Stefan 34°in de schaduw, zonnig met af en toe een korte bui

Ik loop dus tot nu toe altijd een paar dagen achter met mijn verslag (7 om precies te zijn). Dat zal beteren, want ik krijg stilaan meer en meer vrije tijd. (Ironisch om dit op vakantie te zeggen, niet?)

Waar waren we gebleven? Aha, op zaventem. Na een kort en krachtig afscheid van onze geliefde verwanten in eerste graad naar onder en boven zoals beschreven bij Ilse haar verslag, zijn we op de vlieger gestapt. Dat was best een leuke ervaring met : we hadden gekozen voor het extra pakket (+99EUR), en dat was zijn prijs meer dan waard: 10 extra kilootjes bagage, een business class type stoel met wat filmpjes en wat beter eten. Het was een 9.10 uur lange vlucht Brussel – Miami, maar met het voordeel dat we niet moesten overstappen.

We verblijven in een soort appartement-hotel Sunbrite appartments. Blijkbaar is dat hier geen uitzondering, want overal zie je appartementen te huur. Er zijn ook echte hotels, maar die zijn aan de (zeer) dure kant. Met onze gehuurde Toyota corolla en mijn GPS app op mijn iphone zijn we er vlot geraakt. (De  Nokia ‘here’ app is werkelijk de max: all kaarten van alle landen in de wereld gratis, en het werkt zonder netwerk verbinding. Echt de moeite om na te gaan! Waarom moet een mens nog een gps kopen?)

Een eerste probleempje was om onze wagen te parkeren. Je moet je Miami Beach voorstellen als Knokke in het kwadraat: een eilandje groot waar veel mensen dicht op elkaar wonen, met een constante toeloop van toeristen. Dus nooit geen parkeerplaats te vinden. Of toch geen gratis. Je kan wel overdag gratis parkeren van 7:00 tot 18:00, maar daarna is het enkel voor mensen met een bewonerskaart. Dus moet je in de parkeergarage, a rato van 1 $ per uur (ook ‘s nachts!). Zodoende zijn we constant bezig met de wagen te verzetten, of ermee rond te rijden want dat is ook goedkoper dan parkeren 😉 Dat van die bewonerskaart is ook maar spreekwoordelijk, want ze rijden hier rond met een camera wagen die de nummerplaten controleert. Sta je verkeerd, dan word je weggesleept. Je moet ook verplicht steeds met je voorwielen eerst in een diagonale parkeerplaats rijden, want  vooraan de wagen hangt er immers geen nummerplaat.

De eerste volle dag heb ik bijna geheel online gespendeerd. Ik had in Belgie een wenslijst opgebouwd bij amazon.com, en daar heb ik heel wat van besteld. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om 1 maand een proefabbonnement van gratis 2daagse levering te laten ingaan, wat ik dan terug ga opzeggen.

Deze plotselinge koopwoede heeft wel mijn (Amerikaanse) credit kaart firma’s verrast, want op geen tijd waren mijn Mastercard en Discover kaart geblokkeerd. Blijkbaar mag je zeker niet in een supermarkt betalen, want het was dezelfde Walmart rekening die allerlei bellen liet afgaan bij de anti fraud brigade van de respectievelijke banken. In tegenstelling tot België zijn de banken verantwoordelijk om frauduleus gebruik van de kaart te vergoeden ipv de consument, wat ze veel voorzichtiger maakt. Neem daarbij nog het feit dat deze kaarten nog steeds geen chip hebben en zich behelpen met de fraude gevoelige magnetische strip, en je ziet waarom de banken bij het minste vermoeden van fraude de kraan toedraaien. Enfin de chip kaart zit eraan te komen tegen 1 oktober 2015: chip cards are coming to the US. Om het gratis 800 nummer van de bank te kunnen bellen heb ik echter een vooruitbetaalde telefoonkaart van 20$ moeten kopen. Het heeft wat tijd gekost, maar na in totaal 4 blokkeringen hebben de algoritmes mijn nieuw koopgedrag aanvaard. Wacht tot ik in Grenada wat betalingen ga doen…

Na levering van ongeveer een 30-tal dozen, zijn ongeveer alle bestelde goederen toegekomen. We wachten met spanning of onze mini-wasmachine het gaat halen. Levering is beloofd voor 27 augustus, en Walmart houdt vol dat het in order komt. We zijn intussen den 25sten en ze is nog niet vertrokken … Duimen maar.

Een teleurstelling is dat ons verhoopt composterend toilet er niet bij zal zijn. Blijkbaar heeft de maker airhead een heel beperkte productiecapaciteit, en ondanks uitgebreide en op voorhand gemaakte afspraken kan hij het toilet niet in Miami op tijd krijgen. Ik denk dat het er in Grenada vanwege douane wachttijden ook niet van zal komen, dus zou het kunnen dat we ons de ganse trip gaan moeten ophouden…. Of nee, wacht er zijn 2 gewone marine toiletten op de boot.

Wat ik wel zeker weet is dat onze plooifietsjes meegaan naar de boot, want ik kreeg net een telefoon van de ontvangstbalie dat ze geen raad weten met de twee grote kartonnen dozen die vandaag toekwamen, en of we nog veel pakjes onderweg hadden? Aan ieders geduld komt blijkbaar een eind… Ze moeten zich wel afvragen hoe we al dat gerief in onze valies gaan meenemen, maar daar heb ik een antwoord op. We zijn immers verleden donderdag langstgeweest bij Tropical Shipping en daar hebben we een doos (1m x 1,5m x 1m hoog) besteld die meegaat met de eerstvolgende boot naar Grenada. Hij vertrekt op donderdag en het duurt ongeveer 8 dagen, dus zou ons gerief moeten toekomen rond de 11de september.  Gewicht telt niet, dus we gaan maken dat ze volzit…

Met wat vraag je? Volgens Ilse met voor de helft onnodig materiaal, volgens mij met uitsluitend onmisbare dingen zoals naast de hierboven vermelde dingen ook nog een vacuum verpakmachine, een stofzuigerken, een fietskarretje, batterijen, ehbo kit, schuur/zaag/slijp combinatiemachine, kleren, electrisch materiaal, sodastream, strandstoeltjes, parasol, huishoud producten, verzorgingsproducten, … Ook wat dingen om mee te ruilen later, zoals makeup, kleurpotloden, crayola, frisbees, vishaken.

Ge gelooft het niet, ‘s morgens zag ik dat de status van onze Walmart bestelling voor de wasmachine was veranderd van processing naar onderweg! Ze zou deze morgen moeten toekomen met FedEx om 9:30 bij de balie van het hotel (Ongeveer 2 km van ons appartement). Wij waren in de 7de hemel, want dit was ons laatste pak, en een heel belangrijk stuk. Ik belde naar de receptie dat ons laatste stuk op komst was, en dat ze me altijd mochten bellen om het onmiddellijk te komen ophalen. Dit omdat ze gisteren al heel moeilijk hadden gedaan over de twee grote dozen van de plooifietsen.

Ilse en ik genoten van een lekker zelfgemaakt ontbijtje, en maakten ons klaar om onze grote cadeau te gaan ophalen.

Helaas, om 10:30 was de leveringstatus veranderd naar ‘onleverbaar’. Dus wij bellen naar FedEx, en het bleek dat de receptie de ontvangst geweigerd had wegens te groot. Enfin, na veel 5555 en 66666 hebben we een herlevering kunnen bekomen rond de middag. Maar goed dat we net na FedEx toekwamen, want de FedEx bediende stond op het punt om de machine terug mee te nemen want de receptie weigerde te tekenen voor ontvangst. Ik denk dat het maar goed is dat alles is toegekomen, want ze geraken ons hier stilaan beu, die met die pakjes. Ik ben er zeker van dat ze zich afvragen hoe we in godsnaam al dat gerief op het vliegtuig gaan krijgen.

Maar dat is het hem net, we verschepen alles met de boot. Dus heb ik alles in onze huurauto geladen. Je kan zien dat er niet veel plaats meer overbleef voor Ilse.

Bij tropical shipping hebben we alles in een grote doos gestoken en vermits we woensdag waren, een dag vroeger dan gepland, hoorden we dat onze doos nog meekan op de boot die morgen Donderdag vertrekt. Jipppie Jeeeee

zonnig, 93 graden farenheit (34graden celcius)

We zijn ondertussen al aan onze derde dag Miami Beach toe, en ik heb in weken niet van me laten horen. Tijd voor een verslagje van voorbije dagen/weken.

De laatste week thuis was druk, vele kleine en grote zaken die nog moesten gedaan worden, maar bijna allemaal zijn met succes afgerond, wat ik niet verwacht had.

We hebben onze oude Touareg verkocht gekregen, nadat we veel exporteerders hebben over de vloer gehad (lees Polen, Roemenen,  en zelf een van Kiev maar hierover meer in een andere post). Onze eigenste garage Debersaque had het winnende bedrag, amai mijnen frak. Vanwege de nogal uitgebreide carosserieschade te wijten aan de smalle ingang van de garage, mogen we blij zijn dat we nog een grote 7 lappen ervoor hebben gekregen. Ik was toch verrast dat de autoopkopers zo dicht bij elkaar zaten met hun bod, het scheelde allemaal maar een paar honderd euro. Ik kan wel zeggen dat mijn frans er serieus op vooruit is gegaan, met zelfs een naar mijn onbescheiden mening niet onaardig verkoopspraatje in het duits. Toll.

We hebben ook de koers van Heusden overleefd,  met een paar sfeerbeelden van in de vroege namiddag.

Zoals ge (uitgebreid) kunt zien mocht ik de eerste zijn om een pakket met truitjes van de vuile brakees’  hun nieuw uniformke in ontvangst te nemen. Ik heb moeten beloven dat dit wereldwijde aandacht zou krijgen, dus ik ga mijn best doen. Met dank ook aan Dag, een van de sponsors van ons mountainbikegroepje (Orvelo, het bier om te delen)  en ook aan de andere sponsors Didier (Design) Olivier (Palen) Peter (budgetcontrole) Dries (De gazet). Ps. Mijn broek valt wat ongelukkig uit op de foto’s, maar dat is louter gezichtsbedrog. Of om de aandacht van mijn hoger gelegen omvang af te leiden. Er zijn nog foto’s van later op de avond, maar ik vond het beter om die niet op de blog te zetten, kwestie van niet te veel lezers te verliezen.

We hebben ook nog de lokale restaurants gesteund voor ons vertrek. Tot het onze oren uitkwam, maar wel met leuke mensen. Papa en mama vierden samen met ons het afstuderen van Meliena, met va en alle cuyperkes en hun significante andere (mooi he, heb ik vertaald van het engels) hebben we moekes 85 sten gevierd aan de leie, bij Peter en Carine met Ann, bij Bart en Shirley met de kinderen, bij Jan en Pascale. En dan zijn we nog bij anderen niet geraakt. Sorry, Leen en Guy.

We hebben ook ons hebben en houden bijeengepakt en gesorteerd, om op 8 dozen uit te komen die we hebben opgestuurd naar Grenada. Die staan nu geduldig te wachten op hun baasje, en naar ik gelezen heb zal het nog wat voeten in de aarde hebben om die uit de Grenadiense douane hun handen los te weken. Meer als het zover is. Indien we de dozen niet meer zouden zien, hier is toch alvast het bewijs dat ze bestaan hebben:

Wat hebben we nog gedaan … Ik kijk even in mijn wunderlist todo lijst, en ik zie dat er 126 taken afgewerkt zijn. O.a. het stopzetten van mijn firma Script VOF (merci Roel van Fiscopolis) , testamentje opmaken voor het geval dat, de kinderen wegwijs maken in mijn hoogst efficient klassement, volmachtje hier en daar, …  Enfin de gewone dingen die een mens doet als hij voor een paar jaar op reis gaat.

Het laatste wat ik in Gent gedaan heb, dinsdagmorgen 18 augustus om 9:30 uur, was in een stront trappen aan de Pynaertkaai. Merci Gent, met een reukje aan mijn schoen naar Zaventem gereden.