen met hun vleugels in het water wanneer ze aan de oppervlakte komen zoeken achter een goedkope maaltijd. Prachtige vissen zijn het, maar die lange pijlstaart blijft bij mij toch een kwalijke connotatie oproepen en ik ben eerlijk gezegd content wanneer we een halfuur later allemaal weer in de dinghy zitten.
Karel, waar zit je? Ik word hier aangevallen! [ Karel zit nu al in de dinghy ]Gelukkig was er nog de kapitein… en de admiraal die alles onder controle hielden.
Voor vanavond staat er cultuur op het programma. We komen goed op tijd in het Intercontinental hotel aan waar het strand is omgetoverd tot een gezellig restaurant. In een ondergrondse bakoven liggen wat speenvarkentjes te garen in bananenbladeren, en specialiteiten uit de verschillende eilanden worden gepresenteerd in aparte standjes, ze zien er overheerlijk uit. Het geheel wordt overgoten met een prachtige sterrenhemel en de geur van de zee.
FAQ 7 – en nooit last gehad van een té vlotte spijsvertering?
We waren erg goed voorzien van moderne geneesmiddelen, pillekes en zalfjes allerhande. Naast de traditionele zachtere middelen had onze EHBO doos ook de straffere toebak in voorraad, kwestie van ons spijsverteringsstelsel aeroob en anaeroob volledig te kunnen ontsmetten – just in case.
Ik durf het bijna niet te stellen, maar van alle verre reizen die we de afgelopen tien jaar hebben gemaakt is dit de eerste waar de Immodium en actieve kool ongeopend in de toiletzak is gebleven. We dronken nochtans gefilterd zeewater, aten lokale ijsroom, verorberden rauwe vis van de lokale markt en aten bananen met de kilo.
Enkel het doosje met artisanaal bereide pilletjes tegen zeeziekte werd aangebroken (met dank aan Magister Beirnaert).
Tijdens het eten wordt er wat gezongen, maar dan barst de show pas echt los.
Polynesische gezangen begeleiden de maaltijd
Beeldschone schaars geklede vrouwen, prachtige (eveneens half naakte) mannen; waar zelfs Stef (momenteel in zijn beste form en vorm) bij verbleekt. De meeste vrouwelijke heupbewegingen worden aangestuurd door spieren waar ik het bestaan nooit van heb gekend. Ik kom ogen tekort. Onze dames laten het zich overigens ook welgevallen.
Het is telkens weer spannend om af te wachten of de natuurvezels sterk genoeg zijn om het de hele avond uit te houdenHier wordt met vuur gespeeldOok de mannen doen niet onder voor de Vahines (= vrouwen in het tahitiaans) (een beetje een ongelukkige naam?)
De Polynesische jongemannen brengen een soort Haka waarbij een aantal maagden uit het publiek worden ontvoerd. Ocharme – ge zijt op huwelijksreis en dan komt daar plots een gespierde Polynesiër voor u staan, die uw kersverse Amerikaanse echtgenoot doet verbleken tot een slap afkooksel van wat een man écht kan zijn… Het zal u maar overkomen.
We varen een eindje terug over de lagune en ankeren ons in de buurt van Cook’s bay recht tegenover de Manutea Tahiti. Manutea Tahiti is een manufactuur waar ananas, mango’s en ander lokaal fruit worden verwerkt tot vruchtensap, confituur en Tahitian rum.
Ze zijn er vooral fier op hun 50° rum, maar die was toen wij passeerden volledig uitverkocht. Erger nog: de bar was toe wegens verbouwingswerken, dus even van de lokale gefermenteerde vruchtensappen proeven zat er ook niet onmiddellijk in. Na een korte rondleiding, hebben we dan maar een voorraadje ingeslagen dat representatief was voor het nog beschikbare productengamma in de fabriek: naast veel gezond fruitsap voor het ontbijt o.m. een fles exotische ananaschampagne.
Dezelfde middag zijn we doorgevaren naar Paraoro, een stadje een paar kilometer verderop en hebben we “das Boot” geankerd in de buurt van het Moorea Beach Café (volledig toegewijd aan Veuve Cliquot). Dat het café een comfortabele aanlegsteiger had in de buurt van de lokale Libre Service was meegenomen, want dan konden we weer bunkeren vooraleer de sprong te wagen naar het volgende eiland: Huahine.
Moorea yacht club met het Moorea Beach Cafe
Dit werd de lakmoesproef: 20 tot 25 uur varen, 80 zeemijl (150 km) af te leggen in een stevige deining. Een test voor onze zeebenen.
FAQ 8 – geraak je op die eilanden nog makkelijk aan eten?
Op elk eiland vind je kleine superettes waar de meest courante producten makkelijk te krijgen zijn. Uiteindelijk zijn we in Frankrijk… Brood en kip worden gesubsidieerd en zijn spotgoedkoop. Verse vis is uiteraard makkelijker te krijgen dan in België en vind je in stalletjes naast de baan. Vlees (lam, rund) komt dikwijls uit Nieuw Zeeland. Luxeproducten (bier, wijn maar ook kazen en spuitwater) zijn wat duurder dan normaal maar blijven betaalbaar. Courante groenten vind je zoals thuis. Fruit is er in overvloed met mango’s, lokale bananen (niet de Chiquita bucht), papaya’s, ingevoerde appelsienen, etc. Het grootste probleem: citroenen zijn op de eilanden en zelfs in Tahiti bijna niet te vinden. Het leven is er zoet – niet zuur;-)
We are already 2 months later…time really flies ! We have already left Sanuk in Apataki and are now spending 3 days in a hotel in Papeete. We are flying to New York on November 16th. It seems they are preparing us for bad weather in Belgium because it has been raining here for 2 days ! So ideal to update the blog, only the internet is still not fantastic. We will have to upload all our little movies when we are in Boston.
Emma and Sebastien arrived at 5 AM in the morning after being on the plane for 30 hours! After emptying the suitcases with lots of goodies for Sanuk and some for us, Stefan asked Sebastien to help with installing new solar panels and off they went. Emma and myself went to the little supermarket so we could fix lunch later.
Going to the supermarket Tahitian style. Foodshopping is fun :-))Near the market in Papeete we passed the many stalls where they sold flower garlands and wreaths. Especially on sunday people wear these to mass or parties.Stefan and Sebastien enjoying the food and polynesian dances at the Intercontinental in Papeete.Beautiful girls and dances…We will post a video once we get better internet.Visiting marae Arahurahu. A marae is a sacred religious site where Tahitians offered animals and sometimes humans to the gods.Sebastien next to one of the Tikis at the site. A Tiki is a large or small wooden or stone carved human like form. They were often used to mark the boundaries of a sacred site.
We sailed to Moorea on September 11th.
We sailed with Emma and Sebastien from Tahiti to Moorea, then to Raiatea and Tahaa, to Bora Bora and back to Raiatea where they took the plane to Papeete.Sailing to Moorea, we could not wish for better conditions !
Pineapple fields in Moorea. We did a wonderful hike in the Opunohu valley of Moorea.Stefan and myself at Belvedere point on Moorea. In the back you see Opunohu Bay.Emma in the clear waters of Moorea.A black tip shark looking for some easy food…A stingray swimming away disappointed because we had no sardines…A Moorean girl having fun on sunday after mass !!
We sailed to Raiatea at night since we could not make it during daylight hours.
Sailing to Raiatea, leaving with the evening sun.We booked a tour with Vanilla Tours around the island of Tahaa.The vanilla flower is a type of orchid. The orchids bloom and die within a few hours unless they are pollinated. The pollination has to be done manualy because the bee that would do this does not live in Polynesia.The vanilla pods after pollination of the vanilla orchid. The pods need 9 months to ripen on the vine. The beans then go through a curing, drying and resting period for several months, all of the work done manualy ! No wonder vanilla is the second most expensive spice after saffron.At the end of the tour we drank fresh coconut juice (no alcohol added).One of the motus in Raiatea where we dropped our anchor.Clear waters of Raiatea.A puffer fish just before hiding from the camera.We were lucky to finally spot three whales in the lagoon of Raiatea.It was great to watch them fairly close to the boat.they were enormous and you could clearly hear and see the air escaping the blowholeSailing to Bora Bora.And yes !!! the long awaited catch of tuna !!!Sebastien with the yellow-fin tuna ! We had sushi and tuna on the barbecue for 2 days!The famous over-the-water huts in Bora Bora. They cost on average 800-1000USD per night. Luckily we have Sanuk !On our way to Wi-Fi and a drink at the St.Regis hotel. A place for the rich and famous 🙂Maybe another fish wil bite…life of a fisherman in Bora Bora 🙂On our way to a snorkeling spot on Bora Bora.Some fish really love Sebastien!All good things come to an end…Leaving at the airport from Raiatea, I was happy we would see them again only 2 months later. Saying goodbye is not one of my strong points !
En daar staan we dan met onze twee voeten op de tarmac van Papeete’s airport: vochtig-warme tropenlucht slaat in ons gezicht gekruid met de vreemde mengeling van vliegtuigbrandstof en tamarinde bloesem.
Nu nog hopen dat Stef en Ilse op de afspraak zijn en onze heenreis zit erop… 36 uur onderweg waarvan een goede 24 in de lucht, rechtzittend slapen – ik word het nooit gewoon!
Ondanks het zeer ochtendlijke uur staat er al een bandje te spelen om de Air Tahiti vlucht uit Los Angeles te verwelkomen. De paspoortverificatie voor EU burgers is gemoedelijk tot laks, en het immigratieformulier is enkel bedoeld om toeristische statistieken bij te houden. Met onze loodzware zakken (elk netjes afgewogen op 23 kg inclusief 9 liter rode wijn in dozen, een zorgvuldig verpakte fles Orvélo, 5 kg briketten voor de BBQ en een stel tafelpoten) sjorren we naar de uitgang.
Onze gastheer en gastvrouw staan aan de uitgang te schitteren en met Tiaré kransen worden we stevig omarmd door hen (fysiek) en door alle Polynesiërs (in gedachte). Het doet toch altijd deugd om onder vrienden te zijn.
Na een verplaatsing van een kwartier met Stef’s huurauto staan we in het vroege ochtendgloren aan de boot, die er spic en span bijligt (achteraf vernemen we dat er blijkbaar flink is gekuist in afwachting van onze komst).
FAQ 1 – stellen ze het fysiek goed?
Ik mag u geruststellen… De Kapitein en Admiraal stellen het uitstekend. Ilse sportief als immer en met een diepbruine teint, Stef wat vermagerd, maar al bij al minder dan ik me had ingebeeld (blijkbaar te wijten aan uitspattingen tijdens het bezoek van Emma en Seba).
Gastheer slooft zich uit voor zijn gasten
FAQ 2 –en hoe zit dat met de psyche?
Mentaal zijn ze mooi in balans, Stef heeft leren onthaasten en kan nu al een vol uur stil zitten, is attent (!) en het “schatje hier”, “zoetje daar” is niet uit hun interacties weg te denken. Wat een verblijf op zee al niet doet met een koppel…
Hier met dat schatje
We krijgen een uitgebreide rondleiding in het luxe verblijf dat Stef en Ilse al een jaar bewonen en nu ook 3 weken als drijvend guesthouse gaat fungeren. Eigenlijk is zo’n catamaran best te vergelijken met een grote caravan waar erg hard is over nagedacht vooraleer hij werd gebouwd. Hij ligt mooi stabiel in het water en de uitrusting biedt al het comfort dat je kan wensen, enkel het internet is wat minder voorspelbaar dan in België. Er is voldoende plaats om niet té veel in elkanders weg te lopen, massa’s bergruimte onder de vloer, de motoren en andere apparatuur zit allemaal netjes weggewerkt in het design. Onze knusse kajuit aan bakboord onder de spiegel heeft midscheeps zelfs een “on suite bathroom” (normaal moet die gedeeld worden met de kajuit in de boeg, maar die heeft Stef voorlopig ingericht als garage en stapelplaats dus we zitten op rozen).
FAQ 3 – en hoe zit dat dan juist met het sanitair?
Het WC heeft een manueel te bedienen chasse en je moet met die pomp een persoonlijke en intieme relatie opbouwen, wat enige tijd vergt. Eénmaal dat het vertrouwen er is en je de knepen van het verpompen onder de knie hebt loopt alles vlotjes (letterlijk en figuurlijk).
De douche levert zoals thuis koud en warm water maar in de praktijk gebruik je dat laatste quasi niet. Vanaf het begin tracht je zuinig te zijn met zoet water want op Sanuk wordt dat ter plekke uit het zeewater gemaakt en dat vraagt relatief veel van de batterijen. Eén uur watermaken levert netto zo’n 45 liter zoet water (voor het koken, de was en de plas – NIET voor de chasse) dus voor minder kritische dingen gebruik je gewoon zeewater.
[Nota van Stefan: Karel, het geurprobleem is opgelost, helaas nadat jullie terug weg waren. Er bleek een verstopping te zitten in de onderwaterafvoer, waardoor het zwart water (zeilterm) via de boven het water zittende overloop werd afgevoerd. Niet dat dit ons stoorde, want wat is een luchtje onder vrienden? ]
De eerste dag brengen we door in Papeete, na een douche in de Capitainerie op de wal (we hadden wat meer water nodig om de vermoeienissen van de reis weg te spoelen) en een uitgebreid ontbijt gaan we inkopen doen op de markt.
De route van de eerste dag besprekenDe overdekte markt van Papeete, met een kleurrijk en gevarieerd aanbod
De sfeer in Tahiti is “laid back” en de mensen uitermate vriendelijk zelfs in de “grootstad” Papeete (30000 inwoners). Je voelt en ziet dat ze hier gelukkig zijn op hun paradijselijke eiland en dat werkt besmettelijk.
Na een verkwikkende nachtrust zijn we op dag twee met de huurauto Tahiti gaan verkennen. Na een bezoek aan het Museum van Tahiti en de eilanden (te Fare Manaha) zijn we gestopt op een aantal heilige plaatsen langs de weg die door de Tahitianen met trots perfect onderhouden worden. De mooiste was de Arahurahu Marae. Best beschreven als een goed bewaarde anemistische rituele offerplaats in een prachtig stukje natuur, aan de voet van een klif omringd door de jungle. Je voelde de geesten er nog rondwaren tussen de Tiki’s (stenen beelden van godheden, stijl Paaseiland, maar dan kleiner).
Geen betere manier om de jetlag te verteren en de geuren van Tahiti mentaal in te blikken dan met een stevige hike over de middag tussen de tropische buien door. Nadat we onze meegebrachte lunch verorbert hebben bij een mooi vergezicht, hebben we nog een een botanische tuin bezocht om af te sluiten met een avondmaal in een Roulotte op de haven (roulotte’s zijn semi-mobiele kookcamionetten, waar de kok in een mum van tijd een lekkere portie lokale kost klaarmaakt).
Dag drie: Stef en ik zijn vroeg op en laten de vrouwen wat uitslapen. We kiezen voor een ochtendwandeling doorheen het recent heraangelegd stadspark dat langs de kustlijn en de jachthaven loopt. Prachtig park vol met borden die eigenlijk een zeer leerrijke introductie geven op de geografie, de flora en de fauna van Frans-Polynesië.
Na het ontbijt organiseert Stef een technische rondleiding op de boot voor zijn nieuwe tweede matroos (met nogal wat interessante details over de reparaties die hij al heeft mogen/moeten doen). Blijkbaar is er aan zo’n schip altijd wel iets dat kapot geraakt. Maar naar eigen zeggen is Sanuk nu “in topvorm” na de installatie van de nieuwe zonnepanelen, enkel rond de verhoogde bedrijfstemperatuur van de stuurboordmotor is er nog enige onzekerheid. Waarvan akte…
[Nota van Stefan: tussen vertrek van E&S en aankomst K&K heb ik de kabels van de zonnepanelen vervangen door een grotere doormeter, en een 50A zekering geplaatst. Ook bleek de SB motor het uitstekend te doen na zijn onderhoud ]
FAQ 4 – is dat wel veilig varen op zo’n schip in de Stille Zuidzee? Hebben ze ondertussen wel voldoende ervaring?
Met Stef als volleerd Kapitein (en navigator en mechanieker, en zeilmaker, en electricien, en computer specialist, en navigator) en Ilse als instruerend Admiraal (en opperbootsvrouw, en kwartiermeester, en marconist, en dekknecht, en kabelgast, en bijslaap) zijn alle disciplines aan boord om met vertrouwen het ruime sop te kiezen. Dat er geen onnodige risico’s worden genomen is duidelijk en wordt geïllustreerd door de uitgebreide veiligheidsbriefing die we ontvingen, door het feit dat er voor elke afvaart de voorspelde wind en deining grondig werd bestudeerd / doorgesproken en door de aanwezigheid van checklists en logs die voor elk vertrek formeel werden afgewerkt en ingevuld. We waren er gerust in!
De dag kabbelt voort, we trekken naar een Parelmuseum in de buurt – het eerste van een lange serie bezoeken aan juweliers met blinkende natuurproducten. Pearls are our girl’s second best friend…
Op 3 september om 5:00 uur kwamen onze dochter Emma en haar vriend Seba op Tahiti aan na een vliegtuigreis van 30 uur. Tijdens de drie weken dat we samen waren hadden we besloten om sommige van de gemeenschapseilanden te bezoeken, van oost naar west in volgorde: Tahiti, Moorea, Raiatea met Tahaa, Bora Bora en dan terug naar Raiatea waar ze het vliegtuig namen naar Tahiti en verder naar huis terug. Tot onze grote verbazing kwamen ze fris van de vlieger en waren klaar voor wat actie!
Emma is aan boord!
Tijdens ons 2-daags verblijf aan de kaai van de stadsmarina in Papeete, de hoofdstad van Tahiti en FP, werkten Seba en ik nog enkele projecten af, allemaal verband houdend met het installeren van de nieuwe zonnepanelen zoals beschreven in mijn vorige blogpost.
Stadsmarina in papeete, rechts de dijk voor de wandelaars/kijkers
We demonteerden de bestaande bekabeling (om de zonnepanelen connectors type MC4 op te laten plaatsen met een speciale tang), we demonteerden de oude panelen, haalden de nieuwe op, lieten de connectoren plaatsen op de oude kabel en monteerden deze samen met de nieuwe panelen. Na testen bleek echter dat de plus en min connectoren verwisseld waren gemonteerd op de kabel [dan laat je het over aan de experts…], en omdat de technische man niet kwam opdagen om nieuwe connectoren te plaatsen, hebben we de aansluiting op de controller omgewisseld. Klaar voor wat zonne-energie …. dachten we.
Langs de keukenkast kan men aan de achterkant van de generator…Of via de zitbank kan men aan de voorkant van de generatorJenny, onze generator waarvan ik de nieuwe watersensor heb geinstalleerd die Emma en Seba hadden meegebrachtzicht op de achterkant van de generator
We sloten onze eerste avond samen af met een bezoek aan de roulottes, een verzameling van food-trucks die een verscheidenheid aan fast-food aanbieden. Vermits de polynesische keuken erg beinvloed is door de chinese keuken, hebben we een chinese roulotte gekozen. Het was naar FP normen goedkoop en zozo qua prijs/kwaliteit. Emma’s poisson cru was excellent, maar mijn frietjes konden de vergelijking met het Belgische origineel niet doorstaan (Het geheim van de twee keer bakken is hier nog niet doorgesijpeld). De volgende dag hebben we de hoofdstad Papeete bezocht, met de lokale markt, het parelmuseum en het nieuwe en zeer aangename stadspark langs de haven, waar onze boot tegenover ligt.
allen samen aan de roulotte (food truck)
De volgende dag waren we klaar om aan onze toeristische rondreis te beginnen. Met een gehuurde wagen (55$/dag bij ecocars) reden we het hoofdeiland Tahiti Nui rond met een drietal grote stops: vooreerst een heel mooi bewaarde/herstelde Marae (religieus oeroord) Mahaiatea waar we de enige bezoekers waren, dan een nogal stevige wandeling op en langs een bergkam, en tenslotte een bezoek aan drie watervallen. De wandeling ging langs smalle glibberige paadjes een helling op en veranderde dan in mooie brede wandelpaden langs vergezichten over de baai. Op de terugweg kozen we voor het pad dat een riviertje volgde terug naar beneden, wat ons direct in tropische woudstemming bracht. Gelukkig waren er vele touwen gespannen want het was op sommige plaatsen redelijk stijl en glibberig.
marea Mahaiatea, gratis toegang!een tiki, of afgods beeld. De toegang tot de Marae was tabu voor niet priesterstiki en bleekscheet (tweede dag in de zon…)zwarte stranden in Tahiti van gemalen lavaafdaling in de jungleposeren bij de grootste watervalhelaas niemand in de buurt om ook de fotografe op de foto te krijgen.
Voor we de dag afsloten hebben we uitgebreid gaan winkelen in een grote Carrefour (auto!) zodat we klaar waren om de volgende dag af te varen. Die avond hebben we wel nog een Polynesische dans bijgewoond in het sjieke Intercontinental hotel. Het was indrukwekkend mooi en lekker!
uitdagend en sexy..atletischen mooie choreographie. Kortom: top.
Vanuit onze ligplaats aan de drukke hoofdboulevard van Papeete konden we steeds onze volgende bestemming zien: het eiland Moorea dat op een drietal uren varen ligt. Het was meteen ook de eerste ervaring voor Emma en Seba met het zeilen op zee in een catamaran. Het weer was super: volle zon, licht windje, niet te grote golven. Alles verliep vlekkeloos, en tegen de avond lagen we in Cooks bay voor anker.
Op Moorea hebben we een lange wandeling gemaakt naar de Belvedere: langs de asfaltweg via een marea naar omhoog tot aan het uitkijkpunt over de beide baaien, en dan terug langs een lastig en lang bospad naar de baai. Vermoeiend maar betoverend mooi. Gelukkig konden we iets drinken onderweg, want de zon zorgde ervoor dat we heel wat calorietjes kwijt waren geraakt onderweg.
rustige start van de wandeling in de Opunohu vallei…zicht vanop de belvedere: links de Opunuhu baai en rechts de Cooks baaiin de verte zie je de witte golven die breken op het rif. Daar zullen we morgen kijken naar de roggenstevige wandeling…even verpozen…bijzonder mooie natuurbijna bij de verpozing met een drankjeWelverdiende verfrissingMauruuru betekent dankuwel in het polynesisch
Op de boot kwamen we tot de vaststelling dat onze oude zonnepanelen controller niet in staat was om de 70V van de zonnepanelen te verwerken, in tegenstelling tot wat de verkoper had gezegd [Nota aan mezelf: volgende keer zelf beter checken]. Een emailtje naar de fabrikant bevestigde dit. Zonder het te weten had ik een nieuw soort paneel (Benq PM096B00] dat zeer hoge voltages (65V oc) afgeeft. In Tahiti had ik echter een verdeler van Victron gevonden die wel het juiste controller had (Blue solar charger 100/50). Dus heb ik een ferry over en weer genomen Moorea/Tahiti waar ik een dagje mee zoet was. Maar ‘s avonds was de nieuwe controller geinstalleerd en werkte hij …. dachten we.
Als laatste Moreaanse (tjiens, is ‘Moreaantje zo zwart als roet’ soms afkomstig van Moorea??) activiteit zijn we gaan zwemmen met de stingrays (pijlstaartroggen). Er lagen nog twee andere toeristenboten aan de plaats die aangegeven stond op de kaart, en het resultaat van het voederen was dat we in een oogwenk waren omgeven door roggen en haaien. Wel even wennen voor Seba en Emma, maar de roggen zijn misschien wel opdringerig maar niet gevaarlijk. De (ook ongevaarlijke) blacktip sharks bekijken het hele gedoe vanop een kleine afstand, en hopen dat er voor hen een visje zal inzitten. Alhoewel het voederen van de vissen controversieel is, zorgt het wel voor een heel directe natuurbeleving.
twee van de vele pijlstaartroggen, een bende schooiersIs hier nog vis te krijgen?zwarttip haaien, rondjes draaien
Ter afsluiter van dit stukje nog even uitleggen wat er aan de hand is met de nieuwe zonnepanelen: ze geven elk tot 20 Ampere stroom, en de bestaande bedrading en zekering is slechts voor 20 Amp in totaal (voor de vorige drie panelen samen). Tijdelijke oplossing is dus een van de zonnepanelen uitschakelen tot we weer in Papeete zijn en ik nieuwe en zwaardere bekabeling kan trekken. Ik had dit moeten nachecken bij de installatie, slecht punt voor de kapitein.
Sanuk 2014-2018 travel stories 