30 januari 2017 Nieuw Zeeland: Ilse en Stefan verwelkomen Burnie

12 januari: Ann en Ivan van de Vaguebond op bezoek in Gent in het STAM

Dit is waar ons gerief nu staat in Belgie: een eivol kamertje bij Shurgart

21 Januari: vertrek naar Auckland

Na een lange vliegtuigreis met Ethiad Airlines stonden we 30 uur later in Auckland, Nieuw Zeeland. De eerste horde was genomen: check-in. We kozen Ethiad Airlines omdat we elk 2 stuks van 23 kg bagage mochten meenemen. Dat was ook nodig: een nieuw code 0 zeil van Wittevrongel Nieuwpoort, een vervangstuk polyester voor achteraan de boot, 1500 capsules Nespresso (wist je dat Belgie bij de goedkoopste landen van de wereld is voor Nespresso capsules? In Nieuw Zeeland is het 1 EUR per capsule…), een Nespresso machine voor op Sanuk (110V vanuit de states meegebracht), een DJI drone (met dank aan Karel en Katie), een boel winterkleren en nog veel klein gerief. Kortom: 1 pak van 23,5 kg, 1 valies van 24kg, 2 valiezen van 23kg, 2 carry-ons van 10 kg, een rugzak van 9 kg en een handtas van 14 kg (grapje: het was maar de gewone 8 kg). De man aan de check-in liet de valiezen passeren, maar vroeg wel dat de handbagage niet de voorgeschreven 7 kg zou overschrijden. Hij zei dat we het anders aan de gate wel zouden oplossen. Wij dachten dit zal wel meevallen, maar helaas stond dezelfde man bij de check-in balie van de gate, en werden wij als enigen eruit gehaald om onze handbagage te laten wegen. Toen ik begon met kleren uit de carry-on te halen om ze daarna aan te doen, ondertussen mijn zakken volstekend met cote d’or chokolade, zei hij dat dit niet de bedoeling kon zijn. Na wat heen en weer gepraat bij de balie waarbij duidelijk werd dat de collega’s van deze check-in chef niet echt achter zijn streng beleid stonden, zijn we op het vliegtuig geraakt, minus de 4 zakken chokolade als afkoopsom. Al bij al een geslaagde vlucht, ook al waren de vliegtuigen noch de service niets speciaals.

Onze lading Nespresso, waarvan de helft voor onze Nieuw Zeelandse vrienden Sylvia en Vaughn

In Nieuw Zeeland aangekomen stond een oude bekende ons op te wachten: Vaughn Cooper van het zeilschip Aislado, met wie we samen een 10-tal dagen optrokken in juli de Touamoto’s. We waren welkom om bij Vaughn, Sylvia en Zara te verblijven tot we een campervan gevonden hadden. Nog eens via deze weg een hartelijk bedanking aan Sylvia en Vaughn!

We schoten snel in gang om via trademe.co.nz een geschikte campeerwagen te vinden. Het blijkt goedkoper om een campervan te kopen en (hopelijk) te verkopen op het einde dan er een te huren als je lang genoeg in NZ bent. En na wat gezoek denken we dat we onze partner voor de volgende 3 maanden gevonden hebben: Burnie, een oude camionet verbouwd tot een campervan.

Enkele gegevens: bouwjaar 1990, 2 liter diesel met net geen 300000km op de teller. Ingebouwde gasplaat (2 branders), vers water, frigo, porta-potty, slaapplaats voor twee.

Burnie op de oprit bij Vaughn, rechts op de foto

Ruimte voor twee, drie als het moet. (Herverkoop in gedachten!)

De frigo op 12V op zijn originele plaats (zie verder in verslag), met de oorspronkelijke kastdeurtjes

Een king size bed, om te vormen tot een tafeltje voor twee.

Het verhoogde dak zorgt voor veel comfort binnen.

Enkele pluspunten:

redelijk veel comfort in vergelijking met minivan formaat
vers water tank, porta-poti, kookvuur, frigo
reeds volledig vertrekkensklaar
9250 NZD (plus minus 6000 eur)
gordijntjes die privacy geven
alles, maar dan ook alles werkt (behalve de radio)
na 500 km rijden: betrouwbaar beestje
ventilatievenster op het dak
opslag skibak boven de zitplaatsen: zeer handig.
stevig verbouwd vanbinnen, wat ruw maar doeltreffend

Enkele minpunten:

lelijke eendje
299900 km en leeftijd
niet self contained (mogelijkheid om 3 dagen ergens te verblijven zonder het nalaten van afval zoals grijs water, zwart water, vuilnis of het nodig hebben van vers water) wat de keuze van campings beperkt
kussenovertrekken zijn gemaakt uit een allegaartje van overschotjes, maar wel proper.
90 km per uur is topsnelheid, maar misschien is dit wel een pluspunt (Max snelheid in gans NZ is 100km/u)

Naar goede gewoonte hebben we geprobeerd om sommige van deze minpunten weg te werken, en Burnie wat naar onze goesting aan te passen. Dus wij op weg naar de lokale versie van de makro: Mega Mitre10 en The Warehouse. We hadden geluk want het zomer en kampeerseizoen is hier wat op zijn einde aan het lopen, en de afprijzingen tot 50% waren overal te vinden. We kochten een ondermatras, een duvet, een king size laken set van de beste kwaliteit, een duvet overtrek, twee kussens, 5 plastiek stapeldozen, een warm water maker met douchekop, een barbeque, een zonnezeil, bestek, servies, glazen, muggenverdelger, handdoeken en nog wat klein knutselgerief.

Koekkoek, onze Burnie heeft twee schuifdeuren, deze toont de technische ruimte 🙂

Mega Miter10 is een super winkel: Ilse gaat op haar gemak een espresso drinken en een boekje lezen terwijl Stefan de gangen afdweilt naar onmisbare onderdelen…

Bibliotheek in NZ: gratis wifi en pc’s opladen. Dit is waar we onze blogs van posten.

s’nachts moeten we wel wat gerief op de zitplaatsen zetten, maar we worden steeds beter in onze routine van klaarmaken als slaapplaats en voertuig

Eerste foto van de drone: huis van Vaughn en Sylvia met Burnie op de oprit

NZ is niet US: Ilse plaatst de trundler terug na een kleine tramping

We hebben ondertussen een paar veranderingen gemaakt aan Burnie: er zitten nieuwe kastdeurtjes onder de wastafel: 5NZD per stuk in de uitverkoop bij Mitre10!, een opvang container voor grijs water om onze aanvraag tot self-contained voertuig te doen, onze frigo staat nu achter de passagierszetel, we hebben een omnium verzekering bij AA NZ. Ik schat dat we ongeveer 1000 EUR hebben uitgegeven om Burnie naar onze goesting aan te passen en uit te rusten, en we vinden het een leuk karretje. Zie maar in Ilse haar blog waar hij ons allemaal al heeft naartoe gebracht!

4 januari 2016 Gent – Afscheid van ‘va’

Na onze reis naar België via Baranquilla en Miami waren we blij om op 27 december terug op Belgische bodem te staan. Mijn papa, va, was reeds een aantal jaar in behandeling voor een bloedziekte, maar de laatste weken verslechterde zijn toestand snel. Het was dan ook voor iedereen een hartelijk weerzien, niet in het minst voor mijn ouders. Va zijn lichaam mocht hem dan wel in de steek laten, zijn geheugen en persoonlijkheid waren er niet in het minst door aangetast.

Het feit dat hij Ilse en ikzelf nog eens kon omhelzen en herinneringen ophalen lieten hem toe om met genoegen het laatste item van zijn bucket list te schrappen.

Het was dan ook zijn wens om het hierna ‘kort te houden’, en in samenspraak met de dokter en de thuiszorg werd besloten om hem voor pijn en afzien te behoeden door een lage maar continue dosis cocaine toe te dienen. (Neen, ik weet wal jullie denken, het was van Belgische makelij, geen import). Waar we de eerste dagen nog af en toe een leuk en soms emotioneel gesprek konden hebben, ging dit met het verlopen van de dagen geleidelijk over in het soms verward ontwaken uit verre dromen, tot op het einde een vredig slapen, omringd door de familie.

Tot zaterdag laatstleden, toen hij definitief vertrok op een volgende reis, hopelijk even mooi als deze welke hij hier op aarde mocht meemaken. 88 jaar op deze aardkloot, waarvan een dikke vijftig aan de zijde van moeke, en samen een gelukkig gezin met drie kinderen beleven, het is niet iedereen gegeven. Wat me bij zal blijven is hoe we als gezin en familie hem tot op het laatste bij ons hebben gehad, va in bed in de living, en wij erom heen, soms passief aanwezig bij alledaagse dingen, soms intens belevend als hij bij bewustzijn was en afscheid nam van bezoekende vrienden. Ik mag wensen dat het ons allemaal zo mag vergaan.

Dit neemt natuurlijk niet weg dat het gemis groot zal zijn, vooral bij moeke die hem dag en nacht met haar lieve zorgen omringde. Maar ik weet dat zijn herinnering ons door de moeilijke momenten heen zal helpen.

26 december 2015 Interruption / Onderbreking

Beste lezers,

vanwege de snel verslechterende gezondheidstoestand van mijn vader gaan Ilse en ik een onderbreking inlassen. We vliegen terug naar België op 26 december voor een paar weken. De boot blijft bij tante Marta op onze terugkeer wachten.

Dear readers,

because of the rapidly detoriating health of my father, Ilse and I are interrupting our trip. We are going back to Belgium on december 26th for a couple of weeks. The boat is patiently awaiting our return in the marina of Santa Martha.

Prettige Kerst en Nieuwsjaarsfeesten 2015

kaart voorzijde nl — in wijzerszin: Didier en Hannah, Emma en Sebastien, Meliena en Bertrand, Ilse en Stefan

Dag T – 11 vrijdag 7 augustus het lijstje van taken verkleint…

Wel wel, de tijd vliegt voorbij. Toch zijn er al enkele belangrijke dingen van ons lijstje geschrapt. Beginnen we met het behalen van een verzekeringscontract. Niet eenvoudig, want volgens een Belgische makelaar zijn we onverzekerbaar… Het probleem was dat we enerzijds weinig zeilervaring hebben met een zeevarend schip (wel veel kleinzeilerij, maar een beperkte tijd als skipper op een grote zeilboot), een rond de wereld reis niet graag wordt verzekerd, we geen inspectierapport hebben.

Gelukkig is er STW, en vandaag vrijdag heb ik de email met de voorbode van de post gezien. Een niet onaardig contract dat de vergelijking met vele gekende merken kan doorstaan (Op papier welliswaar, want nog niet in de praktijk moeten nakijken. )

We hebben ook een roepnaam voor ons schip: OP3266. Tot woensdag geleden wist ik niet wat dit was, maar de mensen van BIPT hebben me snel en vriendelijk geholpen. Bedankt
Laetitia Lenotte van de Dienst BMR ! Je hebt een roepnaam nodig om de VHF te bedienen, en een MMSI nummer om een EPIRB te kunnen registreren. Een Epirb is een Emergency Position Indicator and Rescue Beacon, een toestel dat via satellieten een noodsignaal kan uitzenden en dat dan via de ingegeven informatie weet over welke boot het gaat.

Terloops zag ik dat mijn VHF certificaat verstreken was, en dat mijn adres nog op Destelbergen stond. Ook dat is in een record tijd opgelost door de BIPT, op woensdag doorgestuurd en op vrijdag al in de bus. Ik heb geluk want het nieuwe certificaat moet niet meer om de 5 jaar vernieuwd worden, en is voor eeuwig geldig. Nog wel een klein probleempje dat ik in theorie de EPRIB en de DSC functie van de VHF niet kan gebruiken want ik heb niet het vereiste certificaat (SRC). Maar voor dat certificaat moet men een dag les volgen, en een examen afleggen. Dat zal dus voor een eerstvolgende bezoek aan Belgie zijn…

Nog groot nieuws: we zijn nu uitgerust met een bootapotheek die ons zou moeten helpen om de grootste ongemakken te doorstaan. Naast een algemeen pakket dat we nog moeten kopen in de States, nl Medical kit 2000

hebben we nu ook de medicijnen die we hopelijk nooit nodig zullen hebben. We zijn in elk geval voorbereid

Wordt vervolgd…

Dag T -15 Maandag 2 augustus 2015 Sanuk bestaat officieel!

Aha,

eerste dag van de vakantie: vrijdag was mijn laatste werkdag bij Funico. Vandaag zo vrij als een man kan zijn die nog een hoop reisvoorbereiding moet doen.

9:30 uur was een ware verlossing, want dan had ik de vlaggenbrief en het immatriculatiedocument van Sanuk in mijn handen. Dit heeft men nodig om zowat alles met een boot te kunnen doen: Zonder vlaggenbrief geen verzekering, zonder verzekering geen toegang tot marina’s, enz.

Lagoon had het ons knap lastig gemaakt, want een van de vereisten van een vlaggenbrief is een CE certificaat voor de boot. Maar bij de verkoop van een Europese boot aan een amerikaan zit wel een Manufacturer statement of origin bij, maar geen CE certificaat. De invoerder van Belgie voor Lagoon, shipshop.be had wel in onze naam een vraag gesteld aan Lagoon customer service, maar daar kwam geen reactie op. Dan maar zelf gebeld en ondanks de erbarmelijke reputatie van Lagoon naverkoop werden we direct geholpen door een vriendelijke Caroline Missegue. Helaas kregen we enkel de voorkant van het document doorgemaild, en duurde het nog enkele dagen om ook de achterkant te bekomen.

De andere documenten hadden we al, de verkoopakte, de CE verklaring van de Yanmar motoren (uit de handleiding), kopie van onze identiteitskaarten en tenslotte nog een bewijs van schrapping van de bootnaam uit het Amerikaanse register. Gelukkig deden ze niet moeilijk bij de Federale Overheidsdienst Mobiliteit en Vervoer, want een scherm captering van de website van schrapping was genoeg. Gelukkig, want onze Amerikaanse verkopers hadden dit document ook niet. Ook bleek dat de volgens het invuldocument noodzakelijke nederlandstalige vertaling van de documenten niet echt een vereiste was, want ze aanvaarden ook de engelstalige versie van de verkoopakte. (En ik had daar een zondagnamiddag op gezwoegd en gemerkt dat dit niet echt gemakkelijk is, want hoe vertaal je ” I hereby sell to the buyers the right, title and interest identified in this bill of sale”. )

Tweede punt van de dag was het opsturen van het verzekeringsdocument. (nu ik de vlaggenbrief had). Uit de tiental aanvragen voor verzekering bleek uiteindelijk maar 1 over te schieten op het einde waaraan we zonder veel moeite kunnen voldoen. De meeste aanvragen struikelden immers over onze beperkte ervaring en het ontbreken van een keuringsdocument. (zie bootverslag van Grenada waar de inspector niet kwam opdagen)

De aanvraag voor de verzekering is binnen bij een agent van STW sail the world. De verzekering is uitgegeven door het italiaanse Generali, en is alleen voor leden van stw. Na vergelijken met andere aanbiedingen vind ik dit niet zo een slechte polis. Hij is wereldwijd, en zonder dat je de verzekeraar een uitgebreid vaarplan moet geven. Duidelijk op maat van zeilenthousiastelingen gemaakt. Ook de premie en de vrijstelling vallen mee. Meer hierover als ik het contract in handen heb. Ik heb wel gemerkt dat er weinig makelaars zijn die wereldwijd aanbieden als vaargebied. Ook vragen de meeste een uitgebreide CV van de zeilers, wat in ons geval een beetje een catch-21 situatie is, want we hebben nog niet veel zeemijlen onder de voeten. We zijn van plan om de boot te laten inspecteren in Venezuela, want dan schakelt de verzekering over van een actuele waarde-polis naar een vervangwaarde polis bij gedeeltelijk verlies. Ik ben aan het onderhandelen met een inspector in Venezuela die op de lijst van de goedgekeurde inspectors van Generali staat.

Morgen meer over onze voorbereiding…

Ter afwisseling, dit is een foto die ik getrokken heb op een afterdrink van een van mijn laatste fietstochten met de vuile brakees. Ik zou zeggen, allen daarheen…

28 juni Nog eens gaan fietsen met de vuile brakees

Elke zondagvoormiddag voor de voorbije 15 jaar gaan we gaan mountainbiken met de maten. We zijn een hechte groep geworden en hebben al veel samen beleefd. Als eerbetoon een fragment van de rit waarbij we even pauseren bij de kerk van Munte. Alle vuilaars staan er wel niet op, maar ze zitten in mijn hoofd. Ik zal jullie missen jongens…

Your browser does not support the video tag.

Trouwens, als er iemand jarig is gaan we speciaal thuis bij hem langs om te vieren

heppie burtdai Dirk!

Your browser does not support the video tag.