We zijn uitgechecked uit Grenada in Hillsborough. Het was een gemakkelijke en snelle bedoening. Eerst bij immigration, waar we wel 40 EC$ per persoon verlaattaks moesten betalen (omdat we met het vliegtuig waren toegekomen), dan bij customs waar ze alleen ons document van immigration nodig hadden.
Het valt me op dat niemand kijkt naar de geloofwaardigheden van de documenten. Of het nu een mooie kleurcopie is of een origineel, ik denk niet dat iemand er al aandacht aan besteed heeft. En de paspoorten, die hebben ze enkel nodig om de stempel in te zetten en krijgen een vluchtige behandeling.
Voor we echter naar het strand van Hillsborough konden, merkte ik op dat de onderbrekingsknop van onze Honda buitenboord afgebroken was. Dit is het knopje dat je permanent moet uittrekken met een plastiek sleuteltje en ervoor zorgt dat je de motor kan starten, en als veiligheid dat de motor afslaat als je overboord valt. Vermits je de motor niet kan starten zonder dat het pinnetje uitgetrokken is, heb ik dit tijdelijk moeten herstellen. Ik heb wel een boormachine op batterijen, maar het is er eentje voor 220V, wat we niet beschikbaar hebben aan boord, en beide batterijen waren leeg… Met de drilbit in een vise-grip langzaam een gaatje in het plastiek geboord en daar een ooghaakje ingedraaid. Met wat rondelletjes een werkbaar tijdelijke oplossing gemaakt.
Ik vraag me af hoe het komt dat het knopje afgebroken is. s’avond was het er nog (denk ik), s’morgens weg, en niet in Flipper te vinden. Komt daarbij dat onze draagbare motion detector in het midden in de nacht is afgegaan. Zouden we een diefstalpoging van onze dierbare Flipper achter de rug hebben? In elk geval zijn we er redelijk zeker van dat dit geen gemakkelijke opgave wordt voor een dief: de motor is bevestigd aan de romp met een stazo motorslot, en flipper is ‘s nachts met een lange veiligheidskabel en slot steeds vastgemaakt aan de boot.
Zoals gezegd, we hebben Hillsborough en dus Grenada verlaten voor een tweede inklaar poging in St Vincent. Nu zijn we met een mooie wind van rond de 15 knopen naar Clifton op Union Island gevaren. Heerlijk zeilen, met maar één akkefietje onderweg: terwijl we enkel op zeil vaarden kwam er af en toe een bonkend geluid uit de stuurboord motorruimte. Ik heb al varend het luik geopend, en zag dat de Yanmar motor soms een schok kreeg (hij staat op rubbers gemonteerd), alsof de saildrive ergens tegen stootte. Het enige wat ik kon bedenken is dat dit door de snelheid (7 knopen) van de propeller door het water moest komen. We hebben 3 bladige maxiprop propellers, van het soort dat zichzelf in 3 standen kan zetten: vooruit, achteruit en geen weerstand. Onze Yanmar motor versnellingspook stond in neutraal, en met deze in vooruit te zetten ging het probleem weg. Bizar, maar blij dat we dit tegenkwamen met 15 knopen wind en geen 30…
[ Literatuur maxiprop nagegaan: versnellingspook in achteruit zetten als motor stil ligt, Yanmar advies: versnellingspook in neutraal zetten ] Hm.. ik zal eens met andere cruisers moeten praten. Ook raar dat het slechts met 1 motor gebeurde.
We liggen dus in Clifton, en het inklaren was een fluitje van 70 EC$. Ons ingevuld papier van vorige keer lag zelfs nog ergens in een schuif totaal verkreukeld op ons te wachten voor verdere afhandeling.
Na het inchecken een toertje van het eiland gedaan met Luc en Lucienne, en per ongeluk de verkeerde weg genomen, waardoor we ongeveer het ganse eiland reeds gezien hebben op ongeveer 2 uurtjes. Mooie en zeer rustige wegen. Het is een hele luxe om op dit eiland een auto (nodig) te hebben, en hem te kunnen onderhouden.
Zicht naar achter op de baai van CliftonZicht naar voor, we zijn de eerste van de klas. Op het eilandje voor ons ligt cafe Happy Island
Vandaag 1 oktober was een echte cruisers dag: onderhoud in exotische plaatsen. Ik heb onze ijsmaker, Miko, onder handen genomen. Miko koelde wel, maar wilde geen ijs maken. Gelukkig was er een nieuwe reserve mechaniek aan boord, en ik heb deze geïnstalleerd. Ook een nieuwe dichting op de deur gestoken. Daarmee was het grootste gedeelte van de dag voorbij… Maar nu hebben we ijs à volonte. Een beetje obscene luxe lijkt het ons, maar een erfenis van de vorige amerikaanse eigenaars. Ilse heeft de hele dag gezwoegd met de grote kuis van de boot, en Marcella haar ding laten doen. We hebben het einde van deze dag gevierd door onszelf eens op restaurant te trakteren. Eerst een coctail, voor Ilse een pizza en voor mij Lambi (de inhoud van conch schelpen).
In het anders lege restaurant zat naast ons een koppel … Belgen! Van Luik waren ze, en ze hadden met hun 60 voet jacht reeds 22000 miles afgelegd in 2 jaar, van Spanje naar Brazilie, Falklands en terug naar de Carraiben. Waw.
Thuis gekomen hebben we nog gekeken naar 2 afleveringen van het tweede seizoen van ‘The Americans’, het verhaal van een koppel russiche spionnen in het America van de jaren 80. Een aanrader. En daarna naar bed in onze schommelende caravan.
We zijn terug in Grenada! St Vincent heeft deze bootvluchtelingen geweigerd…
Het zit zo, we hadden niet uitgechecked uit Grenada omdat we dachten er nog naar terug te keren. Maar bij het inchecken in St Vincent was de douane niet akkoord. Omdat er andere namen op het incheck document stonden van Grenada (namelijk de vorige boot eigenaars) konden ze ons niet inchecken, indien het onze namen waren geweest dan hadden ze dit door de vingers gezien. Dus moesten we terug naar Grenada om daar uit te checken. Waarom niet gewoon uitgechecked (Tyrrel Bay) in Grenada voor we vertrokken? Om twee redenen, na het uitchecken heb je 24 uur om het land te verlaten en bij het (terug) inchecken moet je betalen. In Grenada is dat nog beperkt (ong 30 EUR) maar bij sommige landen kan dit serieus oplopen.
Dus hoe is ons illegaal verblijf in de Frigate Island Bay van Union Island in St Vincent and the Grenadines dan geweest vraag je?
We zijn aangekomen zondagavond rond 5 uur na sluiting van de douane zodat we pas de maandag moesten inchecken tegen standaard tarieven ipv dubbel. Het is een heel grote baai, maar zeer ondiep. Het grootste gedeelte is slechts een halve meter diep. Aan de andere kant van de baai ligt een dorpje, Ashton.
Ashton Villa’s 😉
We hebben ons zelfgemaakt vlagje gehesen en onze gele quarantaine vlag en hebben lekker gegeten en naar deel 3 van Scarface gekeken. Toch niet echt overtuigd van het cubaanse accent dat Al Pacino zich aanmat. Voor ons was het leuk dat de film zich afspeelde in het Miami Beach van de jaren 60. Voor mij een 7.0 op IMDB.
‘s morgens na het ontbijt zijn we met onze fietsjes en Lucky en een lege gasfles naar de kant geweest. Het was schitterend fietsen op de relatief vlakke wegen naar Clifton, waarbij we onze boot in de verte konden zien liggen.
Als je inzoomt vind je Sanuk in het midden van de foto
Eerst hadden we onze gasfles afgezet bij een hervul station, dan geld afgehaald bij de ATM, dan naar de luchthaven gegaan voor het inklaren. Ze waren heel vriendelijk, zelfs verontschuldigend over onze uitwijzing. Wij vonden het niet zo erg. Hadden we een strikt vakantie schema gehad dan hadden we het niet zo relax opgenomen denk ik..
Op de terugweg van het vliegveld (nou ja, een gebouwtje en een strook tarmac van 200 m) hebben we de gevulde gasfles opgehaald, en hebben uitgebreid inkopen gedaan op het lokale marktje.
Er was heel veel te vinden in vergelijking met Cariacou. Ze hadden rode tomaten en sla! Daarnaast nog wat heerlijke mango’s, (ik denk dat we er elke dag 3 eten), en malse avocado’s. Zelfs een bakker gevonden en twee baguettes gekocht. Na deze inkopen terug gefietst naar Ashton en daar nog in een lokale bar een pintje gedronken (om 11 uur ‘s morgens!) want het was heet en wat appelsiensap in blik gekocht. Een pintje is zowat overal het goedkoopste drankje, en als je het echt warm hebt smaakt het nog ook. Alhoewel ik denk dat we daar een lichte toeristentaks aan ons been hadden, want de normale prijs is 5EC$ en nu was het 6. Een keer het goedkoopste pintje gevonden in de lokale schorpioen aan 4 EC$. Terzijde, om de twee huizen langs de straat is een cafe met annex winkel, en er is steeds volk in het cafe. Elke winkel verkoopt hetzelfde, hoofdzakelijk voedsel in blik zoals zalm, ham, kip, spam, sinaasappelsap maar daarnaast ook chips en koekjes en sterke drank (vooral rum). De uitgebreidere winkels hebben een ruimer assortiment met kuisproducten, meel, rijst, frisdranken, en andere soorten goederen die lang bewaren. Vers gerief vind je langs de weg in stalletjes.
Terug op de boot hebben we onze lekkere sla verorberd, wat gesnorkeld en dan vertrokken voor een terugzeil tocht van ongeveer 2 uur.
We liggen nu geankerd voor de strip van Hillsborough waar we morgen gaan proberen uitchecken in het lokale kantoor. Lukt dit niet dan gaan we met de fiets naar Tyrrel bay waar het wel zou moeten mogelijk zijn.
Bij het wegleggen van ons vlagje een exemplaar gevonden tussen een aantal andere vlaggen dat ik eens gekocht had op het internet. Ik denk dat we de nieuwe vlag maar gaan gebruiken bij het terugvaren naar st vincent…
Tuesday, September 22nd, Stefan takes down the main sail early in the morning so the sun will not get to him and brings it to Andy from the ‘Stiches’ shop. He needs to reinforce the sail at a couple places, nothing urgent but we have the time now. We cleaned the boat, did some more organizing and rewarded ourselves for dinner at ‘Slipway’ restaurant. We both had cocktails for starters, a roasted chicken for Stefan and a grilled lobstertail for myself. The food was delicious!
Wednesday, September 23th, a relaxed day with a visit to the mangroves nearby.
Mangrove at Carriacou
Thursday, September 24th, Stefan spent most of the day with Andy, helping out with the sail and his computer. I relaxed, finished my book, ( Line of Beauty from Alan Hollinghurst, I can recommend it) and did some snorkeling and swimming. Around 5PM Stefan arrived with the sail fixed ! Finally we can leave tomorrow.
Friday, September 25h, we get up early, do some foodshopping and get fuel. I was nervous to go to the fuel dock but everything went perfect! Stefan did a good job :-). We sailed to Anse La Roche only about an hour easy sailing and anchored there. We did not have a good night because we were anchored too close to the other boat who was there before us :-(. This will not happen again !
Buying vegetables and fruit at Denise’s place.The best spot while sailing – for now…
Saturday, September 26th, we re-anchored twice and finally were the only ones in the bay by 10AM ! Fishermen came by to sell lobster so we got 3 lobsters for 40EC. In the late afternoon we did a nice hike leaving from the bay for about an hour, the heat was not too bad. We had to be back in time because we had invited our neighbour catamaran from Australia for sundowners (drink at sundown) but when we arrived at the boat, they told us we had to go to them….They had a 62ft catamaran (More Amore) – soooo nice. I think I know what we will do once we retire :-). They had friends from Canada aboard. The lobsters were grilled on the barbecue with garlic and butter and there was wine. To end the day we watched a piece of the movie Scarface with Al Pacino (old but good) but we both fell asleep….just too tired after a full day, or is it age ?
Sunday, September 27th, we tried out the ISUP (stand up peddle board), not so easy but after awhile I got it. Good for ‘core’ training ! We made a flag of St.Vincent and the Grenadines (we did not have one) from a white cloth and crayolas. We were lucky it was not a difficult flag. 🙂
We left the little bay early afternoon and sailed to Union Island. After 2hours of sailing we found a nice spot to anchor at Frigate Island only Stefan and I disagreed on how low the depth could be under the keel…We anchored in the sand with about 1.3m under the keel… When we checked on the anchor we saw next the anchor tens of beautiful starfish.
Monday, September 28th, we got up early to go to customs at Clifton on Union Island. We motored with flipper and had our bicycles with us. Apparently we had to go to the airport and get cleared in there. We filled out the papers but when asked for the document that showed we had left Grenada we had to admit we did not have it. Since we bought the boat in Grenada it was checked in under the name of Steve and Tracy and thus they could not check us in at St.Vincent without us first checking out there. So we had to return back to Carriacou…We quickly did some food shopping before we left and snorkeling. We arrived at Hillsborough at 4.35PM and anchored at a nice distance from the other boats :-).
Ilse vond dat ik er te oud uit zag, en dus moest ik een verjongingskuur doormaken. Ik heb me in de voormiddag dus geschoren. De enige baard die ik in mijn 55-jarige bestaan gehad heb, moest eraan.
Voor het scheren (65 jaar)Tijdensen na het scheren (55 jaar)
In de late namiddag zijn we vertrokken naar ons tweede land, Vincent and the Grenadines. Eerst hebben we nog met wasco op een witte vod de vlag van het land gemaakt, gelukkig niet te moeilijk
vooral in vergelijking met de vorige vlag van dit land (tot 1985)
En dan zijn we vertrokken voor een heel korte zeiltocht van ongeveer een uurtje
De routines van het vertrekken, het hijsen van het zeil, het zeilen, het strijken van het zeil, het aankomen, het ankeren beginnen steeds vlotter te verlopen.
We liggen nu heel alleen in een grote baai genaamd Frigate Island Bay op Union eiland, deel van St Vincent en de Grenadines. We hebben de gele vlag gehesen ter indicatie dat we nog niet ingeklaard zijn, en morgenvroeg moeten we met de fiets naar de immigratie en de douane in het dorpje naast de baai (Clifton)
De baai is heel groot maar heel ondiep. We liggen in twee meter water, naast een beschermend rots (Frigate Island). Aan de andere kant van de baai ligt een dorpje (Ashton) waarlangs we heen moeten op weg naar Clifton. Hier is ook wifi, zodat deze blog wat updates kan krijgen.
Bij het terug installeren van ons grootzeil in Grenada Marine had ik gezien dat de bescherming van de sleuven waarin de latten passen was versleten op de plaatsen waar het soms tegen het want aan schuurt. Maar bij Grenada Marine hadden ze geen tijd om dit te vermaken, dus hebben we dit uitgesteld.
Tijdens het lezen van de uitstekende eiland gids van Chris Doyle Sailors guide to the windward islands blijkt dat er in Tyrrel Bay een zeilherstel shop is genaamd ‘In Stiches’. Na het mondeling uitleggen van het probleem aan de eigenaar Andi Smelts zei hij dat ik mocht afkomen met mijn grootzeil. Alhoewel hij eigenlijk geen tijd had – nog een miljoen dingen te doen – en een ongelofelijke ongeorganiseerdheid vertoonde – waar is mijn schaar nu weer – leek hij mij een sympatieke exentriekeling. Hij woont op een zeilboot, 100 m van zijn werk. Maandag 21 september Tyrrel Bay
De ijsmaker (Miko hebben we hem gedoopt) nagekeken omdat hij geen ijs maakt, maar wel vriest. Blijven steken op het losmaken van 3 vijzen zonder schroefgroef, met zeshoekige kop in amerikaanse maat. Geen dopsleutel op de boot in amerikaanse maat die klein genoeg is, 6mm sleutel te klein, 7 mm te groot. Vise grip en tang werken niet want te weinig ruimte.
In de late namiddag (vanaf 4 uur) als de zon wat aan het verzwakken is heb ik de ervaring van Grenada Marine gebruikt om het grootzeil eraf te halen, ondertussen veel foto’s nemend om het er ook op dezelfde manier terug op te krijgen. Het duurt ongeveer 3 uur om dit te doen: Eerst de zeilzak losmaken, de vier ronde latten uit het zeil halen, alle haken van het grootzeil aan de mast losvijzen, alle 3 de reeftouwen losmaken, het achterlijk los, en hupla het 30 kg wegende witte zeil opplooien voor de wind het kan wegblazen.
Dinsdag 22 september 2015 Tyrrel Bay
Na het samen bekijken met Andi van de taken zag hij dit soms wel zitten, en dan vijf minuten later weer niet. Enfin, uiteindelijk ging hij dit varkentje morgen wassen.
Latzak 3 had dringend een nieuwe bescherming nodig, latzak 1 en 2 hadden op het uiteinde een bescherming die ongeveer half versleten was. Hij schatte het werk
en materiaal op maximaal 500 EUR.
Het goede nieuws was dat volgens Andi het zeil nog ongeveer 5 jaar te leven had, wat meer was dan ik verwacht had.
Woensdag 23 september Tyrrel Bay
Even langs gegaan bij Andi, en hij gaat er morgen nog steeds aan beginnen 😉
Ilse en ik hebben een tochtje gemaakt met Luk, Lucienne en Lucky (onze fietsjes en aanhangwagen).
Stefan, Luc, Lucky. Kenners herkennen de foto als onderdeel van de vuile brackees in de wereld reeks
We hebben zeker drie keer de vraag gekregen of we ze niet verkopen.
Blijkt dat Grenadiens houden van show, en van ik heb iets dat jij niet hebt. Plus ze zien er nog gloednieuw uit. Vooral Lucky trok de aandacht. En ik trok Lucky.
We hebben alle winkeltjes van de hoofdstraat van HillsBorough gedaan (ik en Ilse samen op winkeltocht, dat moet van 2012 geleden zijn), maar niet voor kleren maar voor eten.
Dan rustig terug gefietst met onze buit voor een paar dagen. Langs de weg nog een stalletje gedaan voor wat groenten.
‘s avonds emailtje gehad van Andi:
“Werk voor latzak 3 gedaan, breng de lat even langs, kan zijn dat alles voor niets was want zeil gekrompen.”
Donderdag 24 september Tyrrel Bay
Met een klein hartje langs geweest bij Andi met lat 2, dan terug naar de boot en langs geweest met lat 1,2,3,4. (Reken voor de trip met flipper tussen de boot en de kust
steeds een kwartiertje). En Andi had gelijk, door het stikken van de zigzag steek wordt het zeildoek samengenepen en wordt de afstand langs de naad kleiner. In dit geval
zo een 3 cm over een afstand van 4 meter, waardoor de lat uitstak uit het zeil en de latdop niet in het zeil kon worden geschroefd.
Dus moest de versteviging aan beide kanten er weer af. Enfin, ik heb aangeboden om dit te doen, vermits een naad losmaken een secuur maar gemakkelijk werkje is.
Na wat praten blijkt dat het naaien van een zeil over de dwarse richting geen alledaags werkje is, en vooral door de grote zeilmakers gedaan wordt. Meestal wordt er aan de kant van het zeil bijgewerkt om dat daar de slijtage voorkomt, maar bij het dwars werken moet de helf van het zeil door de arm van de naaimachine, en dat is geen synecure. Om het rimpen van het zeil tijdens het naaien tegen te gaan besloten we om het zeil met de lat erin door de naaimachine te halen.
De hele voormiddag hebben we samen gewerkt, en onderwerpen behandeld van Tatcher, torrents, films, Carriacou, BBC4, windows, het eiland leven, kanker, … Enfin, om een lang verhaal kort te maken: om 14 uur had ik 1 latzak die nu beschermd was tegen slijtage en kenden we elkaar een stuk beter. De andere twee latzakken zag Andi niet meer zitten… en ik eigenlijk ook niet.
Andi heeft vlug en passant nog een akkefietje in de luie zak (lazy bag, waar het zeil in opgeslagen wordt) vermaakt en rekende voor de twee dagen een heel faire prijs aan van 500 EC$ (zo’n 133 EUR), materiaal inbegrepen.
In de namiddag nog eens langs geweest om naar Andi zijn computer te kijken want om een of andere reden liep de upgrade naar windows 10 vast. Na wat googlen kreeg ik dit aan de praat, maar de download van 10Gb duurde heel lang (dagen…)
In de late namiddag nog met Ilse gewandeld naar een hardware store Cariasoap om een 1/4″ dopsleutel te vinden die ik nodig heb om Miko te opereren. Verbazend grote winkel, maar weinig assortiment. Geen success. Andi had wel de dopsleutel dus die geleend. Sucessvol 3 vijzen uitgedraaid!
Vrijdag 25 september Tyrell bay->Anse Laroche
s’morgens het zeil op de boot gemonteerd zonder al te veel problemen. Het grootzeil ziet er goed uit, en bijna alle touwen zaten van de eerste keer goed.
Dan nog even bij Andi waar de download op 50% was, en nog steeds liep. Ik heb de dopsleutel van hem gekregen!
Afscheid genomen van wat ondertussen een vriend geworden was.
Met de boot gaan tanken: door het volledige ankerveld slalommen, tot bij de tankkade. Alles zeer vlot verlopen, Ilse weer wat geruster met nog een moeilijk maneuver achter de rug. Ongeveer 50 imperial gallons diesel ingeslaan (Grenada is ex-Engeland colonie) voor 150 EUR en daarna zijn we vertrokken voor Anse Laroche.
Korte maar leuke zeilreis gehad bij 15 knopen wind. In de baai kleine baai lag reeds een motorjacht en een zeil catamaran, type Wharram.
Er ons tussen gewrongen en geankerd, maar niet zeker hoe de anderen lagen en wat de wind ging doen met onze draaicircel van 30 meter ketting.
Het zit zo: zolang er geen wind is kun je niet weten of je goed ligt. Enkel bij wind van 10 knopen of meer komt tevoorschijn waar iedereen zijn anker ligt. Vannacht is de voorspelling periodes van windstilte tot wind van 15 knopen. Onze buur de wharram negeert ons, hij is waarschijnlijk ontstemd dat er nog een boot in de baai ligt, en te dicht naar zijn goesting. Er zit geen vlag op de boot, maar ik denk dat de man en de vrouw (elk vooraan in de 60?) met hond Fransen zijn, zo van de oude slag.
Zaterdag 26 september (Anse de la roche)
Onrustige nacht gehad met varierende wind, om het half uur de afstand tot de wharram ingeschat, en twee keer de ketting met 10 m opgehaald. De volgende morgen na het vertrek van de motorjacht rond 10 uur ons direct verlegd. Om een kwartier later de Wharram ook te zien vertrekken… Ons terug verlegd naar het absolute midden van de baai. Wie eerst ergens aankomt mag zijn plaats bepalen.
Op de middag kwam nog een zeilcatamaran ankeren. Die waren slimmer dan ons en lagen gewoon verder van het strand af. Volgende keer ga ik dat ook doen. Een mens leert al doende.
Kreeg net email van Andi (we hebben hier af en toe zwakke wifi toegang) : Hi Y’All, It worked !! I am now devoting time to discover wot all the fuss is about Windows 10. Sorry we could only get one batten pocket ready for the Pacific cruise. I hear there are competent sailmakers in Panama. Thanks again for the help with the Asus. All de best, Andi
Onze stand up paddleboard (SUP) opgeblazen maar nog niet geprobeerd. Hangt uitdagend aan de reling naar ons te lonken.
We zijn gaan snorkelen in de baai, hebben heel veel soorten vissen en koraal gezien. Niets spectaculairs, maar wel leuk om mee te maken. Je voelt je als een vogel in glijvlucht over een landschap dat druk bevolkt is, maar je kan niet landen. Op een moment kon ik niet voor me uit zien door de duizenden piepkleine visjes (1 cm?) die om me heen zwommen. Ik had net hun school bezocht. Ik zag een driehoekige vis van 30-40 cm lang en ongeveer 15 cm breed tussen de ogen, 1 cm aan de staart. Ook een pijlstaart rog zien luieren in/onder het zand en rond onze ketting was het een drukte van belang. Vermits de ketting door het schip wat over de zandgrond wordt gesleept, zijn deze bleke vissen er als de kippen bij om te zien of er niets lekkers opduikt. Op en neer langs de ketting wordt er een gevecht geleverd tussen de groten (25 cm lang) en het klein grut (5 cm). Ik heb ze kettingschuimers genoemd.
Er kwam een vissersbootje langs waarvan we 3 langousten van elk ongeveer een halve kilo hebben gekocht voor 40 EC$ (15 eur) samen. Voor vanavond.
In de namiddag nog de australiers van onze buren het zeiljacht “More aMore” uitgenodigd om bij ons iets te komen drinken. Ondertussen gingen Ilse en ik een wandeling maken.
Na het volgen van een stroombedding voor ongeveer 100 meter kwamen we bij een mooi onderhouden pad. Heel mooie wandeling gemaakt op de heuvels rond de baai. Geen kat te zien, maar wel een hond die ons een tijdje volgde. Het was heel stil, met een aangename temperatuur. De bomen deden ons denken aan Europa, maar dan in de krom gewrochte
versie, de sporen van een leven lang vechten tegen de dorst en de temperatuur. Een beetje Tolkien achtig.
Na onze wandeling was het ver 6 uur, tijd voor het zonsondergang (drink)moment. De aussies riepen dat we bij hen moesten komen, in plaats van zij bij ons. OK voor ons.
Vanaf nu is dat de truk: zoek een groter jacht uit, nodig ze uit en ze zullen uit gene ons uitnodigen.
Het bleek een mega zeilcatamaran te zijn (62′, de helft langer dan de onze) met aan boord de 2 australische eigenaars (Vic en ?) en 2 bezoekers van canada. Heel leuk, en de tijd ging snel voorbij tot het donker was. A propos, als je ergens uitgenodigd wordt moet je steeds je eigen drank en versnaperingen meedoen, kwestie van het uitnodigende jacht niet zonder gerief te laten vallen.
Terug op onze boot onze kreeftjes op de bbq gelegd, smakelijk gegeten en daarna naar het eerste deel van Scarface gekeken. Want om 21 uur vielen mijn ogen dicht, bedtijd
weet je wel. Ik weet nu hoe Walter van Demaco zijn leefritme eruit ziet 😉
Zondag 27 september 2015 Anse dela roche
Vannacht goed geslapen, was redelijk heet want niet te veel wind. Op om 6:00 uur want het was al licht.
Met een koffietje uit de AeroPress deze blog geschreven. Vandaag gaan we waarschijnlijk naar St Vincent en de Grenadines. Als we toekomen om 16:00 is de douane gesloten en dan moeten we maar de maandag inchecken. Spaart wat geld uit (zondag is dubbel tarief).
Ilse is de boot aan het kuisen, Marcella is vers water aan het omtoveren naar een zwarte variant, en de zee kabbelt verder.
Ik denk dat ik eens ga snorkelen, om te zien hoe het met de les gesteld is onder water. (Of geen school op zondag?)
We stayed in Prickly Bay till Friday morning, September 18th, hard to believe we left Belgium one month ago. While we were there we tried out our bicycles and did some grocery shopping. It is unbelievable how much time it takes to get food…getting out flipper, closing up the boat,either getting a bus or bicycle to the store and then come back with a heavy bag, get flipper from the dock and back in the boat…:-) . Easily more than 3 hours. On top of that it is pitch dark at 6.30PM. Good thing we do not have to feed guests yet :-).
Friday, September 18th we sailed up north to try out our sails, though not enough wind we only tried the Genoa and motored a part. We moored on a buoy in Grand Mal Bay, again a good excercise :-). We were nearby a fishing village but when we arrived with ‘Flipper’ everything was closed for the day. We decided to come back and buy fresh fish early tomorrow morning .
Grand Mal Bay is in a Marine protected area so the next morning the ranger came by to collect 27EC dollar. We could stay 24hours. We got sword fish the next day, but also frozen chicken and steak. At least food for some days. In the afternoon we went snorkeling in the next bay and saw our first exotic fish. We sailed a little bit further later that day to Halifax harbour. We had anchored in Beausejour Bay but the fishermen complained because we were anchored right where they wanted to fish. So we moved to the next bay, and anchored there. There was only one other boat. Peace and quiet we thought, except it was saturday night and the Caribbean music played loudly over the bay. We slept outside in our sleeping bags, under a starry sky, the sea was so calm, she looked more like a huge silver lake. It is clear we have to catch up on our ‘star’knowledge.
Sunday, September 20th, we decide to sail to Carriacou (means ‘land surrounded by many reefs’), a small island right next to Grenada, and is also part of Grenada. We leave at about 11.30AM. At the start not a lot of wind but the wind picked up (15KTS)and it was great sailing with the two sails ! We even got 26KTS at one point and decided to put in 1 reef. We goofed a little but managed, good exercise :-). At one point we had flying fish next to the boat, really great to see. Lots of pelicans and brown booby (Bruine Gent) circled the boat diving for fish.It was nice sailing right up to Carriacou, Tyrell Bay, where we anchored at 5.30PM, just in time for another nice sunset. Tired from sailing the whole afternoon but happy. Stefan grilled chicken on the barbecue, I fried plantain in coconut oil and we had mango chutney with it. Yummy, but we definitely have to go grocery shopping for vegetables and lunch.
Stefan, happy to be sailing.
Monday, September 21st, we seem to have internet on the boat :-). I catch up on the news from home, read the Standaard online and get caught up on my emails. We do a quick swim and then take flipper out to see what is on shore. Hmmm, looks like we will be able to bicycle to Hillsborough Bay and do our grocery shopping. The road does not look too hilly. After lunch and a swim we took out our bicycles and went ashore with flipper. We bicycled to Hillsborough, the next bay and did our grocery shopping there. We returned with a full bag.
Supermarket in CarriacouSupermarket in Hillsborough on CarriacouBuying eggplant and potatoes at a local stand in CarriacouStreetview in Hillsborough on Carriacou.
De eerste nacht op het water heb ik om een of de andere reden niet goed geslapen, en ik was wakker met de eerste zon, rond 6:00 uur.
Een van de eerste projecten was de watermaker, Hugeau, uit zijn winterslaap halen. Eerst spartelde hij tegen met foutmeldingen van geen aanvoer, maar na het openen van zijn waterinvoer (die verstopt zat achter de andere, en die ik over het hoofd gezien had) dronk hij met volle teugen en produceerde aan de andere kant van het zuiverste water dat je je maar kan toewensen.
Ook de wasmachine, Marcella (naar de kuisvrouw die bij ons thuis hielp toen ik nog een snotneus was), hebben we met succes een plaatsje gegeven in de kast. Ze paste als gegoten, en mag eruit komen om haar werk te doen. Via een aansluiting aan de kraan van de badkamer lavabo, en een afvoer in de wasbak is het leuk om haar haar werk te zien doen. Ik denk dat we nog veel plezier aan haar zullen beleven. Haier HLP21N
Verder hebben we nog alles op de boot een plaatsje gegeven. Dat was meer werk dan je denkt, want de vorige eigenaars, Steve en Tracy hebben voor een volledige uitrusting gezorgd. Een klein voorbeeldje dat het wel typeert: we hebben een handpers voor citroen, appelsien, knoflook en nog een tussenmaatje waar we niet van weten waarvoor het zou kunnen dienen.
Zaterdag zijn we nog met de publieke busjes naar Grenville geweest, en hebben we voor het eerst inkopen gedaan die we zelf kunnen klaarmaken, zoals vis (tonijn en Red Snapper) naast enkele basis ingredienten zoals meel, melk enz.
Maandag morgen hebben we de boot gedoopt met een ceremonie uitgevoerd door Ilse. Met de duurste champagne die we hadden kunnen vinden in Grenville tijdens ons schoppen daar (6oEC$) [ Sorry Karel en Katie, we waren jullie doopfles vergeten in Belgie ] hebben we de goden om bijstand gevraagd. Nu is de boot officieel boven en onder het water geregistreerd bij de bevoegde autoriteiten.
Voor we het weten waren twee dagen voorbij, en begon het er allemaal een beetje deftig uit te zien. We begonnen zowaar uit te kijken naar iets anders.
Daarom zijn we maandagnamiddag vertrokken naar een paar baaitjes meer naar het zuiden, Prickly bay, ook genaamd L’Anse aux Epines. Het verlaten van de meerboei verliep vlot, de motoren sloegen vlot aan, en voor we het wisten waren we vertrokken.
Het was een korte reis op motoren (het zeilen zal nog even moeten wachten tot we de boot wat beter leren kennen, niet alles tegelijk) waarbij we enkel verrast waren door een klein maar gevaarlijk rif voor de ingang van Prickly Bay. Poseidon moet blij geweest zijn met het offer, want hij bracht ons op voorhand op de hoogte van het gevaar. Het ankeren in de baai was een oefening in haven maneuvers waar ik ooit eens een weekend cursus voor gevolgd heb in Oostende. Laverend tussen de naar schatting 50 boten die reeds voor anker lagen hebben we ons eigen stekje uitgekozen, op 7 meter diepte. Met een ketting uit van 25 m met daaraan onze kolos was ik er redelijk gerust in dat we zouden blijven liggen. De motoren konden ons met beide op volle kracht achteruit in elk geval niet bewegen.
Today, Tuesday September 15th, and have not written any update since ….
I will do a quick recap of what happened the past week before we got in the water…
Breadfruit
From monday till thursdaySeptember 8th till 10th Stefan ran around from the marina to the hotel, from customs to the marina and the hotel just to get the boat in the water. We were still hoping by wednesday but by tuesday evening we knew that would not work. It rained almost the full day and so they could not continue the paint work. We were now looking for thursday. On wednesday evening the chef from the hotel restaurant made the national Grenadian dish for us “Oil Down”. An important ingredient is breadfruit (lots of it in Grenada )and either chicken or dried fish simmered in coconut milk together with herbs and vegetables. I really enjoyed it ! On thursday Stefan spent a full day between the marina and the customs office in St.Georges. He finally got our box in a truck and had them delivered by 5.30PM at the boat. We were ready to leave friday….
Friday September 11, we checked out of the hotel early because we still had to unpack all the boxes before they could haul us in the water…I had no idea where we were going to put it all. At 4PM , we were still busy getting everything more or less organised, they were ready to haul us in the water. They were still putting on the new name on the boat..
Finally in the water at around 5.30PM. We needed a technician on board because we could not start the engines. It turned out the diesel tanks were not open, nothing serious, only, to open the diesel tanks we had to get under the rear bunks….not a quick task since they had a lot of our stuff on top. We managed and got the motors started to leave the dock. Free…we moored at a buoy in the marina and settled in the setting sun after a long day. It felt good to finally be on the water.
Saturday and Sunday, September 12 and 13,were spent on organising everything in the boat and food shopping. We went to the fish market in Grenville and got tuna and red snapper to cook on our barbecue. Sunday it rained most of the day, but lucky me Stefan installed the washing machine (her name is Marcella).
Monday September 14th, ready to go and move the boat. First destination was Prickly Bay (L’Anse aux Epines) . But we still had to baptise Sanuk we the new name and the make sure the gods are with us during our journey. Stefan prepared a little text and I baptised (a woman needs to do this ) with a bottle of bubbles found in a local store, the most expensive they had ( cannot use cheap stuff to stem the gods well) :-)We then motored Sanuk the whole time to Prickley bay since there was no wind and this way we got to know the motors, the GPS and the autopilot. We arrived there in the late afternoon just in time to find a nice anchor spot between the many boats that were there already. It was the first time we anchored with Sanuk and we had made the mistake of not trying it out at Grenada Marine where there were less boats. Anyway, the first time around we did not succeed in getting the anchor down so we had to make a little detour and figure out what was wrong. Second time we did pretty good. We stayed in the boat for about an hour to make sure it was anchored right and went to the nearest food store at Grand Anse. We had squid on the barbecue with spaghetti and ratatouille from local vegetables. It was tasty 🙂
Tuesday September 15th, at 7.30AM we listened to the NET – VHF 66 – this is for cruisers in the marina of Prickly Bay and surroundings, it was a little girl of about 11 years old who made the announcements and the weather forecast for the coming days. Local stores and restaurants will also inform you about their specials. They announced that the french bread was ready! French bread! Wow we did not have bread for about a month now that would really be tasty with an omelet in the morning. So Stefan went to get the bread with Flipper ( the name of our dinghy)while I prepared the omelet. Never thought a piece of bread and omelet could be so tasty :-). We continued that day in cleaning up and organising further. It is starting to look OK and we are starting to find a routine. We swim at least twice a day. We now know how much we can use in electricity, when to adjust the solar panels and when to make water. It really is a learning process, but we are getting there. I am happy to be able to learn so much !
In de voormiddag zijn we het hotel uitgechequed, of weg gecharged. Ik kan het hotel La Sagesse (hier spreken ze dit uit als Lassa jesse) wel aanbevelen voor mensen die willen onthaasten: er is werkelijk niets te doen behalve zwemmen, lezen en eten/drinken. Behalve als je boot in de marine ernaast ligt natuurlijk. En daarvoor hebben ze een shuttle service. In tegenstelling tot de website betaalden wij tijdens het offseason 95USD / nacht. Wij hadden de enige kamer met wifi in de kamer, anders moest je hiervoor in het restaurant zijn, en dan moest je nog de tafel kennen…
Op de marine heb ik nog een paar kleinigheidjes geregeld, zoals het laten plakken van de nieuwe naam op de boot. Vermits we de eerste keer het royaal hadden verknoeid, verkozen we nu de last op iemand anders zijn schouders te leggen. Met succes! Oh ja, en de faktuur betaald, want anders laten ze je niet in het water. Auch dat was slikken want voor dat geld heb je in Belgie reeds een kleine auto.
Rond een uur of 16:00 was het dan zover. Ik laat de foto’s voor zichzelf spreken:Het lanceren van de boot ging vlot. Voor we het wisten lagen we in het water, nog steeds in de bretellen. Toch even in de buik van de romp (de bilge) checken, en daar stond ongeveer 3 cm zout water in. Maar het verergerde niet, en ik weet dus niet of het er al instond voor de lancering of kwam door de lancering. Omdat ik niets zag veranderen hebben we de boot volledig los in het water aan de kade met meertouwen gelegd. Nu nog de motoren starten, en we zijn weg.
Beide Yanmar motoren (40Pk) sloegen vlot aan maar vielen stil na ongeveer 30 seconden. Ondertussen had ik mooi koelwater zien vloeien en geen kleur in de rook. dus dat was goed, mochten ze nu maar blijven draaien. Na het lezen van de handleiding vond ik niet onmiddellijk iets wat niet correct was. De kraanman aan de kade vroeg of ik vergeten was hoe ik moest varen. Ik heb hem gezegd dat ik het nog moest leren, en hij keek redelijk verbaasd/verwonderd. Maar de marina wou de loskade vrij, en dus stuurden ze een mechanieker op ons af, die welkom was. Samen met hem (allez, hij deed het werk en ik keek toe) hebben we alle stappen afgelopen. We hebben het water uit de wateruitlaat geloosd in de inklapbare emmer (die we Jan en Pascal hebben gekregen, zeer handig want hij past onder elke hoogte)
want je mag de motor max 30sec starten zonder dat hij aanslaat, omdat je anders zeewater in de cylinders kunt krijgen. We hebben de diesel aanvoer losgekoppeld en gezien dat bij het voorgloeien (waarbij ook de dieselpomp werkt) er niets uitkwam…
Haha, als het dat maar was, onder een hoop tijdelijk opgeslagen materiaal, onder de matrassen, onder de lattenbodem, onder de planken zaten onze twee dieseltanks te wachten tot we de kraantjes zouden opendraaien… Eens dit gebeurd starten de diesels zonder problemen, en bleven het volhouden… Success.
Ilse en ik hebben de boot terug in het midden van het loskanaal gelegd door de meertouwen te vieren (Ilse) en aan te trekken (Stefan). Op dit moment was het vrijdag rond 17:30 en er was niemand meer bij de kade. We eens diep ingeademd, samen de touwen losgegooid, en vooruit met de geit.
500 m verder lag een meerboei op ons te wachten. Omdat het zeer kalme wind was is dit vlot verlopen, en voor we het wisten lagen we aan een boei te dobberen in de baai van Grenada marine. Het was een moment waar we beiden van genoten: op ons eigen schip, op het water.
Meer foto’s op het (engelstalige) bericht van Ilse.
Haier HLP21N
almost in the water 🙂
Sanuk 2014-2018 travel stories 