We zijn 4 dagen in Prickly Bay gebleven: Toegekomen de maandagavond, en de vrijdag middag terug verlaten.
Prickly Bay is een gemeenschap waar veel cruisers voor langere tijd blijven liggen, soms maanden. Het is dan ook een beetje een sfeertje van op een camping. De meeste kennen elkaar, nieuwelingen zijn welkom maar hebben wat tijd nodig om in het ritme te komen. Toch doen ze hun best om iedereen informatie te geven. Elke morgen om 07:30 is er op VHF kanaal 66 een info sessie. Het begint met het lokale weer, daarna het globale weer en dan komen vaste rubrieken aan de beurt: dringende vragen die een antwoord vereisen (bvb medische noodgevallen), nieuw aangekomenen die zich willen voorstellen, wie gaat vertrekken, schatten in de bootkelder (treasures of the bilge): vraag en aanbod van tweedehands spullen, activiteiten van de dag (yoga, schaak, tai-chi, daguitstappen, winkeluitstappen, …), lokale zaken die aankondigingen doen (bakker, restaurant, …).
Er is WIFI in de horecazaken aan de rand van de baai, en rond om rond liggen er marine werkplaatsen, restaurants en eetplaatsjes.
Wat hebben we eigenlijk allemaal gedaan tijdens die dagen? Ik heb onze plooifietsjes en het fietsaanhangwagentje ineengestoken, en we hebben deze met succes eens getest tijden een shopping uitstap. We hebben veel op internet gezeten, en onze blog bijgewerkt. Ik denk dat dit misschien het moeilijkste gaat zijn van de blog: de berichten tijdig met foto’s op de website te krijgen.
Eigenlijk vliegen de dagen voorbij, ‘s avond zitten we na het avondeten naar elkaar te kijken en vragen we ons waarmee we toch weer gans de dag bezig geweest zijn. We hebben ons in elk geval nog geen minuut verveeld. Ik heb zelfs nog geen tijd gehad om aan een leesboek te beginnen. Daarvoor liggen er nog vele handleidingen op mij te wachten, die eerst moeten doorgenomen worden om ons de werking van de boot eigen te maken.
Nog een opmerking: ik drink hier water zoals nog nooit tevoren in mijn leven. (en pils ook, maar das nog iets anders). Thuis kreeg ik een verdrinkingsgevoel bij het snel drinken van een glas water (lach niet, ik heb nog mensen gehoord met hetzelfde gevoel, cfr FW), maar hier kan ik hele glazen na een achterover kappen van de dorst. We hebben een sodastream en daar maken we dan zelf spuitwater mee, met of zonder smaakje bij. Ik heb echt het gevoel dat mijn lichaam gezuiverd is (nu nog de geest…) want Ik denk dat ik ook wat vermagerd ben, maar we hebben geen weegschaal mee, dus het blijft een gevoel. Ik denk dat ik hier minder eet dan thuis, misschien is dit wel door de warmte. Ik drink zeker minder alcohol. Van bier is hier enkel pils en pale ale te krijgen, niet echt mijn favorieten, dus dat scheelt ook al met de calorieën. Hier zijn geen moniken in weide omtrek te bespeuren, of amateur brouwers die een Orvelo’ke uit hun mouw kunnen schudden. Dag, ik heb het al gezegd voor het vertrek, maar ik denk dat het er nog van zal komen dat ik zelf bier zal brouwen. Ik zal wel de hulplijn moeten emailen want ik ken er niks van.
Ik ben met flipper (ons bootje weet je wel) om teelaarde geweest. Ik ga namelijk tomaten en radijsjes proberen kweken. Ik heb een omgekeerde tomaathouder gekocht (As seen on tv) en daarvoor moet ik eerst een tomaatplantje hebben. Vermits dit hier niet te krijgen is, en tomaten ook al moeilijk (wie had dat gedacht?) heb ik zaadjes gekocht en gezaaid. Wordt (hopelijk) vervolgd…
De eerste nacht op het water heb ik om een of de andere reden niet goed geslapen, en ik was wakker met de eerste zon, rond 6:00 uur.
Een van de eerste projecten was de watermaker, Hugeau, uit zijn winterslaap halen. Eerst spartelde hij tegen met foutmeldingen van geen aanvoer, maar na het openen van zijn waterinvoer (die verstopt zat achter de andere, en die ik over het hoofd gezien had) dronk hij met volle teugen en produceerde aan de andere kant van het zuiverste water dat je je maar kan toewensen.
Ook de wasmachine, Marcella (naar de kuisvrouw die bij ons thuis hielp toen ik nog een snotneus was), hebben we met succes een plaatsje gegeven in de kast. Ze paste als gegoten, en mag eruit komen om haar werk te doen. Via een aansluiting aan de kraan van de badkamer lavabo, en een afvoer in de wasbak is het leuk om haar haar werk te zien doen. Ik denk dat we nog veel plezier aan haar zullen beleven. Haier HLP21N
Verder hebben we nog alles op de boot een plaatsje gegeven. Dat was meer werk dan je denkt, want de vorige eigenaars, Steve en Tracy hebben voor een volledige uitrusting gezorgd. Een klein voorbeeldje dat het wel typeert: we hebben een handpers voor citroen, appelsien, knoflook en nog een tussenmaatje waar we niet van weten waarvoor het zou kunnen dienen.
Zaterdag zijn we nog met de publieke busjes naar Grenville geweest, en hebben we voor het eerst inkopen gedaan die we zelf kunnen klaarmaken, zoals vis (tonijn en Red Snapper) naast enkele basis ingredienten zoals meel, melk enz.
Maandag morgen hebben we de boot gedoopt met een ceremonie uitgevoerd door Ilse. Met de duurste champagne die we hadden kunnen vinden in Grenville tijdens ons schoppen daar (6oEC$) [ Sorry Karel en Katie, we waren jullie doopfles vergeten in Belgie ] hebben we de goden om bijstand gevraagd. Nu is de boot officieel boven en onder het water geregistreerd bij de bevoegde autoriteiten.
Voor we het weten waren twee dagen voorbij, en begon het er allemaal een beetje deftig uit te zien. We begonnen zowaar uit te kijken naar iets anders.
Daarom zijn we maandagnamiddag vertrokken naar een paar baaitjes meer naar het zuiden, Prickly bay, ook genaamd L’Anse aux Epines. Het verlaten van de meerboei verliep vlot, de motoren sloegen vlot aan, en voor we het wisten waren we vertrokken.
Het was een korte reis op motoren (het zeilen zal nog even moeten wachten tot we de boot wat beter leren kennen, niet alles tegelijk) waarbij we enkel verrast waren door een klein maar gevaarlijk rif voor de ingang van Prickly Bay. Poseidon moet blij geweest zijn met het offer, want hij bracht ons op voorhand op de hoogte van het gevaar. Het ankeren in de baai was een oefening in haven maneuvers waar ik ooit eens een weekend cursus voor gevolgd heb in Oostende. Laverend tussen de naar schatting 50 boten die reeds voor anker lagen hebben we ons eigen stekje uitgekozen, op 7 meter diepte. Met een ketting uit van 25 m met daaraan onze kolos was ik er redelijk gerust in dat we zouden blijven liggen. De motoren konden ons met beide op volle kracht achteruit in elk geval niet bewegen.
Today, Tuesday September 15th, and have not written any update since ….
I will do a quick recap of what happened the past week before we got in the water…
Breadfruit
From monday till thursdaySeptember 8th till 10th Stefan ran around from the marina to the hotel, from customs to the marina and the hotel just to get the boat in the water. We were still hoping by wednesday but by tuesday evening we knew that would not work. It rained almost the full day and so they could not continue the paint work. We were now looking for thursday. On wednesday evening the chef from the hotel restaurant made the national Grenadian dish for us “Oil Down”. An important ingredient is breadfruit (lots of it in Grenada )and either chicken or dried fish simmered in coconut milk together with herbs and vegetables. I really enjoyed it ! On thursday Stefan spent a full day between the marina and the customs office in St.Georges. He finally got our box in a truck and had them delivered by 5.30PM at the boat. We were ready to leave friday….
Friday September 11, we checked out of the hotel early because we still had to unpack all the boxes before they could haul us in the water…I had no idea where we were going to put it all. At 4PM , we were still busy getting everything more or less organised, they were ready to haul us in the water. They were still putting on the new name on the boat..
Finally in the water at around 5.30PM. We needed a technician on board because we could not start the engines. It turned out the diesel tanks were not open, nothing serious, only, to open the diesel tanks we had to get under the rear bunks….not a quick task since they had a lot of our stuff on top. We managed and got the motors started to leave the dock. Free…we moored at a buoy in the marina and settled in the setting sun after a long day. It felt good to finally be on the water.
Saturday and Sunday, September 12 and 13,were spent on organising everything in the boat and food shopping. We went to the fish market in Grenville and got tuna and red snapper to cook on our barbecue. Sunday it rained most of the day, but lucky me Stefan installed the washing machine (her name is Marcella).
Monday September 14th, ready to go and move the boat. First destination was Prickly Bay (L’Anse aux Epines) . But we still had to baptise Sanuk we the new name and the make sure the gods are with us during our journey. Stefan prepared a little text and I baptised (a woman needs to do this ) with a bottle of bubbles found in a local store, the most expensive they had ( cannot use cheap stuff to stem the gods well) :-)We then motored Sanuk the whole time to Prickley bay since there was no wind and this way we got to know the motors, the GPS and the autopilot. We arrived there in the late afternoon just in time to find a nice anchor spot between the many boats that were there already. It was the first time we anchored with Sanuk and we had made the mistake of not trying it out at Grenada Marine where there were less boats. Anyway, the first time around we did not succeed in getting the anchor down so we had to make a little detour and figure out what was wrong. Second time we did pretty good. We stayed in the boat for about an hour to make sure it was anchored right and went to the nearest food store at Grand Anse. We had squid on the barbecue with spaghetti and ratatouille from local vegetables. It was tasty 🙂
Tuesday September 15th, at 7.30AM we listened to the NET – VHF 66 – this is for cruisers in the marina of Prickly Bay and surroundings, it was a little girl of about 11 years old who made the announcements and the weather forecast for the coming days. Local stores and restaurants will also inform you about their specials. They announced that the french bread was ready! French bread! Wow we did not have bread for about a month now that would really be tasty with an omelet in the morning. So Stefan went to get the bread with Flipper ( the name of our dinghy)while I prepared the omelet. Never thought a piece of bread and omelet could be so tasty :-). We continued that day in cleaning up and organising further. It is starting to look OK and we are starting to find a routine. We swim at least twice a day. We now know how much we can use in electricity, when to adjust the solar panels and when to make water. It really is a learning process, but we are getting there. I am happy to be able to learn so much !
In de voormiddag zijn we het hotel uitgechequed, of weg gecharged. Ik kan het hotel La Sagesse (hier spreken ze dit uit als Lassa jesse) wel aanbevelen voor mensen die willen onthaasten: er is werkelijk niets te doen behalve zwemmen, lezen en eten/drinken. Behalve als je boot in de marine ernaast ligt natuurlijk. En daarvoor hebben ze een shuttle service. In tegenstelling tot de website betaalden wij tijdens het offseason 95USD / nacht. Wij hadden de enige kamer met wifi in de kamer, anders moest je hiervoor in het restaurant zijn, en dan moest je nog de tafel kennen…
Op de marine heb ik nog een paar kleinigheidjes geregeld, zoals het laten plakken van de nieuwe naam op de boot. Vermits we de eerste keer het royaal hadden verknoeid, verkozen we nu de last op iemand anders zijn schouders te leggen. Met succes! Oh ja, en de faktuur betaald, want anders laten ze je niet in het water. Auch dat was slikken want voor dat geld heb je in Belgie reeds een kleine auto.
Rond een uur of 16:00 was het dan zover. Ik laat de foto’s voor zichzelf spreken:Het lanceren van de boot ging vlot. Voor we het wisten lagen we in het water, nog steeds in de bretellen. Toch even in de buik van de romp (de bilge) checken, en daar stond ongeveer 3 cm zout water in. Maar het verergerde niet, en ik weet dus niet of het er al instond voor de lancering of kwam door de lancering. Omdat ik niets zag veranderen hebben we de boot volledig los in het water aan de kade met meertouwen gelegd. Nu nog de motoren starten, en we zijn weg.
Beide Yanmar motoren (40Pk) sloegen vlot aan maar vielen stil na ongeveer 30 seconden. Ondertussen had ik mooi koelwater zien vloeien en geen kleur in de rook. dus dat was goed, mochten ze nu maar blijven draaien. Na het lezen van de handleiding vond ik niet onmiddellijk iets wat niet correct was. De kraanman aan de kade vroeg of ik vergeten was hoe ik moest varen. Ik heb hem gezegd dat ik het nog moest leren, en hij keek redelijk verbaasd/verwonderd. Maar de marina wou de loskade vrij, en dus stuurden ze een mechanieker op ons af, die welkom was. Samen met hem (allez, hij deed het werk en ik keek toe) hebben we alle stappen afgelopen. We hebben het water uit de wateruitlaat geloosd in de inklapbare emmer (die we Jan en Pascal hebben gekregen, zeer handig want hij past onder elke hoogte)
want je mag de motor max 30sec starten zonder dat hij aanslaat, omdat je anders zeewater in de cylinders kunt krijgen. We hebben de diesel aanvoer losgekoppeld en gezien dat bij het voorgloeien (waarbij ook de dieselpomp werkt) er niets uitkwam…
Haha, als het dat maar was, onder een hoop tijdelijk opgeslagen materiaal, onder de matrassen, onder de lattenbodem, onder de planken zaten onze twee dieseltanks te wachten tot we de kraantjes zouden opendraaien… Eens dit gebeurd starten de diesels zonder problemen, en bleven het volhouden… Success.
Ilse en ik hebben de boot terug in het midden van het loskanaal gelegd door de meertouwen te vieren (Ilse) en aan te trekken (Stefan). Op dit moment was het vrijdag rond 17:30 en er was niemand meer bij de kade. We eens diep ingeademd, samen de touwen losgegooid, en vooruit met de geit.
500 m verder lag een meerboei op ons te wachten. Omdat het zeer kalme wind was is dit vlot verlopen, en voor we het wisten lagen we aan een boei te dobberen in de baai van Grenada marine. Het was een moment waar we beiden van genoten: op ons eigen schip, op het water.
Meer foto’s op het (engelstalige) bericht van Ilse.
Grenada – ‘s morgens giet het gans de dag, in de namiddag stralende zon.
Ik ben vandaag twee keer bij de douane geweest. Een keer op de marina om ons cruising-permit van een maand te kopen voor 50 EC$ (ong 18EUR) en een keer in de namiddag, waarover hieronder meer. Bij het overlopen van de bootwerken ziet het er naar uit dat we morgen middag in het water kunnen! Alles is wel nog niet gedaan, maar de roep van de zee is te sterk. Sommige kleine dingen zullen we in het water doen, of morgenvoormiddag. Ik denk aan de naam op de boot zetten, de zinken van de propellers vervangen, de wasmachine instaleren als deze toekomt, …
Op mijn uitdrukkelijk aandringen heb ik deze morgen om 10:00 de agent ontmoet voor het douane kantoor, dit is de persoon die het papierwerk voorbereid en begeleid terwijl het door de verschillende stadia wordt geloodst. De bedoeling is dat ik samen met hem kijk hoe we ons gerief dat met de boot toekwam vandaag uit de douane hun hangar kunnen halen. Het staat er immers reeds een kleine week. Het eerste wat Ricky Telesford, onze agent me meegeeft is dat het 741 EC$ aan inklaringskosten gaat kosten. Ouch. Dat is 6% op de kostprijs van alle goederen waarvan ik facturen heb doorgegeven. De tweede koude douche is zijn verloning: 800EC$. Want, zo zegt hij, het was veel werk. Maar dat wist ik, ongeveer 90 artikelen, van kleine dingen zoals oordoppen tot grote dingen zoals plooifietsen. Alles moest overgetypt worden in het systeem van de douane, een code krijgen en een prijs omgerekend in EC$. Omdat geen enkele van mijn artikelen vallen in de categorie “Nodig om een boot te doen werken”, vallen we buiten de 1,5% taks van “boot in transit” waarover ik op het internet gelezen had maar wel onder de regel “je gelooft het niet wat cruisers allemaal meesleuren” van 6%. Ik moest ook nog vervoer regelen om de goederen terug naar de marina te krijgen. Ricky stelde voor om te proberen het in zijn auto te doen voor een prizetje van 85 EC$, wat ik wel wou proberen.
Het begin verliep zeer vlot, maar dat hadden we dan ook zelf onder controle. Het 30 bladzijden tellende dossier afdrukken, pasje halen om met de wagen op de haven te mogen, taksen betalen bij de kassa. Daarna moet het dossier nagekeken worden, en daar liep het mis. Normaal duurt dit ongeveer 10 minuten, maar bij ons tikte de klok duchtig door, het was nu omstreeks 11:30. Tot Ricky zag dat ons dossier lag op een bureau met een lege stoel. Om 12:00 uur nog geen beambte te bespeuren. Dan maar gelijk met de beambten onze lunchpauze genomen van 12:10 tot 12:50. Bij het terugkomen horen we van een andere agent dat de bewuste ambtenaar ons zocht, want dat hij het dossier niet verstond. De kans om dit uit te leggen kregen we echter maar om 14:00, want dan verscheen de agent aan het bureau terug. Na nog wat andere dingen gedaan te hebben en een halfuurtje weer zo voorbij was (voor hem), kwam hij aan het venster en deed zijn beklag tegen Ricky, Hij had dubbelzijdig afgeprint, en het witte formulier van zijn kantoor gebruikt ipv het standaard geelkleurige document. Na Ricky een uitbrander te hebben gegeven, keurde hij het dossier ongewijzigd goed. (Gelukkig maar, want we hadden al betaald. Vreemd dat ze de twee handelingen niet omkeren: eerst nakijken en dan betalen). En wij weg hiermee, naar het magazijn. Na nog een kleine administratieve kost van 22EC$ was ik in blijde verwachting van ons pakje. En het zag er goed uit!
Ricky rijdt met een Toyota RAV4 (iets wat veel vuile brakees kennen na de onzachte introductie van Johan aan Ravke ergens in de vlaamse velden), maar dat was iets te ambiteus want hoe zeer ik ook mijn laadkunsten te voorschijn haalde, het was simpelweg te klein. Gelukkig stond er ook een lichte vrachtwagen aan de kade, en de chauffeur hiervan stelde voor om het karton mee te nemen voor 100EC$, wat me een eerlijke prijs leek. Ik moest eerst nog Ricky betalen, maar vermits we te veel tijden zouden verliezen met naar een ATM te rijden, stelde Ricky voor dat ik zijn loon aan de vrachtwagen chauffeur zou betalen, hij zou dit dan later wel krijgen van deze laatste. Maar de chauffeur loste het probleem ter plaatse op door Ricky zelf te betalen, en het bedrag voor mij voor te schieten. Dit zou niet rap waar zijn in België denk ik.
Dus wij op weg, echter wel met een aantal hindernissen, want als je hier een taxi of vrachtwagen neemt ga je nooit rechtstreeks naar je bestemming. Altijd is er wel een vriendin die mee reist, en in ons geval was dit niet anders. We hebben nog een half uur staan wachten op de eigenaar van een kachel die op de vrachtwagen stond en de weg moest tonen voor de levering (niemand op het eiland hier heeft een GPS), nog een andere lading opgepikt, de kachel afgezet, de vriendin opgepikt en weg waren we. Rond 17:00 stonden de dozen op de boot: missie geslaagd.
Aanbevelingen voor hen die het na mij nog gaan doen: als het nieuwe of gerepareerde stukken met een faktuur aan een “Yacht in Transit” zijn waar een boot niet zonder mee kan varen, dan geldt een tarief van 1,5% taks. indien ingeklaard door een agent. (Nb. dit is bvb niet een frigo, maar wel een alternator). Andere nieuwe stukken met een faktuur voor een “Yacht in Transit” zijn dus 6%. Persoonlijke stukken zonder faktuur weet ik niet wat de boot-douane ermee zou doen, maar de luchthaven douane liet mij gaan met 20EUR voor 8 dozen persoonlijk gebruikt gerief. DUS als je kan geef het mee met een vliegende bezoeker via de douane van de luchthaven, het minst ambras. Maar zeg niet dat je voor een boot komt, geef gewoon een adres van een hotel bij de marina. Indien via de boot: niet alles aangeven. Ze controleren enkel of de inhoud fakturen er normaal uitzien en doen de zending normaal gezien niet open.
Maandag 7 september 2015 De boot is volledig afgeschuurd en klaar om een barrier coat te krijgen:In totaal moeten er 3 lagen opkomen van Interlux interprotect 2000Ein een grijs kleur. Daarna kan de anti mos laag (anti – fouling) erop komen. Ik heb voorbereidingen getroffen om de genoa op te hangen en heb de lazy bag reeds op de giek gemonteerd in afwachting van het grootzeil dat er morgen op komt. Ik heb ook de bescherming boven het stuurwiel terug gemonteerd, nu het schuren afgelopen is mag het erweer op. Ook zijn twee mannen bezig om de boot op te blinken, te beginnen met het dek.
Dinsdag 8 september 2015 De mannen die het grootzeil eraf gehaald hebben nadat we vertrokken waren in april, zijn ook vandaag langs gekomen om de genoa (grote fok) er weer op te plaatsen en ook het grootzeil. Er blijkt wel schade te zijn aan de bescherming van het grootzeil tegen de bovenste wanten, maar geen schade aan het grootzeil zelf. Helaas is de man van de zeilen bezet tot ver in november om de bescherming te versterken. Dus hebben we het grootzeil er zo op gemonteerd. Ofwel vind ik iemand die dit kan vermaken verder op de reis, ofwel moet ik het in de gaten houden en eventueel zelf herstellen. Het gaat immers niet om het zeil zelf, maar wel de bescherming ervan die versleten is. Vandaag hebben zijn ze begonnen met de anti-fouling erop te zetten. In totaal moeten er twee lagen op komen van Micron 66
Woensdag 9 september 2015 Het weer ziet er niet goed uit vandaag. Begonnen met een enorme stortbui wou de zon er niet doorkomen. Het was ongeveer 5 graden kouder als anders, maar toch nog een 30-tal graden. Vandaag hadden we grote hoop dat onze doos die verstuurd is vanuit Miami uit de douane zou geraken. Maar bij het kantoor van Grenada Marine hebben ze gebeld naar de broken, en die zag het nog niet voor vandaag zitten. Het was veel werk zei hij. Dat wil ik geloven, maar ik heb schrik dat ik met een groot importbedrag om de oren zal geslagen worden. Daarom heb ik besloten om morgen mee te gaan met de broker naar de douane. De man van de te sacrifiëren zinken is ook langs geweest. Een zink is een chemisch bestandsdeel dat het minst opgewassen is tegen het verliezen van ionen onder invloed van electrolyse. Om de andere metalen delen van het schip te beschermen tegen electrolyse, worden dus op strategische plaatsen zinken stukken geplaatst op de onderdelen. Zoals bvb op de schroef, de saildrive (deel dat de schroef doet draaien), de romp, enz. Helaas heeft hij de zinken niet in stock en moeten deze besteld worden. Ik heb ze laten bestellen, maar vermits ze in redelijk goede staat nog zijn weet ik niet wat ik ga doen. Ik heb wel met de man van de zinken het roer aan stuurboord kunnen aanschroeven, want daar zat ongeveer 1 cm speling op het roer. Nu is dit volledig weg, mooi zo.
Omdat er voor Ilse en ik niets meer te doen viel op de werf zijn we met het publieke busje 2 naar Grenville geweest, een 2-straten stadje aan de oostkant van Grenada, ongeveer in het midden aan de oostkant. Het was leuk, we hebber er wat gegeten ( Ilse fried chicken met noodles, en ik kalkoen met rijst en een coco-rechthoekje) Het was lekker en goedkoop. Daarna zijn we met busje nr 6 naar Grand Etang gereden (waar we zondag ook reeds geweest waren) en daar hebben we een wandeling rond het meer gedaan. Het weer was vandaag ideaal om te wandelen, want niet vochtig en te warm. Gezien de stortregen van vannacht lag het pad er enkeldiep modderachtig bij, wat ons soms nogal ophield. Toch een mooie wandeling in het tropisch woud, al waren er geen uitzichten bij. Alles rond om ons leek op de planten in de woonkamer van oma, want ik herkende vele van de exemplaren die daar stonden. Alleen hebben we geen vrouwetongen gezien hier, waarschijnlijk te vochtig daarvoor (of te weinig om over te vertellen).
Deze avond hebben ze in het hotel voor ons de traditionele schotel van Grenada gemaakt: Oil Down. Het is een soort stoofpotje met als speciaal ingredient de broodvrucht, die blijkbaar met olie wordt klaargemaakt. Niet slecht, maar dan ook terug geen wereldklasse.
Alle dagen ‘t zelfde: overdag tussen 30 en 31 Graden, ‘s nachts koelt het af tot 26 graden. Ik ga ‘s avonds op het openlucht terras eten met een pulleken aan, want anders heb ik het koud. 😉
Niettegenstaande de 8 dagen dat we hier zijn, is er veel en niet veel gebeurd. Tot nu toe ben ik er nog niet in geslaagd om mijn dagelijks rapportje te maken, dat zal hopelijk beter worden als ik wat meer op mijn gemak zal zijn met alle nieuwe apparatuur en voorbereidingen. Nu is ‘s avonds mijn pijp soms uit. Enfin eens overlopen wat er zoal gebeurd is de afgelopen week.
Vrij 28 augustus. De vrijdag avond aangekomen op het vliegveld van Grenada, met een taxi naar het hotel om daar rond 22:00 uur toe te komen. We hebben ‘goed volk’ moeten roepen, want alles was donker. Uiteindelijk verscheen er een bediende die ons een kamer heeft gegeven. Bleek dat ze dachten dat we pas de volgende morgen toekwamen, en vermits we de enige gasten zijn in het hotel la sagesse waren ze al allemaal naar huis of aux lion d’or. *
View from the breakfast table.
Za 29 augustus. s’morgens ontbeten met zicht op de zee, met felle regenbuien af en toe, een uitwaaisel van orkaan Erika die in Dominica haar ding heeft gedaan. Daarna zijn we met de hotel shuttle naar de ligplaats van At Last gebracht (zo’n 4km verderop). En ge gelooft het niet, hij (zij?) [ Ok, ik heb besloten dat onze boot een meiske wordt] lag er nog. Net zoals ik haar had achtergelaten: zo mooi zo wit en zo alleen. Maar dat was nu voorgoed gedaan. Ilse vond het leuk om te zien dat de foto’s de waarheid geen geweld aangedaan hadden, en we zagen dat het goed was. We hebben eens in alle kasten gekeken, en voor we het wisten was het 18:00 uur en dus donker.
Zo 30 augustus. Meer inventaris in de boot genomen. Blijkt dat we ook eigenaar zijn van een complete professionele duikuitrusting met duikfles, duikvest, reuzepalmen, lood, neopreenpakken, … Enfin alles wat een mens moet hebben om te zinken in het water en terug levend boven te geraken. Nog een aantal verassingen zijn de volledig uitgeruste keuken met van alle mogelijke kruiden, 2 snelkokers (presspot), een SUP (stand up paddleboard), veel kuisgerief (oei, dat belooft), een mixer met coctailmaker accessoire, … enfin te veel om op te noemen maar wel leuk om de dag mee door te brengen.
Ma 31 augustus. We zijn met Bony, de taxichauffeur naar de luchthaven gereden om onze dozen vanuit Gent op te halen. Na de onheilspellende berichten die we voorgeschoteld kregen rekenden we op een dag of 5 om onze spullen in handen te hebben, maar na een uur stonden we reeds terug buiten, met onze dozen. Nadat de douane beambte een doos of twee had leeggemaakt en zag dat alles tot op de letter klopte met wat op de inhoudsbeschrijving stond, geloofde hij ook de andere labels van de 6 dozen. Hij zei wel dat ik dat precies nog gedaan had, of dat ik anders een obsessief dwangmatig gedrag tot documenteren vertoonde. Er moest echter voor de inklaring een bedrag van belasting opgegeven worden. Hij stelde voor om er een waarde van 30USD op te kleven met de omschrijving cosmetics (omdat het laatste wat hij in zijn handen had gehad een fles shampoo was). Dus heb ik voor 120kg cosmetics ingevoerd en met het betalen van een taks van 17USD plus zegel van 2USD was het ingeklaard. Het venijn zat echter in de staart want de luchtvaart afhandeling koste nog 40 EUR. Afijn, al bij al niet slecht.
Picture of the little buses in Grenada. Packed till nobody can move anymore, but cheap.
Di 1 september. Veel heen en weer geloop op de marine om de boel in gang te zetten. Opdracht gegeven om de D-doos van tropical shipping in te klaren via een agent (want hier zit nieuw gerief in en als hierop taks van 40% komt, staan we nergens), kijken of ze kunnen beginnen met het afkrabben van de romp om te beginnen met schilderen tegen algen, de oude naam van de boot gehaald, met het publieke busjessysteem naar SpiceLand mall geweest om een ophanghaakje te kopen voor de veegborstel (haakje bleek te groot), wat kuisproduct gekocht (dopje zat er slecht op en vooraleer ik nattigheid voelde is de helft in de bus op mijn broek gelopen), vergeefs gezocht naar strooien hoedje in de mall, wat eten gekocht in de supermarkt en de dag was voorbij! We moeten ons duidelijk nog wat aanpassen aan ons nieuw leven, maar het bevalt ons wel.
Workers at Grenada Marine sanding the bottom till they get to the first layer of anti-fauling.
Wo 2 september. Bij het afkuisen van de romp vinden ze dat er geen epoxy grondlaag (barrier coat) onder de vorige anti-fouling zit. Dit gebeurt wel meer omdat het een optie is bij de fabriek. Bij navraag bevestigd Steve (vorige eigenaar) dat dit inderdaad zo is. De marine stelt voor om de romp af te schuren tot op de gelcoat en er dan een grondlaag op te zetten. Dat zou ons moeten zorgen besparen later in Frans Polynesie of wanneer we de volgende anti-fouling erop moeten zetten. Dat gaat echter een frank en een paar dagen kosten om dit uit te voeren, wat nogal tegen onze zin is want we popelen echt om op ons schip te kunnen stappen vanuit een bootje, en niet vanuit het gras. Maar toch de opdracht gegeven om het nodige te doen, beter nu alles in orde laten zetten dan in Frans Polynesie het dubbele te moeten uitgeven. Van het verschieten is Ilse achterover van het laatste trapje van de boot gevallen, en heeft zichzelf een elleboogstoot in de ribben verkocht. Een gekneusde rib was het gevolg, maar ik kan vanuit de toekomst (6 sept) zeggen dat alles op de goede weg is, en ze weer kan lachen … zonder dat het pijn doet.
Gelukkige Stefan met zijn nieuw Rocna anker. Happy Stefan with his new Rocna anchor of 33kg.
Do 3 september. Mijn nieuw anker gaan afhalen bij Budget Marine bij Prickly Bay. Doorgegaan in de gedachte dat ik het wel op de publieke bus zou krijgen bij het terugkeren, desnoods met het betalen van een extra plaats. Maar het is echter zo een beest van 33 kilo dat een taxi nodig was om het ding terug mee te brengen. Nieuwe naam op het schip gehangen, maar met een klein probleempje. Op de bovenste trap hadden we het deksel van het motorcompartiment omhoog gedaan om goed te kunnen werken, en de naam mooi vertikaal in het midden gezet van het trapje. Probleem was dat het deksel eens terug gesloten het bovenste deel van de naam bedekte, en dit niet door de beugel kon. We vonden beide toch dat de font die ik gekozen had niet van de beste was, dus een vervanging kwam goed uit. [ We zijn ‘vergeten’ hiervan een foto te trekken ]
Ilse with little Maya (granddaughter of the owner) at Patricks restaurant.
Vrij 4 september. Bij DeSign Factory met de bus langsgeweest om een nieuw naam te kopen. Dit valt ons veel beter mee, nu is de naam in het blauw vinyl en een mooiere font. We gaan hem wel door de werf op de boot laten zetten… kwestie van zeker te zijn dat het goed gedaan is. Het was nog een koopje ook: waar ik in Belgie 90EUR had betaald, waren we er hier vanaf met 120 Eastern Carribean Dollar (40EUR) vanaf, en klaar terwijl je wacht! We hebben ons daarna getrakteerd op een etentje bij Patrick Homestyle cooking. Lekker, een 18-tal bordjes met hapjes eigen aan de keuken van Grenada. Zijn 22 USD pp waard.
Stefan met een gelukkige Grenadeese kruidenverkoopster.Zicht op St.Georges vanuit het Fort. View on St.Georges from the Fort.
Zat 5 september. Een beetje de toerist gespeeld, want we zijn naar St George met het busje gegaan en hebben ongeveer alles gezien wat er te zien viel: de markt (twee strooien hoedjes gevonden!), het oude fort(gelukkig zat er niemand aan de kassa want het zou zijn 2 USD ingang niet waard geweest zijn), het nationaal museum van Grenada (een schrijnend verhaal van slavernij, naast een mooi overzicht van de bevolking door de eeuwen heen, en de verschillende industrieën die hier (geweest) zijn)
A Mona monkey at the Grand Etang National Park.Ilse walking at the Seven Sisters Fall in Grand Etang National Park.
Zondag 6 sept. Vandaag wouden we de binnenste kant van het eiland eens zien, en daarvoor hebben we Bony de taximan ingeroepen. Als een volleerde gids bracht hij ons eerst naar het Grand Etang Natural Park waar hij ons ‘zijn’ aapjes liet zien. Blijkt dat hij als sinds jaar en dag er bijna elke dag naartoe trekt om de aapjes bananen te geven. Hij kweekt geduldig vertrouwen met de beestjes en verwend ze dan met lekkere malse banaantjes. Zelfs de andere Grenadiers (of zijn dat Grenadezen?) stonden erbij en keken ernaar. Na de aapjes reden we door naar het Grand Etang meer, waar hij nog een kunstje uit zijn mouw schudde: het brood dat hij meegebracht had hield hij bij het wateroppervlak waarna duizenden visjes van zo’n 3 tot 10 cm vochten om het uit zijn hand te mogen opeten. Hij kon met het grootste gemak er eentje vasthouden om een foto mee te maken. Ik heb dit ook eens gedaan, en het is leuk om al die visjes aan je hand te voelen knabbelen terwijl het water kookt van het gespartel. Dan hebben we daarna nog de 7 sisters waterval bezocht, een leuke korte wandeling in het tropisch woud.
Na een verfrissende duik in het koele water zijn we teruggegaan en hebben we nog wat in de taxi genoten van het uitzicht langs de kronkelende wegen naar Grenville. Daar heb ik nog wat stimulerende middelen gekocht (steranijs, nootmuskaat en wat ander mysterieus gerief waarvan ik de naam maar niet de werking ben vergeten. – verwacht geen verslag).
Stefan buying nutmeg and cinnamon from a local vendor near Grenville.
‘s Avonds nog leuk samengezeten met mensen van Israel die in London wonen en die nu ook in hetzelfde hotel als ons zitten.
Verder nog wat losse gedachten en voorvallen.
Ik probeer reeds een weeklang om de iridium go aan de praat te krijgen. Na enkele pogingen denk ik dat we er bijna zijn. Als het zover is geef ik julle een email waarop jullie sms berichtjes kunnen sturen.
Ik probeer me af te vragen welke software of handleidingen ik allemaal nodig zou kunnen hebben en deze nu te downloaden, vooraleer we naar internet arme tijden gaan.
Grenada, the Spice Isle : estimated population of 110.000, capital is St.George.Was under French and British ruling. Is independent since 1974. The island country consists of Grenada itself and 6 smaller islands in the southeastern Caribbean Sea. 85% of the inhabitants are from African descent because of the slavery for the sugar cane plantations. Slavery was abolished in 1834. In 1843 nutmeg was introduced to the island and now accounts for 40% of the world nutmeg production. They use the Eastern Caribbean dollar (1 XCD = 0.3 EUR).
Main building of hotel La Sagesse.
Saturday August 29th, we were excited to go to Grenada Marine and go see the boat ! And yes, it was still there. It was great seeing that everything was like in the pictures and even better. I am really looking forward to get the boat in the water and find a nice anchoring spot where we can settle down, have a cocktail and see the sun set :-). We inventorised (actually Stefan more than I) what was on the boat by taking pictures and clearly localise every item. I was amazed at how much there is on the boat and how well organised. Thank you Steve and Tracy ! It was very hot on the boat and we were soaking in sweat in no time. We finished the day with a Carib Beer at the Marina bar (The Alley) and a swim in the sea at the hotel. The water temperature is for sure about 26degrees Celsius. We enjoyed a nice dinner near the beach at our Hotel La Sagesse.
Sunday, August 30th, nobody is working today .We did go to the boat after lunch but there was not really a lot we could do. We did some reading and swimming at the beach, just relax and hope we would have our stuff shipped from Belgium tomorrow.
Monday, August 31st, went to the airport not sure if we would be able to get our shipment out of customs as we heard lots of stories where it sometimes takes several days. We got there around 11AM and I think by 11.40 we had our boxes. We were so lucky Stefan had well organised and labeled all the boxes. We had a list of the contents of every box with pictures. They did check two boxes and they were impressed how well organised Stefan was. We paid “a small price” (about 50 Caribbean Dollars) for customs and about 130EC Dollars for the airline handling. By noon we were back at the boat with all our boxes and could start unpacking. It was great to be able to give everything a place although I think once we are sailing we will probably change some things around. We ended the day at the marina happy with our accomplishment and a Carib at the Marina bar.
Tuesday, September 1st, We went to Spiceland Mall with the local buses (quite an experience) and bought some food and some small things for the boat. They have many fruit stands along the road with excellent fruit from mangos, pineapple, watermelon and avocados. In the meantime they removed the name off the boat so we could put the new name on before they wax the boat. Not a lot is happening with the work on the boat. It is not easy to adjust to the “Island time rhythm”, we are so used to getting everything done quickly….We will have to adapt 🙂
Wednesday, September 2nd, Stefan worked on the chain of the anchor (putting in depth indicators ) I felt a little useless and started to clean some of the rust on the deck around the edges with a toothbrush. In trying to adjust the letters for the new name on the boat, I fell from the last step, unfortunately not in the water but on the ground…I defintely bruised one or two ribs. Luckily I can say today (Sept.7) I am already feeling better. Putting on the new name was not a success :-(. To make a long story short we ended up taking the letters back off as it did not look right. I did not like the colour and the font Stefan had chosen in Belgium so I was not so unhappy we would have to get new ones. As ususal we had a Carib at the marina bar hoping we would be able to get the boat in the water by monday…
Thursday, September 3rd, Stefan went to get the anchor he won at the Essex boat show back in May. With Keith’s help he managed to get it exchanged for a more suitable Rocna anchor here in Grenada. Thank you Keith !!! I stayed at the hotel, recovering with my bruised ribs and reading my book (The Line of Beauty from Alan Hollinghurst, good book but as I am reading in English it goes a bit slower). Stefan came back with not so good news regarding the boat…They would have to do more stripping on the boat before they can start putting on new layers of paint, so wednesday would be the earliest we can get the boat in the water. Time for another swim in the sea and accept things as they are. We have time…
Friday, September 4th, went to the marina to check on the work in progress, check in the office for a place where they can do the lettering and check on the produce market they should have in the marina ( only the produce market was the day before). We only realised late in the afternoon that it was friday today and not thursday…We went to St.George by local bus to the lettering place and luckily they could do the work immediately. We were happy to take back the new boatname with us and were ready for a restaurant (it was 4PM). I had looked on the internet and read some good reviews about “Patrick’s” restaurant, so that is where we went.We had a wonderful meal with 18 different tapas. We were the only ones there, clearly not tourist season yet. This will start beginning of November when hurricane season is over.
Saturday and Sunday, September 5-6,we did some sightseeing. We went to St.Georges to see the Fort and the National museum of Grenada and on Sunday we got the driver from the hotel “Bony” to drive us around to Grand Etang National Park. Bony showed us the Mona monkeys, he feeds them on regular basis, and so they know when he comes. We were fortunate he was with us as otherwise we probably would not have seen them. Only one came to take the banana. Then off to Grand Etang Lake to feed the fish, incredible how quickly a piece of bread was gone. Stefan and I hiked to the Seven Sister waterfall and took a fresh dive into the water there. We were not alone. At night we had dinner with a just married couple from Israel living in London, really nice. We hope we can have the boat ready before they leave so we can have them over as probably our first visitors.
Zoals ik reeds zei hebben we wat tijd gekregen nu de meeste spullen onderweg zijn. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een aantal toeristische bezienswaardigheden te bezoeken. Zo was er de villa van Vizcaya, gebouwd tussen 1914 en 1920 door de stichter van de landbouwwerktuigen maker McCormack – International Harvester, James Deering. De moeite waard, want mr Deering keek niet op een Europees antiek stukske meer of minder. Hij had ook niets beters te doen wegens nooit van de straat geraakt. Ook de tuin is heel mooi aangelegd.
We zijn ook afgezakt naar de Everglades. Dit is een reusachtig natuurgebied dat eigenlijk één grote stroom water is dat zeer traag naar het zuiden vloeit. Het verschil tussen het hoogste en laagste gebied is ongeveer 2 meter. Op de hogere stukken staan bomen, op de lagere stukken riet en gras, en daartussen veel water. In de everglades (van het indiaans, everywhere glade (=grasspriet) ) leven ook verschillende diersoorten, met de meest gekende de alligator. Maar ook de krokodil, reiger, vele vissoorten, schildpadden, zeekoe, … en ik vergat bijna de mug, ook redelijk talrijk bijeengekomen om de toeristen te ontvangen. Wij hebben een paar mooie korte wandelingen gemaakt.
De dag erna zijn we richting Florida Keys getrokken. Keys zijn kleine eilandjes, verbonden door bruggen zodat je met de auto ze kan afrijden tot het eindstation Key West. Zo ver zijn we echter niet geraakt, het was ons te ver want ongeveer 100 miles, welliswaar langs goed bereidbare tweevaksbaan. Toch hebben we een goed idee gekregen van wat de Keys zijn. We hebben op een strandje halverwege wat gerust en zijn gaan zwemmen in de (ondiepe) zee. De temperatuur van het dij-diepe water moet rond de 30° C gelegen hebben, een beetje een bad ervaring. Aan de ene kant van de Keys ligt de Atlantische oceaan, en aan de andere kant een lagune die ook een beschermd gebied is en aan de Everglades grenst.
Terwijl ik rustig in ons gloednieuw strandtentje zat, kreeg ik een telefoon op mijn voorafbetaalde ATT telefoonkaart. Het was iemand van een of andere (Amerikaanse) verzekeringsmaatschappij die me in nogal onheilspellende termen vertelde dat mijn autoverzekering vervallen was, en ik deze dringend moest hernieuwen. Daarop vroeg ik hem met welk merk auto ik reed, maar over die informatie beschikte hij niet. Hij ging me wel verbinden met een medewerker die me verder kon helpen. ‘Laat maar’ heb ik hem gezegd voor ik ophing… Zo een agressieve tele marketing verkoop heb ik nog nergens anders meegemaakt. Only in Amerika?
Iets wat ik ook grappig vind is dat in Amerika op restaurantbezoek de dienster het altijd over werk heeft als je eet: “How are you doing with your plate? Still working on it?”
Toen we naar ons appartement reden heeft het gebliksemd dat het een lieve lust was. Wel veel bla bla maar geen boem boem: het bleef de gehele weg droog.
Since most of the ordered packages were ordered and scheduled to arrive by the 27th at the very latest there was finally some time to sit back and relax.
On August 23th we decided to visit the Vizcaya Museum and Gardens. The museum is actually the former villa and estate from businessman James Deering (Deering-McCormick – International Harvester fortune)and was built between 1914 till 1922. He collected lots of European artefacts and built a house around it.
On August 24th we planned to go to the Keys but on the way changed our mind and went to visit the Everglades…When we arrived at the entrance they alerted us that mosquito level was high !!! I think we were the only ones wearing shorts and sleeveless shirts!!! Even with a strong Deet spray we could not really enjoy a walk through the park so we decided we would have to come back and prepare better… On our way back we prepared for our trip to the Keys the next day and bought beach chairs and a little tent to protect us from the strong sun! We could ship them on the boat to Grenada…
alligatoreen zeekoe (manatee)
On August 25th we went to Key Largo and got some sun on a little beach with lukewarm water! Too warm to cool off, luckily there were showers so we could wash off the salt and have a nice dinner and cocktail at a local restaurant before going back to the hotel.
ibisgreen animal
August 26th, the washing machine arrived !!!! Stefan decided to go drop off all our stuff today so maybe we had a chance it could still go on the boat leaving tomorrow. We arrived at 3PM (they closed at 4PM) with thunder and dark clouds…all the packing is done outside. We managed to get all our stuff in the D-Box with room to spare and they confirmed it would go on the boat tomorrow so arrive in 8-10days at Grenada!!! It was a tiring day which we ended at a restaurant on famous Ocean Drive
A baby alligator only hatched 5 days ago.A Anhinga in the Everglades.A view on one of the canals in the Everglades.An airboatA great blue heron.Cypres trees with bromelias attached to it.
August 27th, pouring rain in the morning, after some hesitation we did leave for the Everglades and by the time we got there the skies cleared out. This time with long sleeves and pants :-). At the first visitor centre the ranger told us we could see a nest of a female alligator with 30-40 little ones who had just hatched 5 days earlier. Further down the path there were some more females on a nest all marked with a “caution” tape. For the first one we really had to look hard as we passed by it twice without seeing it…so many of them!!! We did a scenic route through the Everglades and at the end just barely managed to join an Airboat ride. The park closes at 5.30PM and it was 5PM. It was OK but we had already seen lots of alligators, turtles and herons on our walks that we did not see anything new…In the evening we went back to Ocean Drive to have Stefan’s picture taken with the “vuile brakees” bicycle shirt in front of the former house (Casa Casaurina) of Gianni Versace (murdered there by a spree killer in 1997).
Een vuile brakee bij het huis van wijlen Gianni VersaceStefan heeft een zwaar hoofd. Stefan lost his head again.Garbage found in the Caribbean Sea. 🙂Downtown Miami.Downtown Miami
August 28th, time for checking out and go to downtown Miami. Our flight was at 5PM so we had time to visit the Perez Art Museum Miami (PAMM). A nice museum with a collection of especially south american artists. We left in time to catch our flight to Grenada. By the time we got through customs it was 10PM when we arrived at the hotel. We were starving only to find out that the restaurant was closed for the night and we were the only ones in the hotel…
.
Ik ga namelijk tomaten en radijsjes proberen kweken. Ik heb een omgekeerde tomaathouder gekocht (As seen on tv) en daarvoor moet ik eerst een tomaatplantje hebben. Vermits dit hier niet te krijgen is, en tomaten ook al moeilijk (wie had dat gedacht?) heb ik zaadjes gekocht en gezaaid. Wordt (hopelijk) vervolgd…
Haier HLP21N
almost in the water 🙂
(iets wat veel vuile brakees kennen na de onzachte introductie van Johan aan Ravke ergens in de vlaamse velden), maar dat was iets te ambiteus want hoe zeer ik ook mijn laadkunsten te voorschijn haalde, het was simpelweg te klein. Gelukkig stond er ook een lichte vrachtwagen aan de kade, en de chauffeur hiervan stelde voor om het karton mee te nemen voor 100EC$, wat me een eerlijke prijs leek. Ik moest eerst nog Ricky betalen, maar vermits we te veel tijden zouden verliezen met naar een ATM te rijden, stelde Ricky voor dat ik zijn loon aan de vrachtwagen chauffeur zou betalen, hij zou dit dan later wel krijgen van deze laatste. Maar de chauffeur loste het probleem ter plaatse op door Ricky zelf te betalen, en het bedrag voor mij voor te schieten. Dit zou niet rap waar zijn in België denk ik.
Sanuk 2014-2018 travel stories 