22 februari Initiële Beschouwingen over Nieuw Zeeland

Een goede drie weken na mijn eerste kennismaking met NZ ben ik klaar om een eerste terugblik op het land, zijn inwoners en zijn gewoonten.

De mensen zijn heel vriendelijk en behulpzaam, maar ik moet opmerken dat ik dit reeds voor vele landen die we bezochten heb gezegd. Ligt het aan het warm klimaat, of merk ik dit gewoon meer op dan in België? Ik denk toch dat het aan de mensen ligt, ze verwelkomen je gelijk waar met een groet en een vraag hoe het gaat en of ze kunnen helpen. En “no worries” sluit meestal elke conversatie af. Toch mooi he, zonder zorgen de wereld in worden gestuurd?

De natuur is mooi en heel verschillend van wat we gewoon zijn in Europa: de bossen zijn veelal tropisch regenwoud, wat voor een soort voorhistorische plantengroei zorgt met metershoge varens en enorme woudreuzen (kauri). Toch is de houtindustrie alomtegenwoordig: de helft van de vrachtwagens op de landelijke wegen vervoeren gevelde boomstammen en overal zie je gerooide dennenbossen die terug aangeplant zijn met jonge boompjes. Er schiet nog zowat 20% over van de bossen die het eiland heel lang terug (pre 1800) volledig bedekten en door de ingeweken Europeanen werden geveld om plaats te maken voor weiland en akkers. Toch is dit nog een heel groen land, met veel regionale en nationale parken.

Er wordt heel veel geld in toerisme gestoken hier. De parken hebben allemaal zeer goed bewegwijzerde paden, die regelmatig onderhouden worden. Om de eeuwenoude kauri reuzebomen te beschermen tegen een oprukkende schimmel, staan aan het begin en het einde, en veelal ook midden in het bos een stand om je schoenen te ontdoen van modder, en in te spuiten met een ontsmettend middel. Op de drukke paden staan zelf vrijwilligers die deze ontsmettingsposten bemannen en je helpen om te ontsmetten. Dit project moet heel veel geld kosten, maar dient om het land en zijn fauna te bewaren voor volgende generaties. Ook vind je heel veel openbare toiletten langs de wegen, in de steden of langs de wandelpaden in het midden van het bos.

Je kan op twee manieren kamperen: in privé of officiële kampeerplaatsen die variërend zijn uitgerust met toiletten, douches, keuken, wasplaats en wifi. Of je kan overal wild kamperen tenzij het expliciet verboden is. Dan moet je echter over een “self contained” campervan beschikken: je moet kunnen 3 dagen op een plaats blijven zonder iets nodig te hebben of iets achter te laten in de natuur. Dit vereist aldus voor twee personen: een toilet/porta potti, 24 l vers water, opvang voor al het vuil water, een wasbak met stromend water en een vuilbak met deksel.

Hierover wil ik wel een beetje uitweiden: onze Burnie was niet self contained, maar hij leek er dichtbij. We hadden genoeg vers water, een wasbak en een porta potti. We kochten in het begin een vuilbak dus was het enkel nog het grijs water dat moest opgevangen worden in plaats van het door een gat in de vloer op de ondergrond te laten lopen. Ik las de informatie op de website van de NZ camper association, en het leek allemaal redelijk simpel. Dus ben ik naar de Miter10 getrokken om het nodige materiaal te kopen: afvoer flexibel van 25 mm doormeter en 3 meter lang, een afsluitkraan, een plastieken container van 25 liter, een ventialtiebuis van 15 mm. De afvoer moet met een N boog gebeuren om een reukstop te vormen, en indien de wateropvang kleiner is dan de vers water hoeveelheid moet er een monitoring zijn. Dit heb ik gemaakt door de verluchting van de grijswater tank omhoog te laten lopen tot deze boven het wasbakje, zodat dit niet meer wegloopt als de opvang container vol is. Ook moet de porta potti op elk moment bruikbaar zijn (op dit moment nog geen wet, maar binnenkort wel) en genoeg elleboogruimte hebben voor het gebruik. Onze Burnie heeft genoeg plaats, maar de vele minivans (vb Renault Espace) die nu nog gecertifiëerd zijn, zullen in de toekomst niet meer ge(her)certifieerd kunnen worden want als het bed is opgemaakt is er geen plaats meer voor de porta-potti. De bijkomende verkoopstroef van een self contained van, en het voordeel om overal te kunnen kamperen zorgden ervoor dat ik in Wellington een inspectie aanvroeg bij een inspecteur. De initiële inspectie moet gedaan worden door twee inspecteurs die hiervoor geen geld ontvangen, en het betalen van 55 NZD voor de kampeerassociatie. Helaas plattekaas, het is njet geworden: de zeer vriendelijke heren waren streng maar rechtvaardig. In tegenstelling tot de installatie getoond op het filmpje van ZigZag – duitse vrienden van Polynesie – liep het allesbehalve van een leien dakje. Het hangt duidelijk af wie de inspecteurs zijn en hoe streng ze zijn. Mijn inspecteurs maakten de volgende – terechte – opmerkingen: er is een darm met douchekop vroeger geinstalleerd geweest en nog steeds aanwezig, maar geen voorziening om het water op te vangen. De aanvoerleidingen zijn uitgevoerd in tuinslang, dit moet niet doorzichtige darm van levensmiddelen kwaliteit zijn, de afvoerleiding is wel 25mm, maar niet uitgevoerd in verstevigd plastiek, de afsluitkraan was bedienbaar van binnen in de auto, dit moet enkel van buitenaf kunnen. Er moet een afsluitdop op de afvoerdarm zitten om eventuele restanten van lekkend grijs water tegen te houden. Dit alles zorgde ervoor dat mijn investering van ongeveer 300 NZD niets opgeleverd heeft.

Mijn ontgoocheling was zo groot dat ik het project opgaf, maar nu er enkele dagen over gegaan zijn keert de goesting terug om het mischien nog eens te proberen. Ik ben er immers zo dicht bij… nog één bezoekje aan Miter10…

Nog enkele lossen bedenkingen die me te binnen schieten:

in elk openbaar toilet is er wc papier aanwezig en zeep in de zeephouder! Overal hangen er in de wc’s posters die je vragen om je handen te wassen.
de openbare bibiotheken zijn 6 of 7 dagen per week open en bieden gratis electriciteit en internet. Meestal is er ook een cafe in de bib.
de Nieuw zeelanders houden van hun koffie: bijna elk dorp heeft een cafe waar er een espresso machine staat, en er zijn tientallen soorten van koffies te bestellen: van flat white tot tall black en alles ertussenin.
heel veel mensen lopen op hun blote voeten rond
op publieke evenementen vind je een standje met gratis zonnecreme. Ook al is het soms niet echt heet, de zon kan hier snel zijn schadelijk werk doen.
NZ draagt de natuur in haar hart, maar in bijna alle grootwarenhuizen zijn ze heel gul met de plastieken zakjes.
bijna alle musea zijn gratis toegankelijk, maar de parking in de grootsteden is dan weer duur. In kleine steden is het dan weer gratis parkeren.
Het rijden op de wegen is een plezier: zeer mooi onderhouden en goed onderhouden. Bijna geen autostrades of drievaksbanen, maar brede wegen met duidelijke markering. Heel veel ronde punten, en met veel pijltjes van welke kant je moet uitrijden. Ook hebben grote ronde punten voorsorteervakken. Waar dit in Engeland moeilijk rijden was, blijkt dit hier bijna altijd zichzelf uit te wijzen.
De NZ kunnen niet inhalen. Het moet een nachtmerrie zijn voor hen om in Europa te rijden. Komt het door hun relaxe natuur, of zijn het schrikkepuiten? Feit is dat de limiet overal in NZ 100km/uur is, en wij meestal tussen de 70 en 80 rijden. Toch gebeurt het dat er kilometerslang er een auto achter ons hangt, terwijl er ondertussen hele lange rechte stroken zonder tegenliggers onder onze wielen door schuiven. Pas op de inhaalsecties met drie rijstroken halen deze auto’s ons dan in. Ikzelf heb zelden een inhaalprobleem :-), maar hier is het aangenaam rondrijden zonder de druk om ergens op tijd te moeten zijn. Als ik in de bergen soms op de pechstrook vertraag om een sliert auto’s voor te laten, zijn ze wel dankbaar met een licht- of geluidssignaal.
Je kan maar beter opletten voor je de straat oversteekt als voetganger hier: ten eerste komen de auto’s van de verkeerde kant, en anderzijds hebben ze niet echt veel respect voor de zwakke weggebruiker op twee benen. Voor de twee wielers vragen ze om 1,5 m plaats te laten, maar blijkbaar moet je als voetganger maar je plan trekken.
Je komt heel veel de voorhistorische naaldboom tegen in de bebouwde kom, en in de bossen de varens-op-een-stam (niet de wetenschappelijke benaming)
via de nummerplaat kan je op allerlei sites gedetaileerde informatie opvragen over een voertuig zoals type, bouwjaar, motor. Met een betalend rapport krijg je nog veel meer gegevens zoals datum van laatste inspectie, resultaat en nog meer. Heel handig als je op zoek bent naar een stuk voor je auto, of je een auto wil kopen, verkopen.

Gratis zonnecreme op openbare gebeurtenissen

De zuinige spar, enig met kerstmis om de ballen goed te zien hangen

beestenboel: De tuatara, een soort van 20 miljoen jaar oud. Heeft nog naast de velociraptor geleefd, maar hield zich heel stil en heeft zo kunnen overleven…

Een nieuwe slave clutch cylinder voor Burnie, maar de verkeerde… Spiegelbeeld versie gewenst (zie verder in de tekst)

Overal in de parken vind je nette toiletten, deze waren gloednieuw

Nog wat Burnie nieuws. Hij heeft wat last van ouderdomsverschijnselen de laatste tijd. Eerst was het een probleem met de hydraulische koppeling. Tot voor Burnie wist ik niet eens dat er een hydralische koppeling bestond, maar ik leer snel bij… Hij verloor olie langs de clutch slave cylinder wat ervoor zorgde dat bij koude motor de ontkoppeling niet werkte. Nogal vervelend: je wil remmen, dus druk je de koppelingspedaal in, maar hij blijft vooruit gaan… Daarom eerst een kleine beetje gas geven, de versnellingspook naar neutraal zonder te ontkoppelen en dan pas remmen. Niet echt goed voor het hart. Dus op zoek naar een mechanicien. We kregen mondelinge bijstand van 2 garagisten, ik kocht het wisselstuk (cruisers instinct: zorg eerst dat je het stuk hebt, en kijk later hoe je het gemonteerd krijgt) en zocht dan een mechanicien in de volgende stopplaats die het wou monteren. Het bleek evenwel het verkeerde stuk (zie foto) en een andere garagist heeft het juiste stuk besteld en gemonteerd. Prijs 140NZD (ongeveer 100 EUR) daar kon ik mee leven, zeker omdat ik het verkeerde stuk terug kon brengen naar de winkel.

Dit was nog maar net achter de rug of Burnie startte niet langer vlot, maar liet een diep gereutel horen in de plaats. Ik had mijn geld al ingezet op de batterij, maar het bleek de startmotor te zijn. Nieuw van Mazda voor 550 NZD (ai), maar wij hebben hem gevonden voor 80NZD bij een tweedehands autoonderdelen winkel (met 3 maand garantie: wet in NZ). Met montage ten belope van 70NZD. Mij hoor je niet klagen over de bereidwilligheid van garagisten om een passant dezelfde dag of de volgende uit de nood te helpen..

Burnie was weer als nieuw toen hij last kreeg van flatulatus (zoals zijn eigenaar…). Het bleek een losgekomen pijp te zijn aan de uitlaat, gevolg van de vele kilometers op gravé. De diagnose was streng: nieuwe uitlaat want lapmiddeltjes gingen het niet lang uithouden. Deze keer was het iets duurder: 240NZD met plaatsing. Opnieuw waren we dezelfde dag terug in business, want ze hebben ons voorgenomen. Al bijal hebben we een volle dag ‘verloren’ met Burnie die van garage tot garage sukkelde.

En tenslotte het verhaal van ‘self containment’: inderdaad, Ilse had me goed ingeschat dat ik het er niet bij zou laten nu we zo dicht bij ons doel waren. Na een sleutel sessie op de parking van de lokale Bunnings-doe-het-zelve werd de doucheslang verwijderd, de aanvoer waterslang vervangen door een voedselveilig exemplaar, de afvoerslang vervangen door een niet kinkend exemplaar met een afsluiter op het einde en een stop. En we vonden een lokaal inspector echtpaar die ons op korte termijn wou helpen. Ze keken, inspecteerden, evalueerden … en zagen dat het goed was. Ik heb enkel de aanvoer leiding van water ondoorzichtbaar hoeven te maken met zwarte tape. Nota aan andere doe het zelvers die een wagen self contained willen maken: als we geen gordijntjes hadden gehad dan was het niet gelukt, want de redenering gaat dat je enkel in privacy van een porta potty gebruik wil/kan maken. Deze vereiste vind je ook niet op het web, allez tot deze blogpost dan.

Ja hoor, de self contained sticker hangt erop, de inspectors waren echt hartelijke mensen!

30 januari 2017 Nieuw Zeeland: Ilse en Stefan verwelkomen Burnie

12 januari: Ann en Ivan van de Vaguebond op bezoek in Gent in het STAM

Dit is waar ons gerief nu staat in Belgie: een eivol kamertje bij Shurgart

21 Januari: vertrek naar Auckland

Na een lange vliegtuigreis met Ethiad Airlines stonden we 30 uur later in Auckland, Nieuw Zeeland. De eerste horde was genomen: check-in. We kozen Ethiad Airlines omdat we elk 2 stuks van 23 kg bagage mochten meenemen. Dat was ook nodig: een nieuw code 0 zeil van Wittevrongel Nieuwpoort, een vervangstuk polyester voor achteraan de boot, 1500 capsules Nespresso (wist je dat Belgie bij de goedkoopste landen van de wereld is voor Nespresso capsules? In Nieuw Zeeland is het 1 EUR per capsule…), een Nespresso machine voor op Sanuk (110V vanuit de states meegebracht), een DJI drone (met dank aan Karel en Katie), een boel winterkleren en nog veel klein gerief. Kortom: 1 pak van 23,5 kg, 1 valies van 24kg, 2 valiezen van 23kg, 2 carry-ons van 10 kg, een rugzak van 9 kg en een handtas van 14 kg (grapje: het was maar de gewone 8 kg). De man aan de check-in liet de valiezen passeren, maar vroeg wel dat de handbagage niet de voorgeschreven 7 kg zou overschrijden. Hij zei dat we het anders aan de gate wel zouden oplossen. Wij dachten dit zal wel meevallen, maar helaas stond dezelfde man bij de check-in balie van de gate, en werden wij als enigen eruit gehaald om onze handbagage te laten wegen. Toen ik begon met kleren uit de carry-on te halen om ze daarna aan te doen, ondertussen mijn zakken volstekend met cote d’or chokolade, zei hij dat dit niet de bedoeling kon zijn. Na wat heen en weer gepraat bij de balie waarbij duidelijk werd dat de collega’s van deze check-in chef niet echt achter zijn streng beleid stonden, zijn we op het vliegtuig geraakt, minus de 4 zakken chokolade als afkoopsom. Al bij al een geslaagde vlucht, ook al waren de vliegtuigen noch de service niets speciaals.

Onze lading Nespresso, waarvan de helft voor onze Nieuw Zeelandse vrienden Sylvia en Vaughn

In Nieuw Zeeland aangekomen stond een oude bekende ons op te wachten: Vaughn Cooper van het zeilschip Aislado, met wie we samen een 10-tal dagen optrokken in juli de Touamoto’s. We waren welkom om bij Vaughn, Sylvia en Zara te verblijven tot we een campervan gevonden hadden. Nog eens via deze weg een hartelijk bedanking aan Sylvia en Vaughn!

We schoten snel in gang om via trademe.co.nz een geschikte campeerwagen te vinden. Het blijkt goedkoper om een campervan te kopen en (hopelijk) te verkopen op het einde dan er een te huren als je lang genoeg in NZ bent. En na wat gezoek denken we dat we onze partner voor de volgende 3 maanden gevonden hebben: Burnie, een oude camionet verbouwd tot een campervan.

Enkele gegevens: bouwjaar 1990, 2 liter diesel met net geen 300000km op de teller. Ingebouwde gasplaat (2 branders), vers water, frigo, porta-potty, slaapplaats voor twee.

Burnie op de oprit bij Vaughn, rechts op de foto

Ruimte voor twee, drie als het moet. (Herverkoop in gedachten!)

De frigo op 12V op zijn originele plaats (zie verder in verslag), met de oorspronkelijke kastdeurtjes

Een king size bed, om te vormen tot een tafeltje voor twee.

Het verhoogde dak zorgt voor veel comfort binnen.

Enkele pluspunten:

redelijk veel comfort in vergelijking met minivan formaat
vers water tank, porta-poti, kookvuur, frigo
reeds volledig vertrekkensklaar
9250 NZD (plus minus 6000 eur)
gordijntjes die privacy geven
alles, maar dan ook alles werkt (behalve de radio)
na 500 km rijden: betrouwbaar beestje
ventilatievenster op het dak
opslag skibak boven de zitplaatsen: zeer handig.
stevig verbouwd vanbinnen, wat ruw maar doeltreffend

Enkele minpunten:

lelijke eendje
299900 km en leeftijd
niet self contained (mogelijkheid om 3 dagen ergens te verblijven zonder het nalaten van afval zoals grijs water, zwart water, vuilnis of het nodig hebben van vers water) wat de keuze van campings beperkt
kussenovertrekken zijn gemaakt uit een allegaartje van overschotjes, maar wel proper.
90 km per uur is topsnelheid, maar misschien is dit wel een pluspunt (Max snelheid in gans NZ is 100km/u)

Naar goede gewoonte hebben we geprobeerd om sommige van deze minpunten weg te werken, en Burnie wat naar onze goesting aan te passen. Dus wij op weg naar de lokale versie van de makro: Mega Mitre10 en The Warehouse. We hadden geluk want het zomer en kampeerseizoen is hier wat op zijn einde aan het lopen, en de afprijzingen tot 50% waren overal te vinden. We kochten een ondermatras, een duvet, een king size laken set van de beste kwaliteit, een duvet overtrek, twee kussens, 5 plastiek stapeldozen, een warm water maker met douchekop, een barbeque, een zonnezeil, bestek, servies, glazen, muggenverdelger, handdoeken en nog wat klein knutselgerief.

Koekkoek, onze Burnie heeft twee schuifdeuren, deze toont de technische ruimte 🙂

Mega Miter10 is een super winkel: Ilse gaat op haar gemak een espresso drinken en een boekje lezen terwijl Stefan de gangen afdweilt naar onmisbare onderdelen…

Bibliotheek in NZ: gratis wifi en pc’s opladen. Dit is waar we onze blogs van posten.

s’nachts moeten we wel wat gerief op de zitplaatsen zetten, maar we worden steeds beter in onze routine van klaarmaken als slaapplaats en voertuig

Eerste foto van de drone: huis van Vaughn en Sylvia met Burnie op de oprit

NZ is niet US: Ilse plaatst de trundler terug na een kleine tramping

We hebben ondertussen een paar veranderingen gemaakt aan Burnie: er zitten nieuwe kastdeurtjes onder de wastafel: 5NZD per stuk in de uitverkoop bij Mitre10!, een opvang container voor grijs water om onze aanvraag tot self-contained voertuig te doen, onze frigo staat nu achter de passagierszetel, we hebben een omnium verzekering bij AA NZ. Ik schat dat we ongeveer 1000 EUR hebben uitgegeven om Burnie naar onze goesting aan te passen en uit te rusten, en we vinden het een leuk karretje. Zie maar in Ilse haar blog waar hij ons allemaal al heeft naartoe gebracht!

Gastverslag 3 Karel De Baere Huahine 15 oktober 2016

Ia Ora Na!

Nacht 8 en Dag 9 Moorea – Huahine

Het is zover – “de grote oversteek” van Moorea naar Huahine. Voor het eerst wordt er echt gevaren, weg van de kust, weg van de bewoonde wereld, met enkel de wind en de zee als constante. Rond 15 uur ‘s middags wordt het anker gelicht en gaan we door de passe de Stille Oceaan op. Er staat een discrete bries tussen de 10 en 15 knopen wat maar net voldoende is om al zeilend goed vooruit te geraken. Stef vindt dat uitstekend weer om zijn Oranje “Code 0” zeil uit te halen en eens te testen of de stikster degelijk werk heeft geleverd bij de reparatie.

Het oranje code 0 zeil met de witte herstelling van de zonneschade. So far so good.

De boot kreunt en haalt nu een gezapige 5 knopen. Moorea glijdt weg aan de horizon. We gaan aan tafel maar al het geschommel en de pillekes tegen de zeeziekte hebben duidelijk een invloed op de appetijt van de bemanningsleden. Dus erg veel gegeten wordt er eigenlijk niet. Alhoewel, de Kapitein laat de deining niet aan zijn hart komen en trekt een blik Pilchards in tomatensaus open dat vervolgens goed gemutst naar binnen wordt gewerkt (kwestie van de hoeveelheid reserve-proviand uit het vooronder gradueel af te bouwen).

Ook al hebben we electrische winchen, het kan geen kwaad om de spieren af en toe wat te oefenen. Hier bij het hijsen van het grootzeil.

De nacht valt en we verdelen de wachten. Ik kijk er eigenlijk wel naar uit om in het relatieve donker (het is bijna volle maan) wakker te blijven en de koers in de gaten te houden en kies dus voor de “hondenwacht”, tussen 0 en 3 uur ‘s nachts. Zoals te verwachten was duurt het natuurlijk geen half uur of de wind sterkt stevig aan (toch in mijn definitie) en komt wat scherper aanwaaien. Stef had gezegd: “als er iets is, moet ge niet aarzelen en maak je me maar wakker”, maar bij de scouts hebben we geleerd om “onze plan te trekken” en voor alles permissie gaan vragen bij het hogere gezag is niet echt aan mij besteed, dus maak ik wat beperkte koerscorrecties en hou op die manier de wind in de zeilen. Uiteraard buiten de waard gerekend, want de skipper heeft subiet gemerkt dat er aan het stampen en rollen van de boot wat is veranderd en verlaat zijn warme kooi om polshoogte te komen nemen. Na kort overleg, een blik op de GPS en een kleine aanpassing aan de stand van het grootzeil zag hij dat het goed was…

Eigenlijk is zo’n nachtelijke zeiltocht een bijna mystieke ervaring. Je zit alleen in de stuurhut, met enkel de sterren, de maan en het spel van wind en golven als gezelschap. Pure natuur die je na een tijd in een soort trance brengt en waardoor de uren eigenlijk snel voorbijglijden. Rond drie uur neemt Stef over; we fluisteren wat en werken het logboek bij. Ik kruip in bed, val als een blok in slaap en wordt pas wakker op het moment dat ’s morgens de motoren worden gestart omdat de wind het laat afweten.

We spelen wat gezelschapsspelletjes en slapen wat bij tot we rond 14 uur de lagune van Huahine binnenvaren en vrijwel onmiddellijk ankeren om rustig wat te kunnen eten en snorkelen. Huahine bestaat eigenlijk uit twee eilanden binnen één koraalrif. Na de afwas beginnen we aan het laatste stuk van de overtocht en varen we binnen de turkooizen lagune naar Faré, het hoofddorp op de noordkant van het eiland. Net voor zonsondergang vinden we een ankerplek en genieten met geel-rood-oranje tinten van een prachtige ondergaande zon.

De Windsong, een zeil cruiseschip dat we regelmatig tegenkomen

Dag 10 Huahine

Na een stevig ontbijt (pancakes met esdoornstroop) en een mok sterke koffie staan we om 10 uur aan de wal en huren een paar fietsen.

FAQ 9 – Fietsen bij tropische temperaturen, is dat wel een goed idee?

Dat valt uitstekend mee zolang ge u niet laat inspireren door het vuur en de ambities van de gemiddelde Vuile Brakée. Noem het “slow biking” als je wil.

Wie had gerekend op een Cube 29er met een Shimano XT versnellingsgroep en hydraulisch bediende Magura remmen als vaste zekerheid, vist achter het net… We zijn in Polynesië en fietsen doe je met een bike die het midden houdt tussen een meisjesfiets uit de jaren 70 en een Chopper uit Easyrider. Een stalen frame met dikke zware banden, enkel een torpedorem om onheil te voorkomen, géén versnellingen en een stuur in “longhorn” formaat als pikant (beter: pikerend) detail. Het geheel lichtpaars geverfd, kwestie van vooral niet op te vallen.

Enfin niet geklaagd, beter op de fiets dan te voet. We doen een prachtige rondrit op het eiland, met een tussenstop op een “pearl farm” en bezoeken nog een prachtige Marae (Maeva, met Visitor’s Centre) aan de kust. Alhoewel het oude geloof van de Polynesiërs animistisch van inslag was, worden we ook hier vriendelijk verzocht om het bordje met “A tatara ti to, tatou tia’a” te respecteren en onze schoenen buiten te laten staan (waarvoor “Mouruuru” ofte “dank u”). Gelukkig lopen we enkel blootsvoets om het delicate weefwerk van bladeren op de vloer niet te beschadigen en niet om godsdienstige redenen. Elegante hutten en boten bouwen, de Polynesiërs hebben er een handje van weg.

Na een groepje heilige blauwogige alen in een riviertje om moed te hebben gebeden, rijden we de eerste (en enige) col van het eiland op om vast te stellen dat onze gebeden niet zijn verhoord… De weg slingert zich opeens naar boven met een stijgingspercentage van tegen de 15%, een oefening in nederigheid voor een minder geoefend fietser, we stappen af en duwen onze loodzware hippy bikes naar boven, zuchtend, puffend en nat van het zweet. Ook Stef ziet af, hij heeft wel versnellingen, maar sleurt een aanhangwagentje met gerief mee naar boven.

Na te voet (op een hongerige maag) een 200-tal hoogtemeters te hebben bemeesterd worden we navenant beloond met een absoluut verbluffend uitzicht op de andere kant van het eiland.

We koesteren ons met de wetenschap dat het vanaf nu alleen bergaf zal zijn en we ons dus rustig tot helemaal beneden kunnen laten glijden over blinkende asfalt. Quod non!

Wat volgt zal een legende worden in de annalen (let op de dubbele “nn”) van ons nageslacht: Mevrouw mijn Echtgenote slaagt erin om haar torpedorem volledig op te smoren, het ding is misschien wel geschikt voor huis- tuin- en keukengebruik, maar voor het controleren van de daalsnelheid schiet de achteruittraprem volledig tekort. De naaf braakt donkere zwarte rook uit en Ilse gilt “Katie, pas op… uw fiets staat in brand…”. Gelukkig roept ze dat net voordat de rem finaal de geest geeft en wordt het ijzeren ros zonder ongelukken tot stilstand gebracht. Ik sta ermee te lachen, tot blijkt dat ook mijn torpedorem rook afgeeft. Résultat des courses: we klommen te voet naar boven en mogen nu ook te voet naar beneden.

De rest van de dag genieten we van de uitzichten. Huahini is een zacht, vrouwelijk en vruchtbaar eiland. De natuur gedraagt er zich naar. Abondant groen, afgewisseld met prachtige vergezichten. Het eiland wordt niet voor niets “l’authentique” genoemd, het is één grote tropische tuin.

Na een laatste krachtinspanning duiken we de bar op het strand vlak bij de boot binnen, net op Happy Hour. Alles bij elkaar hebben we een 30 km gefietst onder de tropenzon. Terwijl Stef en ik de fietsen en de boodschappen wegbrengen bestellen de dames hun eerste Mai Tai bij de ondergaande zon. Het zal niet bij één drankje blijven en de vermoeienissen van de dag én het feit dat we over de middag niks gegeten hebben zijn alras vergeten…

Karel en Stefan begroeten de vele fotografen, maar het was helaas voor de zonsondergang achter ons. Ook loopt net een bevoorradingsschip de atol binnen.

Dag 11 Huahine

Grotendeels een rustdag. We slapen uit, maken briochebrood en sterken de inwendige mens met een stevige portie spek met eieren.

Er wordt gekeuveld, gelezen, gescrabbeld en vooral veel gediscussieerd over de spelregels en hun verreikende consequenties. Voor de liefhebbers: vervoegde werkwoorden zijn tegenwoordig Scrabble-fähig, er zijn een pak woorden met Q’s, Y’s en X’en, maar je kan ze best op voorhand instuderen want als een woord niet wordt aanvaard ben je onverbiddelijk je beurt kwijt.

In de late namiddag verleggen we ons van het levendige Faré naar het zuiden van het eiland. Door een kleine inschattingsfout van de Kapitein – Stef maakt bij het navigeren énkel en alleen schoonheidsfoutjes – moeten we na een uurtje op zee rechtsomkeer maken en de lagune opnieuw binnenvaren. De route buiten de lagune, langs de zeekant, brengt ons immers niet tot bij de snorkelplek Point Hiva die we voor ogen hadden. Onder het motto “we go with the flow” beslissen we om voor anker te gaan in een prachtige baai (Bourayne Bay) die we een dag eerder met de fiets hebben aangegaan.

De Admiraal spot in de verte een aanlegboei op een idyllische plek en we beslissen om ons daar aan vast te leggen. Zo’n maneuver lijkt in theorie makkelijk, tot je daar op het net tussen de rompen aan de voorplecht staat en die boei zo’n 2 meter lager onder je bootshaak doorglijdt. Bovendien weegt dat ding lood met al die doordrenkte meertouwen die absoluut geen zin hebben om uit het zilte nat gehesen te worden. Enfin, mits enige ruggenspraak tussen de dekknechten en hun baas, een tweede poging en wat gevloek ligt de boot aan de boei vast. Rest nog de telkens weerkerende endurance-test…

Ilse gaat er een aan de haak slaan… Met Karel zijn hulp!

FAQ 10 – Wat is dat nu weer, die endurance proef?

Stefan staat gekend als een voorzichtig schipper en zijn boot wordt enkel toevertrouwd aan aanlegboeien wanneer hij er zeker van is dat er bij frisse bries (5 bft) of matige wind (6 bft) geen ongelukken van kunnen komen. Lees: de boei en bijhorend betonblok moeten de 15 ton wegende Sanuk netjes op zijn plaats kunnen houden.

De proef is simpel: we meren aan en dan wordt er 10 seconden met beide motoren op volle kracht achteruit aan het meertouw en de boei getrokken om zeker te zijn dat de zaak muurvast zit. Tijdens die operatie knarsen die touwen en blijf je maar beter uit de buurt want er staat op dat moment nogal wat spanning op de landvasten. Laat ons het houden op: “een veiligheidstest uitgevoerd (en uitgevonden) door de Kapitein, gekruid met een toets van vanille en geblancheerd in een saus van testosteron”.

Voor de taalpuristen: zo’n aanlegboei wordt in het Frans dood lichaam of “corps mort” genoemd. Het blijft dus ietwat luguber naar mijn mening: met twee motoren liggen trekken aan een lijk; het beeld van de vierschaar is nooit ver weg.

Nu de boot netjes gezekerd is profiteren we van de totale afwezigheid van golfslag in de baai om de mastlamp die de voorplecht verlicht te vervangen. Stef kruipt in een harnas en laat zich door zijn echtgenote de mast inhijsen (met behulp van de elektrische winch weliswaar). Een broos moment waarop de skipper zich volledig overgeeft aan de nukken van zijn levenspartner. Ik tracht het geheel te filmen als een timelapse (het duurt allemaal nogal lang), maar dat mislukt jammerlijk omdat de batterij van mijn iPhone het voor bekeken houdt.

Enkele honden blaffen en Stefan en ikzelf dagen ze uit door te huilen naar de volle maan, gedurende 10 minuten weerklinkt over het meer niets dan honden- en mensengejank tot we ermee ophouden en aan tafel gaan om uitgebreid te dineren onder een volle maan.

Na de maaltijd zetten we wat muziek op en luisteren we tot bedtijd naar Leonard Cohen. Zijn lage en donkere stem (do you want it darker?) past perfect bij de sfeer in de baai en zorgt voor een meesterlijk meditatief moment. We laten het allemaal over ons komen en genieten van de rust en de natuur om ons heen. Het water zit vol leven, de vissen foerageren en springen af en toe naar insecten. In de jungle klinkt de roep van een ons onbekende vogel (volgens kenners verwant aan de Polifinario) en langs de oever vaart een Polynesische visser voorbij.

Onder de maan blinkt de rimpelloze lagune
Over de luwte van de lagune schuift moede de maan
Onder de maan in de luwe lagune schuift de kano naar zee
Langs het hoogtij, langs het laagtij
schuift de kano naar zee
schuift met de schuivende maan de kano naar zee
Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man
Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee?

… om te gaan vissen!
(vrij naar Melopee van Paul Van Ostaijen)

(wordt vervolgd)

Filmpjes van Papeete, Tahiti en Moorea, Frans Polynesie October 2016

Hierboven een versneld filmpje van een vrachtboot die aangemeerd wordt in de haven van Papeete, Tahiti. Je kan Sanuk links zien in het beeld.

Van Papeete naar Moorea, een 2 uren durende oversteek

Hierboven een filmpje van Katie, Karel en Ilse die omzwermd worden door de pijlstaartroggen op Moorea

Sfeerbeeld van oversteek naar Moorea

September 2016 Tahiti avond met traditionele dansen

Een herinnering aan een mooie avond met Sebastien en Emma in Tahiti

Zie de polynesiers met de heupjes zwaaien…

Gastverslag 2 Karel De Baere: Moorea een van de genootschapseilanden

Ia Ora Na!

Dag 4 : 9 Oktober 2016

Vandaag gaan we de zee op voor een korte oversteek naar Moorea, het eiland dat we vanop onze ligplaats al gans de week aan de horizon zien liggen, zo’n 17 mijl (31 km) verderop.

Alle proviand is aan boord, de dames hebben hun pilletjes tegen zeeziekte ingenomen en we gooien de trossen los. Ilse neemt via de VHF radio contact op met de havenmeester want er komen nogal wat overzet- en vrachtboten toe in Papeete haven en dus heb je de toestemming nodig om de havenuitgang, de “passe” door te varen.

FAQ 5 – wat is dat nu weer, een “passe”?

Relatief simpel: de eilanden zijn allemaal omgeven door een koraalrif (onderwater) of motu’s (riffen die boven het water zijn uitgegroeid en waarop aan tuinbouw wordt gedaan), daarbinnen ligt een lagune met rustig, relatief ondiep en kristalhelder water en in het midden daarvan het bergachtig eiland zelf (alle Genootschapseilanden zijn van vulkanische oorsprong). De golven breken niet echt zachtaardig op de riffen en het water klotst op die manier permanent naar binnen in een grote kuip. Vanuit de lagune stroomt het weer naar de volle zee door één of meerdere passe’s, uitgesleten door de stroming, vol met vis. Sommigen zijn bevaarbaar, andere te ondiep, maar overal staat dus een tegenstroom bij het binnenvaren van de lagune. We komen hier nog op terug want één en ander is niet zonder gevaar; zelfs niet voor een ervaren Kapitein met een absoluut aan hem verknochte bemanning…

Van de havenmeester krijgen we te horen dat we wat geduld moeten oefenen omdat één van de sneloverzetten uit Moorea in aantocht is. Stef navigeert de boot dus een beetje uit de vaargeul opzij binnen de strekdam. In de verte zien we de ferry inderdaad met volle geweld toesto(r)men en zeer snel uitgroeien tot vrij impressionant gevaarte dat zonder veel discussie zijn eigen voorrangsregels afdwingt.

We varen de passe uit en ontrollen de genua (de “fok” voor onervaren groentjes zoals ik) en het grootzeil. Ineens komt Sanuk tot leven, het gebrom van de motoren valt weg, de boot piept en knarst, kreunt en steunt onder de druk van een wind rond de 14 knopen en snijdt door de golven. Volgens Stef is er maar net genoeg wind om goed te kunnen zeilen, voor ons is de deining en de golfslag meer als sterk genoeg voor een eerste kennismaking met de Stille Oceaan en de onverbiddelijke impact ervan op onze halfcirkelvormige kanalen.

We gooien twee vislijnen uit, maar de tonijnen hebben duidelijk in de mot dat het metalen glinsterding (met weerhaak) waar ze in moeten bijten fake is, dus we blijven alvast figuurlijk op onze honger zitten…

Na een dikke vijf uur varen lopen we de lagune van Moorea binnen. Hier zijn de films over de Bounty opgenomen en de combinatie van een lichtblauwe lagune met de grillige bergketens is absoluut betoverend. “Mérite le détour” om het in Michelin-termen uit te drukken (ook al is dit specifieke omweggetje 16000 km ver weg). We ankeren in de buurt van een aantal andere schepen om te gaan snorkelen. Op de plek waar we gaan zwemmen staat nog een stevige stroming dus het is wel oppassen geblazen en terwijl Katie en Ilse volop genieten van de onderwaterwereld en Stefaan met onverdroten ijver de onderkant van zijn schip (zeg niet zomaar “boot”) inspecteert, hou ik het relatief snel voor bekeken.

Die avond aperitieven we in de Hilton, het is net Happy Hour, dus – net als de bemanning van de Bounty – laten we de discipline aan boord van het schip en spoelen we de restanten van het zoute snorkelwater met wat alcohol door. Er is bovendien internet, dus onze bloedjes van kinderen worden gerustgesteld: het gaat ons voor de wind… De dag wordt afgerond met een uitstekende zelf bereide maaltijd. Wat kan een mens nog meer wensen?

kkm-17 — Kapitein verbroedert met het werkvolk

Dag 5

Tijd voor wat beweging. We staan met de zon op, nemen een stevig ontbijt en varen dan de Ōpūnohu baai in om 500 meter van het strand te ankeren. Intussen is ook de copieuze picknick voor vanmiddag klaar en trekken we met Flipper (de dinghy) naar de vaste wal. Vandaag staar er een stevige voettocht op het programma. Deels tussen de weiden, deels door de jungle, deels door ananasplantages. Een kleine 20 km, maar met de hitte, de vochtigheid en de hoogtemeters ruimschoots voldoende.

kkm-3 — Vanop onze lunchplaats zien we: rechts Cooks baai in Moorea

kkm-2 — … en links, Opunohu baai, waar Cook landde in 1777

FAQ 6 – zit het daar dan niet vol met vieze beestjes?

Wel dat viel allemaal uitstekend mee. Malaria komt op deze eilanden niet voor (al een chance – geen Deet verstuivers en geen Malarone pillen nodig). Denghé koorts komt wel op de eilanden voor. De stranden zitten wel vol mieren en zandvlooien dus vooraleer ge uw badhanddoek bovenhaalt kan je maar beter even uitkijken naar een goede plek. Van muggen hebben we relatief weinig last gehad, al was het zoetere bloed van Ilse toch occasioneel in trek bij prikkende (of geprikkelde?) geleedpotigen.

Het gevaarlijkste beestje op het land is een giftige honderdpoot waar je maar beter met een grote boog omheen wandelt. [Stefan: er zijn geen slangen of andere giftige dieren op de eilanden. De gevaarlijkste dieren op het land zijn de bij en de honderdpoot, de echt giftige zitten in het water.. ]

In de jungle voel ik me een beetje een ontdekkingsreiziger (maar dan één van het late uur, want het eeuwenoude pad is al discreet gebaliseerd). De weg door de jungle draait en keert gestaag tot we uiteindelijk met een stevige klim uit het bos breken. Over de middag verslinden we onze picknick op een bergrug met een prachtig uitzicht op de kust en in onze rug de ruige resten van de krater die het eiland vorm gaf. Omdat we geen kaart meehebben blijkt de terugtocht problematischer en langer dan verwacht. Echt verloren lopen doen we niet, maar een paar keer moeten we toch op onze stappen terugkeren en de nodeloze kilometers wegen een beetje op het enthousiasme van de wandelaars.

kkm-7 — een voorbeeld van een gevaarlijk landdier

Terug in de buurt van asfaltbaan horen we het doffe geboenk van Polynesische muziek in de verte en lopen we recht op een rave party. Lokale twintigers hebben hun auto’s geparkeerd onder een impressionante bamboestruik met de hoogte van een eik. Met batterijen, versterkers en grote luidsprekers bouwen ze een zondagnamiddag-feestje (met muziek en drank, zonder dans).

De laatste kilometers worden afgemaald aan een gezapig tempo. Op het strand vinden we een bar naast een geïmproviseerd petanqueterrein. Na wat aandringen duikt de waardin van dienst met ons in de koffer (van haar auto) en diept daar 4 liter koel bier uit op. De lokale mede, Hinano, deed ons meer deugd dan een fles Orvelo na een toertocht.

We gaan terug aan boord, nemen een douche en verleggen ons naar een andere plek in de lagune, niet ver van het Intercontinental Hotel waar we reserveren voor een Polynesische avond die georganiseerd wordt voor de “normale” hotelgasten. Dat we ook hier weer blijven plakken aan de bar met een piña colada of een mojito is louter WIFI-toeval.

Dag 6

Vandaag is een rustdag. Na een uitgebreid ontbijt varen we met Flipper tot aan een plek in de lagune waar het maar een anderhalve meter diep is. Al snel zien we de eerste pijlstaartroggen in het water. De beesten worden af en toe gevoederd door hotelgasten en zijn dus vrij tam, maar het blijft oppassen geblazen. Je wil absoluut niet toevallig op een roggen-rug (wat een mooie alliteratie!) trappen als die, half ingegraven in het zand, zijn dutje ligt te doen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA — pijlstaartrog die komt bedelen

We snorkelen tussen de koralen door en plots zijn ook de zwartpuntrifhaaien van de partij. Die beesten blijven gelukkig op een respectvolle afstand (en wat mij betreft is dat respect wederzijds). Moorea verbergt duidelijk een deel van zijn charme onderwater want zo veel multicolore visjes heb ik nog nooit bij elkaar gezien.

Stef weet aan één van de toeristenboten wat sardientjes te ontfutselen en de roggen hebben dat onmiddellijk gezien. Zijn populariteit stijgt tot ongekende hoogten en plots zijn we omringd door een tiental roggen die allemaal sardienenbloed geroken hebben… De beesten blijken echter zacht (van vel) en aardig (van gemoed) dus buiten het feit dat een oudere, bijziende rog Ilse’s vinger voor een stuk aas aanzag gebeuren er geen ongelukken. De vissen pletsen met hun vleugels in het water wanneer ze aan de oppervlakte komen zoeken achter een goedkope maaltijd. Prachtige vissen zijn het, maar die lange pijlstaart blijft bij mij toch een kwalijke connotatie oproepen en ik ben eerlijk gezegd content wanneer we een halfuur later allemaal weer in de dinghy zitten.

Voor vanavond staat er cultuur op het programma. We komen goed op tijd in het Intercontinental hotel aan waar het strand is omgetoverd tot een gezellig restaurant. In een ondergrondse bakoven liggen wat speenvarkentjes te garen in bananenbladeren, en specialiteiten uit de verschillende eilanden worden gepresenteerd in aparte standjes, ze zien er overheerlijk uit. Het geheel wordt overgoten met een prachtige sterrenhemel en de geur van de zee.

FAQ 7 – en nooit last gehad van een té vlotte spijsvertering?

We waren erg goed voorzien van moderne geneesmiddelen, pillekes en zalfjes allerhande. Naast de traditionele zachtere middelen had onze EHBO doos ook de straffere toebak in voorraad, kwestie van ons spijsverteringsstelsel aeroob en anaeroob volledig te kunnen ontsmetten – just in case.

Ik durf het bijna niet te stellen, maar van alle verre reizen die we de afgelopen tien jaar hebben gemaakt is dit de eerste waar de Immodium en actieve kool ongeopend in de toiletzak is gebleven. We dronken nochtans gefilterd zeewater, aten lokale ijsroom, verorberden rauwe vis van de lokale markt en aten bananen met de kilo.

Enkel het doosje met artisanaal bereide pilletjes tegen zeeziekte werd aangebroken (met dank aan Magister Beirnaert).

Tijdens het eten wordt er wat gezongen, maar dan barst de show pas echt los.

kkm-10 — Polynesische gezangen begeleiden de maaltijd

Beeldschone schaars geklede vrouwen, prachtige (eveneens half naakte) mannen; waar zelfs Stef (momenteel in zijn beste form en vorm) bij verbleekt. De meeste vrouwelijke heupbewegingen worden aangestuurd door spieren waar ik het bestaan nooit van heb gekend. Ik kom ogen tekort. Onze dames laten het zich overigens ook welgevallen.

kkm-11 — Het is telkens weer spannend om af te wachten of de natuurvezels sterk genoeg zijn om het de hele avond uit te houden

kkm-12 — Ook de mannen doen niet onder voor de Vahines (= vrouwen in het tahitiaans) (een beetje een ongelukkige naam?)

De Polynesische jongemannen brengen een soort Haka waarbij een aantal maagden uit het publiek worden ontvoerd. Ocharme – ge zijt op huwelijksreis en dan komt daar plots een gespierde Polynesiër voor u staan, die uw kersverse Amerikaanse echtgenoot doet verbleken tot een slap afkooksel van wat een man écht kan zijn… Het zal u maar overkomen.

Dag 7

We varen een eindje terug over de lagune en ankeren ons in de buurt van Cook’s bay recht tegenover de Manutea Tahiti. Manutea Tahiti is een manufactuur waar ananas, mango’s en ander lokaal fruit worden verwerkt tot vruchtensap, confituur en Tahitian rum.

Ze zijn er vooral fier op hun 50° rum, maar die was toen wij passeerden volledig uitverkocht. Erger nog: de bar was toe wegens verbouwingswerken, dus even van de lokale gefermenteerde vruchtensappen proeven zat er ook niet onmiddellijk in. Na een korte rondleiding, hebben we dan maar een voorraadje ingeslagen dat representatief was voor het nog beschikbare productengamma in de fabriek: naast veel gezond fruitsap voor het ontbijt o.m. een fles exotische ananaschampagne.

Dezelfde middag zijn we doorgevaren naar Paraoro, een stadje een paar kilometer verderop en hebben we “das Boot” geankerd in de buurt van het Moorea Beach Café (volledig toegewijd aan Veuve Cliquot). Dat het café een comfortabele aanlegsteiger had in de buurt van de lokale Libre Service was meegenomen, want dan konden we weer bunkeren vooraleer de sprong te wagen naar het volgende eiland: Huahine.

kkm-16 — Moorea yacht club met het Moorea Beach Cafe

Dit werd de lakmoesproef: 20 tot 25 uur varen, 80 zeemijl (150 km) af te leggen in een stevige deining. Een test voor onze zeebenen.

FAQ 8 – geraak je op die eilanden nog makkelijk aan eten?

Op elk eiland vind je kleine superettes waar de meest courante producten makkelijk te krijgen zijn. Uiteindelijk zijn we in Frankrijk… Brood en kip worden gesubsidieerd en zijn spotgoedkoop. Verse vis is uiteraard makkelijker te krijgen dan in België en vind je in stalletjes naast de baan. Vlees (lam, rund) komt dikwijls uit Nieuw Zeeland. Luxeproducten (bier, wijn maar ook kazen en spuitwater) zijn wat duurder dan normaal maar blijven betaalbaar. Courante groenten vind je zoals thuis. Fruit is er in overvloed met mango’s, lokale bananen (niet de Chiquita bucht), papaya’s, ingevoerde appelsienen, etc. Het grootste probleem: citroenen zijn op de eilanden en zelfs in Tahiti bijna niet te vinden. Het leven is er zoet – niet zuur;-)

(wordt vervolgd)

gastverslag Karel De Baere Genootschapseilanden, Frans Polynesie

Ia Ora Na! (Hallo in het tahitiaans)

En daar staan we dan met onze twee voeten op de tarmac van Papeete’s airport: vochtig-warme tropenlucht slaat in ons gezicht gekruid met de vreemde mengeling van vliegtuigbrandstof en tamarinde bloesem.

Nu nog hopen dat Stef en Ilse op de afspraak zijn en onze heenreis zit erop… 36 uur onderweg waarvan een goede 24 in de lucht, rechtzittend slapen – ik word het nooit gewoon!

Ondanks het zeer ochtendlijke uur staat er al een bandje te spelen om de Air Tahiti vlucht uit Los Angeles te verwelkomen. De paspoortverificatie voor EU burgers is gemoedelijk tot laks, en het immigratieformulier is enkel bedoeld om toeristische statistieken bij te houden. Met onze loodzware zakken (elk netjes afgewogen op 23 kg inclusief 9 liter rode wijn in dozen, een zorgvuldig verpakte fles Orvélo, 5 kg briketten voor de BBQ en een stel tafelpoten) sjorren we naar de uitgang.

Onze gastheer en gastvrouw staan aan de uitgang te schitteren en met Tiaré kransen worden we stevig omarmd door hen (fysiek) en door alle Polynesiërs (in gedachte). Het doet toch altijd deugd om onder vrienden te zijn.

Na een verplaatsing van een kwartier met Stef’s huurauto staan we in het vroege ochtendgloren aan de boot, die er spic en span bijligt (achteraf vernemen we dat er blijkbaar flink is gekuist in afwachting van onze komst).

FAQ 1 – stellen ze het fysiek goed?

Ik mag u geruststellen… De Kapitein en Admiraal stellen het uitstekend. Ilse sportief als immer en met een diepbruine teint, Stef wat vermagerd, maar al bij al minder dan ik me had ingebeeld (blijkbaar te wijten aan uitspattingen tijdens het bezoek van Emma en Seba).

kkt-5 — Gastheer slooft zich uit voor zijn gasten

FAQ 2 –en hoe zit dat met de psyche?

Mentaal zijn ze mooi in balans, Stef heeft leren onthaasten en kan nu al een vol uur stil zitten, is attent (!) en het “schatje hier”, “zoetje daar” is niet uit hun interacties weg te denken. Wat een verblijf op zee al niet doet met een koppel…

We krijgen een uitgebreide rondleiding in het luxe verblijf dat Stef en Ilse al een jaar bewonen en nu ook 3 weken als drijvend guesthouse gaat fungeren. Eigenlijk is zo’n catamaran best te vergelijken met een grote caravan waar erg hard is over nagedacht vooraleer hij werd gebouwd. Hij ligt mooi stabiel in het water en de uitrusting biedt al het comfort dat je kan wensen, enkel het internet is wat minder voorspelbaar dan in België. Er is voldoende plaats om niet té veel in elkanders weg te lopen, massa’s bergruimte onder de vloer, de motoren en andere apparatuur zit allemaal netjes weggewerkt in het design. Onze knusse kajuit aan bakboord onder de spiegel heeft midscheeps zelfs een “on suite bathroom” (normaal moet die gedeeld worden met de kajuit in de boeg, maar die heeft Stef voorlopig ingericht als garage en stapelplaats dus we zitten op rozen).

FAQ 3 – en hoe zit dat dan juist met het sanitair?

Het WC heeft een manueel te bedienen chasse en je moet met die pomp een persoonlijke en intieme relatie opbouwen, wat enige tijd vergt. Eénmaal dat het vertrouwen er is en je de knepen van het verpompen onder de knie hebt loopt alles vlotjes (letterlijk en figuurlijk).
De douche levert zoals thuis koud en warm water maar in de praktijk gebruik je dat laatste quasi niet. Vanaf het begin tracht je zuinig te zijn met zoet water want op Sanuk wordt dat ter plekke uit het zeewater gemaakt en dat vraagt relatief veel van de batterijen. Eén uur watermaken levert netto zo’n 45 liter zoet water (voor het koken, de was en de plas – NIET voor de chasse) dus voor minder kritische dingen gebruik je gewoon zeewater.

[Nota van Stefan: Karel, het geurprobleem is opgelost, helaas nadat jullie terug weg waren. Er bleek een verstopping te zitten in de onderwaterafvoer, waardoor het zwart water (zeilterm) via de boven het water zittende overloop werd afgevoerd. Niet dat dit ons stoorde, want wat is een luchtje onder vrienden? ]

De eerste dag brengen we door in Papeete, na een douche in de Capitainerie op de wal (we hadden wat meer water nodig om de vermoeienissen van de reis weg te spoelen) en een uitgebreid ontbijt gaan we inkopen doen op de markt.

kkt-2 — De route van de eerste dag bespreken

kkt-3 — De overdekte markt van Papeete, met een kleurrijk en gevarieerd aanbod

De sfeer in Tahiti is “laid back” en de mensen uitermate vriendelijk zelfs in de “grootstad” Papeete (30000 inwoners). Je voelt en ziet dat ze hier gelukkig zijn op hun paradijselijke eiland en dat werkt besmettelijk.

Na een verkwikkende nachtrust zijn we op dag twee met de huurauto Tahiti gaan verkennen. Na een bezoek aan het Museum van Tahiti en de eilanden (te Fare Manaha) zijn we gestopt op een aantal heilige plaatsen langs de weg die door de Tahitianen met trots perfect onderhouden worden. De mooiste was de Arahurahu Marae. Best beschreven als een goed bewaarde anemistische rituele offerplaats in een prachtig stukje natuur, aan de voet van een klif omringd door de jungle. Je voelde de geesten er nog rondwaren tussen de Tiki’s (stenen beelden van godheden, stijl Paaseiland, maar dan kleiner).

Geen betere manier om de jetlag te verteren en de geuren van Tahiti mentaal in te blikken dan met een stevige hike over de middag tussen de tropische buien door. Nadat we onze meegebrachte lunch verorbert hebben bij een mooi vergezicht, hebben we nog een een botanische tuin bezocht om af te sluiten met een avondmaal in een Roulotte op de haven (roulotte’s zijn semi-mobiele kookcamionetten, waar de kok in een mum van tijd een lekkere portie lokale kost klaarmaakt).

Dag drie: Stef en ik zijn vroeg op en laten de vrouwen wat uitslapen. We kiezen voor een ochtendwandeling doorheen het recent heraangelegd stadspark dat langs de kustlijn en de jachthaven loopt. Prachtig park vol met borden die eigenlijk een zeer leerrijke introductie geven op de geografie, de flora en de fauna van Frans-Polynesië.

Na het ontbijt organiseert Stef een technische rondleiding op de boot voor zijn nieuwe tweede matroos (met nogal wat interessante details over de reparaties die hij al heeft mogen/moeten doen). Blijkbaar is er aan zo’n schip altijd wel iets dat kapot geraakt. Maar naar eigen zeggen is Sanuk nu “in topvorm” na de installatie van de nieuwe zonnepanelen, enkel rond de verhoogde bedrijfstemperatuur van de stuurboordmotor is er nog enige onzekerheid. Waarvan akte…

[Nota van Stefan: tussen vertrek van E&S en aankomst K&K heb ik de kabels van de zonnepanelen vervangen door een grotere doormeter, en een 50A zekering geplaatst. Ook bleek de SB motor het uitstekend te doen na zijn onderhoud ]

FAQ 4 – is dat wel veilig varen op zo’n schip in de Stille Zuidzee? Hebben ze ondertussen wel voldoende ervaring?

Met Stef als volleerd Kapitein (en navigator en mechanieker, en zeilmaker, en electricien, en computer specialist, en navigator) en Ilse als instruerend Admiraal (en opperbootsvrouw, en kwartiermeester, en marconist, en dekknecht, en kabelgast, en bijslaap) zijn alle disciplines aan boord om met vertrouwen het ruime sop te kiezen. Dat er geen onnodige risico’s worden genomen is duidelijk en wordt geïllustreerd door de uitgebreide veiligheidsbriefing die we ontvingen, door het feit dat er voor elke afvaart de voorspelde wind en deining grondig werd bestudeerd / doorgesproken en door de aanwezigheid van checklists en logs die voor elk vertrek formeel werden afgewerkt en ingevuld. We waren er gerust in!

De dag kabbelt voort, we trekken naar een Parelmuseum in de buurt – het eerste van een lange serie bezoeken aan juweliers met blinkende natuurproducten. Pearls are our girl’s second best friend…

(wordt vervolgd)

24 september 2016 Tahiti en Moorea. Bezoek van Emma en Seba

Op 3 september om 5:00 uur kwamen onze dochter Emma en haar vriend Seba op Tahiti aan na een vliegtuigreis van 30 uur. Tijdens de drie weken dat we samen waren hadden we besloten om sommige van de gemeenschapseilanden te bezoeken, van oost naar west in volgorde: Tahiti, Moorea, Raiatea met Tahaa, Bora Bora en dan terug naar Raiatea waar ze het vliegtuig namen naar Tahiti en verder naar huis terug. Tot onze grote verbazing kwamen ze fris van de vlieger en waren klaar voor wat actie!

Tijdens ons 2-daags verblijf aan de kaai van de stadsmarina in Papeete, de hoofdstad van Tahiti en FP, werkten Seba en ik nog enkele projecten af, allemaal verband houdend met het installeren van de nieuwe zonnepanelen zoals beschreven in mijn vorige blogpost.

We demonteerden de bestaande bekabeling (om de zonnepanelen connectors type MC4 op te laten plaatsen met een speciale tang), we demonteerden de oude panelen, haalden de nieuwe op, lieten de connectoren plaatsen op de oude kabel en monteerden deze samen met de nieuwe panelen. Na testen bleek echter dat de plus en min connectoren verwisseld waren gemonteerd op de kabel [dan laat je het over aan de experts…], en omdat de technische man niet kwam opdagen om nieuwe connectoren te plaatsen, hebben we de aansluiting op de controller omgewisseld. Klaar voor wat zonne-energie …. dachten we.

Langs de keukenkast kan men aan de achterkant van de generator…

Of via de zitbank kan men aan de voorkant van de generator

Jenny, onze generator waarvan ik de nieuwe watersensor heb geinstalleerd die Emma en Seba hadden meegebracht

We sloten onze eerste avond samen af met een bezoek aan de roulottes, een verzameling van food-trucks die een verscheidenheid aan fast-food aanbieden. Vermits de polynesische keuken erg beinvloed is door de chinese keuken, hebben we een chinese roulotte gekozen. Het was naar FP normen goedkoop en zozo qua prijs/kwaliteit. Emma’s poisson cru was excellent, maar mijn frietjes konden de vergelijking met het Belgische origineel niet doorstaan (Het geheim van de twee keer bakken is hier nog niet doorgesijpeld). De volgende dag hebben we de hoofdstad Papeete bezocht, met de lokale markt, het parelmuseum en het nieuwe en zeer aangename stadspark langs de haven, waar onze boot tegenover ligt.

De volgende dag waren we klaar om aan onze toeristische rondreis te beginnen. Met een gehuurde wagen (55$/dag bij ecocars) reden we het hoofdeiland Tahiti Nui rond met een drietal grote stops: vooreerst een heel mooi bewaarde/herstelde Marae (religieus oeroord) Mahaiatea waar we de enige bezoekers waren, dan een nogal stevige wandeling op en langs een bergkam, en tenslotte een bezoek aan drie watervallen. De wandeling ging langs smalle glibberige paadjes een helling op en veranderde dan in mooie brede wandelpaden langs vergezichten over de baai. Op de terugweg kozen we voor het pad dat een riviertje volgde terug naar beneden, wat ons direct in tropische woudstemming bracht. Gelukkig waren er vele touwen gespannen want het was op sommige plaatsen redelijk stijl en glibberig.

tahitise-3 — een tiki, of afgods beeld. De toegang tot de Marae was tabu voor niet priesters

tahitise-2 — tiki en bleekscheet (tweede dag in de zon…)

tahitise-5 — zwarte stranden in Tahiti van gemalen lava

tahitise-8 — poseren bij de grootste waterval

tahitise-7 — helaas niemand in de buurt om ook de fotografe op de foto te krijgen.

Voor we de dag afsloten hebben we uitgebreid gaan winkelen in een grote Carrefour (auto!) zodat we klaar waren om de volgende dag af te varen. Die avond hebben we wel nog een Polynesische dans bijgewoond in het sjieke Intercontinental hotel. Het was indrukwekkend mooi en lekker!

Vanuit onze ligplaats aan de drukke hoofdboulevard van Papeete konden we steeds onze volgende bestemming zien: het eiland Moorea dat op een drietal uren varen ligt. Het was meteen ook de eerste ervaring voor Emma en Seba met het zeilen op zee in een catamaran. Het weer was super: volle zon, licht windje, niet te grote golven. Alles verliep vlekkeloos, en tegen de avond lagen we in Cooks bay voor anker.

Op Moorea hebben we een lange wandeling gemaakt naar de Belvedere: langs de asfaltweg via een marea naar omhoog tot aan het uitkijkpunt over de beide baaien, en dan terug langs een lastig en lang bospad naar de baai. Vermoeiend maar betoverend mooi. Gelukkig konden we iets drinken onderweg, want de zon zorgde ervoor dat we heel wat calorietjes kwijt waren geraakt onderweg.

rustige start van de wandeling in de Opunohu vallei…

zicht vanop de belvedere: links de Opunuhu baai en rechts de Cooks baai

in de verte zie je de witte golven die breken op het rif. Daar zullen we morgen kijken naar de roggen

Mauruuru betekent dankuwel in het polynesisch

Op de boot kwamen we tot de vaststelling dat onze oude zonnepanelen controller niet in staat was om de 70V van de zonnepanelen te verwerken, in tegenstelling tot wat de verkoper had gezegd [Nota aan mezelf: volgende keer zelf beter checken]. Een emailtje naar de fabrikant bevestigde dit. Zonder het te weten had ik een nieuw soort paneel (Benq PM096B00] dat zeer hoge voltages (65V oc) afgeeft. In Tahiti had ik echter een verdeler van Victron gevonden die wel het juiste controller had (Blue solar charger 100/50). Dus heb ik een ferry over en weer genomen Moorea/Tahiti waar ik een dagje mee zoet was. Maar ‘s avonds was de nieuwe controller geinstalleerd en werkte hij …. dachten we.

Als laatste Moreaanse (tjiens, is ‘Moreaantje zo zwart als roet’ soms afkomstig van Moorea??) activiteit zijn we gaan zwemmen met de stingrays (pijlstaartroggen). Er lagen nog twee andere toeristenboten aan de plaats die aangegeven stond op de kaart, en het resultaat van het voederen was dat we in een oogwenk waren omgeven door roggen en haaien. Wel even wennen voor Seba en Emma, maar de roggen zijn misschien wel opdringerig maar niet gevaarlijk. De (ook ongevaarlijke) blacktip sharks bekijken het hele gedoe vanop een kleine afstand, en hopen dat er voor hen een visje zal inzitten. Alhoewel het voederen van de vissen controversieel is, zorgt het wel voor een heel directe natuurbeleving.

Ter afsluiter van dit stukje nog even uitleggen wat er aan de hand is met de nieuwe zonnepanelen: ze geven elk tot 20 Ampere stroom, en de bestaande bedrading en zekering is slechts voor 20 Amp in totaal (voor de vorige drie panelen samen). Tijdelijke oplossing is dus een van de zonnepanelen uitschakelen tot we weer in Papeete zijn en ik nieuwe en zwaardere bekabeling kan trekken. Ik had dit moeten nachecken bij de installatie, slecht punt voor de kapitein.

4 september 2016 Papeete Tahiti, Isles du Vent, Frans Polynesie

Mijn laatste blog is reeds een grote maand geleden! Gelukkig is er de automatische update van onze waar zijn ze nu pagina, want anders zouden de mensen zich afvragen of we nog leven. Of we nog leven vraagt ge? Nou en of, we hebben alweer een paar mooie ervaringen achter de rug sinds we elkaar laatst spraken: Na Apataki vaarden we naar Ahe atol, dan naar Tahiti, Moorea, Raiatea/Tahaa, Bora Bora en dan voor een herhaling terug naar Tahiti tot en met Bora Bora waar we nu zijn. Hieronder komt deel 1 van deze trip.

Apataki

apataki-3 — Remoras, de vis met de zuignap op de kop. Kuisploeg van elke grote vis. Houden ervan om onder onze boot te wachten op een restje afval.

apataki-4 — Manta Rays trekken baantjes rond onze boot, ondertussen plankton scheppend met hun grote bek

We verlieten Apataki bij valavond. Vloed/Eb wissel was om 20:00 uur maar we widen voor het donker (18:00) door de pas, dus dat werd spannend: bij 5 knopen uitgaande stroming en een 30 m nauwe pas heb ik mij even geconcentreerd op het bijsturen van haar wild met de kont slaande Sanuk. Daarna nog even door de stromingsgolven surfen en alles was weer peis en vree. Vlug een nieuwe onderbroek aan en we konden weer lachen: alle, weer iets voor op onze blog. Helaas doen de foto’s mijn verhaal niet alle eer aan, ge gaat mij moeten geloven.

apataki-6 — De stroming voert ons mee naar de uitgang van de pas. (Of we willen of niet, er is geen weg terug)

We zijn buiten, en de golven worden platgeslagen door het uitstromend water

Ahe

De volgende morgen Ahe binnengevaren zonder veel emoties, waar we op zoek gingen naar een Belgische boot Jambote, van de Brusseleirs Marine en Simon-Pierre die we in Panama hadden leren kennen. Na door een mijnenveld van pareloester-boeien te zijn gezeild vonden we ze aan de overkant van de atol.

Samen hebben we een drietal dagen doorgebracht in onweerstaanbaar mooie natuur. Ge moet het maar eens nakijken op het pension dat daar op een pisboog van ons aflag: de coco perle lodge. Niet dat het daar druk was hoor: in Augustus was er geen enkele gast geweest – deels door een staking van Air France en Air Tahiti – en toen we eens wilden uit eten naar het volgens het internet goede restaurant vonden we een gesloten deur want de kok/eigenaar was naar een toeristische beurs in Papeete om zijn lodge te promoten. Ik zou het ook gedaan hebben indien ik hem was.

apataki-11 — Marine en Simon Pierre van de Jambote

apataki-10 — De maakster van bijna alle foto;s op de blog

We waren dusdanig onder de indruk van het enig overgebleven oerwoud van de Tuamoto’s en de idilische zeezichten dat we hebben besloten om volgend jaar terug te keren. We zullen er leren duiken bij Gilles, een fransman die duikinstructeur is, en voor wiens (zelfgebouwde) huisje we gemeerd lagen.

apataki-9 — Het oerwoud zoals het op bijna alle atols was, voor ze het gerooid hebben om er kokospalmen op te planten

Bij het verlaten van Ahe zijn we nog even op bezoek gegaan bij een parelkweker om een paar cadeautjes voor kerstdag te kopen. Maar ik verklap lekker niet wat deze mogen zijn! Ook daar gaan we nog eens terug gaan, vooral nu we (ik loop even vooruit in de tijd) gezien hebben wat dezelfde parels kosten in Tahiti en Bora Bora.

Papeete, Tahiti

Enfin, we namen afscheid van de Tuamoto’s en zeilden in 40 uur naar de hoofdstad van Frans Polynesie: Papeete (op Tahiti). We lagen daar op 50 m van de kust boulevard, in een marina met stroom en lopend water en een Carrefour op wandelafstand. We wisten niet waar we het hadden. Alle ontberingen van de voorbije maanden in een klap weggewist: Vele soorten kaas, brood, charcuterie, vers vlees en groenten, goede wijn, Belgisch bier, speculoos. Alles aan hoge prijzen, maar we gaan niet moeilijk doen.

Papeete is ook het mekka van FP voor de cruiser die zijn boot weer iets of wat terug in orde wil krijgen. Er zijn echte winkels voor bootgerief en vele magazijnen voor ijzerwaren, batterijen, sport- en visuitrusting, motoren, enz. Ik ben de eerste week niet veel op de boot geweest, want met mijn fietsje zoemde ik van de ene aankoop naar de andere. Ik had touwen nodig en kuisgerief, en motor-onderdelen, en visgerief, en …

apataki-12 — olie verversen, olie en diesel filters vervangen (x2)

Wij hebben onze twee zeilen en onze zeilzak meegegeven aan Sebastien van Tahiti Sails om ze op te lappen. Vooral de zonnewering van onze Genoa (voorste zeil) was aan vervanging toe. Wij hebben de gasflessen laten vullen, de tijdelijke roervermaking permanent gemaakt, en vooral veel gekuist. We hebben ons teak tafelblad uit de douane kunnen halen voor de zachte prijs van 200 EUR (op een aankoop van 600 EUR…) De tweede week was immers de start van het drie weken durende bezoek van onze jongste dochter Emma met haren choechoe Seba(stien).

Het weerzien was super en we hadden veel te vertellen. En ook uit te pakken want een bezoeker ontsnapt niet aan de meebreng plicht: een reserve dieselpomp en een nieuwe watersensor voor onze generator, twee poten voor ons nieuw tafelblad, lampjes, reserve opwarm element voor de waterverwarmer, gasfles aansluiting voor de barbeque, bluetooth oortjes, bestek, koffiekoppen, handdoeken, …

Om onze bezoekers wat te laten bekomen van hun 30-uur onderweg heb ik Seba meegenomen op mijn zoektocht naar nieuwe zonnepanelen. Van onze 3 stuks van 135 watt die op Sanuk gemonteerd waren was er eentje waarvan het getemperd glas was gesneuveld omdat de stop van een zeilstok erop was geknald, waardoor we ook de zeilstok kwijt geraakten, maar ik dwaal af. Er bestaan 5 jaar later dus panelen die een stuk meer watts opleveren: de Benq die ietsje groter zijn geven elk 370 watt. Ik besloot om er twee te plaatsen. Sunsil bood deze aan tegen een taxvrije prijs van 500 EUR/stuk. Seba en ik hebben er zo twee naar Sanuk gesleurd op ons trouw fietskarretje. Sunsil was toch iets verder dan ik dacht, en ik heb me wat geforceerd om ze heelhuids op de boot te krijgen. Enfin, ze waren nog dezelfde dag geinstalleerd. Nu hebben we 740 watt met twee panelen tegen vroeger 405 watt op een grotere oppervlakte.

apataki-13 — Seba zag dat de nieuwe zonnepanelen goed waren

In een volgende blog het verslag van het bezoek van Emma en Seba.

23 augustus 2016 Van ‘t één atol in ‘t ander. Tuamoto’s Frans Polynesie

Impressies van atols in de Tuamoto’s

Een heel klein schelpje voor een heel klein krabbetje

Ha, daar is de hermiet krab. Het krioelt hier van zijn soortgenoten, en ‘s avonds in het donker hoort men rondom het geluid van schelpen die over stenen worden versleurd. Wie is daar?

We nemen 5 kadetten van papegaaivissen mee van Valentine voor haar familie in Apataki waar we de volgende dag zullen aankomen. Alhoewel ze gekuist waren, beweegden ze nog een beetje: Levende Vers!

Apataki pas. We lagen aan de enige boei in het dorp, voor het rode generatorgebouw, en met weinig plaats tussen ons en het koraal. Maar wel met internet op de boot!

Het is niet simpel, met een dwarsstroming van 3 knopen tussen de twee pilaren varen naar de meerboei in kalm water.

Zicht vanuit de top van de mast op de Anse Amyot pas. Foto genomen vanuit de ankerplaats, de oceaan ligt op de achtergrond. De koraalrand van de pas wordt aangeduid met de twee staken.

koraal riffen komen in alle soorten. Hier als lagen versteende rots…

… hier als grove brokken afgebroken koraal, door de golven bijeen gehoopt waardoor de planten erachter een kans krijgen.

Men vindt veel van deze ‘vlotten’ op de windkant van een atol. Geen idee waarvoor deze gebruikt worden, om visnetten aan te hangen?

Verder deze keer niet veel nieuws. De tijd vliegt, en we houden ons onledig met wat lezen, wat snorkelen, wat eten, wat Rummi Cuppen (Ilse heeft me vernederd, maar ik ben aan een come back aan het werken), wat filmpje kijken, wat wandelen, wat onderhoud, wat kuisen.

Slechts één incident te melden qua onderhoud: bij het ankeren is de kettinghouder die op onze dwarsbalk is vastgeklinknageld losgeschoten. Dit alu stuk krijgt veel krachten te verwerken bij het ankeren om de 15 ton zware boot op zijn plaats te houden. Eens geankerd wordt de ketting met twee touwen aan de boegen vastgemaakt en is er geen druk meer op het alu profiel. Maar nu besloot onze vriend dus dat hij er genoeg van had. De rivetten gaven het op en met een mooie boog vloog het overboord, in 6 m diep water. Dit gaf me meteen kans om mijn duikrecord wat scherper te zetten, en ik heb het kunnen opvissen uit het kristal heldere water. We liggen hier bij Apataki Carenage (plaats waar je de boot uit het water kan halen en herstellingen kan uitvoeren), en we hebben maandag nieuwe revetten besteld in Tahiti. De boot komt dinsdagavond, dus we zouden ze woensdag moeten kunnen (laten) installeren. Tony is hier de technische man en zaakleider, en ik heb er alle vertrouwen in. We maken van de gedwongen wachttijd ook gebruik om onze stuurstoel te verstevigen (vezelplaat houdt het na 5 jaar voor bekeken), een indeling in onze ex-ijsmaker kast te maken, en als het kan om twee rollers bovenaan de mast te vervangen. Deze hardplastieken rollers zijn ingesleten en zorgen ervoor dat de grootzeillijn en de kraanlijn op dezelfde plaats verslijten. Dit belooft een moeilijk karwei te worden (op 21 m hoogte!) In afwachting van de vervanging heb ik de twee lijnen ingekort, waardoor de slijtagepunten weg zijn. Ik zou niet graag de giek of het grootzeil zien naar beneden komen terwijl we onderweg zijn.