Travelling the East Coast of the South Island, on our way back to Auckland.

April 17th, Papeete, Tahiti, it feels good to be back in 28degrees temperatures and closer to the boat! Our shopping possibilities were limited because all stores were closed because of Easter monday, except the Carrefour supermarket and a chinese supermarket where we could find the foodsupplies to take to Apataki tomorrow on the Cobia 3 !

Flashback to March 26th,2017: We did not stay very long in Dunedin since time was running out and we still wanted to see more of the East Coast.

We made a quick stop to see the Moeraki Boulders and met a Belgian working at the cafetaria there. The Moeraki boulders are large, spherical boulders on Koekohe beach. They are made out of mud, silt and clay cemented by calcite.

The large boulders, 2m in diameter,are estimated to have taken 4 to 5 million years to grow !

We continue driving to Mount Cook village in the rain and low clouds 😦 and spent a day at the Sir Edmund Hillary Alpine Center watching a 3D movie on Mount Cook, a documentary on the local mountain rescue team and the digital dome planetarium.

A bronze statue of Sir Edmund Hillary looking at Mount Cook! The day we arrived it was sooo cloudy and rainy that you could not see any mountains in Mount Cook national park! Sir Edmund Hillary is a famous and admired New Zealander not only because of his achievement, his ascent of the Mt.Everest in 1953 but also because of his humanitarian work in the villages of Nepal.

The next morning it was not raining but there were still a lot of low hanging clouds over our campsite. We were not sure what walk to do and decide to go to the outlook and take a decision on the way. Rainjackets, pants and backpack with some water we go on our way. When we come to a marker with the several walks we decide to take “Sealy Tarns”, only 5.2KM(one way), 3-4HR return walk, we think that is not too bad… Later we read the description of the walk,”The Sealy Tarns Track begins gently until you reach the foot of the Mueller Range. The track zigzags steeply up to Sealy Tarns.” The track consists mainly of 2200steps which have to be climbed! This was definitely one of the most challenging walks we did and we were not prepared! But the reward was incredible…

After 45min of walking, climbing and huffing and puffing we get this view! Above the clouds…it is really magical.You can see Mt.Cook all the way in the back.

The Maoiri name for Mt.Cook is Aoraki, meaning “cloud piercer”, could not find a better one.

Reaching the Sealy Tarns. A tarn is small mountain lake or pond.

While we were eating our granola bar, we did not bring anything else, we watched the clouds disappear and a beautifull view unfold. Mt.Cook is showing all its beauty.

The glacial lakes at the bottom with the last clouds evaporating by the sun.

The return walk was not easy as well since it was so steep our legs were shaky. But we enjoyed the scenery so much that we did not care and arrived all happy under blue skies at the campsite. We drank and ate something. Felt stupid not to have prepared this walk better, we had no suncscreen nor a hat with us …we should know better, in the mountains the weather can change rapidly! This walk was definitely one of the highlights of our trip to NZ! We continued our route out of Mt.Cook National Park (also UNESCO world heritage) and went to Tasman glacier view and Tasman Lake…

Tasman glacier with Tasman Lake.You can take a boat ride in Tasman Lake and see the icebergs in the water up close.

In the early 1970’s there were several small meltwater ponds on the Tasman glacier but by 1990 these had merged into Tasman Lake. Tasman Lake has quickened the retreat of Tasman glacier.

The scenery along the drive from Mt.Cook village to Lake Pukaki and Lake Tekapo is really incredible.

Lake Pukaki (glacial lake)and Mt.Cook in the back.

Church of the Good Shepherd and lake Tekapo in the back. It was the first church built in the McKenzie region in 1935.

In the visitor centre of Omarama they told us to go see the Clay Cliffs and the pictures convinced us to go. This is definitely a hidden gem in NZ! We did not have the blue skies which would have made it even more beautifull but they were incredible. We had to drive 12km on unsealed road and pay 5NZD a the gate because they are on private property, but it was worth it!

The cliffs were formed 2 million years ago.

We were there all alone which made it even more special.

We leave the cliffs just in time to stop by a salmon farm and buy smoked salmon for aperitive and fresh salmon filet for the barbecue!

The next day we start out with rainy weather but as we continue our drive the clouds give way to sun and by the time we arrive at Rakaia Gorge it was perferct! We see a perfect camping spot but decide to do the Rakaia Gorge walkway first since the weather was so nice.

It is a 10,2km walk (return) along the top of the Rakaia Gorge and the views are spectacular.

The Rakaia river making its way through the gorge.

We lost our good camping spot but were happy we did the walk under blue skies as the next day it was drizling again…

Because we did not see any penguins nor an albatross in the Otago Peninsula (Dunedin) we decided to drive along the coast to Oamaru because the Rough Guide said this is a unique place to see the Yellow Eyed Penguin and the blue penguin since there is a colony within walking distance from the town centre!

The yellow-eyed penguin or hoiho (Maori) is native to NZ.They are endangered and considered one of the world rarest penguin species.Their estimated population is only 4000.

You can only spot them early in the morning when they leave their burrow to go fishing (not a good time for us 🙂 ) or in the late afternoon, in this case 5.30PM when they return from a day fishing. NZ is very protective of the penguin and you cannot go on the beach or near at certain hours of the day so they do not get frightened and return back to sea.

We then decided to go see the blue penguin but we were informed that they only show up around 7PM, almost dark…We were at the rendez-vous a little after 7PM together with a lot of other penguin enthousiastics. We waited and waited, Stefan got a blanket, it was cold and windy, started to drizzle but we persevered and around 8PM a whole bunch came tumbling with a wave on the beach 🙂 Really funny how they then walk up the hill to their burrows. Unfortunately because it was already dark and you can not use a flash and they are far away I did not get any good enough picture…The blue penguin (Korora) is the smallest of the penguins. Cold and wet we returned back to Burnie, happy we did at least see the penguins!!

Our drive to Chrischurch was with continuous beautiful scenery and very variabel weather. Summer was over, leaves were turning to yellow and orangy colours and a lot already falling. We camp at Lyttleton harbour and the next day we decide to drive to Akaroa along a scenic route, Summit Road which traces the 600m high Akaroa crater rim. We stopped many times to take pictures and walked 30min to a viewpoint, all just in time to see the clouds roll in.

Akaroa is a little town with french roots. The first settlers came from France and a lot of the street names are still in french. It is a popular KIWI holiday destination.

The Akaroa Lighthouse Preservation Society moved the lighthouse from the Akaroa heads close to the town centre in 1980. It was built in 1879 and one of the few wooden lighthouses remaining.We made it back to the town centre before the downpour.

Arriving in Christchurch was a surprise. We could not believe the destruction still visible from the earthquake that hit the city in February 2011! 6 years later and still so many buildings waiting to be torn down, rubble and cranes everywhere. Stefan felt sad seeing the city like this while I could sense a dynamism in the newly created parts of the city. We did not stay very long because it was already April 3rd and we had to be in Auckland by April 8th to show Burnie to a potential buyer.

Earthquakes occur very frequently in NZ because it is situated in the collision zone of two plates, the Indo-Australian and the Pacific tectonic plates. About 14000 earthquakes occur in and around the country each year and about 150 to 200 are big enough to be felt. We did not feel once the earth rumble.

The 2011 Christchurch earthquake registered 6.3 on the Richter scale and was centered 10KM of the centre of Christchurch. 70% of the CBD (Central Business District) buildings have to come down.

The Christchurch cathedral was severely damaged and the Anglican church decided to demolish the building and build a new one but this led to many protests and legal action from various groups. This litigation is still going on and so the church still stands…the tower was destructed in 2012.

The Canterbury Earthquake natiional memorial was unveiled on February 22, 2017, just before we visited. 6 years after the destruction…185 people of more than 20 countries died.

The new Christchurch, which is being marketed as “greener, more compact, more accessible and safer”, will cost in the region of NZ$40bn – almost 20% of New Zealand’s annual GDP.

The Chalice still stands! It was built in 2000 and survived the 2011 earthquake.It is designed by New Zealand artist Neil Dawson, and is made up of forty-two leaf patterns featuring different native plants.

The Paua House was a tourist attraction in the southern New Zealand town of Bluff, but now on display at the Canterbury Museum in Christchurch. The house was owned by elderly couple Fred and Myrtle Flutey, who built up a massive collection of ornaments made from the iridescent shells of the paua. They continued to do this for 40years and welcomed visitors from all over the world. When they died their grandson gave their collection on loan to the Canterbury Museum who made a replica of the house. NZ kitsch at the extreme but such a nice story!

We hurried back to Auckland passing by Wellington in the pouring rain from the storm Debbie and managed to sell Burnie to a french couple travelling for 2months in NZ. We rented a little camper and drove north of Auckland to Whangarei. Visited Aislado (NZ) in Marsdens Cove Marina, An and Ivan on Vaguebond in Town Basin at Whangarei. Drove to Russel ,where we had an excellent meal at the Duke of Marlborough, and stopped in Waipoua Kaori Forest to see the largest living Kaori tree from NZ. Cyclone Cook passed by…but we arrived safely and saturated with lots of nature scenery in our heads at our friend’s house late April 14! So nice to finally have the luxury of staying in a nice house, sleeping in a bedroom, toilet and bathroom next door 🙂 !

Together with Sylvia, Vaughn and Zara at a Thai restaurant on our last night of our trip in NZ.

Thank you so much Sylvia, Vaughn and Zara for your hospitality, help and friendship! We hope someday to welcome you all in Ghent !!! 🙂

Bye Bye New Zealand: afsluitende mijmeringen

Over de natuur en de natuurparken:

Typisch NZ: geen kosten worden gespaard om een natuurgebied tot zijn recht te laten komen voor de toerist. En allemaal gratis: geen enkel natuurpark is betalend!

Je kan maar beter geen (allochtoon) ongedierte zijn in NZ. De jacht is open op opossums, wezels, ratten, wespen. Ook als hond moet je op je tellen letten…

Overal langs de wandelpaden kom je de driehoekjes tegen die de vallen locaties aangeven.

Over de wegen en verkeerssituatie:

Voor je op de hoofdweg komt geven ze de snelheid van deze laatste aan. Dit is een onverharde weg of ‘metal road’, en zo zijn er nogal wat in de dunbevolkte streken.

Ietwat optimistisch? Er gebeuren nogal wat ongevallen op de onverharde wegen vanwege het verlies van controle over het stuur.

Een leuk idee: zo heb je een gedacht van hoe lang je nog moet wachten tot het licht groen wordt. Overigens is dit de uitzondering, meestal is het een persoon met een tweezijdig bordje STOP/GO. Vanwege de herstellingen aan de wegen na de aardbeving van November hebben we er zo wel veel gezien.

Nieuw Zeeland, land van de miljoenen verkeerskegels…

Waarom er op Ilse haar blog postings zoveel mooie foto’s staan:

geduld van de fotograaf voor het juiste shot

Op een gletsjer wandelen was toch wel een heel speciale ervaring

Zo moet de vallei er in de ijstijd hebben uitgezien…

.. en hetzelfde zicht maar dan zonder ijs/wolken

Ik geloof niet dat ik een aziaat een foto heb zien maken waarop ze zelf niet stonden afgebeeld. We hebben zelfs iemand gezien die een heuse garderobe meehad en van kleren wisselde tussen de shots!

Over de menselijke invloed op de natuurgezichten:

Ze kijken niet op een kilometer haag meer of minder in het zuidelijke eiland. En allemaal geschoren. Ik zweette alleen al bij de gedachte aan het scheren van mijn klimophaag.

Nog een haagje. Vooral bedoeld om de wind te breken, niet zozeer tegen de inkijk…

Naast de individuele verpakking van strobalen was ook deze worst varieteit heel populair. We hebben alle kleuren van verpakkingsplastiek gezien: roze, lichtblauw, wit, felgroen, maar geeneen in kaki kleuren. Een gat in de markt?

Pasen in Nieuw Zeeland.

De klokken van Rome geraken niet zover dus moet de kiwi het doen.

Over vertrekken:

Afscheid van Burnie, we sturen hem de baan op met twee nieuwe banden en een uitlijning. Hopelijk hebben de nieuwe eigenaars er evenveel genot van als wij.

Over Christchurch of ChCh

Na de aardbeving van 2011 wordt er nog steeds duchtig gebouwd…

…. maar het is verassend te zien dat er nog zoveel gebouwen moeten afgebroken worden.

Overal zie je bulldozers en kranen die puin weghalen. Ongeveer 70% van de binnenstad is ofwel parking of wacht op sloop. Toch verrijst er ook veel nieuwbouw.

Uitsmijter:

Morgen op het vliegtuig naar Tahiti, terug naar Sanuk. De valiezen zijn gepakt…

April 2017 Tips for traveling in New Zealand with a campervan

Here are some tips that I have found that will be useful for anyone traveling in New Zealand for longer than 2 weeks

trademe.co.nz is the site to sell/buy almost anything, including campervans. Just remember that you need a new zealand address to sell anything, and a new zealand address to reply to any listed add. (Any address will do, like a AirBnB or a backpackers hotel). Therefore it pays to put your email and phone number in the ad text itself when you are selling something.
If you travel a longer period, say over a month, it pays to buy a vehicle and then sell it again at the end of the stay instead of renting one. If you are going to be staying long, and you are say over 30, you will appreciate the possibility of standing upright in the van, or of cooking inside. The trick is to buy low and sell high 😉 As the camping seasons progress towards April, it becomes harder to sell the vehicle because there is less demand. The season starts around december.
If possible, get a self contained vehicle. This allows you to freedom camp, and check in to a holiday camp when you deem it necessary (showers!). We found that almost nobody with a small campervan uses the portable toilets such as these:
but instead finds a free campsite with a toilet. These sites are almost always for self contained vehicles only.
When you buy a used vehicle, the buyer can buy it on condition of an inspection. This is a very good idea, even if it costs 159NZD at AA, because it will be a very strong bargaining tool. I compare it with going with an 80 year old to the doctor for a complete evaluation: Hm, the knees are weak and near the end of their functional lifetime, the hip needs replacement, the eyesight is only 50%, …. The final sale price will reflect some of these problems, or have them repaired by the seller. Or you may not buy the car at all. (Did I report that we did not do an inspection when we bought Burnie, but had one done when we sold him?)
The north island is warmer than the south island. So depending on the time of year, you may explore first the North or the south island. If you only have a limited time, then I prefer the scenery of the south island. Queenstown is an ideal basis for exploring the majority of sights to see in the south island, but of course it is better to just drive around and do all the sights…
Get the free campermate app available for iphone and android. It lists all the campsites, point of interest and much much more. Read the comments left by the users, it clarifies a lot and gives up- to-date info. I have been told that there is a similar app from the nzmca. The disadvantage is that everyone with the app will tend to visit the same places, but that does not weigh against the wealth of information that is inside the app, and all of it offline accessible.
Get a good prepaid phone data plan. These tend to fluctuate in value, we had one from The warehouse Mobile that got us up to 3 Gigabyte per month for 12 NZD, but that was no longer available towards the end of our stay. In general, Spark and The Warehouse Mobile have good deals. Spark has wifi booths in many places (they are indicated in the CamperMate app) where you can download 1Gb/day for free.
Use the libraries as a wifi and recharging station. They are open for extended periods, are free and the people are very helpful.
In the south island, here is the best kept secret for saving money: get petrol or diesel at the McKeown stations. They are unmanned credit card stations, but their diesel was 1.009 dollar, when the caltex next door was 1,309 NZD! Many kiwi’s do not know about this, don’t ask me why. They have an app also that works offline. They are affiliated with Caltex, but forget those, they are the same price as everybody else, and play the “today 6 cents off” if you have a AA card (see my previous blog rant about this) . The app is only available in the Apple NZ store but since it does not cost anything, there is a way to become a member of the NZ store without a NZ credit card, here is how. There are enough McKeown gasstations in the south island that you can usually find one near to where you are. There are some non covered areas, and for that you will need to look at the next tip.
Now that you are a member of the NZ app store, you need to download another necessary item: Gaspy (Gas-Spy). It allows you to search for the cheapest gas station in a radius around you. It is necessary in the North island where there are no McKeowns. This app does not work offline, so you need mobile data.
If you cross the channel between the North and South island with your van, it may pay to get a card from one of the two camper places: Top 10 Holiday Parks, or Kiwi Holiday parks. They each are good for 10% off on the ferry. For Top 10 parks, you get 10% off your stay at the park, extra wifi and price reductions at local businesses. It costs 49 NZD. The Kiwi holiday park card is 30NZD and gives similar discounts. If you stay every 3 to 4 days in a holiday park like we did, either card pays for itself. Also both cards are valid for two years and are also accepted in Australia by associated members. More here and here
Get the customer cards to save on buying food in the foodstores. The big ones are Countdown, New World, Pak ‘n Save (no card) and then the smaller Four Square (no card). They have all incredible opening hours, usually till 9pm or later, every day! They all still throw plastic bags at you like the is not enough plastic in the world already, except Pak ‘n Save.
Yes, there is such a place as Balclutha
A tip about avoiding driving on the wrong side of the road, the reason for up to 30% of accidents in NZ: The driver always sits closest to the middle of the road. I found that once you are on your way (on the correct side of the road), there are few opportunities to make mistakes. There are plenty of signs that help you conquer difficult situations such as roundabouts. The problem is starting off correct after a stop.
Learn to understand how Kiwi’s drive. They drive quite different from European drivers. For example, they do not want to overtake you unless they have a clear line of sight of about a kilometer. Even if you slow down to like 40, with nobody coming from the opposite direction, some will still stay behind you. Luckily there are many passing lanes where the road goes from 2 to 3 lanes for a kilometer or so. In contrast, the trucks always drive at their limit which is 90km/hour no matter what the conditions are. They are not hesitant to overtake.
Be carefull with single lane bridges, they occur frequently even on relatively busy highways:

(Ilse is filming, but at the end is so occupied with the encounter that we do not get the subject on video. I think he was European because he insisted that we parked on the right hand side of the road to let him pass….)

“C’est un bijou”

April 15th, Auckland, Burnie is sold to a young french couple who are travelling for 2 months in NZ as part of their 1 year sabbatical. We hope they have as much fun as we did. We rented a little van for the remaining 6 days we are here to travel a bit on the north island.

After the glaciers (Franz Josef and Fox) we drove Burnie to Wanaka over the pass

The start of our Rob Roy Valley walk, not so good weather but at least no rain. Mount Aspiring National Park is also part of the UNESCO heritage.

We reached the lookout point after a 2,5 hour climb.

The NZ scaup or black teal. They are endemic to NZ. The maori name is papango

On our way to Glenorchy we met some young french people and they were also impressed by the nature, “c’est un bijou”, she said. We could not agree more.

The scenic road to Glenorchy next to Lake Wakatipu.

Relaxing and playing with the drone at a DOC campsite before walking part of the Routeburn track (one of the Great Walks) the day after.

Diamond lake, a 30min walk from the campsite.

NZ falcon is endemic to NZ, can fly at speeds over 100km/h and catch a prey larger than itself. They are protected. This one was hiding in the trees next to our campsite.

Another suspension bridge to start out the Routeburn track over the Routeburn river. The track is 32KM long and there are 4 huts along the way. You can do the whole track in 2-4 days. We walked till the second hut, Routeburn Falls Hut, and then returned. It was a 6 hour beautiful walk but we were both happy when we reached the parking lot with Burnie.

The whole track overlaps two national parks : Mount Aspiring National Park and Fiordland.

View of the Routeburn river and the mountains Mt.Somnus (2293m)and Mt.Momus (2148m). I could not stop looking at this unbelievable scenery. Nature can really make me feel so happy!

After all that walking it was time for a relaxing day near Lake Te Anau, the largest glacial lake of the South Island and on our way to Fiordland. A picknick with apple cider, crackers and smoked NZ salmon, fresh homemade guacamole and corn chips. Life is wonderful!

It s a 2hr drive from Te Anau to Milford Sound along a scenic route. Eglinton Valley is the first stop.

Hollyford valley. In the distance the road we had to conquer with Burnie :-).

Luckily we have made reservations at the Milford Sound Lodge since it was fully booked when we got there and it is the only campsite at Milford Sound.

In the next blog Milford Sound and our travels beyond.

Travelling along the West coast of the South Island in NZ

March 21st, we are in the library of Invercargill. We just went to Stirling Point (Bluff), the most southern point on the island. I had Bluff oysters and they were indeed delicious! It is a NZ delicacy, harvested from March to August in the Foveaux Strait here in Bluff. We are lucky to be here at the right time. Tomorrow we will drive to the Catlins and hopefully see some penguins. It is cold here, 12 degrees Celsius but it is not raining.

Travelling on the South island is like driving from one national park to another. From the 4.7million people living in NZ, 76% live on the North Island. On average there is less than 15 people per square kilometer in NZ (contrast this with Belgium where there are 892 people per square kilometer). Their conservations efforts are really incredible. A lot of indigenous species were lost both by Maoris and European settlers hunting and farming, but they managed to change their behaviour after realising the disastrous effect on flora and fauna. The NZ Department of Conservation manages about 30% of the NZ land as parks. There are 14 national parks in NZ and 31 marine reserves. Besides these there are many regional protected areas.

Cape Foulwind, named by Captain James Cook in 1770 when his ship Endeavour was blown offshore from this point.

The Cape Foulwind Walkway leads to Tauranga Bay,where there is a fur seal colony.

Fur seal or Kekeno. They were at the brink of extinction in the 1800’s when Europeans hunted them for the meat and their pelts. In 1978 they were fully protected by the Marine Mammals Protection Act, and they have continued to grow in numbers ever since.

Pancake rock is a very popular tourist destination, so we could not resist.

The pancake-layering of the limestone is created by immense pressure on alternating hard and soft layers of marine creatures and plant sediments.

Hokatika Gorge. The turquoise colour of the water is caused by the combination of rock “flour”(fine powder of rock), glacial and river water.

The Kaniere Water Race Walkway, following a channel that used to supply water to the gold mining operations. In 1864, Hokitika was the centre of the West Coast gold rush. We hiked the 20KM (10KM one way) walkway.

The next day we travelled to Franz Joseph Glacier where we did a Heli-hike on the glacier. More on that in the next blog.

Tramping away on the South Island of NZ.

March 13th, we are in Queenstown and it is cloudy. We are planning to do part of the Routeburn Track tomorrow. This is one of the 8 Great Walks in NZ, is 32KM long and takes about 3-4 days. We will only do one day and see if we can make it to the first hut and then return, because these walks are not a loop.

In the meantime some pictures of our walks in Abel Tasman National Park, the smallest but very pretty National park of NZ. Abel Tasman (a Dutchman) set foot here in 1642. The park was opened in 1942. We walked two parts of the Abel Tasman Coast Track, which is 60KM long and also one of the Great Walks of NZ.

The park is known for its golden beaches …

and its beautiful rocky formations, but unfortunately also for the many sandflies.

Too bad I did not bring my bathing suit to go for a swim!

The coastal track includes some tidal river crossings that can only be done at low tide. As we were a bit too early to cross, we relaxed and ate our lunch while watching the adventurous trying to find a shallow path across.

View of a river estuary from Gibbs Hill.

From Abel Tasman we continued north to Cape Farewell. It is the most notherly point on the South Island and named by Captain James Cook in 1770 because this was the last land seen by his crew as they departed to their homeland.

We made a beautifull walk of 3 hours along the beach with lots of driftwood, wetlands and dunes.

On our way to Wharariki Beach near Farewell Spit.

Much of the scenery made me think of the Hobbit movie.

On our way back to Nelson we had the famous green-lipped mussels with garlic bread at the Mussel Inn. Yummy but I still prefer our little black ones.

From Nelson we went to St.Arnaud and stayed two nights at the Nelson Lakes.

The longest swing bridge of NZ, 110m, over the Buller River.

A beautiful DOC (Department of Conservation) campsite but we could only sit outside when covered with DEET. The only pest on the west coast of the South islands are the sandflies, which bite ferociously.

As much as I love the nature and being surrounded by it, the sandflies make it sometimes very difficult to endure being outside. James Cook was one of the first europeans to record his encounter with the sandfly as follows: “The most mischievous animal here is the small black sandfly, which are exceedingly numerous, wherever they light they cause a swelling and such intolerable itching that it is not possible to refrain from scratching and at last ends in ulcers like the small pox”. It is only the females that bite and suck blood which helps them to produce eggs. The males are vegetarian. After some time you become used to it…a little..:-)

The fantail or by its Maori name Piwakawaka. They are not shy and constantly fly around trying to catch insects disturbed by hikers.

The New Zealand robin or toutouwai is only found in New Zealand.

In the next blog I will report about our trip from Westport to Franz Josef Glacier.

22 februari Initiële Beschouwingen over Nieuw Zeeland

Een goede drie weken na mijn eerste kennismaking met NZ ben ik klaar om een eerste terugblik op het land, zijn inwoners en zijn gewoonten.

De mensen zijn heel vriendelijk en behulpzaam, maar ik moet opmerken dat ik dit reeds voor vele landen die we bezochten heb gezegd. Ligt het aan het warm klimaat, of merk ik dit gewoon meer op dan in België? Ik denk toch dat het aan de mensen ligt, ze verwelkomen je gelijk waar met een groet en een vraag hoe het gaat en of ze kunnen helpen. En “no worries” sluit meestal elke conversatie af. Toch mooi he, zonder zorgen de wereld in worden gestuurd?

De natuur is mooi en heel verschillend van wat we gewoon zijn in Europa: de bossen zijn veelal tropisch regenwoud, wat voor een soort voorhistorische plantengroei zorgt met metershoge varens en enorme woudreuzen (kauri). Toch is de houtindustrie alomtegenwoordig: de helft van de vrachtwagens op de landelijke wegen vervoeren gevelde boomstammen en overal zie je gerooide dennenbossen die terug aangeplant zijn met jonge boompjes. Er schiet nog zowat 20% over van de bossen die het eiland heel lang terug (pre 1800) volledig bedekten en door de ingeweken Europeanen werden geveld om plaats te maken voor weiland en akkers. Toch is dit nog een heel groen land, met veel regionale en nationale parken.

Er wordt heel veel geld in toerisme gestoken hier. De parken hebben allemaal zeer goed bewegwijzerde paden, die regelmatig onderhouden worden. Om de eeuwenoude kauri reuzebomen te beschermen tegen een oprukkende schimmel, staan aan het begin en het einde, en veelal ook midden in het bos een stand om je schoenen te ontdoen van modder, en in te spuiten met een ontsmettend middel. Op de drukke paden staan zelf vrijwilligers die deze ontsmettingsposten bemannen en je helpen om te ontsmetten. Dit project moet heel veel geld kosten, maar dient om het land en zijn fauna te bewaren voor volgende generaties. Ook vind je heel veel openbare toiletten langs de wegen, in de steden of langs de wandelpaden in het midden van het bos.

Je kan op twee manieren kamperen: in privé of officiële kampeerplaatsen die variërend zijn uitgerust met toiletten, douches, keuken, wasplaats en wifi. Of je kan overal wild kamperen tenzij het expliciet verboden is. Dan moet je echter over een “self contained” campervan beschikken: je moet kunnen 3 dagen op een plaats blijven zonder iets nodig te hebben of iets achter te laten in de natuur. Dit vereist aldus voor twee personen: een toilet/porta potti, 24 l vers water, opvang voor al het vuil water, een wasbak met stromend water en een vuilbak met deksel.

Hierover wil ik wel een beetje uitweiden: onze Burnie was niet self contained, maar hij leek er dichtbij. We hadden genoeg vers water, een wasbak en een porta potti. We kochten in het begin een vuilbak dus was het enkel nog het grijs water dat moest opgevangen worden in plaats van het door een gat in de vloer op de ondergrond te laten lopen. Ik las de informatie op de website van de NZ camper association, en het leek allemaal redelijk simpel. Dus ben ik naar de Miter10 getrokken om het nodige materiaal te kopen: afvoer flexibel van 25 mm doormeter en 3 meter lang, een afsluitkraan, een plastieken container van 25 liter, een ventialtiebuis van 15 mm. De afvoer moet met een N boog gebeuren om een reukstop te vormen, en indien de wateropvang kleiner is dan de vers water hoeveelheid moet er een monitoring zijn. Dit heb ik gemaakt door de verluchting van de grijswater tank omhoog te laten lopen tot deze boven het wasbakje, zodat dit niet meer wegloopt als de opvang container vol is. Ook moet de porta potti op elk moment bruikbaar zijn (op dit moment nog geen wet, maar binnenkort wel) en genoeg elleboogruimte hebben voor het gebruik. Onze Burnie heeft genoeg plaats, maar de vele minivans (vb Renault Espace) die nu nog gecertifiëerd zijn, zullen in de toekomst niet meer ge(her)certifieerd kunnen worden want als het bed is opgemaakt is er geen plaats meer voor de porta-potti. De bijkomende verkoopstroef van een self contained van, en het voordeel om overal te kunnen kamperen zorgden ervoor dat ik in Wellington een inspectie aanvroeg bij een inspecteur. De initiële inspectie moet gedaan worden door twee inspecteurs die hiervoor geen geld ontvangen, en het betalen van 55 NZD voor de kampeerassociatie. Helaas plattekaas, het is njet geworden: de zeer vriendelijke heren waren streng maar rechtvaardig. In tegenstelling tot de installatie getoond op het filmpje van ZigZag – duitse vrienden van Polynesie – liep het allesbehalve van een leien dakje. Het hangt duidelijk af wie de inspecteurs zijn en hoe streng ze zijn. Mijn inspecteurs maakten de volgende – terechte – opmerkingen: er is een darm met douchekop vroeger geinstalleerd geweest en nog steeds aanwezig, maar geen voorziening om het water op te vangen. De aanvoerleidingen zijn uitgevoerd in tuinslang, dit moet niet doorzichtige darm van levensmiddelen kwaliteit zijn, de afvoerleiding is wel 25mm, maar niet uitgevoerd in verstevigd plastiek, de afsluitkraan was bedienbaar van binnen in de auto, dit moet enkel van buitenaf kunnen. Er moet een afsluitdop op de afvoerdarm zitten om eventuele restanten van lekkend grijs water tegen te houden. Dit alles zorgde ervoor dat mijn investering van ongeveer 300 NZD niets opgeleverd heeft.

Mijn ontgoocheling was zo groot dat ik het project opgaf, maar nu er enkele dagen over gegaan zijn keert de goesting terug om het mischien nog eens te proberen. Ik ben er immers zo dicht bij… nog één bezoekje aan Miter10…

Nog enkele lossen bedenkingen die me te binnen schieten:

in elk openbaar toilet is er wc papier aanwezig en zeep in de zeephouder! Overal hangen er in de wc’s posters die je vragen om je handen te wassen.
de openbare bibiotheken zijn 6 of 7 dagen per week open en bieden gratis electriciteit en internet. Meestal is er ook een cafe in de bib.
de Nieuw zeelanders houden van hun koffie: bijna elk dorp heeft een cafe waar er een espresso machine staat, en er zijn tientallen soorten van koffies te bestellen: van flat white tot tall black en alles ertussenin.
heel veel mensen lopen op hun blote voeten rond
op publieke evenementen vind je een standje met gratis zonnecreme. Ook al is het soms niet echt heet, de zon kan hier snel zijn schadelijk werk doen.
NZ draagt de natuur in haar hart, maar in bijna alle grootwarenhuizen zijn ze heel gul met de plastieken zakjes.
bijna alle musea zijn gratis toegankelijk, maar de parking in de grootsteden is dan weer duur. In kleine steden is het dan weer gratis parkeren.
Het rijden op de wegen is een plezier: zeer mooi onderhouden en goed onderhouden. Bijna geen autostrades of drievaksbanen, maar brede wegen met duidelijke markering. Heel veel ronde punten, en met veel pijltjes van welke kant je moet uitrijden. Ook hebben grote ronde punten voorsorteervakken. Waar dit in Engeland moeilijk rijden was, blijkt dit hier bijna altijd zichzelf uit te wijzen.
De NZ kunnen niet inhalen. Het moet een nachtmerrie zijn voor hen om in Europa te rijden. Komt het door hun relaxe natuur, of zijn het schrikkepuiten? Feit is dat de limiet overal in NZ 100km/uur is, en wij meestal tussen de 70 en 80 rijden. Toch gebeurt het dat er kilometerslang er een auto achter ons hangt, terwijl er ondertussen hele lange rechte stroken zonder tegenliggers onder onze wielen door schuiven. Pas op de inhaalsecties met drie rijstroken halen deze auto’s ons dan in. Ikzelf heb zelden een inhaalprobleem :-), maar hier is het aangenaam rondrijden zonder de druk om ergens op tijd te moeten zijn. Als ik in de bergen soms op de pechstrook vertraag om een sliert auto’s voor te laten, zijn ze wel dankbaar met een licht- of geluidssignaal.
Je kan maar beter opletten voor je de straat oversteekt als voetganger hier: ten eerste komen de auto’s van de verkeerde kant, en anderzijds hebben ze niet echt veel respect voor de zwakke weggebruiker op twee benen. Voor de twee wielers vragen ze om 1,5 m plaats te laten, maar blijkbaar moet je als voetganger maar je plan trekken.
Je komt heel veel de voorhistorische naaldboom tegen in de bebouwde kom, en in de bossen de varens-op-een-stam (niet de wetenschappelijke benaming)
via de nummerplaat kan je op allerlei sites gedetaileerde informatie opvragen over een voertuig zoals type, bouwjaar, motor. Met een betalend rapport krijg je nog veel meer gegevens zoals datum van laatste inspectie, resultaat en nog meer. Heel handig als je op zoek bent naar een stuk voor je auto, of je een auto wil kopen, verkopen.

Gratis zonnecreme op openbare gebeurtenissen

De zuinige spar, enig met kerstmis om de ballen goed te zien hangen

beestenboel: De tuatara, een soort van 20 miljoen jaar oud. Heeft nog naast de velociraptor geleefd, maar hield zich heel stil en heeft zo kunnen overleven…

Een nieuwe slave clutch cylinder voor Burnie, maar de verkeerde… Spiegelbeeld versie gewenst (zie verder in de tekst)

Overal in de parken vind je nette toiletten, deze waren gloednieuw

Nog wat Burnie nieuws. Hij heeft wat last van ouderdomsverschijnselen de laatste tijd. Eerst was het een probleem met de hydraulische koppeling. Tot voor Burnie wist ik niet eens dat er een hydralische koppeling bestond, maar ik leer snel bij… Hij verloor olie langs de clutch slave cylinder wat ervoor zorgde dat bij koude motor de ontkoppeling niet werkte. Nogal vervelend: je wil remmen, dus druk je de koppelingspedaal in, maar hij blijft vooruit gaan… Daarom eerst een kleine beetje gas geven, de versnellingspook naar neutraal zonder te ontkoppelen en dan pas remmen. Niet echt goed voor het hart. Dus op zoek naar een mechanicien. We kregen mondelinge bijstand van 2 garagisten, ik kocht het wisselstuk (cruisers instinct: zorg eerst dat je het stuk hebt, en kijk later hoe je het gemonteerd krijgt) en zocht dan een mechanicien in de volgende stopplaats die het wou monteren. Het bleek evenwel het verkeerde stuk (zie foto) en een andere garagist heeft het juiste stuk besteld en gemonteerd. Prijs 140NZD (ongeveer 100 EUR) daar kon ik mee leven, zeker omdat ik het verkeerde stuk terug kon brengen naar de winkel.

Dit was nog maar net achter de rug of Burnie startte niet langer vlot, maar liet een diep gereutel horen in de plaats. Ik had mijn geld al ingezet op de batterij, maar het bleek de startmotor te zijn. Nieuw van Mazda voor 550 NZD (ai), maar wij hebben hem gevonden voor 80NZD bij een tweedehands autoonderdelen winkel (met 3 maand garantie: wet in NZ). Met montage ten belope van 70NZD. Mij hoor je niet klagen over de bereidwilligheid van garagisten om een passant dezelfde dag of de volgende uit de nood te helpen..

Burnie was weer als nieuw toen hij last kreeg van flatulatus (zoals zijn eigenaar…). Het bleek een losgekomen pijp te zijn aan de uitlaat, gevolg van de vele kilometers op gravé. De diagnose was streng: nieuwe uitlaat want lapmiddeltjes gingen het niet lang uithouden. Deze keer was het iets duurder: 240NZD met plaatsing. Opnieuw waren we dezelfde dag terug in business, want ze hebben ons voorgenomen. Al bijal hebben we een volle dag ‘verloren’ met Burnie die van garage tot garage sukkelde.

En tenslotte het verhaal van ‘self containment’: inderdaad, Ilse had me goed ingeschat dat ik het er niet bij zou laten nu we zo dicht bij ons doel waren. Na een sleutel sessie op de parking van de lokale Bunnings-doe-het-zelve werd de doucheslang verwijderd, de aanvoer waterslang vervangen door een voedselveilig exemplaar, de afvoerslang vervangen door een niet kinkend exemplaar met een afsluiter op het einde en een stop. En we vonden een lokaal inspector echtpaar die ons op korte termijn wou helpen. Ze keken, inspecteerden, evalueerden … en zagen dat het goed was. Ik heb enkel de aanvoer leiding van water ondoorzichtbaar hoeven te maken met zwarte tape. Nota aan andere doe het zelvers die een wagen self contained willen maken: als we geen gordijntjes hadden gehad dan was het niet gelukt, want de redenering gaat dat je enkel in privacy van een porta potty gebruik wil/kan maken. Deze vereiste vind je ook niet op het web, allez tot deze blogpost dan.

Ja hoor, de self contained sticker hangt erop, de inspectors waren echt hartelijke mensen!

Gastverslag 3 Karel De Baere Huahine 15 oktober 2016

Ia Ora Na!

Nacht 8 en Dag 9 Moorea – Huahine

Het is zover – “de grote oversteek” van Moorea naar Huahine. Voor het eerst wordt er echt gevaren, weg van de kust, weg van de bewoonde wereld, met enkel de wind en de zee als constante. Rond 15 uur ‘s middags wordt het anker gelicht en gaan we door de passe de Stille Oceaan op. Er staat een discrete bries tussen de 10 en 15 knopen wat maar net voldoende is om al zeilend goed vooruit te geraken. Stef vindt dat uitstekend weer om zijn Oranje “Code 0” zeil uit te halen en eens te testen of de stikster degelijk werk heeft geleverd bij de reparatie.

Het oranje code 0 zeil met de witte herstelling van de zonneschade. So far so good.

De boot kreunt en haalt nu een gezapige 5 knopen. Moorea glijdt weg aan de horizon. We gaan aan tafel maar al het geschommel en de pillekes tegen de zeeziekte hebben duidelijk een invloed op de appetijt van de bemanningsleden. Dus erg veel gegeten wordt er eigenlijk niet. Alhoewel, de Kapitein laat de deining niet aan zijn hart komen en trekt een blik Pilchards in tomatensaus open dat vervolgens goed gemutst naar binnen wordt gewerkt (kwestie van de hoeveelheid reserve-proviand uit het vooronder gradueel af te bouwen).

Ook al hebben we electrische winchen, het kan geen kwaad om de spieren af en toe wat te oefenen. Hier bij het hijsen van het grootzeil.

De nacht valt en we verdelen de wachten. Ik kijk er eigenlijk wel naar uit om in het relatieve donker (het is bijna volle maan) wakker te blijven en de koers in de gaten te houden en kies dus voor de “hondenwacht”, tussen 0 en 3 uur ‘s nachts. Zoals te verwachten was duurt het natuurlijk geen half uur of de wind sterkt stevig aan (toch in mijn definitie) en komt wat scherper aanwaaien. Stef had gezegd: “als er iets is, moet ge niet aarzelen en maak je me maar wakker”, maar bij de scouts hebben we geleerd om “onze plan te trekken” en voor alles permissie gaan vragen bij het hogere gezag is niet echt aan mij besteed, dus maak ik wat beperkte koerscorrecties en hou op die manier de wind in de zeilen. Uiteraard buiten de waard gerekend, want de skipper heeft subiet gemerkt dat er aan het stampen en rollen van de boot wat is veranderd en verlaat zijn warme kooi om polshoogte te komen nemen. Na kort overleg, een blik op de GPS en een kleine aanpassing aan de stand van het grootzeil zag hij dat het goed was…

Eigenlijk is zo’n nachtelijke zeiltocht een bijna mystieke ervaring. Je zit alleen in de stuurhut, met enkel de sterren, de maan en het spel van wind en golven als gezelschap. Pure natuur die je na een tijd in een soort trance brengt en waardoor de uren eigenlijk snel voorbijglijden. Rond drie uur neemt Stef over; we fluisteren wat en werken het logboek bij. Ik kruip in bed, val als een blok in slaap en wordt pas wakker op het moment dat ’s morgens de motoren worden gestart omdat de wind het laat afweten.

We spelen wat gezelschapsspelletjes en slapen wat bij tot we rond 14 uur de lagune van Huahine binnenvaren en vrijwel onmiddellijk ankeren om rustig wat te kunnen eten en snorkelen. Huahine bestaat eigenlijk uit twee eilanden binnen één koraalrif. Na de afwas beginnen we aan het laatste stuk van de overtocht en varen we binnen de turkooizen lagune naar Faré, het hoofddorp op de noordkant van het eiland. Net voor zonsondergang vinden we een ankerplek en genieten met geel-rood-oranje tinten van een prachtige ondergaande zon.

De Windsong, een zeil cruiseschip dat we regelmatig tegenkomen

Dag 10 Huahine

Na een stevig ontbijt (pancakes met esdoornstroop) en een mok sterke koffie staan we om 10 uur aan de wal en huren een paar fietsen.

FAQ 9 – Fietsen bij tropische temperaturen, is dat wel een goed idee?

Dat valt uitstekend mee zolang ge u niet laat inspireren door het vuur en de ambities van de gemiddelde Vuile Brakée. Noem het “slow biking” als je wil.

Wie had gerekend op een Cube 29er met een Shimano XT versnellingsgroep en hydraulisch bediende Magura remmen als vaste zekerheid, vist achter het net… We zijn in Polynesië en fietsen doe je met een bike die het midden houdt tussen een meisjesfiets uit de jaren 70 en een Chopper uit Easyrider. Een stalen frame met dikke zware banden, enkel een torpedorem om onheil te voorkomen, géén versnellingen en een stuur in “longhorn” formaat als pikant (beter: pikerend) detail. Het geheel lichtpaars geverfd, kwestie van vooral niet op te vallen.

Enfin niet geklaagd, beter op de fiets dan te voet. We doen een prachtige rondrit op het eiland, met een tussenstop op een “pearl farm” en bezoeken nog een prachtige Marae (Maeva, met Visitor’s Centre) aan de kust. Alhoewel het oude geloof van de Polynesiërs animistisch van inslag was, worden we ook hier vriendelijk verzocht om het bordje met “A tatara ti to, tatou tia’a” te respecteren en onze schoenen buiten te laten staan (waarvoor “Mouruuru” ofte “dank u”). Gelukkig lopen we enkel blootsvoets om het delicate weefwerk van bladeren op de vloer niet te beschadigen en niet om godsdienstige redenen. Elegante hutten en boten bouwen, de Polynesiërs hebben er een handje van weg.

Na een groepje heilige blauwogige alen in een riviertje om moed te hebben gebeden, rijden we de eerste (en enige) col van het eiland op om vast te stellen dat onze gebeden niet zijn verhoord… De weg slingert zich opeens naar boven met een stijgingspercentage van tegen de 15%, een oefening in nederigheid voor een minder geoefend fietser, we stappen af en duwen onze loodzware hippy bikes naar boven, zuchtend, puffend en nat van het zweet. Ook Stef ziet af, hij heeft wel versnellingen, maar sleurt een aanhangwagentje met gerief mee naar boven.

Na te voet (op een hongerige maag) een 200-tal hoogtemeters te hebben bemeesterd worden we navenant beloond met een absoluut verbluffend uitzicht op de andere kant van het eiland.

We koesteren ons met de wetenschap dat het vanaf nu alleen bergaf zal zijn en we ons dus rustig tot helemaal beneden kunnen laten glijden over blinkende asfalt. Quod non!

Wat volgt zal een legende worden in de annalen (let op de dubbele “nn”) van ons nageslacht: Mevrouw mijn Echtgenote slaagt erin om haar torpedorem volledig op te smoren, het ding is misschien wel geschikt voor huis- tuin- en keukengebruik, maar voor het controleren van de daalsnelheid schiet de achteruittraprem volledig tekort. De naaf braakt donkere zwarte rook uit en Ilse gilt “Katie, pas op… uw fiets staat in brand…”. Gelukkig roept ze dat net voordat de rem finaal de geest geeft en wordt het ijzeren ros zonder ongelukken tot stilstand gebracht. Ik sta ermee te lachen, tot blijkt dat ook mijn torpedorem rook afgeeft. Résultat des courses: we klommen te voet naar boven en mogen nu ook te voet naar beneden.

De rest van de dag genieten we van de uitzichten. Huahini is een zacht, vrouwelijk en vruchtbaar eiland. De natuur gedraagt er zich naar. Abondant groen, afgewisseld met prachtige vergezichten. Het eiland wordt niet voor niets “l’authentique” genoemd, het is één grote tropische tuin.

Na een laatste krachtinspanning duiken we de bar op het strand vlak bij de boot binnen, net op Happy Hour. Alles bij elkaar hebben we een 30 km gefietst onder de tropenzon. Terwijl Stef en ik de fietsen en de boodschappen wegbrengen bestellen de dames hun eerste Mai Tai bij de ondergaande zon. Het zal niet bij één drankje blijven en de vermoeienissen van de dag én het feit dat we over de middag niks gegeten hebben zijn alras vergeten…

Karel en Stefan begroeten de vele fotografen, maar het was helaas voor de zonsondergang achter ons. Ook loopt net een bevoorradingsschip de atol binnen.

Dag 11 Huahine

Grotendeels een rustdag. We slapen uit, maken briochebrood en sterken de inwendige mens met een stevige portie spek met eieren.

Er wordt gekeuveld, gelezen, gescrabbeld en vooral veel gediscussieerd over de spelregels en hun verreikende consequenties. Voor de liefhebbers: vervoegde werkwoorden zijn tegenwoordig Scrabble-fähig, er zijn een pak woorden met Q’s, Y’s en X’en, maar je kan ze best op voorhand instuderen want als een woord niet wordt aanvaard ben je onverbiddelijk je beurt kwijt.

In de late namiddag verleggen we ons van het levendige Faré naar het zuiden van het eiland. Door een kleine inschattingsfout van de Kapitein – Stef maakt bij het navigeren énkel en alleen schoonheidsfoutjes – moeten we na een uurtje op zee rechtsomkeer maken en de lagune opnieuw binnenvaren. De route buiten de lagune, langs de zeekant, brengt ons immers niet tot bij de snorkelplek Point Hiva die we voor ogen hadden. Onder het motto “we go with the flow” beslissen we om voor anker te gaan in een prachtige baai (Bourayne Bay) die we een dag eerder met de fiets hebben aangegaan.

De Admiraal spot in de verte een aanlegboei op een idyllische plek en we beslissen om ons daar aan vast te leggen. Zo’n maneuver lijkt in theorie makkelijk, tot je daar op het net tussen de rompen aan de voorplecht staat en die boei zo’n 2 meter lager onder je bootshaak doorglijdt. Bovendien weegt dat ding lood met al die doordrenkte meertouwen die absoluut geen zin hebben om uit het zilte nat gehesen te worden. Enfin, mits enige ruggenspraak tussen de dekknechten en hun baas, een tweede poging en wat gevloek ligt de boot aan de boei vast. Rest nog de telkens weerkerende endurance-test…

Ilse gaat er een aan de haak slaan… Met Karel zijn hulp!

FAQ 10 – Wat is dat nu weer, die endurance proef?

Stefan staat gekend als een voorzichtig schipper en zijn boot wordt enkel toevertrouwd aan aanlegboeien wanneer hij er zeker van is dat er bij frisse bries (5 bft) of matige wind (6 bft) geen ongelukken van kunnen komen. Lees: de boei en bijhorend betonblok moeten de 15 ton wegende Sanuk netjes op zijn plaats kunnen houden.

De proef is simpel: we meren aan en dan wordt er 10 seconden met beide motoren op volle kracht achteruit aan het meertouw en de boei getrokken om zeker te zijn dat de zaak muurvast zit. Tijdens die operatie knarsen die touwen en blijf je maar beter uit de buurt want er staat op dat moment nogal wat spanning op de landvasten. Laat ons het houden op: “een veiligheidstest uitgevoerd (en uitgevonden) door de Kapitein, gekruid met een toets van vanille en geblancheerd in een saus van testosteron”.

Voor de taalpuristen: zo’n aanlegboei wordt in het Frans dood lichaam of “corps mort” genoemd. Het blijft dus ietwat luguber naar mijn mening: met twee motoren liggen trekken aan een lijk; het beeld van de vierschaar is nooit ver weg.

Nu de boot netjes gezekerd is profiteren we van de totale afwezigheid van golfslag in de baai om de mastlamp die de voorplecht verlicht te vervangen. Stef kruipt in een harnas en laat zich door zijn echtgenote de mast inhijsen (met behulp van de elektrische winch weliswaar). Een broos moment waarop de skipper zich volledig overgeeft aan de nukken van zijn levenspartner. Ik tracht het geheel te filmen als een timelapse (het duurt allemaal nogal lang), maar dat mislukt jammerlijk omdat de batterij van mijn iPhone het voor bekeken houdt.

Enkele honden blaffen en Stefan en ikzelf dagen ze uit door te huilen naar de volle maan, gedurende 10 minuten weerklinkt over het meer niets dan honden- en mensengejank tot we ermee ophouden en aan tafel gaan om uitgebreid te dineren onder een volle maan.

Na de maaltijd zetten we wat muziek op en luisteren we tot bedtijd naar Leonard Cohen. Zijn lage en donkere stem (do you want it darker?) past perfect bij de sfeer in de baai en zorgt voor een meesterlijk meditatief moment. We laten het allemaal over ons komen en genieten van de rust en de natuur om ons heen. Het water zit vol leven, de vissen foerageren en springen af en toe naar insecten. In de jungle klinkt de roep van een ons onbekende vogel (volgens kenners verwant aan de Polifinario) en langs de oever vaart een Polynesische visser voorbij.

Onder de maan blinkt de rimpelloze lagune
Over de luwte van de lagune schuift moede de maan
Onder de maan in de luwe lagune schuift de kano naar zee
Langs het hoogtij, langs het laagtij
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee
Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?

… om te gaan vissen!
(vrij naar Melopee van Paul Van Ostaijen)

(wordt vervolgd)