woensdag 27 april, onderweg naar de Galapagos eilanden

We hebben een zeer rustige dag achter de rug op zee. Gisterenavond om 21:00 (het begin van Ilse haar nachtwacht) is de wind weggevallen, en we hebben hem niet meer gezien sindsdien… Dus hebben we de nacht op motor gevaren, tot deze morgen rond 09:30. Dan hebben we de motor afgezet terwijl we ontbijt namen. De nacht was eentonig, buiten viel niets te beleven dus binnen een filmpje gekeken (Milou en mai 7,5/10). Sinds we vertrokken zijn hebben we nog geen ander schip gezien. Dus zoals gezegd hebben we ‘s morgens de motor afgezet, en dreven we dankzij de stroming met een slakkengang richting Galapagos. Het was beduidend warmer dan gisteren, alhoewel de zon nog steeds verstopt zat achter een dicht wolkendek. Na een copieus ontbijt (spek met ei) hebben we van de windstilte gebruik gemaakt om wat onderhoud te doen: terwijl Ilse buiten het roest te lijf ging, heb ik een tweede poging gedaan om onze biologische afvalverwerkingsinstallatie onder controle te krijgen. Ik heb de stuurb
oord bediening gewisseld met die van bakboord, en Ilse meld dat het er voorlopig zeer goed uitziet.
(Opgelet hier komt een stukje dat valt onder TMI
Haha, op een boot is er geen ontkomen aan de confrontatie met een grote boodschap, om door te spoelen moet je het zaakje manueel wegpompen, en dat gaat niet zonder nauwkeurige oog-hand coordinatie. En vermits het papier apart wordt verwerkt is er geen dekking mogelijk. Wie gaat er nu nog bij ons op de boot op bezoek komen???
PS TMI betekent Too much informatie )
Verder hebben we vandaag nog een jerrycan diesel bij de grote reservoir gegoten (kwestie dat hij niet te oud wordt), brood en foccacia gebakken, een spelletje Rummi Cub gespeeld (Ilse is gewonnen), filmpje bekeken (The hatefull Eight), boekje uitgelezen (de nieuwste van Stephen King, Finders Keepers 8/10), en een speciale gast aan boord ontvangen.
Het is een red footed booby, een vogel die enkel voorkomt in en rond de Galapagos eilanden. Hij/zij is absoluut niet schuw en laat zich benaderen tot 20 cm afstand. Dichter durf ik niet gaan, want hij heeft toch een serieuze snavel. Ik keek net naar buiten en zie dat hij blijft slapen, want zijn kop zit al onder de veren.
Het wordt stilaan bedtijd voor mij (21:00 uur), en om middernacht maakt Ilse me wakker om tot 03:00 de wacht te houden. Tijdens mijn shift van 6 tot 9 zie ik de zon opkomen, en daarna ontbijten we samen. Dit is onze beste meerdagen trip tot nu toe, we voelen ons in ons sas. Een hemelsbreed verschil met onze eerste tocht (Sint Vincent -> Bonair), toen was het nog lastig. Ik zou durven zeggen dat we ervan genieten om volledig alleen op de wereld te zijn. (Allez, die indruk hebben we toch als we rondom ons kijken).
We komen stilaan dichter bij ons doel, want deze avond was het al een uur langer licht, een indicatie dat we opschuiven naar het westen. Volgens onze ruwe inschatting zouden we vrijdag toekomen.
Groetjes, en tot morgen

Latitude 0 degrees, La Mitad del mundo, a geodesic mission.

Sunday, April 3rd, La Mitad del mundo. We arrived on the equator around 10.30 AM and hardly any tourist was there. It was cloudy but no rain. Zero degrees latitude is the line designating the Equator and divides the Earth into two equal hemispheres (north and south) as defined by Wikipedia. Gent latitude is 51.0543° N. I never used to care about latitude and longitude but now that we are sailing we have to record the position of the boat in our log book and so when we left Panama I could follow how we were slowly but surely creeping to the zero degrees latitude. I remember we crossed the equator at 4.19 AM (do not remember the day and I have the logbook not at hand)on my shift, the sea was flat as a lake and it was a little foggy, it was an eerie feeling and we were only crossing an imaginary line.

Low clouds over the surrounding mountains.

0 latitude was first measured in 1736 on a geodesic mission to the equator. The mission was lead by the French (together with Spanish) who left in May 1735 and arrived in Ecuador in June 1736! They completed the measurements in 1739. They were real adventurers and incredible scientists.

The method used to measure the circumference of the earth at the equator is triangulation. Triangulation is a surveying technique in which a region is divided into a series of triangles based on a line of known length so that accurate measurements of distances and directions may be made with trigonometry. If you ever wondered what cosinus and sinus were used for…

After enjoying the different pavillions we enjoyed the performance of some folk dances in traditional clothing.

We had fun watching and listening to the Andean tunes.

het indrukwekkende hoofdkwartier van UnaSur — Right next to the village are the headquarters of the UNASUR, Unión de Naciones Suramericanas, unifying 12 countries.

De eerste voorzitter van de unie van de zuid amerikaanse naties — Former Argentine President Néstor Kirchner was unanimously elected the first Secretary General of UNASUR for a two-year term.

Namaak ijsje, een soort van schuim — Stefan had to try one of these sweets, no ice-cream but a kind of marshmallowy substance.

We visited also a small museum next to the village, Museo Solar Inti Nan, which is more exactly situated on the equator. We had fun and it was a perfect way to end our visit.

Although very touristy we really enjoyed our day at La Mitad del mundo !

5 april 2016, Quito en reis naar Baños (zoek mijn iPhone)

Vandaag stond enkel een busreis naar Baños gepland van een drie tal uren bus, met een namiddag activiteit ter plaatse. Het liep echter anders.

We waren op weg naar het grote busstation met onze valiesjes en elk onze rugzak. Bij het instappen op de Metrobus was er wat volk, en onverklaarbaar werd er wat geduwd om op de bus te geraken. Toen ik mijn iPhone niet langer tegen mijn dijbeen voelde, viel mijn frank.

In een reflex greep ik de vrouw van een jaar of 30 vast die verantwoordelijk was geweest voor het geduw. Ik schreeuwde dat ik bestolen was, en stond schrijlings op de ingang zodat de bus niet kon vertrekken. Helaas was er op haar persoon of in haar tas geen iPhone te vinden, en moesten we de bus laten vertrekken. Met veel kabaal protesteerde de vrouw dat ik haar pols hard vasthield, maar ik was niet van plan om haar te laten gaan. Tegen de volgende halte was de transit politie gearriveerd, en konden we de feiten reconstrueren: de vrouw zorgde voor de commotie en het stelen van de iPhone, maar gaf die dan door aan een of meerdere handlangers. Via de ‘find my iPhone’ app op de iPhone van een politieman kon ik mijn iPhone vergrendelen, maar zag ik ook dat deze reeds was uitgezet.

We hebben aangifte van diefstal gedaan bij de toeristische politie – enkel voor verzekeringsredenen – en hebben daarna in de stad nog rondgewandeld op zoek naar een nieuwe iPhone. Dit bleek me echter wat te duur, dus gaan we Meliena die ons in de Galapagos eilanden gaat bezoeken er eentje laten meebrengen vanuit de states.

In de avond kreeg ik een mail van Apple dat mijn iPhone was aangezet en onmiddellijk geblokkeerd was geworden. Ik heb een email met de locatie naar de toeristische politie gestuurd, maar wacht nog op antwoord. Hopelijk vinden ze de waardeloze iPhone (voor iedereen behalve ik) en kan ik hem gaan ophalen.

Maar we hebben niet op deze email gewacht om de bus te nemen naar Baños, en na een drietal uurtjes zijn we in dit leuke toeristische stadje aangekomen. Onderweg werd de tijd gedood door het kijken naar de franse film Intouchables, weliswaar spaans gesproken en ondertiteld.

Nu zitten we in hotel La Floresta, een aangenaam hotel met ruime kamers 😉

Lessen geleerd vandaag:

er zijn stoute mensen op de wereld
Er zijn ook heel veel goede Ecuadorianen, die belangeloos bij ons bleven om te helpen met vertalen en te getuigen aan de politie.
iPhone vanaf nu bijhouden rond mijn nek, of in zo een belachelijk heuptasje
regelmatig backup doen van iPhone (gedaan), zodat een nieuwe gemakkelijk terug te brengen is tot een kopie van de oude.
benieuwd hoe ik er het van zal afbrengen, twee maand zonder iPhone
er is enorm veel politie op straat in Ecuador, helaas nog niet genoeg.
een iPhone is het einde van de wereld niet.

Geen foto bij deze blog, wegens geen fototoestel…

3 april 2016, Mitad del mundo, Quito, Ecuador

Vandaag gaan we nog eens onze evenaarskruising overdoen. Omdat ik vorig keer op de boot aan het slapen was en we geen foto hebben van de gps uitlezing, gaan we per bus naar een randstadje, zo’n 20 km van Quito centrum waar ze er een heel toeristendorp rond gebouwd hebben.

Ons hotel geeft de zondag geen ontbijt, dus gaan we eerst in een ander hotel ontbijten. Daarna is het per express bus naar het busstation (2x 25 cents), waar we een andere bus nemen naar onze eindbestemming (2 x 40 cents).

Op straat ga je nooit verhongeren , Hier wordt versgeperst fruitsap verkocht

Er stonden geen wachtrijen aan de ingang, dus dit ging vlot en we kozen voor full attraction option (2 x 7,5 $). Alhoewel de ganse opzet voor honderd percent op toeristen in gericht, viel de sfeer en de beleving enorm mee. Misschien kwam dit ook omdat het niet regende.

Op de brede toegangslaan stonden er kleine paviljoentjes, elk geweid aan één thema. Zo zagen we een miniatuur van de stad Quito,

een paviljoen die la capilla del hombre aanprijsde (zie verslag gisteren),

paviljoen

portretvan kunstenaar

een paviljoen over Francia omdat Frankrijk de eerste en tweede opmetingen van de evenaar deed,

een planetarium en tenslotte de grote toren op de evenaar met vanbinnen nog een tentoonstelling over Ecuador.

Ook zagen we een aantal voorstellingen van Equadoriaanse dansen wat tot mijn verwondering zeer sterk aanleunde bij de Inka muziek en dansen zoals we die in Belgie kennen.

Your browser does not support the video tag.

In mitad del mondo waren opvallend veel Equadorianen, maar daarna gingen we ernaast naar een andere tentoonstelling over de evenaar, en daar waren alleen buitenlanders. Het was er echter niet minder leuk om. We zagen hoe koppensnellers koppen verkleinen, een paar exibities over de inheemse indianen, en de echte evenaar, volgens de gps (die van de Mitad del mondo zaten er een 300 m naast)

Dans door gemaskerde man

Een angstaanjagend masker

Foto pose voor de dans begint

authentiek geweven figuren, zonder patronen gemaakt

Ook is Quito de vestigingsplaats van de UnaSur, een organisatie gelijkaardig aan de EEG, maar dan voor zuid-Amerikaanse Naties. Het hoofdgebouw heeft zicht over het midden van de wereld…

De eerste voorzitter van de unie van de zuid amerikaanse naties

De leden van Unasur, 12 zuid amerikaanse lidstaten

selfie van een reflecterende onderkant van het gebouw

het indrukwekkende hoofdkwartier van UnaSur

Quito in the rain and the cold

Friday, April 1, 2016, we took the bus in Bahia de Caraquez at 8 AM in the morning, packed with a minimum of clothes but hopefully sufficient for the 2-3 weeks we will be away in the different climates of Ecuador and Peru. I do not like packing suitcases with this limitation…The bus ride of 9 hours was uneventfull and I slept a good part of the way. When we were getting closer to Quito it started to rain, when we arrived in Quito it was pouring water, cold and dark ! Oh well, hopefully for not too long. We managed to find a bus going in the direction of our hotel (25 cents) and only had to walk a couple blocks. After we asked several times we found it ! Strange, the doors were closed and it was only 7 PM. We knocked loud on the door and sure enough somebody came and opened the door. It was the entrance of a store, restaurant and the Bed and Breakfast was in the back. We were disappointed by the size of the room and two separate beds and the bathroom was down the hall…But, it is only for sleeping (says Stefan) so no complaints 🙂

Saturday, April 2, 2016, we got up early and had a vegatarian breakfast and immediately left for a visti of Quito historic centre. It was cloudy but it did not rain. They told us the mornings were usually dry ! It is the rainy season till May and apparently because of El Nino it rains more than normal. Temperatures are only around 17-18 degrees celsius which is much colder than we are used to ! When we got to Quito there were even some blue patches in the sky. The historic center of Quito is a UNESCO world heritage site.

Basilica del voto National — Basilica del voto Nacional

San Francisco klooster binnentuin — The garden inside the San Francisco abbey.

kerk van San Francisco — church of San Francisco

View of the cathedral of Quito. Construction started in 1562 and completed in 1806!

Flag of Ecuador at the Grand Plaza. The president of Ecuador, Rafael Correa is married to a Belgian whom he met at the catholic university of Leuven (UCL) where he studied Economics. He is president since 2006.

Alles van eten is te koop op straat — Strawberry pie on the Grand Plaza. Ecuadorians are small and like lots of sweets.

Iglesia de la Compania is a Jesuit church built in 1605 in baroque style and completed in 1765. You are not allowed to take pictures inside.

La Compania church in Quito. Picture taken from the internet. The church is heavily decorated with leaf gold and gilded plaster and a perfect example of Spanish baroque.

We ended our visit of Quito in the pouring rain but decided to go to La Capilla de l’Hombre (the chapel of man) from a famous Ecuadorian painter, Oswaldo Guayasamin, in one of the suburbs of Quito, Bellavista. I had never heard of the artist but I really liked his art. Today in El Mitad del Mundo there was a small pavillion dedicated to him with some more artwork, more of this in my blog tomorrow.

toro et condor — El Condor y el Toro is one of the most famous works of Guayasamin. It is a ritual fight in which a condor is tied to a bull’s neck. If the condor wins the fight it means good fortune for the coming year (harvest). This ritual is apparently still done in Peru but not till the condor dies.

Guayasamin saw injustice in the world and fought against it through his art. As an indigenous Ecuadorian from a modest family he experienced injustice himself. You can find more pictures of his art on the internet.

It was a perfect ending of the day, unfortunately in the pouring rain. Happy to arrive back in our little hotel room :-).

2 april 2016 Quito, Ecuador

We zijn in een klein hostelletje in Quito ingechecked (Sakti) op aanraden van 2 cruisers die we in Bahia de Caraquez tegenkwamen, maar het is ons wat te klein. De kamer is net groot genoeg voor twee individuele bedjes (!), een klein kastje en een klein tafeltje. Onze prive badkamer is op de gang.. Dus zijn we niet geneigd hier veel tijd in te spenderen. Het ontbijt is vegetarisch (dat wisten we op voorhand) maar stelt niets voor, ondanks de lovende woorden en aanbevelingen van de cruisers. Moet ik hieruit afleiden dat de meeste cruisers niet veel gewoon zijn?

(Hieronder volgt een experiment, het kan zijn dat dit wat tijd vraagt om te laden. Laten jullie me weten als dit niet werkt?)

This slideshow requires JavaScript.

Enfin, we waren reeds om 9:00 uur te voet onderweg naar de oude stadskern van Quito. Na een korte wandeling kwamen we voorbij de oudste sterrenwacht van Zuid-America, en daarna een hele resem kathedralen/kerken/kloosters die op weg naar of in de oude stadskern liggen. Helaas was de hemel vandaag sterk bewolkt en hing er regen in de lucht. Vanaf de middag was het zover en moesten we in regenponcho rondwandelen, wat de stad minder aangenaam maakte om te bezoeken. Toch hebben we de vele straatjes doorlopen, en een mooi bezoek gebracht aan de voornaamste bezienswaardigheden. Wel bizar dat het heel hoog aangeschreven Musea National de Cultura gesloten was voor renovatie, zonder uitzicht op een heropening of een alternatieve tentoonstellings plaats. Maar als meevaller bij het zoeken naar de ingang van het museum kwamen we wel een traditionele dansschool tegen waar net een demonstratie van de nieuwe lichting aan de gang was.

This slideshow requires JavaScript.

Tegen 16:00 uur hebben we dan tenslotte nog een taxi genomen naar La Capilla del Hombre (de kapel van de man), een modern project van de nabestaanden van Equadoriaanse grote kunstenaar Guayasamin. Het nieuwe moderne gebouw huisde een geslaagde sobere expositie van indrukwekkende, zij het meestal naargeestige, schilderijen. Jammer was wel dat het gebouw, (ontworpen door zijn neef), regenwater binnenliet dat het een lieve lust was. De toezichtploeg moest dwijlen als bijbaan…
Al en al een geslaagde dag, alleen jammer van de vele regen.

This slideshow requires JavaScript.

1 april 2016, Quito Equador

We zijn vandaag met de bus van Bahia naar Quito getrokken. Deze morgen vertrokken om 8:00 uur met de executivo bus, en we kwamen aan rond 18:00 uur. De bus was 11 $ per persoon, en onderweg hebben we voor 4$ gegeten (Ilse) en 8$ (Stefan, ik kon het niet laten om van alle venters iets te kopen om te proeven). In Quito zijn we met het openbaar vervoer vlot naar ons hotel gegaan (0,25 cents/persoon), bus in een eigen bedding, sneller dan de taxi .

De Reina del Camino bracht ons veilig naar Quito, de hoofdstad van Ecuador

Vlak na het vertrek, de kweekvijvers voor garnalen in de Chone rivier

We hadden ze gemist in Colombia, maar hier staan ze ook, de reuze palmbomen

Zoals een gewone palmboom, maar dan twee keer zo hoog

Gisteren waren we met de fiets onze busticketjes gaan halen, zo een drie kilometer fietsen langs de Chaco rivier tot aan de terminus.
Bij de terugkeer in Bahia zijn we nog het museum van de oudheid in Bahia gaan bezoeken. Het was mooier en groter dan verwacht, met een prachtige collectie voorwerpen van de eerste beschavingen in Ecuador.

Geen idee wie dit is, maar dit soort standbeeldjes zie je overal langs de weg

eerbetoon aan een of andere lokale generaal van de luchtmacht

De Chone rivier, verder weg van de zee maar nog steeds onderhevig aan getijden

Bezoek aan het oudheidkundig museum van Bahia de Caraquez, met onze gids. Het was echter streng verboden om foto’s van de voorwerpen te maken

The Las Perlas Archipelago in Panama

Today, March 29th, we are safely on a mooring in Bahia de Caraquez in Ecuador. We arrived here after 5 and a half days of sailing from Las Perlas in Panama. More about the sail in my next blog. I still have not mentioned anything about the three islands we visited in Las Perlas.

On March 16th, Wednesday, we left Isla Taboga at 9 AM to sail to the first island in Las Perlas being Isla Contadora. We got there just in time before the sunset at 6 PM. It was a great day sailing. We did not have a lot of wind all the time and so motor sailed for about one hour when the wind dropped to less than 3 KTS. At times it felt like we were sailing on a lake ! The sea was so calm. Contadora was the island where the Spanish counted the pearls that were harvested from the other islands in the archipelago. The islands produced pearls of many colors and sizes, and during the many years when pearls were harvested from the waters around the islands, the natives would converge to Contadora to count their pearls and sell them to the Spaniards. Early last century there was an underwater epidemic which killed most of the pearl oysters. I was hoping to be able to buy some pearls but no shops to be found on the island. We did make a tour after a rough landing with flipper through the surf and I was thrown out into the water (luckily no harm done only wet shorts and t-shirt and a bruise on my behind). There are lots of beautiful vacation homes from rich panamians spending their WE and holidays on the island. While we were there, there was not a lot of action. The hotel right on the beach had good internet and so we decided to have a drink there to get the password. A small pineapple juice cost us 4.5 USD but at least we could use their internet from the boat :-). The only problem now was getting back to the boat with Flipper through the surf… we managed fairly well, waiting until the waves were not too high…patience is very important when travelling with a boat :-).

We bought a fish (corvina)from the fishermen who came by our boat. We paid 10USD which is a lot but at least he also cleaned the fish ! We had fish for 2 days.

A new toy for when you get bored with the jet ski, It is called Flyboarding….

The landing strip on the island was right next to a house ! Several flights fly in daily from Panama city.

View of the villas and motor yachts on isla Contadora.

The hotel were we had our drink and from where we could enjoy the internet. The beach was called Cacique beach.

March 19th, Saturday, we decided to leave before all the vacationing Panamanians would arrive. At noon we decided to sail to Isla Pedro Gonzalez. We had heard that we would be able to “beach” the boat there since there was a nice stretch of sand without rocks. Since we are in the Pacific the tide difference is not the 30 cm we were used to but now it is about 2-3 meters ! So it is very important you know if you are anchoring at high tide or low tide ! We arrived at 5.30 PM but noticed that on the place where we should have been able to beach the boat they had now build a new marina ! The docks were empty except for one large motor yacht but were almost ready to be used. On the other side they were constructing a dock for fueling (we later found out) and so we turned and anchored on the other side of the village. Clearly lots of development is going on in the islands.

Roosters on the right side of the street all tied to a stone. They must have regular cockfights.

A beautiful example, no feathers on the legs.

Stefan in one of the streets of San Pedro Gonzalez.

Another beautiful rooster, ready for a fight.

The roosters made me think of the book I read from Gabriel Garcia Marquez, No one writes to the colonel,

It is the story of a poor, veteran colonel and his wife living in Colombia during the years of La Violencia (1948-1958) . The colonel desperately tries to sell the rooster, their inheritance from their only son who is now dead. He is caught between either feeding the rooster and traning for a cockfight or selling the rooster to have money to eat for themselves. I really enjoyed reading the book.

We walked through the town wanting to go to the other side of the island but were stopped at a construction site. The men did not want to let us walk any furhter as this was now private property. The development was called “Pearl Island”, the construction workers had t-shirts and caps with the logo and name, and they were serious we were not to pass. I looked it up on the internet and sure enough a huge luxurious development with a Ritz Carlton is being built in the future. Times are changing…

We left Isla Pedro Gonzalez on March 20th, sunday at noon not sure where we would get before sunset. We just made it to Punta Coco Beach, the southern tip of Isla Del Rey. I was happy we could just anchor with the last bit of light. We noticed a boat from the police or naval authorities but did not think much of it. But 10 minutes later they were at our boat asking us to leave immediately as there was a prison and obviously they did not want us anchored there. In the mean time it had turned dark! We pleaded with them if we could not stay just one night and then leave early in the morning but they were firm, we had to go to the next village and anchor there. So back to the anchor routine, I was getting bitten by no-see-ums and thus was kind of happy we left. Only now we had to find an anchor spot in the dark…20 minutes later we anchored at Rio Cacique in 6 meters and sand bottom. Another yacht was anchored further in the bay. It was 7.30 PM by the time we could start preparing dinner…Rio Cacique was a nice little bay. We went with Flipper up the river an hour before high tide and turned off the motor letting the tide do its work.

vogelkrop — I could identify this bird. Dad any idea what this is ?

Spotting birds on Rio Cacique at low tide.

With Flipper through the mangroves on Rio Cacique.

Clearly low tide, an hour later this was a river.

On March 22nd, we decided to “beach” Sanuk with the early high tide at 4.40 AM so we would be able to clean the bottom and Stefan could change the zinks.

At 6 AM Sanuk was sitting on the beach !

A strange sight to have the boat on the sand.

View from the boat of the retreating sea. We have time till about 1 PM to have all the work done.

We were done with all the work by noon and now had to wait till the water did its work and got the boat back out of the sand. This was not such an easy process as we first thought it would be. The tide wanted to push the boat higher on the beach while we tried to keep the boat away from the beach. On top of that the current was not working with us either. Afther some running back and forth with a second anchor and trying to keep the boat afloat away from the beach we finally made it back into the water but it was definitely not an easy exercise. We were both very happy to be back at anchor by about 3 PM. We prepared the two mackerels and put them in the freezer ready to be eaten while sailing to Ecuador.

Two mackerels we bought for 2 USD and 2 colas.

We left Rio Cacique at 10.30 AM on Wednesday, March 23rd for about 636 NM to Bahia de Caraquez in Ecuador.

29 maart Puerto Amistad, Bahia de Caraquez, Ecuador

Hier liggen we dan, geankerd op de rivier de Chone, aan de rand van het stadje Amistad in Ecuador, na 5 dagen op zee. We hadden een aangename en gemakkelijke tocht, met winden die varieerden van geen wind (Ilse) tot veel winden (Stefan), nee ik bedoel van geen wind tot maximum 20 knopen, op een zeer rustige zee, met golven van maximaal 1 meter. We hebben soms de motor moeten laten draaien, vooral s’nachts, maar in het algemeen zou ik zeggen 80% op zeilkracht. Tijdens onze wachten, elk om beurt 3 uur, hebben we niet veel boten gezien. Dicht bij Panama een paar, en dan dicht bij Ecuador ook terug een 5-tal. Ook eens een helicopter, raar, midden op zee een helicopter laag zien overvliegen. Ik heb eens gezwaaid, maar geen antwoord. Waarschijnlijk controle op drugssmokkel, en daarvoor vaarden we in de verkeerde richting.

De stille oceaan (Pacific Ocean) doet voorlopig haar naam alle eer aan. Wat een verschil met de Caraïbische zee die zoveel heviger is!
We hebben wat zeeleven gezien, maar niet spectaculair, een groepje dolfijnen die regelmatig uit het water sprongen, Ilse zag een groep van 9 kleine walvisjes of uit de kluiten gewassen dolfijnen, en de laatste 3 nachten hadden we het gezelschap van een 3 a 7 tal meeuwen met OCD, deze vlogen een meter of 2 voor de boot, dan doken ze links of rechts tot achter de boot om dan terug naar voor te komen. Tegen het dagen van het licht waren ze weg. Ook zagen we nog een Bonito toen we onze vislijn ophaalden. Lekker visje, maar donker vlees. Niet dat we racistisch doen hoor, want het smaakt even lekker.
Onderweg heb ik de olie van de generator vervangen, en de oliefilter. Ook ging ik de dieselfilter vervangen, maar ik kreeg de oude er niet afgedraaid. Hier eens op het internet zoeken naar een mogelijke oplossing.
Oh, ja ik vergat het bijna, op 27 maart om 4:18 tijdens Ilse haar wachtbeurt stonden er allemaal nulletjes op de GPS voor de breedtegraad. Dat betekent dat we op de evenaar zaten. Vermits het s’nachts was en donker hebben we de grote lijn in het water niet kunnen zien… Nu liggen we net eronder, op 1 graad zuid.
Op de 4de dag was er nog een verassing. Na een nachtje de bakboord motor te hebben gedraaid, keek ik eens in het ruim van de bakboord motor. (Daarvoor moet ik eerst de 3 stalen val-niet-overboord-draden loskoppelen, dan het luik open, dan 2 isolerende houten panelen verwijderen) Tot mijn verbazing stond er 40 cm water in het ruim! Gelukkig was dit niveau nog onder de motor zelf, zodat er geen schade was aan de motor. Als veiligheid tegen zinken zijn de motorruimtes en de twee voorwaartse opslagruimtes volledig afgesloten van de leefrompen. Ik heb dit water weggepompt en ging op zoek naar de oorzaak in mijn redelijk uitgebreide bibliotheek van technische boeken. Het water bleek uit een klein darmpje te komen die aangesloten was op een siphon break (een voorziening in de afvoer van het koelwater om te voorkomen dat er door tegendruk van golven de motor zou vollopen met zeewater). De klep die ervoor zorgt dat er lucht naar binnen kan en geen water naar buiten, zat verstopt door zout waardoor er continue water in het motorruim werd gepompt. Gelukkig in kleine mate. Na dit even te hebben gekuist was alles terug in orde, een gemakkelijke klus.
Ik denk dat ik vanaf nu toch iets meer checks ga doen voor en na het langdurig gebruiken van de motor…

Het binnenkomen naar de ligplaats was nog iets speciaals. De meerboeien liggen op de monding van een rivier, en daarom kan je alleen met hoogtij de rivier op. Ook al waren er op zee geen golven, daar waar de rivier uitmondt in de zee (in het engels een bar geheten, ik was direct geïnteresseerd) was er een wilde brekende surf. Daarom kan je enkel binnenvaren met een gids aan boord, een pilot.

Qgosto, onze piloot/gids door de wilde monding van de rio Chone

Het bleek een zeer vriendelijke en gemoedelijke ecuadoriaan te zijn die ons liet zig-zaggen door onzichtbare zandbanken, om soms opgehoffen door grote golven binnen te stomen. Minimum diepte onder onze zeer bescheiden kieltjes (1,3m) was 1 meter. Wij konden binnen om 1 uur voor hoogtij, maar jachten die een diepere kiel hebben (2 meter) moeten soms wachten tot juist na hoogtij. En als er op zee een grote golfslag is kan je de ligplaats niet in of uit, dan moet je wachten op beter weer…
Maar we zijn hier nog niet weg, we zijn van plan om wat te reizen in het binnenland van Ecuador en Peru en zo rond eind april te vertrekken naar de Galapagos eilanden, waar we Meliena voor een weekje als gast zullen hebben.

De rio Chone, met Sanuk voor de nieuwe brug (2010)

We beklommen meteen het hoogste punt, namelijk het kruis van waaruit we de overzichts foto’s konden nemen

Morgen kunnen we inchecken, maar deze avond mochten we al even van boord naar het stadje. We hebben onze eerste emails opgehaald in 5 dagen, en vernamen zo het nieuws van de 2 terroristische aanslagen in Belgie. Het lijkt erop dat het leven hier een stuk veiliger is… Ik wens mijn nicht Joke en haar zoon Michiel die aan de incheckbalie stonden van Zaventem op het moment van de aanslag een voorspoedig herstel toe van een lichte knieblessure, maar vooral van de zware psychologische schok die dit zal teweegbrengen. Ik hoop dat ze zich nog veilig zullen kunnen voelen in drukke openbare ruimtes. Wat een gebeurtenissen in Europa sinds we zijn vertrokken vorig jaar! Wij zijn blij dat we hier niet geraakt worden door de stress en doemsfeer die zo een lafhartige daad met zich meebrengt. Mijn gemeend meeleven met alle Belgen.

Flashback: 22 maart drooglegging op Rio Cacique Beach, Isla Rey, Las Perlas, Panama

Hoogwater is om 03:00 uur, en rond 04:30 zou het tij reeds een halve meter moeten gezakt zijn. Het getijdverschil is 3,2 meter met deze volle maan, en we zouden graag ook nog van het strand afgeraken, dus daarom vatten we wat na hoogtij ons experiment aan. Op het internet vond ik verschillende getuigenissen van gelijkaardige boten als Sanuk die dit gedaan hebben, en in Grenada stond Sanuk ook op zijn kielen op het droge.
Het was een raar gevoel om Sanuk bewust te laten stranden bij maanlicht. Er stond een lichte branding van 30 a 50 cm, en om 4:40 stond onze 10-tonner vast op het strand.

Toch was ik er niet volledig gerust in, door het losse zand van de monding en door de kolking van de golven zakte de kiel ongeveer een halve meter in het zand, wat maakte dat de roeren die achter de kiel staan ook mee ongeveer 30 cm in het zand zakten. Met het anker legde ik Sanuk vast op het strand, maar het was toch geen prettig gevoel om soms een hoge golf (die niet doorhad dat het eb was) te zien aankomen en het achterschip nog eens opheffen, ook al lag de boot vast in het zand. Van terug naar bed gaan tot het licht werd was geen sprake, en rond 06:00 was het zover en konden we de toestand onder ogenschouw nemen. Buiten het feit dat de boot nogal naar achteren overhelde zag het er eigenlijk allemaal goed uit. Wel zag ik dat de roeren ook redelijk diep en vast in het soort van drijfzand stonden. (Dit deed me direct terugdenken aan mijn jeugd, waar bij de aanleg van de R4 het opgespoten zand ook zo een soort van half-vloeibare en half-vaste consistentie had. Door erop te dansen werd het een soort van trampoline, levensgevaarlijk apropos)

Het doel van deze operatie was om de zinken van de boot te vervangen. Zinken zijn van zink gemaakte stukken die aan de schroef, de as, de saildrive en de boot worden vastgemaakt. Doordat zink bij electrolyse in zeewater zich sneller opoffert dan ander metalen wordt het metaal van de boot door deze onbaatzuchtige martelaren beschermd tegen corrosie. Maar deze moeten dus regelmatig worden vervangen, en dit was op Sanuk nog niet gebeurd sinds we ermee vaarden.

Drie zinken, van links naar rechts schroefuiteinde, as en saildrive huis. Dit laatste is eigenlijk te ver verbruikt

Ik was bij aanvang nogal zenuwachtig, want ik had maar tot 8 uur om de klus te klaren, inclusief mogelijke tegenvallers. Het viel echter allemaal prima mee, ik kwam geen verassingen tegen en alle oude zinken werden vlot vervangen door de reserve stukken die ik had aangekocht in december in Miami. Helaas ontbrak ik deze van de as (stond niet in de handleiding), maar gelukkig waren de gemonteerde nog in redelijke staat. Ik kan dit klusje vanaf nu ook in het water uitvoeren, nu ik de handelingen eens heb gedaan.
Ilse heeft ondertussen het onderwater gedeelte van de rompen onderhanden genomen en alle kleine schelpjes verwijderd, en ook de lichte groene aanslag die op sommige plaatsen begon. Dat was een serieus werk, maar nodig vermits de Galapagos zo streng zijn op de netheid van de onderwater romp.

Geen kleine klus, het kuisen van de romp

Ik heb de gehele romp nog eens minitieus geinspecteerd, maar zag gelukkig geen dingen die moesten opgelapt worden.
Vermits we nog een uurtje of twee hadden voor we ons terug zouden lanceren, hebben we op onze stacaravan gegeten.

Daarna werd het terug spannend. Eerst kwam de zee eraan, tot onder de boot en geleidelijk voelden we meer en meer dat er beweging inzat. De truc was om de boot stil te houden tot hij volledig dreef, en daarna terug naar dieper water te gaan. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de monding van de rivier die door het hoogwater werd volgestouwd zorgde voor een zijdelingse stroming die ons tegenwerkte. Ondanks de hulp van het tweede anker dat we zo diep mogelijk in zee hadden gelegd bij laag water, kwamen we wel los maar werden we naar het strand geduwd. Het heeft wat zweet, geroep, een nat pak en veel spanning gekost vooraleer onze Sanuk terug in de baai lag, maar een vlugge inspectieronde bevestigde dat alles goed verlopen was. Alleen de anti-fouling van het onderste stuk van de kiel en de roeren zijn door het wrijven met het zand verdwenen.

Toch niet een oefening die ik graag zou herhalen, er staat te veel op het spel en de gebeurtenissen zijn moeilijk in te schatten. Indien ik het zou herhalen dan zou ik proberen om een vlakkere ondergrond te vinden met minder of geen golfslag. Maar ik denk niet dat er zo veel plaatsen op de wereld zijn. Het strand van de Panne misschien?