Bon Bini to Bonaire

Sailing from Bequia to Bonaire. A distance of about 520NM…we were thinking of 3-4 days sailing….

We left tuesday October 27 in Bequia which is their independence day, for this reason the check-out was 100EC dollars instead of for free. There goes our nice restaurant dinner money !
We planned to leave at 3PM but when we tried to start the motor on the port side it did not work, the starboard did work.We turned off the starboard and then the port side worked but the starboard did not want to start. With a 3rd try nothing started anymore and there was no noise. We both thought it was the battery. Luckily we could start the generator and after about an hour the both engines started and off we were. We had nice winds and were able to sail between 5-6 KTS, later on even 7KTS. Stefan put out his fishing rod and at 6 PM we prepared dinner, while Otto (our autopilot) took care of the route to be followed. At about 9 PM just before Stefan was going to sleep ( I did the first watch from 9 PM to midnight) we heard the line of the fishing rod go off quickly. Stefan quickly stopped it and started to haul in, whatever it was it was fighting. On top of that we were sailing at 7KTS so that did not make it easier…After 10 minutes we saw the prize but the prize was fighting fiercely. It was a huge MahiMahi. Stefan got him to the steps of the boat and I handed him the gaff (with a hook) to kill it . Just as Stefan took the gaff, the fishing rod together with the metal rod holder broke off and everything disappeared in the black hole of the sea. Stefan and I just stood there staring in the black hole….Going from extreme excitement having caught such a huge beautiful fish to utter amazement when we lost everything…. so close! During my entire watch I was mad I had not taken any pictures when Stefan was reeling in the MahiMahi…

I was happy when it was midnight and I could go to bed till 3 PM. The first day passed by uneventful, there was less wind during the day so we only made between 4-5 KTS. I became nauseous after my watch from 3 AM to 6 AM, mostly because of not being able to see the waves coming and because I was tired. A pill and some sleep did the work. After 2 days I did not feel sick anymore, apparently this is the time your inner-ear needs to adapt to the new situation.
Thursday October 29th, it was only 7.30 AM when Stefan called me out of my sleep to bring a towel. I quickly did and great was my surprise when I found Stefan not sitting at the steering wheel but on the starboard side with the wing of a large bird under his one foot and bent over with a tool to cut wire from the beak of the poor thing! Instead of catching another MahiMahi, he caught a brown booby! It was a young bird. With the towel we covered his eyes so he would stay calm and we could untangle and clip the fishing tread from its wing and the hook from its beak. After taking a picture, he was free to fly 🙂 and I went back to bed !

Stefan with his Brown Boobie all fixed up!

Friday October 30th, there was hardly any wind, we only did about 4-5 KTS, really boring.

A flying fish who took a wrong turn and landed on our trampoline.

Reading, reading, reading, I finished All the light you cannot see from Anthony Doer. Definitely recommended reading.

I had hoped to arrive Friday late in the afternoon but realised already in the morning that that was not possible. We had some problems with Otto who all of a sudden would loose his course and thus we had to intervene. We are not sure why this is, Stefan will try to find out with a technician from Raymarine as soon as we can find one. I read my book during the day and even did a small load of wash. At about 3 PM Stefan looked at his fishing rod and noticed that almost all the tread had played out….Getting it back in was not an easy task ! We did not know what was at the other end since it was so far away and it was really difficult to reel it in. At one point we thought it must be a whole load of seaweed ….It took us nearly an hour when we finally saw the MahiMahi on the end of the line, still fighting but not a lot anymore. This time I had my camera ! We were prepared with all the necessary tools :-). Stefan killed the fish with a blow from a baseball bat. He filetted the fish and we put it in the freezer. The 4th night was a difficult one, I was dead tired and the thrill of the first nights being alone with a full moon, lots of stars and Mars and Jupiter was gone. I wanted my bed for 8 hours straight. But I managed!

Saturday October 31st, at about 9 AM we decided to motor a part as otherwise we would only arrive at Bonaire at 11 PM. We were only doing 3-4 KTS which is very frustrating at the end of a passage when you really want to be there. We motored about 5 hours. I cannot describe the feeling when you finally see the land ! At 2 PM we had nice winds and sailed with 6-7 KTS to Kralendijk on Bonaire. What a great feeling ! We could sail all the way till the buoys. A Dutch sailor helped us hook up to the buoy and at 5 PM we could turn off the motor and get ready to go on land and have a decent meal in a restaurant called At Sea 🙂

Map showing the location Island of Bonaire in the Caribbean — The next island we will visit is Curacao and then Aruba. They are a day sail away.

November 1st – November 4th : discovering the island at our own leisurely pace with our bicycles. We found an AH supermarket and needless to say we were exited to be able to get all the varieties in cereal, yoghourt, vegetables etc…only the prices were 50% more expensive.We had mussels (1kg) for dinner and a tomato mozzarela salad, speculoos with our tea :-). Bonaire is a popular destination for cruise ships and since about two weeks the season has started. This means on tuesday, wednesday, thursday and sometimes also friday a ship with about 2500-3500 passengers arrives in the harbour. About 16.000 people live in Bonaire so needless to say you can clearly feel it when a cruise ship is in town ! They usually arrive at 8 AM and leave around 6 PM.

The snorkelling is fantastic here ! It is really like swimming in an aquarium. I had some bread and the fish ate it out of my hand. Stefan and I did a “discovery scuba dive” and it was super. Being so relax in the water only hearing your own breathing and the bubbles and enjoying the great underwater scenery.

Scuba Diving is at its best on the coasts of Bonaire — Parrot fish as seen during our dive ! Awaiting pictures from Stefan’s underwater camera this one is from internet.

Today we explored the countryside of Bara di Karta with our bicycles, about 35 KM in total. So different ! We saw parrots, iguanas, wild donkeys and lots of cacti ! Bonaire has five different cacti. They even use the cacti as a fence, minimum care and no way somebody will get through 🙂 It was 4PM by the time we were back at the boat. We washed up and changed and went into town with our laptops to find good wi-fi and finish our blog update. But….nowhere we can find strong enough internet to upload our pictures :-(…

This blog update was made possible by the internet from Whattaburger 🙂 More pictures to follow in the next blog update.

Bequia -> Bonaire dinsdag 27 oktober -> zaterdag 31 oktober 2015

De weersvoorspellingen waren goed, het was volle maan en het werd tijd om onze eerste lange zeiltocht te maken. Ilse en ik hadden besloten om naar Bonaire te vertrekken. De optie om via de eilanden van Venezuela te gaan hadden we met spijt laten vallen, omdat de situatie in het land te instabiel is sinds Chavez daar vertrokken is naar betere oorden. Of moet ik zeggen dat de informatie die je over Venezuela krijgt te verwarrend is, of te veel van horen zeggen. Dit is zeer jammer, want niet alleen zijn de kraal van eilanden voor de kust van Venezuela heel mooi, ze zorgen er ook voor dat de trip naar Bonaire opgesplitst wordt in verschillende dagtrips.
Wij vertrokken om 15:30 uur vanuit Bequia, wat een dag bij onze vaartijd voegde, want eigenlijk hebben we eerst terug naar het zuiden, richting Grenada gevaren, vooraleer we afsloegen naar rechts (westwaards). Voor we vertrokken hadden we nog een akkefietje, want na het starten van de bakboord motor wou de stuurboord motor niet aanslaan. Bij het duwen op de startknop gebeurde er niets, zelfs geen poging van de motor om te starten. Bakboord motor afgezet, stuurboord motor terug proberen starten, en nu ging hij wel. Maar nu kreeg ik de bakboord motor niet meer aan de praat? Stuurboord motor afgezet, in mijn baard gekrabd (waar is die wanneer je hem nodig hebt?). Handleiding nagelezen en tot de conclusie gekomen dat het aan de batterijen moet liggen. Te weinig stroom. Ik denk dat er een soort van beveiliging opzit waardoor de motor slechts probeert te starten als er genoeg jus aanwezig is. Dus de generator met zijn eigen startbatterij aangezet en na een half uurtje nog eens geprobeerd: succes. Dit is redelijk bizar want we gebruiken de twee batterijen van de motoren slechts om te starten, en daarna worden ze door de alternator van de motor terug opgeladen. Ik ga moeten nakijken of de isolatie met de huisbatterijen (via een diode) intact is, zodat er geen verlies is. Iets voor het todo lijstje.

Na het vertrek (16:50) heb ik een hengel uitgezet, met een namaak vliegende vis eraan. Een paar uur later, het was reeds pikdonker want de maan was nog niet gerezen, klonk het beloftevolle geluid van een vislijn die snel uitloopt: beet. Snel mijn harnas vastgehaakt bij de trapjes waar de vislijn in een houder staat, en dan maar draaien aan het wieletje. Tot ons stijgend enthousiasme zagen we dra een veelkleurige vis uit het duister in onze straal van de hoofdlamp opdoemen. Ik dacht dat het een Mahi Mahi was, Ilse hield het op een Dorade. (We hadden beiden gelijk, Dorade/Dorado is frans voor Mahi Mahi of dolfijnvis). Het was een mannetje, want hij had de kenmerkende dikke bult op het voorhoofd. Ik schat hem zo’n halve meter lang. Enfin, hij hing als een woesteling aan onze achterdeur te spartelen, en Ilse gaf me de vlijmscherpe haak-op-een-stok om hem aan te slaan. Net op dat moment klonk er een knap, en tot onze verbazing verdween meneer de vis terug in het water, en passant onze hengel met zich meenemende, en het stuk buis waarin de hengel had gestaan. Ilse en ik keken naar elkaar, en konden het niet geloven. Weg vis, en erger, weg hengel. De bout die de hengelstand vasthield had het begeven. Dus hier kan ik dus helaas geen foto plaatsen waarbij ik de vis fier omhoog hou bij de staart, en waar de kop het dek raakt, omdat hij ofwel te lang is of te zwaar om hoger op te tillen. Gelukkig zijn er twee hengels aan boord, want zo was de vorige eigenaar: steeds een reserve aan boord hebben.

De eerste nacht is verder rustig verlopen. We hebben wel een cruise schip gehad die redelijk dicht bij ons kwam (zo’n 2 mijl), en die hebben we opgeroepen om te vragen of ze ons wel gezien hadden. Dat hadden ze zeker, klonk het en na het opgeven van onze koers gingen onze wegen uit elkaar. Toch wel indrukwekkend, zo een drijvend hotel met duizenden lichtjes op zee zien varen.

Om de drie uur hebben we van wacht gewisseld. Samen tot 21:00, dan Ilse van 21:00 tot 24:00, ik tot 03:00, Ilse tot 06:00 en ik tot 09:00. Daarna waren we meestal samen wakker tot de volgende avond.

De condities waren zoals voorspeld: golven van 1 tot 1,5 meter, wind rond de 15 knopen, plus of min 5 knopen. Koers met zeer ruime wind, net niet van achter.

De tweede dag ‘s morgens moest ik Ilse wakker maken, want ik had weer beet met mijn lijn. Een mooi grijs exemplaar dat zich gemakkelijk liet inhalen. Helaas was het een jonge brown boobie die zich verkeken had op mijn aas en er een lekker hapje in zag. De eerste haak zat in zijn bek, maar aan de zijkant zonder veel erg, en de tweede haak had zijn vleugel bij de elleboog in een ijzeren greep. Met een handdoek over de kop om hem rustig te houden heb ik de haken afgeknipt (ik ben nog te onervaren om de weerhaken uit een vogel te halen zonder meer schade te doen dan nodig) en kon hem bij mij in bedwang houden voor de obligate foto (een ezel stoot zich…). Achteraf heb ik bedacht dat het vreemd is dat mijn eerste reflex naar het behoud van de vogel uitging, terwijl er toch een mooi stukje kip aan dat lijf zat. Benieuwd wat ik zal doen met een vliegende vis aan de haak.

Na twee dagen varen hadden we 260 mijl gevaren, wat neerkomt op een snelheid van 9,8 km per uur. De totale afstand was berekend op 580 mijl (1074 km), een beetje dus zoals joggen naar de wintersport, maar er zijn geen relais of cafeetjes onderweg, enkel tarmac.
We hebben wel wat last gehad met de navigatie instrumenten (2 x Raymarine C120W, 3 x ST70, 1x ST70 AP), de C120W controller besliste op onregelmatige ogenblikken om er de brui aan te geven. Duidelijk een software probleem. (Maarten, ge ziet dat dit ook mij kan overkomen, en nee, ik heb er geen uitleg voor). Gelukkig behoudt Otto, de autopiloot zijn laatste koers als hij contact met de controller verliest, maar dit houdt ons in elk geval scherp, want zonder controller ook geen kaarten, GPS, AIS, radar. Ik heb de master/slave gewisseld, en nog meer dingen geprobeerd, maar ik denk dat ik eens zal moeten kijken bij Raymarine om een nieuwe software versie. Helaas is dit systeem einde loopbaan, en wordt er niet meer verder aan gewerkt door Raymarine. Iets voor op het lijstje dus.

De middag van de derde dag merkte ik dat de vislijn geruisloos aan het uitlopen was. Hoelang dit zo al bezig was weet ik niet, maar er zat niet te veel vislijn meer op de grote spoel. Samen met Ilse hebben we moeizaam de lijn ingehaald, ondertussen visioenen hebbende van een haak waaraan een mega-vis zat of reusachtige hoeveelheden zeewier. Terwijl ik met zeilhandschoenen de lijn meter per meter inhaalde, draaide Ilse de gewonnen lijn op de rol. Geleidelijk, ik schat na ongeveer een uur en ongeveer een kilometer visdraad binnen gehaald te hebben, zagen we dat er een Mahi Mahi aan de lijn zat. We waren alle 3 totaal uitgeput. Deze keer was het een vrouwelijk exemplaar van ongeveer 5 kilo, en ze werd vakkundig vermoord met een baseball bat. Overal bloed, maar onze primaire lusten waren geblust. Die avond Mahi Mahi fillet geheten, en de rest in de diepvries gestoken.

De derde nacht waren de golven wat onstuimiger, of was het omdat ze meer recht van achter de boot kwamen? Feit is dat het aan mij was om te gaan slapen, en dat ik in ons bed lag te bedenken hoe ik dit gevoel zou kunnen beschrijven: Ilse rijdt met onze ex-Touareg een bergpas af, met daarachter een zware caravan. Ik lig in de caravan, en probeer in te slapen. Het is pikkedonker, de auto lichten doen het niet en de maan is er nog niet. De caravan heeft een versleten vering en twee bijna platte banden – iets voor het lijstje – en zwiept over de onverharde kronkelige weg naar beneden. Alles kraakt, zucht en jammert. Soms verrast een put in de weg ons, soms schuren we tegen de bergwand met een harde klap. Toch geraken we heelhuids beneden, want ik wordt wakker gemaakt door Ilse na 3 uur om over te nemen. Boven op dek blijkt alles mee te vallen, maar in de kajuit worden de bewegingen en geluiden blijkbaar versterkt…

De vierde dag kwam de wind tegen alle regels en verwachtingen in uit het zuiden, wat onze reis vertraagde. De stroming voerde ons nog met 2 knopen naar onze bestemming, maar de boot dobberde op het water in een wind van 5 knopen (windkracht 2). Om toch nog de zaterdag aan te komen voor donker besloten we om de motoren bij te zetten, waardoor we terug 5 a 6 zeemijl per uur dichter bij onze bestemming kwamen. Eindelijk was het zover, rond 12 uur zagen we iets aan de einder dat geen boot was en dus het eiland moest zijn. Bizar, na vier dagen op zee te hebben gevaren met alleen maar water en af en toe eens een boot, dan toch je bestemming te zien. Leve de techniek van de GPS.

Na een leuke drie uurtjes zeilen waarbij we langs de kust van het platte Bonaire vaarden (hoogste punt is 300 meter), kwamen we om 17:00 aan bij onze bestemming, de aanmeer boeien van Kralendijk, de hoofdstad van Bonaire. (De nederlanders moeten het wel leuk vinden om een woordje frans te kunnen spreken: Ik dronk een jus d’orange in Bonaire). We gingen om 18:00 uur aan land, en vonden direct het douane kantoor. Een vriendelijke agent die Nederlands sprak gaf ons de formulieren om in te vullen, en belde zijn collega van de immigratie. Deze kwam ook ter plaatse, zodat we tegen 18:30 uur legaal in het land waren. Totale kost: 0 dollar!

Sinds 1 jan 2011 is de officiele munt van Bonaire de amerikaanse dollar, en is Bonaire (terug) een volwaardig onderdeel van Nederland. Het nederlands is de eerste taal, en bijna iedereen spreekt dit, naast Engels, Spaans, en papimiento van de inheemse bevolking. Alle borden en officiele papieren zijn in het nederlands of het engels.
Wat een verschil in sfeer hier in vergelijking met de eilanden van St Vincent en Grenada: zeer europees, met veel nieuwe auto’s (die rechts rijden), zeer goed gevulde supermarkten, onderhouden straten, kortom een gevoel dat iedereen hier zijn boterham verdient. Op de eilanden waar we vandaan kwamen was ongeveer de helft van de bevolking noodgedwongen werkloos, wat direct een Afrikaanse sfeer schept: enkelen hebben werk, de rest zoekt werk en hangt rond op straat, waar iedereen aan het uitkijken is om de toeristen te helpen tegen een kleine vergoeding, enkelen zijn niet te beroerd om een aalmoes te vragen.
Het zijn vooral de kansarmen die in zo een maatschappij lijden: we zagen menige daklozen/zwervers die tegen zichzelf praatten, of eens in de vuilbak keken of er niets te rapen viel. En oh wee als je dan een fysieke handicap hebt, dan wordt het leven nog een stukje moeilijker. Ik beeld me in dat dit in Europa zo’n 100 jaar geleden ook zo was, toen de dorpsgek ook nog gewoon op straat rondliep.
Maar in een land als Bonaire, waar er genoeg werk is (dank zij het toerisme), is er een goed uitgebouwd sociaal vangnet en kom je deze toestanden niet op straat tegen.

24 oktober 2015 Potpourri. Kingstown, Saint Vincent and the Grenadines

Potpourri: losse bedenkingen bij het leven hier.

We zitten in de Blue Lagoon (helaas zonder Leonardo DiCaprio) naast Kingstown, de hoofdstad van de SVG eilandengroep.

Het aankomen was zonder incidenten, de Lagoon in tussen twee bakens (10 m van elkaar verwijderd) die de uiteinden van het rif aangaven (Vergeten foto te nemen). De planning was om Kingstown per fiets te verkennen. We hebben Flipper genomen en volgeladen zoals we vroeger met de auto vertrokken als we kleine pagadders hadden: de schopping zak, het aanhangwagentje, de twee plooifietsen, de rugzak, schoenen, ketting, … (Je bent al gauw een halfuurtje kwijt vooraleer je de deur uit bent). Dan gevaren naar de aanlegstijger van een verlaten-want-nog-geen-toeristen yachtclub en hup, de hort op. Zoals gewoonlijk hadden we vele reakties op onze fietsjes en meerdere aanboden tot overname, maar we reden door, heuvel op en heuvel af naar de hoofdstad, op zoek naar proviand. Ik had zelfs een zwaantje die naast me kwam rijden om eens naar mijn fiets-aanhangwagen combinatie te kijken. Spijtig genoeg had ik mijn Vuile Brackee truitje niet aan om wat extra indruk te maken.

Het weer

Een het weerbericht voor deze week en de komende weken meegeven: overdag tussen de 31 en 33°, ‘s nachts rond de 28°. Kans op onweders is elke dag rond de 30%. De wind is tussen de 10 en 15 knopen, komende uit het O, Z-O. Soms is het bewolkt, wat pech is voor onze op zonnepanelen gebaseerde energievoorziening, dan moeten we ‘s avonds de generator aansteken om bij te laden.

Provisioneren

Het is bizar, maar we besteden een groot deel van onze tijd aan het bezig zijn met eten: wat gaan we eten, wat is hier te krijgen, hoe sleuren we het naar de boot, enz. Het is zelden dat we een winkel voorbijlopen zonder eens binnen te kijken: wat is hier te krijgen en aan welke prijs. Het aanbod in elke winkel is verschillend, en aan de magere kant. Je vindt wel overal plastieken zakjes met suiker, bloem, rijst en ons onbekende dingen, basis ontbijtgranen, heel veel snoepwaar, chips en rum. Ook in blik is er meestal veel te vinden, maar zelden groenten, en zeker geen fruit. Gelukkig is er overal UHT-melk. Soms zijn er eieren en diepvries gerief. In de diepvries zitten alle onderdelen van kip, en naargelang de stand van de winkel soms eigenaardige dingen zoals varkenspoten, schellen van koeiehuid en rood vlees (zonder verdere aanduiding). Omdat we niet zomaar eens naar de winkel kunnen lopen (zie hierboven), maken we gebruik van alle gelegenheden tot bevoorrading die zich voordoen. Dit was ook een van de redenen dat we naar het hoofdeiland St Vincent zijn gevaren, we willen namelijk proviand opdoen voor onze oversteek naar Bonaire, later deze week.

Kingstown heeft ons niet teleurgesteld qua eten: we hebben twee supermarkten gevonden waar we allerlei lekkers zagen. We vonden yogurt, geitekaas, gemalen kaas, echte koffie (anders is het alleen Nescafe), diepvries groenten, appels en appelsienen. We hebben ons karretje volgeladen, met de volume beperking van onze draagtas in gedachten. Wat ik nog nergens gezien heb: saus in poedervorm, wel heel veel soorten ketchup en marinades (Jerk is onze favoriet).

Nota over de geiten: je kan geen padje aflopen of je ziet wel een aantal geiten gebonden staan aan een leiband, in Cumberland Bay stonden ze zelfs op het strand. Meestal staat er een witte reiger naast. Ik heb me laten vertellen door Kenny rastaman dat dit is om de ticks op te eten, een symbiotische relatie dus. (Hehe, ik ben in form 🙂 ). Helaas vertaalt dit aanbod zich niet in geiteproducten. Geen geitemelk of -kaas of -vlees te bespeuren in de winkels, een misterie.

Groenten en fruit worden bij stalletjes langs de weg verkocht. Naargelang het stalletje vind je knollen (dasjeen, aardappelen, sweet potato, en nog andere dingen die we niet herkennen), witte kool, soms tomaten, heel zelden sla, wortelen (imported from usa), ocra, boontjes, ajuinen, chinese knoflook, aubergine, avocado (einde seizoen) en plantains. Qua vruchten zijn er mango’s, broodvrucht, bananen, stervrucht, limoenen, papaya, watermeloen en soms passievrucht, guava en golden apple.

Alles wordt hier verpakt in plastieken zakken, wat we als cruisers wel handig vinden om als vuilbak bekleding te hergebruiken.

(Wissel)geld wordt hier meestal als propjes in een plastieken zakje bijgehouden. Het duurt eventjes voor je de verfrommelde biljetten van 5 of 10 EC$ in je portefeuille gestoken hebt.

Milieu

Hier wordt nog volop vuurtje gestookt door de opa’s in de tuinen. Soms passeren we langs echte rookwolken die Winnitoe jaloers zouden maken. Alhoewel de eilanden er redelijk proper bijliggen (de aanplakbiljetten en borden om SVG proper te houden zijn legio), vinden we toch regelmatig lege flessen en blikken langs de wegen. (Ilse zegt,een beetje zoals in Ledeberg)

Op de boot daarentegen zijn we enorm energie bewust. Elke gebruik van een druppel zoet water wordt overwogen vooraleer hij uit de kraan mag komen. We hebben wel een ontziltingsinstallatie Hugeau genaamd, maar die doet er een uur over om 50L te maken, en omdat dit elektriciteit vraagt moet er dus zuining mee omgesprongen worden. Telkens als de zon het toelaat, laten we Hugeau eens werken, gemiddeld zo een uur per dag. Enkel Marcella onze wasvrouw is nog niet echt op de hoogte van de prijs van water: ze heeft 50 L nodig om haar ding te doen, en ons mooi praten kunnen haar niet van gedachten doen veranderen. Gelukkig is ze anders redelijk in het verbruik van electriciteit.

Ook onze computers zijn grote slokkoppen van Ampèrekes, maar de kampioenen zijn onze frigo en diepvries. Met hun allen samen zorgen ze ervoor dat we meestal de generator Jenny eens aansteken terwijl we ‘s avonds naar een filmpje kijken op de laptop. Ik heb een redelijk grote collectie films mee op onze 12Tb NAS. Gisteren zagen we Wonder Boy (7/10). Ook zijn we aan het eind van de eerste jaargang van The Good Wife gekomen, wat een leuk serietje is (8/10). Er wachten ons nog twee jaargangen, maar ik denk dat we eerst eens naar ‘Orange is the new black’ gaan kijken.

Heb ondertussen nog twee boekjes versleten, eentje van Chris Steward (Three ways to capsize a boat (7/10)), maar ik kan toch meer zijn eerste boek, ‘Driving over Lemons’ aanbevelen. Ook een biografie van Kevin Mitnick, ghost in the wires. Interessant, hoe iemand verslaafd kan zijn aan hacken en bereid is er alles voor op te geven (8/10). Nu ben ik bezig aan Leslie Powels’ Solitaire. (Over een echte cruiser, oude stijl).

Verkiezingen

Het zijn hier bijna verkiezingen, maar er is alleen nog geen datum vastgelegd door de zittende regering. Het stemmen moet wel voor 10 december gebeuren. Overal vind je huizen ingericht als verkiezings hoofdkwartieren. Ik zag er een met een lange wachtrij, daar werd waarschijnlijk politiek dienstbetoon bedreven (louter mijn speculatie). Er is de rode partij van de regerende fractie, die bij de marxisten/communisten aanleunt, of beter gezegd bij Chavez aanleunde. Nu deze niet meer beschikbaar is om fondsen bij te dragen is de anti Amerika houding wat aan het afzwakken heb ik me laten vertellen. En er zijn de uitdagers, de groene en de gele partij. In elk dorp vind je wel een verkiezings versiering.

Dinsdag is het onafhankelijkheidsviering. In alle straten hangen de kleuren van St Vincent (groen, geel en blauw) overal vrolijk de 36ste verjaardag van de onafhankelijkheid van Engeland te vieren.

Vissen, Vogels, Krekel

Gisteren waren we aan het zeilen met ongeveer 15 knopen en hebben er voor ongeveer een halfuurtje een drietal brown boobies (nou ja, een bleekbruine, en een met een witte borst) rond onze boot gevlogen. Ze speelden met de wind, doken net voor de genoa (grote fok) en bleven dan hangen op de wind. Het was leuk om te zien.

Deze morgen zag ik de les van de vliegende vissen: plotseling verschenen er op een vijftal meter van de boot zeker een honderd tal vissen uit het water, scheerden over een afstand van een 5 a 10 tal meter net over de rimpelloze zee, en waren even snel weer verdwenen als ze verschenen waren. Je moet geluk hebben om net naar de goede plaats in zee te kijken. Dit verschil met de noordzee valt me enorm op, overal hoor of zie je beweging in het water: Ilse vertelde hoe ze zonet een vis uit het water zag schieten, twee meter hoog in een boog en dan weer het water in. Ik heb dit helaas nog niet gezien in de noordzee.

Gisteren hadden we bezoek aan boord. Eigenlijk reeds van toen we de Soufrière beklommen hadden, want op het einde van onze tocht had ik een tros bananen gekocht op de bergwand, en mee genomen in mijn rugzak aan boord. Pas als we aan de laatste 5 bananen begonnen zagen we onze bezoeker. Ik had net de bananen uit de schaal op de tafel gelegd, toen Ilse een gil gaf en zwijgend wees naar de grote Cucaraca die zich probeerde te verbergen onder een banaan. (Uit het verschot hebben we vergeten een foto te nemen). Een bruine kakkerlak van zo’n 3 cm met lange antennes was onze volgende zet aan het afwachten. Ik kon het vliegengaas over de bananen leggen zonder dat hij bewoog, en daaronder een zeer dun snijplankje schuiven. Gevangen in zijn kooi heb ik hem begeleid naar onze achterdeur, waar ik hem met een vlotte zwier in het water deed belanden. Uit het niets verschenen plots 3 vissen, en weg was hij…. Hiermee zijn we echt door het oog van de naald gekropen. Les geleerd.

La Soufrière made me suffer…

October 20th, early in the morning, 6 AM, we are ready (we think) to climb the volcano from the leeward side, this the longer and more difficult approach and the trail is more overgrown….Rasta Kenny, our guide, is on time but we have to wait 20 minutes for our taxi driver. Stefan is already getting nervous since we need to get to the top before the hot sun is hitting us. By about 7 AM we arrive at the starting point, the beach in Richmond. Rasta Kenny smokes a joint, maybe it is not that difficult then….Stefan takes the lead after 5 minutes of walking and after one hour Kenny stays behind. It was the first time he climbed the mountain since 3 months. He definitely will stop smoking for about 2 months when the tourists are back 🙂 . He tells us about his jail time in Barbados because he tried to sell 450 pouds of marijuana in Barbados. If you can sell it there you are rich but obviously you cannot get caught. Kenny still has a ganja plantation but only sells in St.Vincent.

On the beach with black sand in Richmond, our starting point.

7 AM Richmond Beach, crossing the river.

In the beginning the climbing is not too bad and the path is still wide enough.

Soon the path becomes more and more overgrown and steeper.

Where is the path here…? Rasta Kenny, our guide, behind.

When we get to halfway point, I had hoped we were already past halfway…Good thing I did not know what still was to come…

Rasta Kenny with his rubber boots and machete..he had no water and food with him. Luckily we had enough to share.

Marijuana plantation in the back of the picture. There are many on the way up to the volcano.

We come from all the way down there at the beach…

Stefan must have an appointment up there…he is going so fast. I can hardly follow and Kenny does not know what is happening to him…Definitely no more smoking the next months…

Almost there, speedy Stefan is probably on the top already.

The sight is worth it but now I am going to sit here for the next 15 minutes.

Now we still have to go back down! We arrived at 10 AM at the top, so in 3 hours where most guides speak of 4 hours…Rasta Kenny told me “your man is full of energy man”, I was happy to hear somebody confirmed my feelings. We went down in 2,5 hours, going down was not a peace of cake…luckily it did not rain! When we got back at the beach our taxi driver was waiting for us, it was 1 PM. We got a beer at the first bar, all the water we had with us was gone (3 liter). A nice thought to end the climb was written on the wall (elections are coming up)….

A great thought to think about the remainder of the day!

When we arrived back at the boat, after a two hour drive, the only thing we did was take a dive in the cool water, wash up, and read or sleep…For dinner we had mangos, nobody felt like cooking :-). Another great day in paradise! 🙂

21 oktober 2015 Vaarwel Cumberland Bay (Bezoek aan Soufrière) St Vincent and the grenadines

Kamping Cumberland Bay

zoals je kan lezen (correctie: zal kunnen lezen) in het verslag van Ilse hebben we de vulkaan Soufriere bedwongen (geblust). Een hoop vulkanisch gesteente, 1200 m hoog gestapeld. Bij het restaurant van Stefano, captain Sforo, hadden we het plan gesmeed om de vulkaan langs haar lastigste kant te beklimmen. De gids die we daarvoor nodig hadden was snel gevonden in de baai: Kenny, de rasta man zou ons begeleiden, na een taxirit met zijn vriend naar het noordelijke gedeelte van het eiland, Chateaubelair. Om zes uur de volgende morgen stonden we klaar, Ilse en ik, en Kenny. Ilse had turnpantoffels aan, ik stapschoenen en Kenny… zwarte hoge rubberen laarzen. Ik droeg een rugzak met wat proviand en 3 liter water, Ilse haar rugzak met camera en Kenny … een klein katoenen draagtasje (met naar later bleek een t-shirt). Enfin, de taxi was maar een half uurtje te laat, en om 7 uur konden we aan de tocht beginnen op het gitzwarte zand van Richmond, waar de noordelijke weg rond het eiland stopt. Onze eerste hindernis was de monding van een rivier oversteken op het strand, niet zo een probleem want het estuarium (ja ik weet het, ik heb het opgezocht) was heel breed, met een 10 tal ondiepe stroompjes gescheiden door eilandjes van zand, iets wat op blote voeten gemakkelijk overwonnen werd zonder zelfs maar een natte broek. Daarna volgden we het strand voor een kilometer, tot we het binnenland ingingen langs de droge monding van een rivier die enkel bij stortbuien gevuld wordt door kolkende massa’s water.

Indrukwekkend, maar niet iets om te doen als de hemel er dreigend uitziet. Maar geen nood, de hemel was zijn eigenste blauwe zelve, en beloofde om geen spelbreker te zijn bij het overschouwen van de vulkaan. De tocht vervolgde zich met klimmen, klimmen, klimmen. Langs een richel op een bergkam bedekt met dicht groen vorderden we langzaam onder het beschermende dak van tropische bomen en planten, met af en toe lage struiken die ons een uitzicht gaven over de aangrenzende groene valeien, met zijn hutjes en kleine bewerkte stukjes grond tussen een zee van wild groen. Het aarden pad was soms smal, met links en rechts een steile helling, gelukkig begroeid met struiken zodat we bij een eventuele val maar enkele meters diep zouden sukkelen. Omdat het droog was bleef het gevaar binnen de perken, maar ik zou niet graag bij regen op dit pad moeten vooruitkomen. Het moeilijkste was echter het voortdurende klimmen, over boomstammen, soms onder laaghangende struiken, maar meestal gewoon steil bergop. Op elk stuk dacht ik, zouden we hier met de mountainbike omhoog geraken? Of indien niet, zouden we naar beneden kunnen rijden? Op sommige stukken na, denk ik dat we meestal zouden gewandeld hebben…

De papieren gids gaf ons mee dat dit de moeilijke beklimming van de vulkaan was vermits het pad vertrekt op zeeniveau, maar we maakten toch mooie vooruitgang, langs het plakkaat van het halfweg punt, bij de grootste vijgeboom die ik ooit gezien heb (10 meter doorsnee?) tot we vanonder het bladerdak uit kwamen, en tussen borsthoge struiken en gras verder klommen. Wat later werd dat kniehoog, en op het einde wandelden we tussen gestuikte graspollen tot we aan de rand kwamen van de krater. Onder een open lucht keken we naar een diepe vallei, ik schat zo een 500 meter, met in het midden opnieuw een berg, maar niet zo hoog als de rand waar we opstonden. De Soufrière was aan het slapen, of lui een sigaartje aan het roken, want aan een kant zagen we wat sulfurwolken de lucht in warrelen. Rond de binnenberg lag een ondiep meertje, want het water kan niet ontsnappen vanuit de krater.

Boven op de rand hebben we wat gegeten (kokosnoot) en gedronken (water). Onze klim had drie uur geduurd, beter dan de voorziene vier. Kenny, onze gids had geen drinken of eten mee, iets wat hem slecht bekomen zou zijn als ik niet genoeg water mee had gehad. Maar we hebben alles broederlijk gedeeld, en na een half uurtje zijn we terug aan de afdaling begonnen. Deze was ook knap lastig, want doordat we een bedding van een 10 à 30 cm breed droog stroompje volgden, overgroeid door struiken en gras kon je de oneffenheden niet zien en moest je behoedzaam je voeten plaatsen, klaar voor scheefslaande enkels of knie belastende putten.

Na een tweetal uren waren we terug bij het halfweg punt (duidelijk niet halfweg, maar eerder 2/5 van de klim), en na nog een uur stonden we terug op het strand. De afdaling was dus ongeveer even lang als de klim, door het moeilijke terrein en de toenemende vermoeidheid.

Onze taxi stond nog steeds op ons te wachten, en na een frisse pint waren we terug bootwaarts vertrokken, met nog een extra taxirit van twee uur om geld of te halen om de mensen te betalen: 200 EC$ voor de gids, 300EC$ voor de taxi. Als ik in Sint Vincent woonde weet ik ook wel wat ik zou willen zijn!

De dag na de wandeling hebben we niet veel uitgestoken. En de dag daarna wat de boot gekuist, en een tripje in de mast gemaakt om een vogelnest van onder de radar te halen (het jong zat nog in het nest, maar het was nog enkel een verzameling veren en bleke beenderen. ) Met Ilse aan de lieren was dit een gelegenheid geweest om van mij af te geraken, maar het feit dat ik er nog ben zegt veel!

Na 5 dagen hebben we Cumberland Bay verlaten, met bestemming de hoofdstad van Sint Vincent: Kingstown, of toch vlak erbij, in Blue Lagoon.

Op de windloze tocht hebben we nog wat man/vrouw over boord gespeeld met een zwemvest. En dat was maar goed ook, want anders waren er doden gevallen… (Hiervan geen foto’s) Oefening baart kunst, maar nog beter is de instelling die ik ergens gelezen heb: “een varende boot is als een bergtop, met aan alle kanten 1000 meter diepe afgronden.” Een beetje zoals de soufrière dus.

Hiking on Saint Vincent

Wednesday, October 21st, we have just arrived in Blue Lagoon Bay on St.Vincent and we have internet on the boat ! What a treat ! We are not anchored but moored on a buoy because apparently the holding is not good here, too many stones and not enough sand. Although Stefan still wanted to anchor I insisted on the mooring because of the good night sleep, there were too many other boats around us moored on a buoy. We motored all the way from Cumberland Bay to here because there was just no wind. Good for the batteries and the watermaker but not something you want to do a lot. We did take some time to do a MOB (Man Over Board) excercise and found out we definitely need some more practice on this! This is scheduled for the next week.

We left Bequia (pronounced Bekway) on October 17th to sail to Cumberland Bay on Saint Vincent.

Small grocery store on our way to Friendship bay. We stopped for a cold drink.

Stefan had changed the oil of one of the motors the day before. I must say he keeps surprising me :-). We had smooth sailing for about 3 hours and then we needed the help from the motor to get to our destination. We were surprised of the untouched nature in St.Vincent. So beautiful and green. No white sandy beaches in St.Vincent since this is a vulcanic island the sand is black at the beach. We were especially looking forward to the hiking on the island. When we arrived we immediately were helped to not only anchor(the bow) but also have the stern of the boat tied to a palm tree. The boat did not move 🙂 ! There were only two other boats in the bay. No internet except at the one restaurant open. There were several vendors of fish, souvenirs and fruit. We got lucky with the fruitman since he had fresh guava and passion fruit. Yummy !

October 18th, sunday, we were going for a small hike but ended up walking for 3,5 hours! The sun was hot but luckily there were some parts in the woods. We went through the village into the woods and had a feast on the mangos hanging there for the taking.

The tropical forest was really beautiful, we saw only one other person who told us the road back to Cumberland Bay would take “hours”. We decided to do the full loop anyway instead of turning back…We arrived back at the boat at 4PM so not too bad. Apparently we did miss all the marijuana (it is called Ganja here)plantations during our walk. I read later that St.Vincent has the second highest production of marijuana in the Caribbean. Jamaica is number one. It is illegal to plant marijuana but the government is not doing a lot against it (elections are coming up). One pound costs about 500EC dollars in St. Vincent.

Cumberland Bay with Sanuk all the way to the right.

October 19th, we went to the bay next door, Wallilaboo with Flipper. This is the bay where they filmed the movie Pirates of the Caribbean, the Curse of the Black Pearl. Still today, we are about 10 years later, tourists come to see this bay for this reason.

walllilabou bay pirates of the carribean bay — Wallilaboo bay – luckily the pirates are gone 🙂

We decided to hike into the town, apparently there was a waterfall. Whlie we were walking we heard the ice cream man and got an ice cream

Typical house along the side of the road.

October 20th, we decided to hike the vulcano La Soufriere today so we had to get up at 5AM as a taxi was picking us up at 6 AM with our guide, rasta Kenny. We would hike the more challenging route, from the beach up to the top, 1230 meter. More about this in my next blog update.

19 oktober 2015 Cumberland Bay, St Vincent, St Vincent and the grenadines

Het is zondagochtend (denk ik), rond 5:30 want het is licht aan het worden. Ik kon niet meer slapen en ben opgestaan.
Sinds gisteren rond 16:00 liggen we in Cumberland Bay(tje),op het eiland St Vincent. We zijn gisteren vertrokken uit Bequia rond een uur of 11, na eerst nog wat inkopen gedaan te hebben: benzine reservoir opvullen voor Flipper, wat groenten gekocht en wat geld afgehaald.

We halen hier steeds kleine bedragen af, want ik heb een Visa kaart van Schwabb met drie grote voordelen als je veel reist: 1) geen wisselkoers kosten 2) geen transactie kosten 3) om sommige ATMs te gebruiken moet je een bedrag betalen aan de bank die eigeaar is van de ATM, en die onkosten worden 100% terugbetaald (Vooral in Amerika kan dit oplopen). Dus is het gebruik van deze kaart te vergelijken met geld afhalen in Belgie met je bankkaart. Vermits we vele kleine aankopen doen bij partikulieren, is het gebruik van cash meestal de enige manier om te betalen.

We hadden een kleine zeiltocht van ongeveer een uur of vier. Bij het verlaten van Bequia zagen we onze bestemming immers al liggen, maar de wind die sterk kan varieren in richting rond een eiland zorgde er toch voor dat we even onderweg waren. Op volle zee, tussen de twee eilanden in, hadden we een leuke ruime wind van 10 a 15 knopen, maar in de luwte van het eiland draaide de wind en kwam hij op de kop te liggen. Het laatste stuk, een uurtje denk ik hebben we op de motor gevaren.

Sint Vincent, onze bestemming is reeds te zien van bij het vertrek

Ik heb trouwens vrijdagvoormiddag me bezig gehouden met de olie te verversen van onze stuurboord motor, een Yanmar 38pk. Een primeur voor deze jongen, daarom ook dat ik er een uur of vier mee bezig ben geweest, want ik heb er mijn tijd voor genomen vermits het de eerste keer was. De volgende keren zal dat wat rapper gaan hoop ik: schaduw bache ophangen, olie uit de motor zuigen via de dipstick, rest via de drainage bout laten uitlopen, oliefilter vervangen, zoeken waar dat extra dichtingsringske van de drainage bout vandaan zou zijn gekomen, en nieuwe olie erin, alles opkuisen en wegbergen.

Onze aankomst in Cumberland Bay werd reeds vanop zee voorbereid: een man in een motorboot bood aan om ons te helpen met de speciale ankering die nodig is in de baai, namelijk met een anker dicht tegen de kant, en een lijn vanop de boot naar een boom. Dit wordt toegepast als de bodem van de baai erg steil afdaalt. Met zijn hulp was dit snel gefikst, en het zou moeilijker zijn om dit alleen te moeten doen, want je moet na het anker te hebben uitgeworpen, achterwaarts naar de kust varen om daar een lijn tussen de boot en de boom vast te maken. Na een nachtje slapen ben ik echter aan het overwegen om met onze boeg naar de kust te liggen, want nu krijgen de zonnepanelen niet genoeg licht, en zouden we meer privacy hebben, want nu zitten we met ons terras naar een huis aan de kant gericht.

Laat me eens proberen te beschrijven hoe deze baai eruit ziet. De ingang vanuit de zee is tussen twee beboste rotsen, en dan verbreedt het water tot ruwweg een cirkel.

Cumberland Bay, gezien vanop onze wandeling

Sanuk, gezien vanop het strand. Bemerk de lijn naar de boot

Er is geen strand, het water komt tot tegen een groene berm waar de geiten in grazen. Op de kustlijn staan tussen de palmbomen een viertal huizen, en 100 meter daarna begint een helling van ruw groen, beplant met bananen- en palmbomen.

Er komt een riviertje uit op het midden van de baai, met ernaast een pontonnetje waar we kunnen aanleggen met Flipper. Er liggen ook nog twee ruines van betonnen aanlegstijgers. Op de helling ligt een dorp met vele kleurige huisjes, waar we vandaag eens naar toe zullen stappen. De rest van het land bestaat uit een afwisseling van steile hellingen en valleien die begroeid zijn met bomen. Kippen, honden en schapen zorgen overdag voor natuurgeluiden, en ‘s nachts is er continu luid lawaai van piepende schommels. Blijkbaar zorgen kleine kikkertjes voor dit bizarre geluid. Gisteren bij valavond kwam een zwerm witte reigers zich nestelen in de bomen rond de baai, en zat er een groene reiger op de stijger intens de bewegingen van een krabbetje te volgen. Neen, er is geen drama gebeurd, elk is gewoon met het leven doorgegaan, maar het is toch leuk als je dit vanop 10 meter kan volgen. Deze morgen stonden er in het schemerdonker reeds een drietal jongens te vissen op een overblijfsel van een pier, en zag ik dat de andere zeilboot zich klaarmaakte om te vertrekken. (Om 6:30, die moeten zeker dringend ergens zijn?) Nu zijn we nog met 2 boten in de baai, een jacht die hier al een tijdje ligt en wij.
Er zijn reeds twee bootjes langs geweest, een die vroeg wanneer we vertrekken (we blijven vandaag zeker liggen) en een die avocado’s kwam aanbieden.

Gisteren hebben we ook reeds bezoek gehad van een fruitverkoper en een souvernierverkoper. De fruitverkoper hebben we kunnen gelukkig maken want hij had lekkere dingen mee: papaya’s, mango’s, stervruchten en passievruchten. We hebben ze van eigenaar laten verwisselen voor 28 EC$ (9 EUR), en wat overschot van (ongekookte) pasta. Dit is typisch hier, na de verkoop vragen ze en passant nog of we geen rijst hebben om mee te geven, of een pintje, of iets anders, want hij heeft 5 kinderen. [ Alsof een pintje zijn kinderen gaat blijmaken …]. Ik was benieuwd naar de passievruchten, want ze zagen eruit als een lichtgele melige appel. De schil was een halve cm dik, en daarbinnen zaten de zaadjes die een explosie zijn van smaak, zoals ik het kende van de Belgische versie, maar iets zachter.

Passievrucht en mango zijn mijn twee favoriete vruchten, en van het laatste heb ik er zeker al honderd verorberd sinds we in de Caraibben zijn want ze vallen hier letterlijk uit de bomen voor je voeten. Ze komen in verschillende soorten, elk met hun eigen smaak en variatie. Er zijn reuzeexemplaren (20 cm), kleintjes die een zweem van kokossmaak hebben, groene met donkeroranje vlees, .. maar allemaal hebben ze gemeen dat ik een doucheke moet nemen na het eten ervan. Ligt het aan mij?

Onze vruchtenaankoop na aankomst, ik ben een passievrucht aan het verorberen

De souvenierverkoper had een tas bij met schreeuwlelijke dingen, die zijn vrouw had gemaakt. Portefeuilles in de kleuren van St Vincent (geel/groen/blauw), gemaakt door wol door een soort van plastieken gaatjesvorm te halen, totaal onbruikbaar. Een popje dat met veel goede wil charmant kon genoemd worden, en wat kleine houten dolfijntjes met een haakje. Dit is steeds moeilijk voor ons, enerzijds willen we de mensen wel wat geven maar anderzijds verwachtten we dat ze toch iet of wat realistische instelling hebben. Enfin, we hebben hem met een restje van rum blij gemaakt.
Ondertussen is het hier half acht geworden. De zon staat boven de heuvels, ik hoor kinderstemmen en ons broodje is (bijna) gebakken.
Tijd om Ilse op te roepen en aan onze zon-dag te beginnen…

Flash forward 20:00 uur.
Onze dag zit er bijna op, en hij is goed geweest. We hebben zo rond de middag een serieus wandelingske gemaakt, want we waren pas terug rond 16:00.

Het begin van onze wandeling, voor we de jungle intrekken

Eerst langs het in aanbouw zijnde stadion (het zijn hier bijna verkiezigen), dan de steile weg op naar het Cumberland dorp, en dan langs een asfaltbaantje langs het laatste huis, de jungle in. Onderweg zagen we de baai vanuit de hoogte, met ons Sanuukske. We kwamen een Vincent (eiland inwoner) tegen en die waarschuwde dat de weg, the high loop, veel te lang was – hours -. Toch hebben we door gezet, langs brood-, mango-, bananen- en tropische bomen.

Ontelbare mango’s hebben we gezien, en diepe groene dalen en steile hellingen. Maar blijkbaar hebben we toch niet echt goed gekeken want achteraf bleek dat we dwars door marijuana (ganja) land zijn gewandeld…

14 oktober 2015 – Bequia (St Vincent and the Grenadines)

Kerkje van Mayreau, op het hoogste punt van het eiland

zaterdag 3 – 7 oktober 2015 Tobago Cays, Mayreau
Deze morgen zijn we rond 10 uur vertrokken voor het volgende eilandje, of groep van eilandjes namelijk Mayreau. Dit zegt je waarschijnlijjk niet veel, maar de eilandjes ernaast met zijn natuurpark zijn je misschien wel bekend: Tobago Cays. Even de spelers voorstellen: een groot rif (Horseshoe reef), dat is een onderwaterrots bestaande uit koraal, gebouwd door natuurlijke organismen over de eeuwen heen. Het is de speelplaats van vele vissen die er voortdurend op zoek zijn naar iets om te eten. De golven breken op het rif, waardoor erachter een relatief rustig zeevlak ontstaat. De wind heeft echter geen last van een rif en blaast gewoon door. Een andere speler is de bodem. Als deze uit zand of modder bestaat is dit ideaal om in te ankeren, andere bodems zoals zeegras, koraal of rots maken het moeilijker. Maar we liggen dus in een zandbodem, achter een rif met rondom ons een aantal onbewoonde eilandjes en verder niets dan blauw. De lucht en het water strijden met elkaar: om ter blauwst.
We hebben hier een 3-tal dagen doorgebracht. Het is raar, maar van verveling is er nooit sprake. Ik merk van mezelf dat ik onthaast ben: waar ik in België er nooit zou in geslaagd zijn om een half uurtje niets te doen, lukt hier bijzonder goed. Ik heb niet langer de drang om bezig te zijn, ik kijk gewoon wat om me heen, er is altijd wel iets te zien. In de lucht zorgen de fregatvogels of de bruine Genten (brown boobie) voor een spectakelvoorstelling, in het water hebben we altijd gezelschap: een schildpad die zijn kop eens bovensteekt en dan weer weg is, een permanente kolonie van vissen onder de boot, van piepklein (1 cm) tot redelijk groot (30cm). En de boot zelf die een mooi scala van geluiden meebrengt en waarnaar je continu luistert, want elk nieuw geluid kan een probleem in wording zijn dat moet nagekeken worden. Op deze manier zorgt de boot in samenwerking met de natuur er ook voor dat je altijd wel iets te doen hebt. Een voorbeeldje:
Als de zon niet (genoeg) van de partij is, laden de batterijen niet genoeg op, en moet de generator (Jenny) ons uit de nood helpen. Bijna onmiddellijk na het opstarten sloeg Jenny weer af, en pinkte het startlichtje 7 keer. Dus de handleiding (we hebben van alles aan boord een handleiding, wat bijna een noodzaak is) erbij gehaald, en 7 keer betekend een probleem met de koeling. Jenny wordt afgekoeld door zeewater op te zuigen, langs de motor te laten passeren en dan weer in zee te dumpen. Het opzuigen gebeurt door een waterpomp, die op zijn beurt een rubberen wieltje met schoepen bevat. Dat laatste wordt een impeller genoemd. Goed, dus moet ik de impeller nakijken. Met de handleiding erbij heb ik wel 15 minuten zoet geweest om de waterpomp te vinden. Het impellerhuis blijkt een klein schijfje te zijn, goed verstopt achter rubberen buizen, en met weinig werkruimte om 3 bouten te kunnen losschroeven. Maar het lukt, en de impeller blijkt 3 van zijn 12 vanen te missen, en 3 andere zijn zwaar verminkt met scheuren, of half hun lijf afgerukt. In de voorraad onderdelen vind ik 2 reserve impellers, dus een nieuwe gaat erin. Blijkt wel dat de pijlen van de draairichting die de vorige eigenaar erop gezet had, verkeerd staan. Dat is bizar, want Steve is een meticuleus man, en meestal is alles tip top. Maar ik heb gelijk, want een touwtje rond de as van de waterpomp en een startpoging geeft bevestiging: net andersom. Een half uurtje later zit de nieuwe impeller erin, en is Jenny weer aan het snorren. Alweer een halve dag voorbij…
Voor hen die het leven op een boot niet kennen zeg ik erbij dat dit allemaal normaal is. Het zoute zeewater, wind en zand zijn een agressieve combinatie die zorgen dat er wel altijd iets moet onderhouden worden. Je kan een impeller vervangen vergelijken met thuis een lamp vervangen.
Zaterdag 7 – 11 oktober 2015 Chatham bay, Union Island.

Camping Chatham bay tijdens een regenbui. Sanuk op staanplaats in het midden

We hebben een aantal dagen van slecht weer achter de rug. Daarmee bedoel ik dus regen, want de temperatuur van de lucht is hier bijna constant: overdag 31 tot 33 graden, ‘s nachts rond de 29. Het zeewater is steeds een aangename 28 a 29 graden (net nog eens gechecked met mijn temperatuur-pistool). Maar de regen komt in twee vormen: met of zonder wind. Meestal met wind, veel wind. We zien het veelal aankomen, maar als we verrast worden door een plensbui is het alle hens aan dek: alle raampjes moeten dicht. Ook ‘s nachts worden we wakker doordat de regen door onze velux naar binnen komt, en dan doen we hetzelfde, maar kijken we ook eens rond hoe onze boot gedraaid ligt. Zijn we niet verschoven? Een heel moeilijke interpretatie oefening, want rondom ons zijn ook alle andere boten min of meer mobiel rond hun anker. Onze boot is anders een krak in het draaien rond de briddle (het stuk touw dat de twee rompen verbindt met de ankerketting), we krijgen steeds op ons terras een uitgebreid 180 graden panorama voorgeschoteld, ook al liggen alle andere boten gedwee naar de windrichting gericht. Catamarans zijn gekend voor dit fenomeen, maar Sanuk is dus een uitblinker hierin. Dus in Chatham bay hebben we aardig wat momenten doorgebracht ‘s nachts waarbij Ilse en ik debateren over de positie van onze boot ten opzicht van onze buren, terwijl de wind huilt in het want. Bij het ochtendgloren wordt dan alles veel duidelijker. Meestal zijn we niet verschoven, maar in Chatham bay heb ik toch eens geëxperimenteerd met het uitwerpen van een tweede anker (3 uur) en het terug ophalen ervan de volgende dag (4 uur). Ik heb er toch wel veel van opgestoken, namelijk dat ik het volledig anders moet aanpakken: geen twee ankerkettingen, maar een ketting met daaraan twee ankers. Meer hierover als ik het nog eens toepas.

schoolkinderen op weg naar huis in Ashton dorp (Union Island)

Mijn boek is wel uitgeraakt: ‘All the light we cannot see’, van Anthony Doerr. Ik geef het een 8/10, en er is een nederlandse vertaling van uitgekomen (Als je het licht niet kunt zien).

We hebben ook redelijk wat wandelingskens gemaakt rondom Chatham bay, de natuur blijft voor ons een onuitputtelijke bron van verwondering en genieten.

Op terugweg van een wandeling, met ons plastieken anorakske en flip/flops.

Het was natuurlijk iet altijd slecht weer…

Donderdag 11- 15 oktober 2015, Bequia, St vincent en de Grandines.
Ondertussen zijn we 5 dagen verder, en vliegt de tijd. We liggen in Bequia (pop 7000), een klein eiland ten zuiden van het hoofdeiland St Vincent.

Onderweg had ik de hengel uitgezet met een 20 cm lange namaakvis en zo een 50 m achter de boot aan gesleept. Ilse zei na een half uurtje “ik denk dat er iets aanhangt”, maar ik geloofde haar niet en na nog een half uur heb ik toch de lijn maar binnen gehaald. Ilse had (weer) gelijk gehad: De makreel die we binnenhaalden bood niet veel weerstand meer, want hij was het reeds gaan zeggen. (Te veel lucht gehapt?) Hij vertoonde een paar wondjes aan zijn staart, dus ik denk dat hij hem niet zonder slag of stoot heeft laten doen. Gelukkig voor mij hebben makrelen stevige lippen, want hij hing met 1 haakje (van de 8) aan een stukje van zijn lip vast, 2 mm breed. De vissers onder jullie lachen zich waarschijnlijk te pletter met mijn beginnersgeluk, maar we hebben er toch lekker 2 dagen eten aan.

De kiss of death voor een makreel van schat ik 2 kg

We hebben voor het eerst sinds Union island terug internet, en dus gaat daar wat tijd naartoe. (de druk om onze lezers te informeren…) Ook hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om de boot wat te onderhouden. We hebben de teakboorden en het teakvloertje op ons terras (laten) opblinken. Ik heb me ook laten leren hoe ik de carburator van onze buitenboord (4-takt 10 hp Honda) van Flipper moet schoon maken, iets wat zeker nog van pas zal komen later. De eeuwige roest, waartegen zelfs roestvrij staal niet bestand is, is weer -tijdeijk- van boord gejaagd, en ons voorzeil heeft een versteviging gekregen op een plaats waar de UV bescherming aan het loskomen was. Het wordt tijd dat we de fietsjes nog een bovenhalen, want behalve de straten van Port Elisabeth hebben we nog niet veel van het eiland gezien.

Nog een groet aan de lezers die via StuBru ons op het spoor gekomen zijn (Dag zat je in de auto om 18:10 dinsdag ll?). Alhoewel ik nooit een fan geweest ben (mijn kinderen noemen me qua muziek een ouwe pee), toch leuk van onze dochter om op deze manier wereldkundig te maken dat Ilse en ik reeds 13 jaar langer samen zijn dan alleen…

Lovely bays and sleepless nights.

Today, October 13 at Admiralty Bay in Bequia, I am sitting at the Fig Tree restaurant, which is closed today, but I can use their wi-fi, thank you Cheryl ! I cannot believe it has been 10 days since our last update. It is just so difficult to get strong internet so we get to the site and upload pictures. For the Esko readers, AX is superfast compared to the internet which we usually have in the different islands…:-), so I learned to be patient, ofcourse with a rumpunch or pina colada it makes it easier.
October 3rd, we left Tyrell Bay in the morning to sail to Tobago Cays. We sailed through the south entrance which apparently is a little tricky with all the reefs, we hesitated but it went fine. We managed to get a beautiful spot in front of horseshoe reef. The weather was beautiful, sun, some clouds and wind. There were only two other boats there. During the season this place can be packed with 20 boats! Time to go snorkeling and hiking on the different islands : Petit Bateau, Petit Rameau, Baradel and Jamesby.

Stefan and Ilse all happy at Happy Island with rum punch and Flipper in the back. Almost 30 years married 🙂

October 4th, snorkeling, hiking and a lobster barbecue on the beach of Petit Bateau. Returning back to the boat with flipper in the dark was not simple, we had to struggle to get flipper back in the water. It was fun but we were both soaking wet arriving at the boat. No problem with 28 Celsius.

View on Horseshoe reef from Petit Bateau island. In the back is Little Tabac Island where parts of Pirates of the Caribbean was filmed. Sanuk is the boat in the middle.

October 5th, special birthday…30th wedding anniversary! My morning swim was to Jamesby Island and Stefan joined with flipper and dry clothes so we could hike (little hike) to the top.

The magnificent Frigate Bird (female) – they are incredible masters in the sky.

Their wings are long and pointed and can span up to 2.3 metres.

Dad, I need your help in identifying this bird ?

White egret ( I think ) – Dad, can you confirm ?

We decide to leave and sail to Saline Bay on Mayreau island. Sailing was perfect, 15 knots of wind and sun. Upon our arrival we were welcomed by a fisherman who was willing to get us a fish for dinner. We went into the little town of Mayreau, 300 people live on the island, no bank, one supermarket…We had pina coladas on the boat to celebrate and were waiting for our fish but at 6PM I knew he was not going to come … it was an anniversary dinner with bread, peanut butter and cheese 🙂

October 6th, we hike on the island of Mayreau, with beautiful views.

At the end of the hike we returned back in the little village and peeked in the pre-school building, it was lunch.

Kids sleeping during lunch time at pre-school in Mayreau.

In the afternoon we went snorkeling and had grilled chicken for dinner.

October 7th, we sail to Chatham Bay on Union Island, it rained most of the way but the sailing was good. Stefan fixed the generator by putting in a new impeller ( I am learning now about motor parts ) while I cleaned the boat. Boat life is a constant struggle against salt and sand.

October 8th, it rained almost all day, I finished reading The Japanese Lover from Isabel Allende ( definitely recommended) We did go for a hike, but returned in the pouring rain and I was not prepared for the rough terrain with my flip flops… We ended up in a local bar on the beach with our boat neighbours Barbara and Pierre from France.

October 9th, did laundry in the morning, finally some sun and lots of wind. We went hiking to the village of Ashton.

Turtles coming out for a drink of water after the rain.

We went snorkeling in the afternoon but first bought fish from Pleasure who would also clean the fish for us. After the hike we picked up the fish at the bar of Pleasure and had a rumpunch before sunset.

Ilse with Pleasure at Chatham Bay. Sanuk all the way in the back.

Stefan took out his second anchor because we heard that the night would be rough with wind gusts of 8 beaufort. I had hardly slept the night before, being on an anchor with pouring rain and gusts of wind of 7 beaufort, swinging around the anchor is not good for a good sleep….We were not the only boat in the bay and at 6am in the morning we got up because it was really bad outside and saw another sailing boat swinging close to our boat. Luckily they moved the boat to re-anchor further in the bay. Scary …Needless to say the next night I hardly slept as the weather was the same and this for three days…At one point there is no wind and then all of a sudden there are windgusts of up to 8 beaufort.

October 10th, much of the same rainy weather but did a hike with Alex – Claude Vandamme’s biggest fan – so we could get off the boat for some time.

Ilse with Alex at Chatham Bay on Union Island, Sanuk in the back.

October 11th, still rainy weather but we decided to sail to Bequia Island.It was 6 hours of great sailing, great wind up to 22KTS (5 beaufort) with waves of up to 2meter. I just did not get sick but could not eat during the sailing. We arrived at 4PM and I was starving then! Stefan caught his first fish during the sailing, a great mackerel! He cleaned it and we vacuum sealed it and put it in the freezer, food for two dinners ;-). We went out for dinner at the Fig Tree, so happy not to have to cook!

October 12th, went into the town of Port Elisabeth to the internet cafe, Hannah had said she would be on Studio Brussel with a request….She had requested to play the ‘Stand by Me’ our weddings’ opening dance, to wish us a happy 30th anniversary. We sat there listening with tears in our eyes….Being away from home, even in exotic places is not always easy. We sent emails and chatted with the girls at home. We re-anchored the boat to be closer to land to have internet, to a mooring buoy, but in the end the internet on the boat was still not strong enough to get on a news site. Internet cafe to the rescue.

Clifton, Union island

Friday October 2nd, we just came back from Happy Island and I think every friday should be spent at Happy Island…it takes just 2 cocktails , one rum punch and one pina colada to feel you can handle it all :-). We were to leave today to Tobago Cays but for some reason did not get away from the internet till too late so we decided to leave early tomorrow morning to go to Tobago Cays.

Thursday October 1st was spent by fixing the ice maker (Miko) – Stefan succeeded !!!!so now we can have our own cocktails! Bravo Stefan !!! I spent the day cleaning toilets, bathroom, living room….doing laundry with Marcella….and in the mean time making sure we have enough water and electricity. Life on a boat is not always romantic 😦 We treated ourselves for dinner at the aquarium restaurant with pizza for myself and lambi (conch dish) for Stefan, and ofcourse a cocktail! When we came back at the boat we watched “The Americans” 2nd season, 2 episodes with a cup of tea….This really feels like vacation!

Wednesday September 30th, we sailed from Hillsborough back to Union Island but first checked out from Grenada paying 40ECDollars each and filling out the necassary papers with a friendly customs officer. When we arrived at Union Island we went back to the airport to check in and they found our filled in paper from two days ago, all wrinkled 🙂 in a drawer with other papers. We paid 70EC dollars and then went to customs to have our passports stamped. So we are legal!

Sanuk at Hillsborough on Carriacou Island

Stefan at Moringa restaurant eating lentil soup with porc for lunch at Hillssborough on Carriacou Island