In de voormiddag zijn we het hotel uitgechequed, of weg gecharged. Ik kan het hotel La Sagesse (hier spreken ze dit uit als Lassa jesse) wel aanbevelen voor mensen die willen onthaasten: er is werkelijk niets te doen behalve zwemmen, lezen en eten/drinken. Behalve als je boot in de marine ernaast ligt natuurlijk. En daarvoor hebben ze een shuttle service. In tegenstelling tot de website betaalden wij tijdens het offseason 95USD / nacht. Wij hadden de enige kamer met wifi in de kamer, anders moest je hiervoor in het restaurant zijn, en dan moest je nog de tafel kennen…
Op de marine heb ik nog een paar kleinigheidjes geregeld, zoals het laten plakken van de nieuwe naam op de boot. Vermits we de eerste keer het royaal hadden verknoeid, verkozen we nu de last op iemand anders zijn schouders te leggen. Met succes! Oh ja, en de faktuur betaald, want anders laten ze je niet in het water. Auch dat was slikken want voor dat geld heb je in Belgie reeds een kleine auto.
Rond een uur of 16:00 was het dan zover. Ik laat de foto’s voor zichzelf spreken:Het lanceren van de boot ging vlot. Voor we het wisten lagen we in het water, nog steeds in de bretellen. Toch even in de buik van de romp (de bilge) checken, en daar stond ongeveer 3 cm zout water in. Maar het verergerde niet, en ik weet dus niet of het er al instond voor de lancering of kwam door de lancering. Omdat ik niets zag veranderen hebben we de boot volledig los in het water aan de kade met meertouwen gelegd. Nu nog de motoren starten, en we zijn weg.
Beide Yanmar motoren (40Pk) sloegen vlot aan maar vielen stil na ongeveer 30 seconden. Ondertussen had ik mooi koelwater zien vloeien en geen kleur in de rook. dus dat was goed, mochten ze nu maar blijven draaien. Na het lezen van de handleiding vond ik niet onmiddellijk iets wat niet correct was. De kraanman aan de kade vroeg of ik vergeten was hoe ik moest varen. Ik heb hem gezegd dat ik het nog moest leren, en hij keek redelijk verbaasd/verwonderd. Maar de marina wou de loskade vrij, en dus stuurden ze een mechanieker op ons af, die welkom was. Samen met hem (allez, hij deed het werk en ik keek toe) hebben we alle stappen afgelopen. We hebben het water uit de wateruitlaat geloosd in de inklapbare emmer (die we Jan en Pascal hebben gekregen, zeer handig want hij past onder elke hoogte)
want je mag de motor max 30sec starten zonder dat hij aanslaat, omdat je anders zeewater in de cylinders kunt krijgen. We hebben de diesel aanvoer losgekoppeld en gezien dat bij het voorgloeien (waarbij ook de dieselpomp werkt) er niets uitkwam…
Haha, als het dat maar was, onder een hoop tijdelijk opgeslagen materiaal, onder de matrassen, onder de lattenbodem, onder de planken zaten onze twee dieseltanks te wachten tot we de kraantjes zouden opendraaien… Eens dit gebeurd starten de diesels zonder problemen, en bleven het volhouden… Success.
Ilse en ik hebben de boot terug in het midden van het loskanaal gelegd door de meertouwen te vieren (Ilse) en aan te trekken (Stefan). Op dit moment was het vrijdag rond 17:30 en er was niemand meer bij de kade. We eens diep ingeademd, samen de touwen losgegooid, en vooruit met de geit.
500 m verder lag een meerboei op ons te wachten. Omdat het zeer kalme wind was is dit vlot verlopen, en voor we het wisten lagen we aan een boei te dobberen in de baai van Grenada marine. Het was een moment waar we beiden van genoten: op ons eigen schip, op het water.
Meer foto’s op het (engelstalige) bericht van Ilse.
Grenada – ‘s morgens giet het gans de dag, in de namiddag stralende zon.
Ik ben vandaag twee keer bij de douane geweest. Een keer op de marina om ons cruising-permit van een maand te kopen voor 50 EC$ (ong 18EUR) en een keer in de namiddag, waarover hieronder meer. Bij het overlopen van de bootwerken ziet het er naar uit dat we morgen middag in het water kunnen! Alles is wel nog niet gedaan, maar de roep van de zee is te sterk. Sommige kleine dingen zullen we in het water doen, of morgenvoormiddag. Ik denk aan de naam op de boot zetten, de zinken van de propellers vervangen, de wasmachine instaleren als deze toekomt, …
Op mijn uitdrukkelijk aandringen heb ik deze morgen om 10:00 de agent ontmoet voor het douane kantoor, dit is de persoon die het papierwerk voorbereid en begeleid terwijl het door de verschillende stadia wordt geloodst. De bedoeling is dat ik samen met hem kijk hoe we ons gerief dat met de boot toekwam vandaag uit de douane hun hangar kunnen halen. Het staat er immers reeds een kleine week. Het eerste wat Ricky Telesford, onze agent me meegeeft is dat het 741 EC$ aan inklaringskosten gaat kosten. Ouch. Dat is 6% op de kostprijs van alle goederen waarvan ik facturen heb doorgegeven. De tweede koude douche is zijn verloning: 800EC$. Want, zo zegt hij, het was veel werk. Maar dat wist ik, ongeveer 90 artikelen, van kleine dingen zoals oordoppen tot grote dingen zoals plooifietsen. Alles moest overgetypt worden in het systeem van de douane, een code krijgen en een prijs omgerekend in EC$. Omdat geen enkele van mijn artikelen vallen in de categorie “Nodig om een boot te doen werken”, vallen we buiten de 1,5% taks van “boot in transit” waarover ik op het internet gelezen had maar wel onder de regel “je gelooft het niet wat cruisers allemaal meesleuren” van 6%. Ik moest ook nog vervoer regelen om de goederen terug naar de marina te krijgen. Ricky stelde voor om te proberen het in zijn auto te doen voor een prizetje van 85 EC$, wat ik wel wou proberen.
Het begin verliep zeer vlot, maar dat hadden we dan ook zelf onder controle. Het 30 bladzijden tellende dossier afdrukken, pasje halen om met de wagen op de haven te mogen, taksen betalen bij de kassa. Daarna moet het dossier nagekeken worden, en daar liep het mis. Normaal duurt dit ongeveer 10 minuten, maar bij ons tikte de klok duchtig door, het was nu omstreeks 11:30. Tot Ricky zag dat ons dossier lag op een bureau met een lege stoel. Om 12:00 uur nog geen beambte te bespeuren. Dan maar gelijk met de beambten onze lunchpauze genomen van 12:10 tot 12:50. Bij het terugkomen horen we van een andere agent dat de bewuste ambtenaar ons zocht, want dat hij het dossier niet verstond. De kans om dit uit te leggen kregen we echter maar om 14:00, want dan verscheen de agent aan het bureau terug. Na nog wat andere dingen gedaan te hebben en een halfuurtje weer zo voorbij was (voor hem), kwam hij aan het venster en deed zijn beklag tegen Ricky, Hij had dubbelzijdig afgeprint, en het witte formulier van zijn kantoor gebruikt ipv het standaard geelkleurige document. Na Ricky een uitbrander te hebben gegeven, keurde hij het dossier ongewijzigd goed. (Gelukkig maar, want we hadden al betaald. Vreemd dat ze de twee handelingen niet omkeren: eerst nakijken en dan betalen). En wij weg hiermee, naar het magazijn. Na nog een kleine administratieve kost van 22EC$ was ik in blijde verwachting van ons pakje. En het zag er goed uit!
Ricky rijdt met een Toyota RAV4 (iets wat veel vuile brakees kennen na de onzachte introductie van Johan aan Ravke ergens in de vlaamse velden), maar dat was iets te ambiteus want hoe zeer ik ook mijn laadkunsten te voorschijn haalde, het was simpelweg te klein. Gelukkig stond er ook een lichte vrachtwagen aan de kade, en de chauffeur hiervan stelde voor om het karton mee te nemen voor 100EC$, wat me een eerlijke prijs leek. Ik moest eerst nog Ricky betalen, maar vermits we te veel tijden zouden verliezen met naar een ATM te rijden, stelde Ricky voor dat ik zijn loon aan de vrachtwagen chauffeur zou betalen, hij zou dit dan later wel krijgen van deze laatste. Maar de chauffeur loste het probleem ter plaatse op door Ricky zelf te betalen, en het bedrag voor mij voor te schieten. Dit zou niet rap waar zijn in België denk ik.
Dus wij op weg, echter wel met een aantal hindernissen, want als je hier een taxi of vrachtwagen neemt ga je nooit rechtstreeks naar je bestemming. Altijd is er wel een vriendin die mee reist, en in ons geval was dit niet anders. We hebben nog een half uur staan wachten op de eigenaar van een kachel die op de vrachtwagen stond en de weg moest tonen voor de levering (niemand op het eiland hier heeft een GPS), nog een andere lading opgepikt, de kachel afgezet, de vriendin opgepikt en weg waren we. Rond 17:00 stonden de dozen op de boot: missie geslaagd.
Aanbevelingen voor hen die het na mij nog gaan doen: als het nieuwe of gerepareerde stukken met een faktuur aan een “Yacht in Transit” zijn waar een boot niet zonder mee kan varen, dan geldt een tarief van 1,5% taks. indien ingeklaard door een agent. (Nb. dit is bvb niet een frigo, maar wel een alternator). Andere nieuwe stukken met een faktuur voor een “Yacht in Transit” zijn dus 6%. Persoonlijke stukken zonder faktuur weet ik niet wat de boot-douane ermee zou doen, maar de luchthaven douane liet mij gaan met 20EUR voor 8 dozen persoonlijk gebruikt gerief. DUS als je kan geef het mee met een vliegende bezoeker via de douane van de luchthaven, het minst ambras. Maar zeg niet dat je voor een boot komt, geef gewoon een adres van een hotel bij de marina. Indien via de boot: niet alles aangeven. Ze controleren enkel of de inhoud fakturen er normaal uitzien en doen de zending normaal gezien niet open.
Maandag 7 september 2015 De boot is volledig afgeschuurd en klaar om een barrier coat te krijgen:In totaal moeten er 3 lagen opkomen van Interlux interprotect 2000Ein een grijs kleur. Daarna kan de anti mos laag (anti – fouling) erop komen. Ik heb voorbereidingen getroffen om de genoa op te hangen en heb de lazy bag reeds op de giek gemonteerd in afwachting van het grootzeil dat er morgen op komt. Ik heb ook de bescherming boven het stuurwiel terug gemonteerd, nu het schuren afgelopen is mag het erweer op. Ook zijn twee mannen bezig om de boot op te blinken, te beginnen met het dek.
Dinsdag 8 september 2015 De mannen die het grootzeil eraf gehaald hebben nadat we vertrokken waren in april, zijn ook vandaag langs gekomen om de genoa (grote fok) er weer op te plaatsen en ook het grootzeil. Er blijkt wel schade te zijn aan de bescherming van het grootzeil tegen de bovenste wanten, maar geen schade aan het grootzeil zelf. Helaas is de man van de zeilen bezet tot ver in november om de bescherming te versterken. Dus hebben we het grootzeil er zo op gemonteerd. Ofwel vind ik iemand die dit kan vermaken verder op de reis, ofwel moet ik het in de gaten houden en eventueel zelf herstellen. Het gaat immers niet om het zeil zelf, maar wel de bescherming ervan die versleten is. Vandaag hebben zijn ze begonnen met de anti-fouling erop te zetten. In totaal moeten er twee lagen op komen van Micron 66
Woensdag 9 september 2015 Het weer ziet er niet goed uit vandaag. Begonnen met een enorme stortbui wou de zon er niet doorkomen. Het was ongeveer 5 graden kouder als anders, maar toch nog een 30-tal graden. Vandaag hadden we grote hoop dat onze doos die verstuurd is vanuit Miami uit de douane zou geraken. Maar bij het kantoor van Grenada Marine hebben ze gebeld naar de broken, en die zag het nog niet voor vandaag zitten. Het was veel werk zei hij. Dat wil ik geloven, maar ik heb schrik dat ik met een groot importbedrag om de oren zal geslagen worden. Daarom heb ik besloten om morgen mee te gaan met de broker naar de douane. De man van de te sacrifiëren zinken is ook langs geweest. Een zink is een chemisch bestandsdeel dat het minst opgewassen is tegen het verliezen van ionen onder invloed van electrolyse. Om de andere metalen delen van het schip te beschermen tegen electrolyse, worden dus op strategische plaatsen zinken stukken geplaatst op de onderdelen. Zoals bvb op de schroef, de saildrive (deel dat de schroef doet draaien), de romp, enz. Helaas heeft hij de zinken niet in stock en moeten deze besteld worden. Ik heb ze laten bestellen, maar vermits ze in redelijk goede staat nog zijn weet ik niet wat ik ga doen. Ik heb wel met de man van de zinken het roer aan stuurboord kunnen aanschroeven, want daar zat ongeveer 1 cm speling op het roer. Nu is dit volledig weg, mooi zo.
Omdat er voor Ilse en ik niets meer te doen viel op de werf zijn we met het publieke busje 2 naar Grenville geweest, een 2-straten stadje aan de oostkant van Grenada, ongeveer in het midden aan de oostkant. Het was leuk, we hebber er wat gegeten ( Ilse fried chicken met noodles, en ik kalkoen met rijst en een coco-rechthoekje) Het was lekker en goedkoop. Daarna zijn we met busje nr 6 naar Grand Etang gereden (waar we zondag ook reeds geweest waren) en daar hebben we een wandeling rond het meer gedaan. Het weer was vandaag ideaal om te wandelen, want niet vochtig en te warm. Gezien de stortregen van vannacht lag het pad er enkeldiep modderachtig bij, wat ons soms nogal ophield. Toch een mooie wandeling in het tropisch woud, al waren er geen uitzichten bij. Alles rond om ons leek op de planten in de woonkamer van oma, want ik herkende vele van de exemplaren die daar stonden. Alleen hebben we geen vrouwetongen gezien hier, waarschijnlijk te vochtig daarvoor (of te weinig om over te vertellen).
Deze avond hebben ze in het hotel voor ons de traditionele schotel van Grenada gemaakt: Oil Down. Het is een soort stoofpotje met als speciaal ingredient de broodvrucht, die blijkbaar met olie wordt klaargemaakt. Niet slecht, maar dan ook terug geen wereldklasse.
Alle dagen ‘t zelfde: overdag tussen 30 en 31 Graden, ‘s nachts koelt het af tot 26 graden. Ik ga ‘s avonds op het openlucht terras eten met een pulleken aan, want anders heb ik het koud. 😉
Niettegenstaande de 8 dagen dat we hier zijn, is er veel en niet veel gebeurd. Tot nu toe ben ik er nog niet in geslaagd om mijn dagelijks rapportje te maken, dat zal hopelijk beter worden als ik wat meer op mijn gemak zal zijn met alle nieuwe apparatuur en voorbereidingen. Nu is ‘s avonds mijn pijp soms uit. Enfin eens overlopen wat er zoal gebeurd is de afgelopen week.
Vrij 28 augustus. De vrijdag avond aangekomen op het vliegveld van Grenada, met een taxi naar het hotel om daar rond 22:00 uur toe te komen. We hebben ‘goed volk’ moeten roepen, want alles was donker. Uiteindelijk verscheen er een bediende die ons een kamer heeft gegeven. Bleek dat ze dachten dat we pas de volgende morgen toekwamen, en vermits we de enige gasten zijn in het hotel la sagesse waren ze al allemaal naar huis of aux lion d’or. *
View from the breakfast table.
Za 29 augustus. s’morgens ontbeten met zicht op de zee, met felle regenbuien af en toe, een uitwaaisel van orkaan Erika die in Dominica haar ding heeft gedaan. Daarna zijn we met de hotel shuttle naar de ligplaats van At Last gebracht (zo’n 4km verderop). En ge gelooft het niet, hij (zij?) [ Ok, ik heb besloten dat onze boot een meiske wordt] lag er nog. Net zoals ik haar had achtergelaten: zo mooi zo wit en zo alleen. Maar dat was nu voorgoed gedaan. Ilse vond het leuk om te zien dat de foto’s de waarheid geen geweld aangedaan hadden, en we zagen dat het goed was. We hebben eens in alle kasten gekeken, en voor we het wisten was het 18:00 uur en dus donker.
Zo 30 augustus. Meer inventaris in de boot genomen. Blijkt dat we ook eigenaar zijn van een complete professionele duikuitrusting met duikfles, duikvest, reuzepalmen, lood, neopreenpakken, … Enfin alles wat een mens moet hebben om te zinken in het water en terug levend boven te geraken. Nog een aantal verassingen zijn de volledig uitgeruste keuken met van alle mogelijke kruiden, 2 snelkokers (presspot), een SUP (stand up paddleboard), veel kuisgerief (oei, dat belooft), een mixer met coctailmaker accessoire, … enfin te veel om op te noemen maar wel leuk om de dag mee door te brengen.
Ma 31 augustus. We zijn met Bony, de taxichauffeur naar de luchthaven gereden om onze dozen vanuit Gent op te halen. Na de onheilspellende berichten die we voorgeschoteld kregen rekenden we op een dag of 5 om onze spullen in handen te hebben, maar na een uur stonden we reeds terug buiten, met onze dozen. Nadat de douane beambte een doos of twee had leeggemaakt en zag dat alles tot op de letter klopte met wat op de inhoudsbeschrijving stond, geloofde hij ook de andere labels van de 6 dozen. Hij zei wel dat ik dat precies nog gedaan had, of dat ik anders een obsessief dwangmatig gedrag tot documenteren vertoonde. Er moest echter voor de inklaring een bedrag van belasting opgegeven worden. Hij stelde voor om er een waarde van 30USD op te kleven met de omschrijving cosmetics (omdat het laatste wat hij in zijn handen had gehad een fles shampoo was). Dus heb ik voor 120kg cosmetics ingevoerd en met het betalen van een taks van 17USD plus zegel van 2USD was het ingeklaard. Het venijn zat echter in de staart want de luchtvaart afhandeling koste nog 40 EUR. Afijn, al bij al niet slecht.
Picture of the little buses in Grenada. Packed till nobody can move anymore, but cheap.
Di 1 september. Veel heen en weer geloop op de marine om de boel in gang te zetten. Opdracht gegeven om de D-doos van tropical shipping in te klaren via een agent (want hier zit nieuw gerief in en als hierop taks van 40% komt, staan we nergens), kijken of ze kunnen beginnen met het afkrabben van de romp om te beginnen met schilderen tegen algen, de oude naam van de boot gehaald, met het publieke busjessysteem naar SpiceLand mall geweest om een ophanghaakje te kopen voor de veegborstel (haakje bleek te groot), wat kuisproduct gekocht (dopje zat er slecht op en vooraleer ik nattigheid voelde is de helft in de bus op mijn broek gelopen), vergeefs gezocht naar strooien hoedje in de mall, wat eten gekocht in de supermarkt en de dag was voorbij! We moeten ons duidelijk nog wat aanpassen aan ons nieuw leven, maar het bevalt ons wel.
Workers at Grenada Marine sanding the bottom till they get to the first layer of anti-fauling.
Wo 2 september. Bij het afkuisen van de romp vinden ze dat er geen epoxy grondlaag (barrier coat) onder de vorige anti-fouling zit. Dit gebeurt wel meer omdat het een optie is bij de fabriek. Bij navraag bevestigd Steve (vorige eigenaar) dat dit inderdaad zo is. De marine stelt voor om de romp af te schuren tot op de gelcoat en er dan een grondlaag op te zetten. Dat zou ons moeten zorgen besparen later in Frans Polynesie of wanneer we de volgende anti-fouling erop moeten zetten. Dat gaat echter een frank en een paar dagen kosten om dit uit te voeren, wat nogal tegen onze zin is want we popelen echt om op ons schip te kunnen stappen vanuit een bootje, en niet vanuit het gras. Maar toch de opdracht gegeven om het nodige te doen, beter nu alles in orde laten zetten dan in Frans Polynesie het dubbele te moeten uitgeven. Van het verschieten is Ilse achterover van het laatste trapje van de boot gevallen, en heeft zichzelf een elleboogstoot in de ribben verkocht. Een gekneusde rib was het gevolg, maar ik kan vanuit de toekomst (6 sept) zeggen dat alles op de goede weg is, en ze weer kan lachen … zonder dat het pijn doet.
Gelukkige Stefan met zijn nieuw Rocna anker. Happy Stefan with his new Rocna anchor of 33kg.
Do 3 september. Mijn nieuw anker gaan afhalen bij Budget Marine bij Prickly Bay. Doorgegaan in de gedachte dat ik het wel op de publieke bus zou krijgen bij het terugkeren, desnoods met het betalen van een extra plaats. Maar het is echter zo een beest van 33 kilo dat een taxi nodig was om het ding terug mee te brengen. Nieuwe naam op het schip gehangen, maar met een klein probleempje. Op de bovenste trap hadden we het deksel van het motorcompartiment omhoog gedaan om goed te kunnen werken, en de naam mooi vertikaal in het midden gezet van het trapje. Probleem was dat het deksel eens terug gesloten het bovenste deel van de naam bedekte, en dit niet door de beugel kon. We vonden beide toch dat de font die ik gekozen had niet van de beste was, dus een vervanging kwam goed uit. [ We zijn ‘vergeten’ hiervan een foto te trekken ]
Ilse with little Maya (granddaughter of the owner) at Patricks restaurant.
Vrij 4 september. Bij DeSign Factory met de bus langsgeweest om een nieuw naam te kopen. Dit valt ons veel beter mee, nu is de naam in het blauw vinyl en een mooiere font. We gaan hem wel door de werf op de boot laten zetten… kwestie van zeker te zijn dat het goed gedaan is. Het was nog een koopje ook: waar ik in Belgie 90EUR had betaald, waren we er hier vanaf met 120 Eastern Carribean Dollar (40EUR) vanaf, en klaar terwijl je wacht! We hebben ons daarna getrakteerd op een etentje bij Patrick Homestyle cooking. Lekker, een 18-tal bordjes met hapjes eigen aan de keuken van Grenada. Zijn 22 USD pp waard.
Stefan met een gelukkige Grenadeese kruidenverkoopster.Zicht op St.Georges vanuit het Fort. View on St.Georges from the Fort.
Zat 5 september. Een beetje de toerist gespeeld, want we zijn naar St George met het busje gegaan en hebben ongeveer alles gezien wat er te zien viel: de markt (twee strooien hoedjes gevonden!), het oude fort(gelukkig zat er niemand aan de kassa want het zou zijn 2 USD ingang niet waard geweest zijn), het nationaal museum van Grenada (een schrijnend verhaal van slavernij, naast een mooi overzicht van de bevolking door de eeuwen heen, en de verschillende industrieën die hier (geweest) zijn)
A Mona monkey at the Grand Etang National Park.Ilse walking at the Seven Sisters Fall in Grand Etang National Park.
Zondag 6 sept. Vandaag wouden we de binnenste kant van het eiland eens zien, en daarvoor hebben we Bony de taximan ingeroepen. Als een volleerde gids bracht hij ons eerst naar het Grand Etang Natural Park waar hij ons ‘zijn’ aapjes liet zien. Blijkt dat hij als sinds jaar en dag er bijna elke dag naartoe trekt om de aapjes bananen te geven. Hij kweekt geduldig vertrouwen met de beestjes en verwend ze dan met lekkere malse banaantjes. Zelfs de andere Grenadiers (of zijn dat Grenadezen?) stonden erbij en keken ernaar. Na de aapjes reden we door naar het Grand Etang meer, waar hij nog een kunstje uit zijn mouw schudde: het brood dat hij meegebracht had hield hij bij het wateroppervlak waarna duizenden visjes van zo’n 3 tot 10 cm vochten om het uit zijn hand te mogen opeten. Hij kon met het grootste gemak er eentje vasthouden om een foto mee te maken. Ik heb dit ook eens gedaan, en het is leuk om al die visjes aan je hand te voelen knabbelen terwijl het water kookt van het gespartel. Dan hebben we daarna nog de 7 sisters waterval bezocht, een leuke korte wandeling in het tropisch woud.
Na een verfrissende duik in het koele water zijn we teruggegaan en hebben we nog wat in de taxi genoten van het uitzicht langs de kronkelende wegen naar Grenville. Daar heb ik nog wat stimulerende middelen gekocht (steranijs, nootmuskaat en wat ander mysterieus gerief waarvan ik de naam maar niet de werking ben vergeten. – verwacht geen verslag).
Stefan buying nutmeg and cinnamon from a local vendor near Grenville.
‘s Avonds nog leuk samengezeten met mensen van Israel die in London wonen en die nu ook in hetzelfde hotel als ons zitten.
Verder nog wat losse gedachten en voorvallen.
Ik probeer reeds een weeklang om de iridium go aan de praat te krijgen. Na enkele pogingen denk ik dat we er bijna zijn. Als het zover is geef ik julle een email waarop jullie sms berichtjes kunnen sturen.
Ik probeer me af te vragen welke software of handleidingen ik allemaal nodig zou kunnen hebben en deze nu te downloaden, vooraleer we naar internet arme tijden gaan.
Zoals ik reeds zei hebben we wat tijd gekregen nu de meeste spullen onderweg zijn. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een aantal toeristische bezienswaardigheden te bezoeken. Zo was er de villa van Vizcaya, gebouwd tussen 1914 en 1920 door de stichter van de landbouwwerktuigen maker McCormack – International Harvester, James Deering. De moeite waard, want mr Deering keek niet op een Europees antiek stukske meer of minder. Hij had ook niets beters te doen wegens nooit van de straat geraakt. Ook de tuin is heel mooi aangelegd.
We zijn ook afgezakt naar de Everglades. Dit is een reusachtig natuurgebied dat eigenlijk één grote stroom water is dat zeer traag naar het zuiden vloeit. Het verschil tussen het hoogste en laagste gebied is ongeveer 2 meter. Op de hogere stukken staan bomen, op de lagere stukken riet en gras, en daartussen veel water. In de everglades (van het indiaans, everywhere glade (=grasspriet) ) leven ook verschillende diersoorten, met de meest gekende de alligator. Maar ook de krokodil, reiger, vele vissoorten, schildpadden, zeekoe, … en ik vergat bijna de mug, ook redelijk talrijk bijeengekomen om de toeristen te ontvangen. Wij hebben een paar mooie korte wandelingen gemaakt.
De dag erna zijn we richting Florida Keys getrokken. Keys zijn kleine eilandjes, verbonden door bruggen zodat je met de auto ze kan afrijden tot het eindstation Key West. Zo ver zijn we echter niet geraakt, het was ons te ver want ongeveer 100 miles, welliswaar langs goed bereidbare tweevaksbaan. Toch hebben we een goed idee gekregen van wat de Keys zijn. We hebben op een strandje halverwege wat gerust en zijn gaan zwemmen in de (ondiepe) zee. De temperatuur van het dij-diepe water moet rond de 30° C gelegen hebben, een beetje een bad ervaring. Aan de ene kant van de Keys ligt de Atlantische oceaan, en aan de andere kant een lagune die ook een beschermd gebied is en aan de Everglades grenst.
Terwijl ik rustig in ons gloednieuw strandtentje zat, kreeg ik een telefoon op mijn voorafbetaalde ATT telefoonkaart. Het was iemand van een of andere (Amerikaanse) verzekeringsmaatschappij die me in nogal onheilspellende termen vertelde dat mijn autoverzekering vervallen was, en ik deze dringend moest hernieuwen. Daarop vroeg ik hem met welk merk auto ik reed, maar over die informatie beschikte hij niet. Hij ging me wel verbinden met een medewerker die me verder kon helpen. ‘Laat maar’ heb ik hem gezegd voor ik ophing… Zo een agressieve tele marketing verkoop heb ik nog nergens anders meegemaakt. Only in Amerika?
Iets wat ik ook grappig vind is dat in Amerika op restaurantbezoek de dienster het altijd over werk heeft als je eet: “How are you doing with your plate? Still working on it?”
Toen we naar ons appartement reden heeft het gebliksemd dat het een lieve lust was. Wel veel bla bla maar geen boem boem: het bleef de gehele weg droog.
Stefan 34°in de schaduw, zonnig met af en toe een korte bui
Ik loop dus tot nu toe altijd een paar dagen achter met mijn verslag (7 om precies te zijn). Dat zal beteren, want ik krijg stilaan meer en meer vrije tijd. (Ironisch om dit op vakantie te zeggen, niet?)
Waar waren we gebleven? Aha, op zaventem. Na een kort en krachtig afscheid van onze geliefde verwanten in eerste graad naar onder en boven zoals beschreven bij Ilse haar verslag, zijn we op de vlieger gestapt. Dat was best een leuke ervaring met : we hadden gekozen voor het extra pakket (+99EUR), en dat was zijn prijs meer dan waard: 10 extra kilootjes bagage, een business class type stoel met wat filmpjes en wat beter eten. Het was een 9.10 uur lange vlucht Brussel – Miami, maar met het voordeel dat we niet moesten overstappen.
We verblijven in een soort appartement-hotel Sunbrite appartments. Blijkbaar is dat hier geen uitzondering, want overal zie je appartementen te huur. Er zijn ook echte hotels, maar die zijn aan de (zeer) dure kant. Met onze gehuurde Toyota corolla en mijn GPS app op mijn iphone zijn we er vlot geraakt. (De Nokia ‘here’ app is werkelijk de max: all kaarten van alle landen in de wereld gratis, en het werkt zonder netwerk verbinding. Echt de moeite om na te gaan! Waarom moet een mens nog een gps kopen?)
Een eerste probleempje was om onze wagen te parkeren. Je moet je Miami Beach voorstellen als Knokke in het kwadraat: een eilandje groot waar veel mensen dicht op elkaar wonen, met een constante toeloop van toeristen. Dus nooit geen parkeerplaats te vinden. Of toch geen gratis. Je kan wel overdag gratis parkeren van 7:00 tot 18:00, maar daarna is het enkel voor mensen met een bewonerskaart. Dus moet je in de parkeergarage, a rato van 1 $ per uur (ook ‘s nachts!). Zodoende zijn we constant bezig met de wagen te verzetten, of ermee rond te rijden want dat is ook goedkoper dan parkeren 😉 Dat van die bewonerskaart is ook maar spreekwoordelijk, want ze rijden hier rond met een camera wagen die de nummerplaten controleert. Sta je verkeerd, dan word je weggesleept. Je moet ook verplicht steeds met je voorwielen eerst in een diagonale parkeerplaats rijden, want vooraan de wagen hangt er immers geen nummerplaat.
De eerste volle dag heb ik bijna geheel online gespendeerd. Ik had in Belgie een wenslijst opgebouwd bij amazon.com, en daar heb ik heel wat van besteld. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om 1 maand een proefabbonnement van gratis 2daagse levering te laten ingaan, wat ik dan terug ga opzeggen.
Deze plotselinge koopwoede heeft wel mijn (Amerikaanse) credit kaart firma’s verrast, want op geen tijd waren mijn Mastercard en Discover kaart geblokkeerd. Blijkbaar mag je zeker niet in een supermarkt betalen, want het was dezelfde Walmart rekening die allerlei bellen liet afgaan bij de anti fraud brigade van de respectievelijke banken. In tegenstelling tot België zijn de banken verantwoordelijk om frauduleus gebruik van de kaart te vergoeden ipv de consument, wat ze veel voorzichtiger maakt. Neem daarbij nog het feit dat deze kaarten nog steeds geen chip hebben en zich behelpen met de fraude gevoelige magnetische strip, en je ziet waarom de banken bij het minste vermoeden van fraude de kraan toedraaien. Enfin de chip kaart zit eraan te komen tegen 1 oktober 2015: chip cards are coming to the US. Om het gratis 800 nummer van de bank te kunnen bellen heb ik echter een vooruitbetaalde telefoonkaart van 20$ moeten kopen. Het heeft wat tijd gekost, maar na in totaal 4 blokkeringen hebben de algoritmes mijn nieuw koopgedrag aanvaard. Wacht tot ik in Grenada wat betalingen ga doen…
Na levering van ongeveer een 30-tal dozen, zijn ongeveer alle bestelde goederen toegekomen. We wachten met spanning of onze mini-wasmachine het gaat halen. Levering is beloofd voor 27 augustus, en Walmart houdt vol dat het in order komt. We zijn intussen den 25sten en ze is nog niet vertrokken … Duimen maar.
Een teleurstelling is dat ons verhoopt composterend toilet er niet bij zal zijn. Blijkbaar heeft de maker airhead een heel beperkte productiecapaciteit, en ondanks uitgebreide en op voorhand gemaakte afspraken kan hij het toilet niet in Miami op tijd krijgen. Ik denk dat het er in Grenada vanwege douane wachttijden ook niet van zal komen, dus zou het kunnen dat we ons de ganse trip gaan moeten ophouden…. Of nee, wacht er zijn 2 gewone marine toiletten op de boot.
Wat ik wel zeker weet is dat onze plooifietsjes meegaan naar de boot, want ik kreeg net een telefoon van de ontvangstbalie dat ze geen raad weten met de twee grote kartonnen dozen die vandaag toekwamen, en of we nog veel pakjes onderweg hadden? Aan ieders geduld komt blijkbaar een eind… Ze moeten zich wel afvragen hoe we al dat gerief in onze valies gaan meenemen, maar daar heb ik een antwoord op. We zijn immers verleden donderdag langstgeweest bij Tropical Shipping en daar hebben we een doos (1m x 1,5m x 1m hoog) besteld die meegaat met de eerstvolgende boot naar Grenada. Hij vertrekt op donderdag en het duurt ongeveer 8 dagen, dus zou ons gerief moeten toekomen rond de 11de september. Gewicht telt niet, dus we gaan maken dat ze volzit…
Met wat vraag je? Volgens Ilse met voor de helft onnodig materiaal, volgens mij met uitsluitend onmisbare dingen zoals naast de hierboven vermelde dingen ook nog een vacuum verpakmachine, een stofzuigerken, een fietskarretje, batterijen, ehbo kit, schuur/zaag/slijp combinatiemachine, kleren, electrisch materiaal, sodastream, strandstoeltjes, parasol, huishoud producten, verzorgingsproducten, … Ook wat dingen om mee te ruilen later, zoals makeup, kleurpotloden, crayola, frisbees, vishaken.
Ge gelooft het niet, ‘s morgens zag ik dat de status van onze Walmart bestelling voor de wasmachine was veranderd van processing naar onderweg! Ze zou deze morgen moeten toekomen met FedEx om 9:30 bij de balie van het hotel (Ongeveer 2 km van ons appartement). Wij waren in de 7de hemel, want dit was ons laatste pak, en een heel belangrijk stuk. Ik belde naar de receptie dat ons laatste stuk op komst was, en dat ze me altijd mochten bellen om het onmiddellijk te komen ophalen. Dit omdat ze gisteren al heel moeilijk hadden gedaan over de twee grote dozen van de plooifietsen.
Ilse en ik genoten van een lekker zelfgemaakt ontbijtje, en maakten ons klaar om onze grote cadeau te gaan ophalen.
Helaas, om 10:30 was de leveringstatus veranderd naar ‘onleverbaar’. Dus wij bellen naar FedEx, en het bleek dat de receptie de ontvangst geweigerd had wegens te groot. Enfin, na veel 5555 en 66666 hebben we een herlevering kunnen bekomen rond de middag. Maar goed dat we net na FedEx toekwamen, want de FedEx bediende stond op het punt om de machine terug mee te nemen want de receptie weigerde te tekenen voor ontvangst. Ik denk dat het maar goed is dat alles is toegekomen, want ze geraken ons hier stilaan beu, die met die pakjes. Ik ben er zeker van dat ze zich afvragen hoe we in godsnaam al dat gerief op het vliegtuig gaan krijgen.
Maar dat is het hem net, we verschepen alles met de boot. Dus heb ik alles in onze huurauto geladen. Je kan zien dat er niet veel plaats meer overbleef voor Ilse.
Bij tropical shipping hebben we alles in een grote doos gestoken en vermits we woensdag waren, een dag vroeger dan gepland, hoorden we dat onze doos nog meekan op de boot die morgen Donderdag vertrekt. Jipppie Jeeeee
We zijn ondertussen al aan onze derde dag Miami Beach toe, en ik heb in weken niet van me laten horen. Tijd voor een verslagje van voorbije dagen/weken.
De laatste week thuis was druk, vele kleine en grote zaken die nog moesten gedaan worden, maar bijna allemaal zijn met succes afgerond, wat ik niet verwacht had.
We hebben onze oude Touareg verkocht gekregen, nadat we veel exporteerders hebben over de vloer gehad (lees Polen, Roemenen, en zelf een van Kiev maar hierover meer in een andere post). Onze eigenste garage Debersaque had het winnende bedrag, amai mijnen frak. Vanwege de nogal uitgebreide carosserieschade te wijten aan de smalle ingang van de garage, mogen we blij zijn dat we nog een grote 7 lappen ervoor hebben gekregen. Ik was toch verrast dat de autoopkopers zo dicht bij elkaar zaten met hun bod, het scheelde allemaal maar een paar honderd euro. Ik kan wel zeggen dat mijn frans er serieus op vooruit is gegaan, met zelfs een naar mijn onbescheiden mening niet onaardig verkoopspraatje in het duits. Toll.
schone van verre…… verre van schone
We hebben ook de koers van Heusden overleefd, met een paar sfeerbeelden van in de vroege namiddag.
Zoals ge (uitgebreid) kunt zien mocht ik de eerste zijn om een pakket met truitjes van de vuile brakees’ hun nieuw uniformke in ontvangst te nemen. Ik heb moeten beloven dat dit wereldwijde aandacht zou krijgen, dus ik ga mijn best doen. Met dank ook aan Dag, een van de sponsors van ons mountainbikegroepje (Orvelo, het bier om te delen) en ook aan de andere sponsors Didier (Design) Olivier (Palen) Peter (budgetcontrole) Dries (De gazet). Ps. Mijn broek valt wat ongelukkig uit op de foto’s, maar dat is louter gezichtsbedrog. Of om de aandacht van mijn hoger gelegen omvang af te leiden. Er zijn nog foto’s van later op de avond, maar ik vond het beter om die niet op de blog te zetten, kwestie van niet te veel lezers te verliezen.
We hebben ook nog de lokale restaurants gesteund voor ons vertrek. Tot het onze oren uitkwam, maar wel met leuke mensen. Papa en mama vierden samen met ons het afstuderen van Meliena, met va en alle cuyperkes en hun significante andere (mooi he, heb ik vertaald van het engels) hebben we moekes 85 sten gevierd aan de leie, bij Peter en Carine met Ann, bij Bart en Shirley met de kinderen, bij Jan en Pascale. En dan zijn we nog bij anderen niet geraakt. Sorry, Leen en Guy.
We hebben ook ons hebben en houden bijeengepakt en gesorteerd, om op 8 dozen uit te komen die we hebben opgestuurd naar Grenada. Die staan nu geduldig te wachten op hun baasje, en naar ik gelezen heb zal het nog wat voeten in de aarde hebben om die uit de Grenadiense douane hun handen los te weken. Meer als het zover is. Indien we de dozen niet meer zouden zien, hier is toch alvast het bewijs dat ze bestaan hebben:
brucargo
Wat hebben we nog gedaan … Ik kijk even in mijn wunderlist todo lijst, en ik zie dat er 126 taken afgewerkt zijn. O.a. het stopzetten van mijn firma Script VOF (merci Roel van Fiscopolis) , testamentje opmaken voor het geval dat, de kinderen wegwijs maken in mijn hoogst efficient klassement, volmachtje hier en daar, … Enfin de gewone dingen die een mens doet als hij voor een paar jaar op reis gaat.
Het laatste wat ik in Gent gedaan heb, dinsdagmorgen 18 augustus om 9:30 uur, was in een stront trappen aan de Pynaertkaai. Merci Gent, met een reukje aan mijn schoen naar Zaventem gereden.
So we want to sell our car, and put a description on autoscout24.be. I called around to quite a number of auto exporters, and found that the price would be in the bracket of 6000-8000. Since I had an offer in hand from our cardealer for 7500, I wrote in the ad 9900 EUR asking price.
After getting quite a number of calls from car dealers who offered anywhere from 6000 to 7000, I got a couple of sms and an email on wednesday asking if the car was still for sale
(if you cannot read the screen captures, you may have to zoom in on the page by using CTRL- middle wheel on your mouse)
Ilse responded to the email
and so did Daniel
Aha, Daniel is working on a ship or a oil platform? He’s willing to pay our asking price! He wants to use paypal, which is ok with us since I know it is a trusted service and have used it for a number of years. I mail back that I want to be sure that he knows the vehicle has external damage, but is otherwise in good condition. I send him the 13 high res pictures that represent the car and which were also posted on autoscout24.be. I assured him that the car’s interior and motor was in perfect condition. Here is where the class that Ilse took (negotiating till the handshake) kicked in:
We have a pretty good feeling at this point. The poor guy is buying his family on land a nice car, and we are getting our asking price. We know he will be happy with the car, when he has repaired the exterior damage, it will be good as new. The only weird thing is why we have to end the auction? Because he wants to be sure that nobody else got the car?
(Btw crossing out our address made me think back of my youth where I played an awfull lot with etch-a-scetch
Ok, back on topic
Oh, Oh, an address in Ukraine. All kinds of bells and whistles go off. Wait, we have to pay the agent? Why doesn’t he pay his agent? We look up the address with google street view, it turns out to be a side street of the E40 😉 but it does not look like a street with a bustling car agent:Ilse replies:
Daniel admits defeat…
For the record, here are the VERY real looking emails we got from transactiondept.com. Gmail intercepted these in my spam mailbox and did not forward these, so I only found them afterwards:
Moral of the story: If it looks to good to be true, it probably is. Lucky for me I knew paypal does not have an escrow kind of function. Also, we looked in our paypal account ourselves, and did not follow any links on the email sent. And google has a very efficient spam/fishing/junk filter that clearly warned us of the likelyhood that this was a dangerous email.
For kicks, I looked up who owned transactiondept.com: It is registered by domainsbyproxy.com Their website claims: Your identity is nobody’s business but ours (r)
Wel wel, de tijd vliegt voorbij. Toch zijn er al enkele belangrijke dingen van ons lijstje geschrapt. Beginnen we met het behalen van een verzekeringscontract. Niet eenvoudig, want volgens een Belgische makelaar zijn we onverzekerbaar… Het probleem was dat we enerzijds weinig zeilervaring hebben met een zeevarend schip (wel veel kleinzeilerij, maar een beperkte tijd als skipper op een grote zeilboot), een rond de wereld reis niet graag wordt verzekerd, we geen inspectierapport hebben.
Gelukkig is er STW, en vandaag vrijdag heb ik de email met de voorbode van de post gezien. Een niet onaardig contract dat de vergelijking met vele gekende merken kan doorstaan (Op papier welliswaar, want nog niet in de praktijk moeten nakijken. )
We hebben ook een roepnaam voor ons schip: OP3266. Tot woensdag geleden wist ik niet wat dit was, maar de mensen van BIPT hebben me snel en vriendelijk geholpen. Bedankt
Laetitia Lenotte van de Dienst BMR ! Je hebt een roepnaam nodig om de VHF te bedienen, en een MMSI nummer om een EPIRB te kunnen registreren. Een Epirb is een Emergency Position Indicator and Rescue Beacon, een toestel dat via satellieten een noodsignaal kan uitzenden en dat dan via de ingegeven informatie weet over welke boot het gaat.
Terloops zag ik dat mijn VHF certificaat verstreken was, en dat mijn adres nog op Destelbergen stond. Ook dat is in een record tijd opgelost door de BIPT, op woensdag doorgestuurd en op vrijdag al in de bus. Ik heb geluk want het nieuwe certificaat moet niet meer om de 5 jaar vernieuwd worden, en is voor eeuwig geldig. Nog wel een klein probleempje dat ik in theorie de EPRIB en de DSC functie van de VHF niet kan gebruiken want ik heb niet het vereiste certificaat (SRC). Maar voor dat certificaat moet men een dag les volgen, en een examen afleggen. Dat zal dus voor een eerstvolgende bezoek aan Belgie zijn…
Nog groot nieuws: we zijn nu uitgerust met een bootapotheek die ons zou moeten helpen om de grootste ongemakken te doorstaan. Naast een algemeen pakket dat we nog moeten kopen in de States, nl Medical kit 2000
hebben we nu ook de medicijnen die we hopelijk nooit nodig zullen hebben. We zijn in elk geval voorbereid
Oh ja, en de faktuur betaald, want anders laten ze je niet in het water. Auch dat was slikken want voor dat geld heb je in Belgie reeds een kleine auto.
Het lanceren van de boot ging vlot. Voor we het wisten lagen we in het water, nog steeds in de bretellen. Toch even in de buik van de romp (de bilge) checken, en daar stond ongeveer 3 cm zout water in. Maar het verergerde niet, en ik weet dus niet of het er al instond voor de lancering of kwam door de lancering. Omdat ik niets zag veranderen hebben we de boot volledig los in het water aan de kade met meertouwen gelegd. Nu nog de motoren starten, en we zijn weg.
(iets wat veel vuile brakees kennen na de onzachte introductie van Johan aan Ravke ergens in de vlaamse velden), maar dat was iets te ambiteus want hoe zeer ik ook mijn laadkunsten te voorschijn haalde, het was simpelweg te klein. Gelukkig stond er ook een lichte vrachtwagen aan de kade, en de chauffeur hiervan stelde voor om het karton mee te nemen voor 100EC$, wat me een eerlijke prijs leek. Ik moest eerst nog Ricky betalen, maar vermits we te veel tijden zouden verliezen met naar een ATM te rijden, stelde Ricky voor dat ik zijn loon aan de vrachtwagen chauffeur zou betalen, hij zou dit dan later wel krijgen van deze laatste. Maar de chauffeur loste het probleem ter plaatse op door Ricky zelf te betalen, en het bedrag voor mij voor te schieten. Dit zou niet rap waar zijn in België denk ik.
: we hadden gekozen voor het extra pakket (+99EUR), en dat was zijn prijs meer dan waard: 10 extra kilootjes bagage, een business class type stoel met wat filmpjes en wat beter eten. Het was een 9.10 uur lange vlucht Brussel – Miami, maar met het voordeel dat we niet moesten overstappen.
het gaat halen. Levering is beloofd voor 27 augustus, en Walmart houdt vol dat het in order komt. We zijn intussen den 25sten en ze is nog niet vertrokken … Duimen maar.
er niet bij zal zijn. Blijkbaar heeft de maker 
Sanuk 2014-2018 travel stories 