Bonaire 31 oktober tot 7 november 2015

Indrukken van Bonaire
Onze plooifietjes (De fietsenmaker hoorde het in Keulen donderen, in Nederland/Bonaire noemt men dat dus vouwfietsen) doen het hier goed, want het is heel plat, en dus gaan we er bijna altijd mee op stap.

De eerste zondag (1 nov) zijn we tijdens een verkenningstochtje langs een AlbertHein gefietst. Hij was open tot 20:00 uur, en dus konden we het niet laten om even binnen te glippen. Wat een weelde aan producten, van saus in poeder, kazen, sinterklaas snoepgoed (drop, speculoos) tot vele soorten vlees, groenten en fruit. Ook kon ik het niet laten om van elk speciaalbier dat ze hier hebben minstens één flesje mee te doen: Duvel, Westmalle, Kasteelbier en Brugse zot. Voor speciale gelegenheden natuurlijk, want elk kost ongeveer $2,5. [ Karel, ik heb nog even getwijfeld bij dat kasteelbierken … ]

Ilse staat te watertanden bij al dat lekkers

We liggen aan een boei, ongeveer 50 meter van de dijk, met naast ons Italiaanse en Nederlandse buren. Blijkbaar was het hier vorige week nog veel drukker, want de boten die het einde van het orkaanseizoen afwachtten zijn allemaal terug vertrokken richting Grenada of de Dominikaanse Republiek. In Bonaire is het nu rustig, behalve op de dagen dat er een cruiseschip ligt (deze week 5 dagen, volgende week 2) want dan is het in het stadscentrum druk, en zijn alle verkoopstalletjes en soevenierswinkels open. In december wordt het hier permanent druk, en gaat het volume de hoogte in. Het volume van de bars (Karel’s bar is erom gekend om niet om enige decibels verlegen te zitten, ongeacht het uur) en het lawaai van de auto’s en moto’s op de dijk. Na Grenada, St Vincent dus nu ook Bonaire met manifestaties van luister-eens-naar-mijn-pk’s of kijk-eens-naar-de-rubberwolk-die-uit-mijn-band-komt machogedrag. Ook ik laat de motor van onze flipper wel eens in de toeren gaan, maar dan meestal als ik wil aanleggen en per ongeluk de gashendel de verkeerde kant opdraai. Ik heb hoop dat ik het ooit nog wel onder de knie krijg, gelukkige betaat de boot voor 60% uit bumper.

Onze buur wat verder aan de kaai, tijdelijk het grootste gebouw op het eiland.

Dinsdag zijn we er nog eens op uit geweest met Luc, Lucienne en Lucky (onze fietsjes), naar een afgelegen stuk land in het oosten van Bonaire: Bara Di Karta. Langs een wirwar van onverharde wegen tussen kaktus en doornstruiken hebben we een mooi beeld gekregen van het ongerepte Bonaire. Eenzaam, dor en sporadisch bevolkt door Kunuku’s (boeren) getuigt het van een indrukwekkende natuurkracht. We zagen golven zich onophoudelijk op de messcherpe vulkanische kliffen te pletter slaan, hier en daar een fontein water de hoogte injagend. In een zeldzame inham (Boka) wordt zwemmen onmogelijk gemaakt door grote golven die woest kolkend sterven op een steil strandje van dood koraal. Dit is duidelijk de windkant van het eiland, er is geen enkele haven of duikplaats langs deze kust, te gevaarlijk.

Reusachtige rotsen ooit door een tsunami op het eiland gegooid

Geen goede kust om met de boot te benaderen

We hebben na een ritje van ongeveer 20 km onze lunch opgegeten bij een spaans cafeetje (2 Amstel, 2 Heineken voor $7) en zijn dan wind in de rug terug naar Sanuk gereden. Een geslaagde dag.
We hebben ook een Discover Scuba Diving ervaring gedaan bij een van de vele duikshops die Bonaire rijk is. Na een kort filmpje en een halfuurtje uitleg mag je met een duikfles aan het water in. Onder water worden de oefeningen nog eens herhaald (regulator laten vallen en terug insteken, duikbril ontwateren, diepte regelen BCD) en dan mochten we een halfuurtje achter de lesgeefster zwemmen, tot een diepte van ongeveer 8 meter. Heel leuk, maar tot op die diepte zie je ongeveer evenveel met snorkelen. Ik deed het vooral om het duikmateriaal eens te leren kennen, want op de boot ligt er ook een fles, een BCD, een drietal duikpakken en nog wat ander materiaal. Helaas was Steve, de vorige eigenaar nogal aan de struise kant, want het vest waaraan de duikfles hangt is een XL, en de duikvinnen een maat 10 (ik heb 42, maat 8). Ik heb trouwens nog nooit zo een lange duikvinnen gezien (90 cm), en ik geraakte er geen meter mee vooruit. Duiken is precies nog want anders dan mountainbiken om de kuiten te trainen. (Of ben ik mijn spieren reeds kwijt?). Duidelijk een ruilvoorwerp voor een parelvisser met beenspieren en grote voeten. Ik denk dat het duikgerief enkel gebruikt zal worden om een klus onder water op te lossen.

Gisteren vrijdag 6 nov hebben we een truck gehuurd bij Budget ($50), waarmee we het natuurpark Washington slagbaai in mogen. Het park beslaat ongeveer een vierde van Bonaire en ligt in het noorden. Het is een ongerept natuurreservaat, met 5 soorten cactussen, hagedissen, wilde ezels en geiten, flamingo’s, papegaaien en andere vogels.

Deze jongen was sterk onder de indruk van Ilse en toonde zich van zijn schoonste kant

We hebben een korte wandeling gemaakt langs de oostkust, en reden dan door het binnenland naar de westkant.

Kaktussen iemand? Dit zijn Kadushi kaktussen en kunnen tot 10 m hoog groeien, maar niet in een cache-pot, enkel in volle grond.

Wandeling in het park, op de achtergrond alternatieve energievoorziening

Daar hebben we gesnorkeld in de Wayaka baai. De verscheidenheid aan soorten vis, allemaal om ter prachtigst, is hier werkelijk fenomenaal. Wat Ilse en mezelf bijbleef is een grote school diepblauwe en zwarte vissen (Ilse zegt dat het Angelfish zijn) die rustig in het ondiepe water (1m) om ons heen zwommen.

Vandaag was de cruiseboot ClubMed 2 op bezoek. Het schip bracht aangename herinneringen met zich mee aan een cruisetocht langs de Griekse en Turkse kust die we lang geleden (2003) eens gemaakt hebben met het zeil/cruise schip.

Bequia -> Bonaire dinsdag 27 oktober -> zaterdag 31 oktober 2015

De weersvoorspellingen waren goed, het was volle maan en het werd tijd om onze eerste lange zeiltocht te maken. Ilse en ik hadden besloten om naar Bonaire te vertrekken. De optie om via de eilanden van Venezuela te gaan hadden we met spijt laten vallen, omdat de situatie in het land te instabiel is sinds Chavez daar vertrokken is naar betere oorden. Of moet ik zeggen dat de informatie die je over Venezuela krijgt te verwarrend is, of te veel van horen zeggen. Dit is zeer jammer, want niet alleen zijn de kraal van eilanden voor de kust van Venezuela heel mooi, ze zorgen er ook voor dat de trip naar Bonaire opgesplitst wordt in verschillende dagtrips.
Wij vertrokken om 15:30 uur vanuit Bequia, wat een dag bij onze vaartijd voegde, want eigenlijk hebben we eerst terug naar het zuiden, richting Grenada gevaren, vooraleer we afsloegen naar rechts (westwaards). Voor we vertrokken hadden we nog een akkefietje, want na het starten van de bakboord motor wou de stuurboord motor niet aanslaan. Bij het duwen op de startknop gebeurde er niets, zelfs geen poging van de motor om te starten. Bakboord motor afgezet, stuurboord motor terug proberen starten, en nu ging hij wel. Maar nu kreeg ik de bakboord motor niet meer aan de praat? Stuurboord motor afgezet, in mijn baard gekrabd (waar is die wanneer je hem nodig hebt?). Handleiding nagelezen en tot de conclusie gekomen dat het aan de batterijen moet liggen. Te weinig stroom. Ik denk dat er een soort van beveiliging opzit waardoor de motor slechts probeert te starten als er genoeg jus aanwezig is. Dus de generator met zijn eigen startbatterij aangezet en na een half uurtje nog eens geprobeerd: succes. Dit is redelijk bizar want we gebruiken de twee batterijen van de motoren slechts om te starten, en daarna worden ze door de alternator van de motor terug opgeladen. Ik ga moeten nakijken of de isolatie met de huisbatterijen (via een diode) intact is, zodat er geen verlies is. Iets voor het todo lijstje.

Na het vertrek (16:50) heb ik een hengel uitgezet, met een namaak vliegende vis eraan. Een paar uur later, het was reeds pikdonker want de maan was nog niet gerezen, klonk het beloftevolle geluid van een vislijn die snel uitloopt: beet. Snel mijn harnas vastgehaakt bij de trapjes waar de vislijn in een houder staat, en dan maar draaien aan het wieletje. Tot ons stijgend enthousiasme zagen we dra een veelkleurige vis uit het duister in onze straal van de hoofdlamp opdoemen. Ik dacht dat het een Mahi Mahi was, Ilse hield het op een Dorade. (We hadden beiden gelijk, Dorade/Dorado is frans voor Mahi Mahi of dolfijnvis). Het was een mannetje, want hij had de kenmerkende dikke bult op het voorhoofd. Ik schat hem zo’n halve meter lang. Enfin, hij hing als een woesteling aan onze achterdeur te spartelen, en Ilse gaf me de vlijmscherpe haak-op-een-stok om hem aan te slaan. Net op dat moment klonk er een knap, en tot onze verbazing verdween meneer de vis terug in het water, en passant onze hengel met zich meenemende, en het stuk buis waarin de hengel had gestaan. Ilse en ik keken naar elkaar, en konden het niet geloven. Weg vis, en erger, weg hengel. De bout die de hengelstand vasthield had het begeven. Dus hier kan ik dus helaas geen foto plaatsen waarbij ik de vis fier omhoog hou bij de staart, en waar de kop het dek raakt, omdat hij ofwel te lang is of te zwaar om hoger op te tillen. Gelukkig zijn er twee hengels aan boord, want zo was de vorige eigenaar: steeds een reserve aan boord hebben.

De eerste nacht is verder rustig verlopen. We hebben wel een cruise schip gehad die redelijk dicht bij ons kwam (zo’n 2 mijl), en die hebben we opgeroepen om te vragen of ze ons wel gezien hadden. Dat hadden ze zeker, klonk het en na het opgeven van onze koers gingen onze wegen uit elkaar. Toch wel indrukwekkend, zo een drijvend hotel met duizenden lichtjes op zee zien varen.

Om de drie uur hebben we van wacht gewisseld. Samen tot 21:00, dan Ilse van 21:00 tot 24:00, ik tot 03:00, Ilse tot 06:00 en ik tot 09:00. Daarna waren we meestal samen wakker tot de volgende avond.

De condities waren zoals voorspeld: golven van 1 tot 1,5 meter, wind rond de 15 knopen, plus of min 5 knopen. Koers met zeer ruime wind, net niet van achter.

De tweede dag ‘s morgens moest ik Ilse wakker maken, want ik had weer beet met mijn lijn. Een mooi grijs exemplaar dat zich gemakkelijk liet inhalen. Helaas was het een jonge brown boobie die zich verkeken had op mijn aas en er een lekker hapje in zag. De eerste haak zat in zijn bek, maar aan de zijkant zonder veel erg, en de tweede haak had zijn vleugel bij de elleboog in een ijzeren greep. Met een handdoek over de kop om hem rustig te houden heb ik de haken afgeknipt (ik ben nog te onervaren om de weerhaken uit een vogel te halen zonder meer schade te doen dan nodig) en kon hem bij mij in bedwang houden voor de obligate foto (een ezel stoot zich…). Achteraf heb ik bedacht dat het vreemd is dat mijn eerste reflex naar het behoud van de vogel uitging, terwijl er toch een mooi stukje kip aan dat lijf zat. Benieuwd wat ik zal doen met een vliegende vis aan de haak.

Na twee dagen varen hadden we 260 mijl gevaren, wat neerkomt op een snelheid van 9,8 km per uur. De totale afstand was berekend op 580 mijl (1074 km), een beetje dus zoals joggen naar de wintersport, maar er zijn geen relais of cafeetjes onderweg, enkel tarmac.
We hebben wel wat last gehad met de navigatie instrumenten (2 x Raymarine C120W, 3 x ST70, 1x ST70 AP), de C120W controller besliste op onregelmatige ogenblikken om er de brui aan te geven. Duidelijk een software probleem. (Maarten, ge ziet dat dit ook mij kan overkomen, en nee, ik heb er geen uitleg voor). Gelukkig behoudt Otto, de autopiloot zijn laatste koers als hij contact met de controller verliest, maar dit houdt ons in elk geval scherp, want zonder controller ook geen kaarten, GPS, AIS, radar. Ik heb de master/slave gewisseld, en nog meer dingen geprobeerd, maar ik denk dat ik eens zal moeten kijken bij Raymarine om een nieuwe software versie. Helaas is dit systeem einde loopbaan, en wordt er niet meer verder aan gewerkt door Raymarine. Iets voor op het lijstje dus.

De middag van de derde dag merkte ik dat de vislijn geruisloos aan het uitlopen was. Hoelang dit zo al bezig was weet ik niet, maar er zat niet te veel vislijn meer op de grote spoel. Samen met Ilse hebben we moeizaam de lijn ingehaald, ondertussen visioenen hebbende van een haak waaraan een mega-vis zat of reusachtige hoeveelheden zeewier. Terwijl ik met zeilhandschoenen de lijn meter per meter inhaalde, draaide Ilse de gewonnen lijn op de rol. Geleidelijk, ik schat na ongeveer een uur en ongeveer een kilometer visdraad binnen gehaald te hebben, zagen we dat er een Mahi Mahi aan de lijn zat. We waren alle 3 totaal uitgeput. Deze keer was het een vrouwelijk exemplaar van ongeveer 5 kilo, en ze werd vakkundig vermoord met een baseball bat. Overal bloed, maar onze primaire lusten waren geblust. Die avond Mahi Mahi fillet geheten, en de rest in de diepvries gestoken.

De derde nacht waren de golven wat onstuimiger, of was het omdat ze meer recht van achter de boot kwamen? Feit is dat het aan mij was om te gaan slapen, en dat ik in ons bed lag te bedenken hoe ik dit gevoel zou kunnen beschrijven: Ilse rijdt met onze ex-Touareg een bergpas af, met daarachter een zware caravan. Ik lig in de caravan, en probeer in te slapen. Het is pikkedonker, de auto lichten doen het niet en de maan is er nog niet. De caravan heeft een versleten vering en twee bijna platte banden – iets voor het lijstje – en zwiept over de onverharde kronkelige weg naar beneden. Alles kraakt, zucht en jammert. Soms verrast een put in de weg ons, soms schuren we tegen de bergwand met een harde klap. Toch geraken we heelhuids beneden, want ik wordt wakker gemaakt door Ilse na 3 uur om over te nemen. Boven op dek blijkt alles mee te vallen, maar in de kajuit worden de bewegingen en geluiden blijkbaar versterkt…

De vierde dag kwam de wind tegen alle regels en verwachtingen in uit het zuiden, wat onze reis vertraagde. De stroming voerde ons nog met 2 knopen naar onze bestemming, maar de boot dobberde op het water in een wind van 5 knopen (windkracht 2). Om toch nog de zaterdag aan te komen voor donker besloten we om de motoren bij te zetten, waardoor we terug 5 a 6 zeemijl per uur dichter bij onze bestemming kwamen. Eindelijk was het zover, rond 12 uur zagen we iets aan de einder dat geen boot was en dus het eiland moest zijn. Bizar, na vier dagen op zee te hebben gevaren met alleen maar water en af en toe eens een boot, dan toch je bestemming te zien. Leve de techniek van de GPS.

Na een leuke drie uurtjes zeilen waarbij we langs de kust van het platte Bonaire vaarden (hoogste punt is 300 meter), kwamen we om 17:00 aan bij onze bestemming, de aanmeer boeien van Kralendijk, de hoofdstad van Bonaire. (De nederlanders moeten het wel leuk vinden om een woordje frans te kunnen spreken: Ik dronk een jus d’orange in Bonaire). We gingen om 18:00 uur aan land, en vonden direct het douane kantoor. Een vriendelijke agent die Nederlands sprak gaf ons de formulieren om in te vullen, en belde zijn collega van de immigratie. Deze kwam ook ter plaatse, zodat we tegen 18:30 uur legaal in het land waren. Totale kost: 0 dollar!

Sinds 1 jan 2011 is de officiele munt van Bonaire de amerikaanse dollar, en is Bonaire (terug) een volwaardig onderdeel van Nederland. Het nederlands is de eerste taal, en bijna iedereen spreekt dit, naast Engels, Spaans, en papimiento van de inheemse bevolking. Alle borden en officiele papieren zijn in het nederlands of het engels.
Wat een verschil in sfeer hier in vergelijking met de eilanden van St Vincent en Grenada: zeer europees, met veel nieuwe auto’s (die rechts rijden), zeer goed gevulde supermarkten, onderhouden straten, kortom een gevoel dat iedereen hier zijn boterham verdient. Op de eilanden waar we vandaan kwamen was ongeveer de helft van de bevolking noodgedwongen werkloos, wat direct een Afrikaanse sfeer schept: enkelen hebben werk, de rest zoekt werk en hangt rond op straat, waar iedereen aan het uitkijken is om de toeristen te helpen tegen een kleine vergoeding, enkelen zijn niet te beroerd om een aalmoes te vragen.
Het zijn vooral de kansarmen die in zo een maatschappij lijden: we zagen menige daklozen/zwervers die tegen zichzelf praatten, of eens in de vuilbak keken of er niets te rapen viel. En oh wee als je dan een fysieke handicap hebt, dan wordt het leven nog een stukje moeilijker. Ik beeld me in dat dit in Europa zo’n 100 jaar geleden ook zo was, toen de dorpsgek ook nog gewoon op straat rondliep.
Maar in een land als Bonaire, waar er genoeg werk is (dank zij het toerisme), is er een goed uitgebouwd sociaal vangnet en kom je deze toestanden niet op straat tegen.

24 oktober 2015 Potpourri. Kingstown, Saint Vincent and the Grenadines

Potpourri: losse bedenkingen bij het leven hier.

We zitten in de Blue Lagoon (helaas zonder Leonardo DiCaprio) naast Kingstown, de hoofdstad van de SVG eilandengroep.

Het aankomen was zonder incidenten, de Lagoon in tussen twee bakens (10 m van elkaar verwijderd) die de uiteinden van het rif aangaven (Vergeten foto te nemen). De planning was om Kingstown per fiets te verkennen. We hebben Flipper genomen en volgeladen zoals we vroeger met de auto vertrokken als we kleine pagadders hadden: de schopping zak, het aanhangwagentje, de twee plooifietsen, de rugzak, schoenen, ketting, … (Je bent al gauw een halfuurtje kwijt vooraleer je de deur uit bent). Dan gevaren naar de aanlegstijger van een verlaten-want-nog-geen-toeristen yachtclub en hup, de hort op. Zoals gewoonlijk hadden we vele reakties op onze fietsjes en meerdere aanboden tot overname, maar we reden door, heuvel op en heuvel af naar de hoofdstad, op zoek naar proviand. Ik had zelfs een zwaantje die naast me kwam rijden om eens naar mijn fiets-aanhangwagen combinatie te kijken. Spijtig genoeg had ik mijn Vuile Brackee truitje niet aan om wat extra indruk te maken.

Het weer

Een het weerbericht voor deze week en de komende weken meegeven: overdag tussen de 31 en 33°, ‘s nachts rond de 28°. Kans op onweders is elke dag rond de 30%. De wind is tussen de 10 en 15 knopen, komende uit het O, Z-O. Soms is het bewolkt, wat pech is voor onze op zonnepanelen gebaseerde energievoorziening, dan moeten we ‘s avonds de generator aansteken om bij te laden.

Provisioneren

Het is bizar, maar we besteden een groot deel van onze tijd aan het bezig zijn met eten: wat gaan we eten, wat is hier te krijgen, hoe sleuren we het naar de boot, enz. Het is zelden dat we een winkel voorbijlopen zonder eens binnen te kijken: wat is hier te krijgen en aan welke prijs. Het aanbod in elke winkel is verschillend, en aan de magere kant. Je vindt wel overal plastieken zakjes met suiker, bloem, rijst en ons onbekende dingen, basis ontbijtgranen, heel veel snoepwaar, chips en rum. Ook in blik is er meestal veel te vinden, maar zelden groenten, en zeker geen fruit. Gelukkig is er overal UHT-melk. Soms zijn er eieren en diepvries gerief. In de diepvries zitten alle onderdelen van kip, en naargelang de stand van de winkel soms eigenaardige dingen zoals varkenspoten, schellen van koeiehuid en rood vlees (zonder verdere aanduiding). Omdat we niet zomaar eens naar de winkel kunnen lopen (zie hierboven), maken we gebruik van alle gelegenheden tot bevoorrading die zich voordoen. Dit was ook een van de redenen dat we naar het hoofdeiland St Vincent zijn gevaren, we willen namelijk proviand opdoen voor onze oversteek naar Bonaire, later deze week.

Kingstown heeft ons niet teleurgesteld qua eten: we hebben twee supermarkten gevonden waar we allerlei lekkers zagen. We vonden yogurt, geitekaas, gemalen kaas, echte koffie (anders is het alleen Nescafe), diepvries groenten, appels en appelsienen. We hebben ons karretje volgeladen, met de volume beperking van onze draagtas in gedachten. Wat ik nog nergens gezien heb: saus in poedervorm, wel heel veel soorten ketchup en marinades (Jerk is onze favoriet).

Nota over de geiten: je kan geen padje aflopen of je ziet wel een aantal geiten gebonden staan aan een leiband, in Cumberland Bay stonden ze zelfs op het strand. Meestal staat er een witte reiger naast. Ik heb me laten vertellen door Kenny rastaman dat dit is om de ticks op te eten, een symbiotische relatie dus. (Hehe, ik ben in form 🙂 ). Helaas vertaalt dit aanbod zich niet in geiteproducten. Geen geitemelk of -kaas of -vlees te bespeuren in de winkels, een misterie.

Groenten en fruit worden bij stalletjes langs de weg verkocht. Naargelang het stalletje vind je knollen (dasjeen, aardappelen, sweet potato, en nog andere dingen die we niet herkennen), witte kool, soms tomaten, heel zelden sla, wortelen (imported from usa), ocra, boontjes, ajuinen, chinese knoflook, aubergine, avocado (einde seizoen) en plantains. Qua vruchten zijn er mango’s, broodvrucht, bananen, stervrucht, limoenen, papaya, watermeloen en soms passievrucht, guava en golden apple.

Alles wordt hier verpakt in plastieken zakken, wat we als cruisers wel handig vinden om als vuilbak bekleding te hergebruiken.

(Wissel)geld wordt hier meestal als propjes in een plastieken zakje bijgehouden. Het duurt eventjes voor je de verfrommelde biljetten van 5 of 10 EC$ in je portefeuille gestoken hebt.

Milieu

Hier wordt nog volop vuurtje gestookt door de opa’s in de tuinen. Soms passeren we langs echte rookwolken die Winnitoe jaloers zouden maken. Alhoewel de eilanden er redelijk proper bijliggen (de aanplakbiljetten en borden om SVG proper te houden zijn legio), vinden we toch regelmatig lege flessen en blikken langs de wegen. (Ilse zegt,een beetje zoals in Ledeberg)

Op de boot daarentegen zijn we enorm energie bewust. Elke gebruik van een druppel zoet water wordt overwogen vooraleer hij uit de kraan mag komen. We hebben wel een ontziltingsinstallatie Hugeau genaamd, maar die doet er een uur over om 50L te maken, en omdat dit elektriciteit vraagt moet er dus zuining mee omgesprongen worden. Telkens als de zon het toelaat, laten we Hugeau eens werken, gemiddeld zo een uur per dag. Enkel Marcella onze wasvrouw is nog niet echt op de hoogte van de prijs van water: ze heeft 50 L nodig om haar ding te doen, en ons mooi praten kunnen haar niet van gedachten doen veranderen. Gelukkig is ze anders redelijk in het verbruik van electriciteit.

Ook onze computers zijn grote slokkoppen van Ampèrekes, maar de kampioenen zijn onze frigo en diepvries. Met hun allen samen zorgen ze ervoor dat we meestal de generator Jenny eens aansteken terwijl we ‘s avonds naar een filmpje kijken op de laptop. Ik heb een redelijk grote collectie films mee op onze 12Tb NAS. Gisteren zagen we Wonder Boy (7/10). Ook zijn we aan het eind van de eerste jaargang van The Good Wife gekomen, wat een leuk serietje is (8/10). Er wachten ons nog twee jaargangen, maar ik denk dat we eerst eens naar ‘Orange is the new black’ gaan kijken.

Heb ondertussen nog twee boekjes versleten, eentje van Chris Steward (Three ways to capsize a boat (7/10)), maar ik kan toch meer zijn eerste boek, ‘Driving over Lemons’ aanbevelen. Ook een biografie van Kevin Mitnick, ghost in the wires. Interessant, hoe iemand verslaafd kan zijn aan hacken en bereid is er alles voor op te geven (8/10). Nu ben ik bezig aan Leslie Powels’ Solitaire. (Over een echte cruiser, oude stijl).

Verkiezingen

Het zijn hier bijna verkiezingen, maar er is alleen nog geen datum vastgelegd door de zittende regering. Het stemmen moet wel voor 10 december gebeuren. Overal vind je huizen ingericht als verkiezings hoofdkwartieren. Ik zag er een met een lange wachtrij, daar werd waarschijnlijk politiek dienstbetoon bedreven (louter mijn speculatie). Er is de rode partij van de regerende fractie, die bij de marxisten/communisten aanleunt, of beter gezegd bij Chavez aanleunde. Nu deze niet meer beschikbaar is om fondsen bij te dragen is de anti Amerika houding wat aan het afzwakken heb ik me laten vertellen. En er zijn de uitdagers, de groene en de gele partij. In elk dorp vind je wel een verkiezings versiering.

Dinsdag is het onafhankelijkheidsviering. In alle straten hangen de kleuren van St Vincent (groen, geel en blauw) overal vrolijk de 36ste verjaardag van de onafhankelijkheid van Engeland te vieren.

Vissen, Vogels, Krekel

Gisteren waren we aan het zeilen met ongeveer 15 knopen en hebben er voor ongeveer een halfuurtje een drietal brown boobies (nou ja, een bleekbruine, en een met een witte borst) rond onze boot gevlogen. Ze speelden met de wind, doken net voor de genoa (grote fok) en bleven dan hangen op de wind. Het was leuk om te zien.

Deze morgen zag ik de les van de vliegende vissen: plotseling verschenen er op een vijftal meter van de boot zeker een honderd tal vissen uit het water, scheerden over een afstand van een 5 a 10 tal meter net over de rimpelloze zee, en waren even snel weer verdwenen als ze verschenen waren. Je moet geluk hebben om net naar de goede plaats in zee te kijken. Dit verschil met de noordzee valt me enorm op, overal hoor of zie je beweging in het water: Ilse vertelde hoe ze zonet een vis uit het water zag schieten, twee meter hoog in een boog en dan weer het water in. Ik heb dit helaas nog niet gezien in de noordzee.

Gisteren hadden we bezoek aan boord. Eigenlijk reeds van toen we de Soufrière beklommen hadden, want op het einde van onze tocht had ik een tros bananen gekocht op de bergwand, en mee genomen in mijn rugzak aan boord. Pas als we aan de laatste 5 bananen begonnen zagen we onze bezoeker. Ik had net de bananen uit de schaal op de tafel gelegd, toen Ilse een gil gaf en zwijgend wees naar de grote Cucaraca die zich probeerde te verbergen onder een banaan. (Uit het verschot hebben we vergeten een foto te nemen). Een bruine kakkerlak van zo’n 3 cm met lange antennes was onze volgende zet aan het afwachten. Ik kon het vliegengaas over de bananen leggen zonder dat hij bewoog, en daaronder een zeer dun snijplankje schuiven. Gevangen in zijn kooi heb ik hem begeleid naar onze achterdeur, waar ik hem met een vlotte zwier in het water deed belanden. Uit het niets verschenen plots 3 vissen, en weg was hij…. Hiermee zijn we echt door het oog van de naald gekropen. Les geleerd.

21 oktober 2015 Vaarwel Cumberland Bay (Bezoek aan Soufrière) St Vincent and the grenadines

Kamping Cumberland Bay

zoals je kan lezen (correctie: zal kunnen lezen) in het verslag van Ilse hebben we de vulkaan Soufriere bedwongen (geblust). Een hoop vulkanisch gesteente, 1200 m hoog gestapeld. Bij het restaurant van Stefano, captain Sforo, hadden we het plan gesmeed om de vulkaan langs haar lastigste kant te beklimmen. De gids die we daarvoor nodig hadden was snel gevonden in de baai: Kenny, de rasta man zou ons begeleiden, na een taxirit met zijn vriend naar het noordelijke gedeelte van het eiland, Chateaubelair. Om zes uur de volgende morgen stonden we klaar, Ilse en ik, en Kenny. Ilse had turnpantoffels aan, ik stapschoenen en Kenny… zwarte hoge rubberen laarzen. Ik droeg een rugzak met wat proviand en 3 liter water, Ilse haar rugzak met camera en Kenny … een klein katoenen draagtasje (met naar later bleek een t-shirt). Enfin, de taxi was maar een half uurtje te laat, en om 7 uur konden we aan de tocht beginnen op het gitzwarte zand van Richmond, waar de noordelijke weg rond het eiland stopt. Onze eerste hindernis was de monding van een rivier oversteken op het strand, niet zo een probleem want het estuarium (ja ik weet het, ik heb het opgezocht) was heel breed, met een 10 tal ondiepe stroompjes gescheiden door eilandjes van zand, iets wat op blote voeten gemakkelijk overwonnen werd zonder zelfs maar een natte broek. Daarna volgden we het strand voor een kilometer, tot we het binnenland ingingen langs de droge monding van een rivier die enkel bij stortbuien gevuld wordt door kolkende massa’s water.

Indrukwekkend, maar niet iets om te doen als de hemel er dreigend uitziet. Maar geen nood, de hemel was zijn eigenste blauwe zelve, en beloofde om geen spelbreker te zijn bij het overschouwen van de vulkaan. De tocht vervolgde zich met klimmen, klimmen, klimmen. Langs een richel op een bergkam bedekt met dicht groen vorderden we langzaam onder het beschermende dak van tropische bomen en planten, met af en toe lage struiken die ons een uitzicht gaven over de aangrenzende groene valeien, met zijn hutjes en kleine bewerkte stukjes grond tussen een zee van wild groen. Het aarden pad was soms smal, met links en rechts een steile helling, gelukkig begroeid met struiken zodat we bij een eventuele val maar enkele meters diep zouden sukkelen. Omdat het droog was bleef het gevaar binnen de perken, maar ik zou niet graag bij regen op dit pad moeten vooruitkomen. Het moeilijkste was echter het voortdurende klimmen, over boomstammen, soms onder laaghangende struiken, maar meestal gewoon steil bergop. Op elk stuk dacht ik, zouden we hier met de mountainbike omhoog geraken? Of indien niet, zouden we naar beneden kunnen rijden? Op sommige stukken na, denk ik dat we meestal zouden gewandeld hebben…

De papieren gids gaf ons mee dat dit de moeilijke beklimming van de vulkaan was vermits het pad vertrekt op zeeniveau, maar we maakten toch mooie vooruitgang, langs het plakkaat van het halfweg punt, bij de grootste vijgeboom die ik ooit gezien heb (10 meter doorsnee?) tot we vanonder het bladerdak uit kwamen, en tussen borsthoge struiken en gras verder klommen. Wat later werd dat kniehoog, en op het einde wandelden we tussen gestuikte graspollen tot we aan de rand kwamen van de krater. Onder een open lucht keken we naar een diepe vallei, ik schat zo een 500 meter, met in het midden opnieuw een berg, maar niet zo hoog als de rand waar we opstonden. De Soufrière was aan het slapen, of lui een sigaartje aan het roken, want aan een kant zagen we wat sulfurwolken de lucht in warrelen. Rond de binnenberg lag een ondiep meertje, want het water kan niet ontsnappen vanuit de krater.

Boven op de rand hebben we wat gegeten (kokosnoot) en gedronken (water). Onze klim had drie uur geduurd, beter dan de voorziene vier. Kenny, onze gids had geen drinken of eten mee, iets wat hem slecht bekomen zou zijn als ik niet genoeg water mee had gehad. Maar we hebben alles broederlijk gedeeld, en na een half uurtje zijn we terug aan de afdaling begonnen. Deze was ook knap lastig, want doordat we een bedding van een 10 à 30 cm breed droog stroompje volgden, overgroeid door struiken en gras kon je de oneffenheden niet zien en moest je behoedzaam je voeten plaatsen, klaar voor scheefslaande enkels of knie belastende putten.

Na een tweetal uren waren we terug bij het halfweg punt (duidelijk niet halfweg, maar eerder 2/5 van de klim), en na nog een uur stonden we terug op het strand. De afdaling was dus ongeveer even lang als de klim, door het moeilijke terrein en de toenemende vermoeidheid.

Onze taxi stond nog steeds op ons te wachten, en na een frisse pint waren we terug bootwaarts vertrokken, met nog een extra taxirit van twee uur om geld of te halen om de mensen te betalen: 200 EC$ voor de gids, 300EC$ voor de taxi. Als ik in Sint Vincent woonde weet ik ook wel wat ik zou willen zijn!

De dag na de wandeling hebben we niet veel uitgestoken. En de dag daarna wat de boot gekuist, en een tripje in de mast gemaakt om een vogelnest van onder de radar te halen (het jong zat nog in het nest, maar het was nog enkel een verzameling veren en bleke beenderen. ) Met Ilse aan de lieren was dit een gelegenheid geweest om van mij af te geraken, maar het feit dat ik er nog ben zegt veel!

Na 5 dagen hebben we Cumberland Bay verlaten, met bestemming de hoofdstad van Sint Vincent: Kingstown, of toch vlak erbij, in Blue Lagoon.

Op de windloze tocht hebben we nog wat man/vrouw over boord gespeeld met een zwemvest. En dat was maar goed ook, want anders waren er doden gevallen… (Hiervan geen foto’s) Oefening baart kunst, maar nog beter is de instelling die ik ergens gelezen heb: “een varende boot is als een bergtop, met aan alle kanten 1000 meter diepe afgronden.” Een beetje zoals de soufrière dus.

19 oktober 2015 Cumberland Bay, St Vincent, St Vincent and the grenadines

Het is zondagochtend (denk ik), rond 5:30 want het is licht aan het worden. Ik kon niet meer slapen en ben opgestaan.
Sinds gisteren rond 16:00 liggen we in Cumberland Bay(tje),op het eiland St Vincent. We zijn gisteren vertrokken uit Bequia rond een uur of 11, na eerst nog wat inkopen gedaan te hebben: benzine reservoir opvullen voor Flipper, wat groenten gekocht en wat geld afgehaald.

We halen hier steeds kleine bedragen af, want ik heb een Visa kaart van Schwabb met drie grote voordelen als je veel reist: 1) geen wisselkoers kosten 2) geen transactie kosten 3) om sommige ATMs te gebruiken moet je een bedrag betalen aan de bank die eigeaar is van de ATM, en die onkosten worden 100% terugbetaald (Vooral in Amerika kan dit oplopen). Dus is het gebruik van deze kaart te vergelijken met geld afhalen in Belgie met je bankkaart. Vermits we vele kleine aankopen doen bij partikulieren, is het gebruik van cash meestal de enige manier om te betalen.

We hadden een kleine zeiltocht van ongeveer een uur of vier. Bij het verlaten van Bequia zagen we onze bestemming immers al liggen, maar de wind die sterk kan varieren in richting rond een eiland zorgde er toch voor dat we even onderweg waren. Op volle zee, tussen de twee eilanden in, hadden we een leuke ruime wind van 10 a 15 knopen, maar in de luwte van het eiland draaide de wind en kwam hij op de kop te liggen. Het laatste stuk, een uurtje denk ik hebben we op de motor gevaren.

Sint Vincent, onze bestemming is reeds te zien van bij het vertrek

Ik heb trouwens vrijdagvoormiddag me bezig gehouden met de olie te verversen van onze stuurboord motor, een Yanmar 38pk. Een primeur voor deze jongen, daarom ook dat ik er een uur of vier mee bezig ben geweest, want ik heb er mijn tijd voor genomen vermits het de eerste keer was. De volgende keren zal dat wat rapper gaan hoop ik: schaduw bache ophangen, olie uit de motor zuigen via de dipstick, rest via de drainage bout laten uitlopen, oliefilter vervangen, zoeken waar dat extra dichtingsringske van de drainage bout vandaan zou zijn gekomen, en nieuwe olie erin, alles opkuisen en wegbergen.

Onze aankomst in Cumberland Bay werd reeds vanop zee voorbereid: een man in een motorboot bood aan om ons te helpen met de speciale ankering die nodig is in de baai, namelijk met een anker dicht tegen de kant, en een lijn vanop de boot naar een boom. Dit wordt toegepast als de bodem van de baai erg steil afdaalt. Met zijn hulp was dit snel gefikst, en het zou moeilijker zijn om dit alleen te moeten doen, want je moet na het anker te hebben uitgeworpen, achterwaarts naar de kust varen om daar een lijn tussen de boot en de boom vast te maken. Na een nachtje slapen ben ik echter aan het overwegen om met onze boeg naar de kust te liggen, want nu krijgen de zonnepanelen niet genoeg licht, en zouden we meer privacy hebben, want nu zitten we met ons terras naar een huis aan de kant gericht.

Laat me eens proberen te beschrijven hoe deze baai eruit ziet. De ingang vanuit de zee is tussen twee beboste rotsen, en dan verbreedt het water tot ruwweg een cirkel.

Cumberland Bay, gezien vanop onze wandeling

Sanuk, gezien vanop het strand. Bemerk de lijn naar de boot

Er is geen strand, het water komt tot tegen een groene berm waar de geiten in grazen. Op de kustlijn staan tussen de palmbomen een viertal huizen, en 100 meter daarna begint een helling van ruw groen, beplant met bananen- en palmbomen.

Er komt een riviertje uit op het midden van de baai, met ernaast een pontonnetje waar we kunnen aanleggen met Flipper. Er liggen ook nog twee ruines van betonnen aanlegstijgers. Op de helling ligt een dorp met vele kleurige huisjes, waar we vandaag eens naar toe zullen stappen. De rest van het land bestaat uit een afwisseling van steile hellingen en valleien die begroeid zijn met bomen. Kippen, honden en schapen zorgen overdag voor natuurgeluiden, en ‘s nachts is er continu luid lawaai van piepende schommels. Blijkbaar zorgen kleine kikkertjes voor dit bizarre geluid. Gisteren bij valavond kwam een zwerm witte reigers zich nestelen in de bomen rond de baai, en zat er een groene reiger op de stijger intens de bewegingen van een krabbetje te volgen. Neen, er is geen drama gebeurd, elk is gewoon met het leven doorgegaan, maar het is toch leuk als je dit vanop 10 meter kan volgen. Deze morgen stonden er in het schemerdonker reeds een drietal jongens te vissen op een overblijfsel van een pier, en zag ik dat de andere zeilboot zich klaarmaakte om te vertrekken. (Om 6:30, die moeten zeker dringend ergens zijn?) Nu zijn we nog met 2 boten in de baai, een jacht die hier al een tijdje ligt en wij.
Er zijn reeds twee bootjes langs geweest, een die vroeg wanneer we vertrekken (we blijven vandaag zeker liggen) en een die avocado’s kwam aanbieden.

Gisteren hebben we ook reeds bezoek gehad van een fruitverkoper en een souvernierverkoper. De fruitverkoper hebben we kunnen gelukkig maken want hij had lekkere dingen mee: papaya’s, mango’s, stervruchten en passievruchten. We hebben ze van eigenaar laten verwisselen voor 28 EC$ (9 EUR), en wat overschot van (ongekookte) pasta. Dit is typisch hier, na de verkoop vragen ze en passant nog of we geen rijst hebben om mee te geven, of een pintje, of iets anders, want hij heeft 5 kinderen. [ Alsof een pintje zijn kinderen gaat blijmaken …]. Ik was benieuwd naar de passievruchten, want ze zagen eruit als een lichtgele melige appel. De schil was een halve cm dik, en daarbinnen zaten de zaadjes die een explosie zijn van smaak, zoals ik het kende van de Belgische versie, maar iets zachter.

Passievrucht en mango zijn mijn twee favoriete vruchten, en van het laatste heb ik er zeker al honderd verorberd sinds we in de Caraibben zijn want ze vallen hier letterlijk uit de bomen voor je voeten. Ze komen in verschillende soorten, elk met hun eigen smaak en variatie. Er zijn reuzeexemplaren (20 cm), kleintjes die een zweem van kokossmaak hebben, groene met donkeroranje vlees, .. maar allemaal hebben ze gemeen dat ik een doucheke moet nemen na het eten ervan. Ligt het aan mij?

Onze vruchtenaankoop na aankomst, ik ben een passievrucht aan het verorberen

De souvenierverkoper had een tas bij met schreeuwlelijke dingen, die zijn vrouw had gemaakt. Portefeuilles in de kleuren van St Vincent (geel/groen/blauw), gemaakt door wol door een soort van plastieken gaatjesvorm te halen, totaal onbruikbaar. Een popje dat met veel goede wil charmant kon genoemd worden, en wat kleine houten dolfijntjes met een haakje. Dit is steeds moeilijk voor ons, enerzijds willen we de mensen wel wat geven maar anderzijds verwachtten we dat ze toch iet of wat realistische instelling hebben. Enfin, we hebben hem met een restje van rum blij gemaakt.
Ondertussen is het hier half acht geworden. De zon staat boven de heuvels, ik hoor kinderstemmen en ons broodje is (bijna) gebakken.
Tijd om Ilse op te roepen en aan onze zon-dag te beginnen…

Flash forward 20:00 uur.
Onze dag zit er bijna op, en hij is goed geweest. We hebben zo rond de middag een serieus wandelingske gemaakt, want we waren pas terug rond 16:00.

Het begin van onze wandeling, voor we de jungle intrekken

Eerst langs het in aanbouw zijnde stadion (het zijn hier bijna verkiezigen), dan de steile weg op naar het Cumberland dorp, en dan langs een asfaltbaantje langs het laatste huis, de jungle in. Onderweg zagen we de baai vanuit de hoogte, met ons Sanuukske. We kwamen een Vincent (eiland inwoner) tegen en die waarschuwde dat de weg, the high loop, veel te lang was – hours -. Toch hebben we door gezet, langs brood-, mango-, bananen- en tropische bomen.

Ontelbare mango’s hebben we gezien, en diepe groene dalen en steile hellingen. Maar blijkbaar hebben we toch niet echt goed gekeken want achteraf bleek dat we dwars door marijuana (ganja) land zijn gewandeld…

14 oktober 2015 – Bequia (St Vincent and the Grenadines)

Kerkje van Mayreau, op het hoogste punt van het eiland

zaterdag 3 – 7 oktober 2015 Tobago Cays, Mayreau
Deze morgen zijn we rond 10 uur vertrokken voor het volgende eilandje, of groep van eilandjes namelijk Mayreau. Dit zegt je waarschijnlijjk niet veel, maar de eilandjes ernaast met zijn natuurpark zijn je misschien wel bekend: Tobago Cays. Even de spelers voorstellen: een groot rif (Horseshoe reef), dat is een onderwaterrots bestaande uit koraal, gebouwd door natuurlijke organismen over de eeuwen heen. Het is de speelplaats van vele vissen die er voortdurend op zoek zijn naar iets om te eten. De golven breken op het rif, waardoor erachter een relatief rustig zeevlak ontstaat. De wind heeft echter geen last van een rif en blaast gewoon door. Een andere speler is de bodem. Als deze uit zand of modder bestaat is dit ideaal om in te ankeren, andere bodems zoals zeegras, koraal of rots maken het moeilijker. Maar we liggen dus in een zandbodem, achter een rif met rondom ons een aantal onbewoonde eilandjes en verder niets dan blauw. De lucht en het water strijden met elkaar: om ter blauwst.
We hebben hier een 3-tal dagen doorgebracht. Het is raar, maar van verveling is er nooit sprake. Ik merk van mezelf dat ik onthaast ben: waar ik in België er nooit zou in geslaagd zijn om een half uurtje niets te doen, lukt hier bijzonder goed. Ik heb niet langer de drang om bezig te zijn, ik kijk gewoon wat om me heen, er is altijd wel iets te zien. In de lucht zorgen de fregatvogels of de bruine Genten (brown boobie) voor een spectakelvoorstelling, in het water hebben we altijd gezelschap: een schildpad die zijn kop eens bovensteekt en dan weer weg is, een permanente kolonie van vissen onder de boot, van piepklein (1 cm) tot redelijk groot (30cm). En de boot zelf die een mooi scala van geluiden meebrengt en waarnaar je continu luistert, want elk nieuw geluid kan een probleem in wording zijn dat moet nagekeken worden. Op deze manier zorgt de boot in samenwerking met de natuur er ook voor dat je altijd wel iets te doen hebt. Een voorbeeldje:
Als de zon niet (genoeg) van de partij is, laden de batterijen niet genoeg op, en moet de generator (Jenny) ons uit de nood helpen. Bijna onmiddellijk na het opstarten sloeg Jenny weer af, en pinkte het startlichtje 7 keer. Dus de handleiding (we hebben van alles aan boord een handleiding, wat bijna een noodzaak is) erbij gehaald, en 7 keer betekend een probleem met de koeling. Jenny wordt afgekoeld door zeewater op te zuigen, langs de motor te laten passeren en dan weer in zee te dumpen. Het opzuigen gebeurt door een waterpomp, die op zijn beurt een rubberen wieltje met schoepen bevat. Dat laatste wordt een impeller genoemd. Goed, dus moet ik de impeller nakijken. Met de handleiding erbij heb ik wel 15 minuten zoet geweest om de waterpomp te vinden. Het impellerhuis blijkt een klein schijfje te zijn, goed verstopt achter rubberen buizen, en met weinig werkruimte om 3 bouten te kunnen losschroeven. Maar het lukt, en de impeller blijkt 3 van zijn 12 vanen te missen, en 3 andere zijn zwaar verminkt met scheuren, of half hun lijf afgerukt. In de voorraad onderdelen vind ik 2 reserve impellers, dus een nieuwe gaat erin. Blijkt wel dat de pijlen van de draairichting die de vorige eigenaar erop gezet had, verkeerd staan. Dat is bizar, want Steve is een meticuleus man, en meestal is alles tip top. Maar ik heb gelijk, want een touwtje rond de as van de waterpomp en een startpoging geeft bevestiging: net andersom. Een half uurtje later zit de nieuwe impeller erin, en is Jenny weer aan het snorren. Alweer een halve dag voorbij…
Voor hen die het leven op een boot niet kennen zeg ik erbij dat dit allemaal normaal is. Het zoute zeewater, wind en zand zijn een agressieve combinatie die zorgen dat er wel altijd iets moet onderhouden worden. Je kan een impeller vervangen vergelijken met thuis een lamp vervangen.
Zaterdag 7 – 11 oktober 2015 Chatham bay, Union Island.

Camping Chatham bay tijdens een regenbui. Sanuk op staanplaats in het midden

We hebben een aantal dagen van slecht weer achter de rug. Daarmee bedoel ik dus regen, want de temperatuur van de lucht is hier bijna constant: overdag 31 tot 33 graden, ‘s nachts rond de 29. Het zeewater is steeds een aangename 28 a 29 graden (net nog eens gechecked met mijn temperatuur-pistool). Maar de regen komt in twee vormen: met of zonder wind. Meestal met wind, veel wind. We zien het veelal aankomen, maar als we verrast worden door een plensbui is het alle hens aan dek: alle raampjes moeten dicht. Ook ‘s nachts worden we wakker doordat de regen door onze velux naar binnen komt, en dan doen we hetzelfde, maar kijken we ook eens rond hoe onze boot gedraaid ligt. Zijn we niet verschoven? Een heel moeilijke interpretatie oefening, want rondom ons zijn ook alle andere boten min of meer mobiel rond hun anker. Onze boot is anders een krak in het draaien rond de briddle (het stuk touw dat de twee rompen verbindt met de ankerketting), we krijgen steeds op ons terras een uitgebreid 180 graden panorama voorgeschoteld, ook al liggen alle andere boten gedwee naar de windrichting gericht. Catamarans zijn gekend voor dit fenomeen, maar Sanuk is dus een uitblinker hierin. Dus in Chatham bay hebben we aardig wat momenten doorgebracht ‘s nachts waarbij Ilse en ik debateren over de positie van onze boot ten opzicht van onze buren, terwijl de wind huilt in het want. Bij het ochtendgloren wordt dan alles veel duidelijker. Meestal zijn we niet verschoven, maar in Chatham bay heb ik toch eens geëxperimenteerd met het uitwerpen van een tweede anker (3 uur) en het terug ophalen ervan de volgende dag (4 uur). Ik heb er toch wel veel van opgestoken, namelijk dat ik het volledig anders moet aanpakken: geen twee ankerkettingen, maar een ketting met daaraan twee ankers. Meer hierover als ik het nog eens toepas.

schoolkinderen op weg naar huis in Ashton dorp (Union Island)

Mijn boek is wel uitgeraakt: ‘All the light we cannot see’, van Anthony Doerr. Ik geef het een 8/10, en er is een nederlandse vertaling van uitgekomen (Als je het licht niet kunt zien).

We hebben ook redelijk wat wandelingskens gemaakt rondom Chatham bay, de natuur blijft voor ons een onuitputtelijke bron van verwondering en genieten.

Op terugweg van een wandeling, met ons plastieken anorakske en flip/flops.

Het was natuurlijk iet altijd slecht weer…

Donderdag 11- 15 oktober 2015, Bequia, St vincent en de Grandines.
Ondertussen zijn we 5 dagen verder, en vliegt de tijd. We liggen in Bequia (pop 7000), een klein eiland ten zuiden van het hoofdeiland St Vincent.

Onderweg had ik de hengel uitgezet met een 20 cm lange namaakvis en zo een 50 m achter de boot aan gesleept. Ilse zei na een half uurtje “ik denk dat er iets aanhangt”, maar ik geloofde haar niet en na nog een half uur heb ik toch de lijn maar binnen gehaald. Ilse had (weer) gelijk gehad: De makreel die we binnenhaalden bood niet veel weerstand meer, want hij was het reeds gaan zeggen. (Te veel lucht gehapt?) Hij vertoonde een paar wondjes aan zijn staart, dus ik denk dat hij hem niet zonder slag of stoot heeft laten doen. Gelukkig voor mij hebben makrelen stevige lippen, want hij hing met 1 haakje (van de 8) aan een stukje van zijn lip vast, 2 mm breed. De vissers onder jullie lachen zich waarschijnlijk te pletter met mijn beginnersgeluk, maar we hebben er toch lekker 2 dagen eten aan.

De kiss of death voor een makreel van schat ik 2 kg

We hebben voor het eerst sinds Union island terug internet, en dus gaat daar wat tijd naartoe. (de druk om onze lezers te informeren…) Ook hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om de boot wat te onderhouden. We hebben de teakboorden en het teakvloertje op ons terras (laten) opblinken. Ik heb me ook laten leren hoe ik de carburator van onze buitenboord (4-takt 10 hp Honda) van Flipper moet schoon maken, iets wat zeker nog van pas zal komen later. De eeuwige roest, waartegen zelfs roestvrij staal niet bestand is, is weer -tijdeijk- van boord gejaagd, en ons voorzeil heeft een versteviging gekregen op een plaats waar de UV bescherming aan het loskomen was. Het wordt tijd dat we de fietsjes nog een bovenhalen, want behalve de straten van Port Elisabeth hebben we nog niet veel van het eiland gezien.

Nog een groet aan de lezers die via StuBru ons op het spoor gekomen zijn (Dag zat je in de auto om 18:10 dinsdag ll?). Alhoewel ik nooit een fan geweest ben (mijn kinderen noemen me qua muziek een ouwe pee), toch leuk van onze dochter om op deze manier wereldkundig te maken dat Ilse en ik reeds 13 jaar langer samen zijn dan alleen…

1 oktober 2015 Clifton, Union Island, St Vincent and the Grenadines

We zijn uitgechecked uit Grenada in Hillsborough. Het was een gemakkelijke en snelle bedoening. Eerst bij immigration, waar we wel 40 EC$ per persoon verlaattaks moesten betalen (omdat we met het vliegtuig waren toegekomen), dan bij customs waar ze alleen ons document van immigration nodig hadden.

Het valt me op dat niemand kijkt naar de geloofwaardigheden van de documenten. Of het nu een mooie kleurcopie is of een origineel, ik denk niet dat iemand er al aandacht aan besteed heeft. En de paspoorten, die hebben ze enkel nodig om de stempel in te zetten en krijgen een vluchtige behandeling.

Voor we echter naar het strand van Hillsborough konden, merkte ik op dat de onderbrekingsknop van onze Honda buitenboord afgebroken was. Dit is het knopje dat je permanent moet uittrekken met een plastiek sleuteltje en ervoor zorgt dat je de motor kan starten, en als veiligheid dat de motor afslaat als je overboord valt. Vermits je de motor niet kan starten zonder dat het pinnetje uitgetrokken is, heb ik dit tijdelijk moeten herstellen. Ik heb wel een boormachine op batterijen, maar het is er eentje voor 220V, wat we niet beschikbaar hebben aan boord, en beide batterijen waren leeg… Met de drilbit in een vise-grip langzaam een gaatje in het plastiek geboord en daar een ooghaakje ingedraaid. Met wat rondelletjes een werkbaar tijdelijke oplossing gemaakt.

Ik vraag me af hoe het komt dat het knopje afgebroken is. s’avond was het er nog (denk ik), s’morgens weg, en niet in Flipper te vinden. Komt daarbij dat onze draagbare motion detector in het midden in de nacht is afgegaan. Zouden we een diefstalpoging van onze dierbare Flipper achter de rug hebben? In elk geval zijn we er redelijk zeker van dat dit geen gemakkelijke opgave wordt voor een dief: de motor is bevestigd aan de romp met een stazo motorslot, en flipper is ‘s nachts met een lange veiligheidskabel en slot steeds vastgemaakt aan de boot.

Zoals gezegd, we hebben Hillsborough en dus Grenada verlaten voor een tweede inklaar poging in St Vincent. Nu zijn we met een mooie wind van rond de 15 knopen naar Clifton op Union Island gevaren. Heerlijk zeilen, met maar één akkefietje onderweg: terwijl we enkel op zeil vaarden kwam er af en toe een bonkend geluid uit de stuurboord motorruimte. Ik heb al varend het luik geopend, en zag dat de Yanmar motor soms een schok kreeg (hij staat op rubbers gemonteerd), alsof de saildrive ergens tegen stootte. Het enige wat ik kon bedenken is dat dit door de snelheid (7 knopen) van de propeller door het water moest komen. We hebben 3 bladige maxiprop propellers, van het soort dat zichzelf in 3 standen kan zetten: vooruit, achteruit en geen weerstand. Onze Yanmar motor versnellingspook stond in neutraal, en met deze in vooruit te zetten ging het probleem weg. Bizar, maar blij dat we dit tegenkwamen met 15 knopen wind en geen 30…

[ Literatuur maxiprop nagegaan: versnellingspook in achteruit zetten als motor stil ligt, Yanmar advies: versnellingspook in neutraal zetten ] Hm.. ik zal eens met andere cruisers moeten praten. Ook raar dat het slechts met 1 motor gebeurde.

We liggen dus in Clifton, en het inklaren was een fluitje van 70 EC$. Ons ingevuld papier van vorige keer lag zelfs nog ergens in een schuif totaal verkreukeld op ons te wachten voor verdere afhandeling.

Na het inchecken een toertje van het eiland gedaan met Luc en Lucienne, en per ongeluk de verkeerde weg genomen, waardoor we ongeveer het ganse eiland reeds gezien hebben op ongeveer 2 uurtjes. Mooie en zeer rustige wegen. Het is een hele luxe om op dit eiland een auto (nodig) te hebben, en hem te kunnen onderhouden.

Zicht naar achter op de baai van Clifton

Zicht naar voor, we zijn de eerste van de klas. Op het eilandje voor ons ligt cafe Happy Island

Vandaag 1 oktober was een echte cruisers dag: onderhoud in exotische plaatsen. Ik heb onze ijsmaker, Miko, onder handen genomen. Miko koelde wel, maar wilde geen ijs maken. Gelukkig was er een nieuwe reserve mechaniek aan boord, en ik heb deze geïnstalleerd. Ook een nieuwe dichting op de deur gestoken. Daarmee was het grootste gedeelte van de dag voorbij… Maar nu hebben we ijs à volonte. Een beetje obscene luxe lijkt het ons, maar een erfenis van de vorige amerikaanse eigenaars. Ilse heeft de hele dag gezwoegd met de grote kuis van de boot, en Marcella haar ding laten doen. We hebben het einde van deze dag gevierd door onszelf eens op restaurant te trakteren. Eerst een coctail, voor Ilse een pizza en voor mij Lambi (de inhoud van conch schelpen).

In het anders lege restaurant zat naast ons een koppel … Belgen! Van Luik waren ze, en ze hadden met hun 60 voet jacht reeds 22000 miles afgelegd in 2 jaar, van Spanje naar Brazilie, Falklands en terug naar de Carraiben. Waw.

Thuis gekomen hebben we nog gekeken naar 2 afleveringen van het tweede seizoen van ‘The Americans’, het verhaal van een koppel russiche spionnen in het America van de jaren 80. Een aanrader. En daarna naar bed in onze schommelende caravan.

28 september 2014 Union Island, st Vincent and the Grenadines -> Hillsborough Cariacou

We zijn terug in Grenada! St Vincent heeft deze bootvluchtelingen geweigerd…

Het zit zo, we hadden niet uitgechecked uit Grenada omdat we dachten er nog naar terug te keren. Maar bij het inchecken in St Vincent was de douane niet akkoord. Omdat er andere namen op het incheck document stonden van Grenada (namelijk de vorige boot eigenaars) konden ze ons niet inchecken, indien het onze namen waren geweest dan hadden ze dit door de vingers gezien. Dus moesten we terug naar Grenada om daar uit te checken. Waarom niet gewoon uitgechecked (Tyrrel Bay) in Grenada voor we vertrokken? Om twee redenen, na het uitchecken heb je 24 uur om het land te verlaten en bij het (terug) inchecken moet je betalen. In Grenada is dat nog beperkt (ong 30 EUR) maar bij sommige landen kan dit serieus oplopen.

Dus hoe is ons illegaal verblijf in de Frigate Island Bay van Union Island in St Vincent and the Grenadines dan geweest vraag je?

We zijn aangekomen zondagavond rond 5 uur na sluiting van de douane zodat we pas de maandag moesten inchecken tegen standaard tarieven ipv dubbel. Het is een heel grote baai, maar zeer ondiep. Het grootste gedeelte is slechts een halve meter diep. Aan de andere kant van de baai ligt een dorpje, Ashton.

We hebben ons zelfgemaakt vlagje gehesen en onze gele quarantaine vlag en hebben lekker gegeten en naar deel 3 van Scarface gekeken. Toch niet echt overtuigd van het cubaanse accent dat Al Pacino zich aanmat. Voor ons was het leuk dat de film zich afspeelde in het Miami Beach van de jaren 60. Voor mij een 7.0 op IMDB.

‘s morgens na het ontbijt zijn we met onze fietsjes en Lucky en een lege gasfles naar de kant geweest. Het was schitterend fietsen op de relatief vlakke wegen naar Clifton, waarbij we onze boot in de verte konden zien liggen.

Last Import - 9 of 13 — Als je inzoomt vind je Sanuk in het midden van de foto

Eerst hadden we onze gasfles afgezet bij een hervul station, dan geld afgehaald bij de ATM, dan naar de luchthaven gegaan voor het inklaren. Ze waren heel vriendelijk, zelfs verontschuldigend over onze uitwijzing. Wij vonden het niet zo erg. Hadden we een strikt vakantie schema gehad dan hadden we het niet zo relax opgenomen denk ik..

Op de terugweg van het vliegveld (nou ja, een gebouwtje en een strook tarmac van 200 m) hebben we de gevulde gasfles opgehaald, en hebben uitgebreid inkopen gedaan op het lokale marktje.

Er was heel veel te vinden in vergelijking met Cariacou. Ze hadden rode tomaten en sla! Daarnaast nog wat heerlijke mango’s, (ik denk dat we er elke dag 3 eten), en malse avocado’s. Zelfs een bakker gevonden en twee baguettes gekocht. Na deze inkopen terug gefietst naar Ashton en daar nog in een lokale bar een pintje gedronken (om 11 uur ‘s morgens!) want het was heet en wat appelsiensap in blik gekocht. Een pintje is zowat overal het goedkoopste drankje, en als je het echt warm hebt smaakt het nog ook. Alhoewel ik denk dat we daar een lichte toeristentaks aan ons been hadden, want de normale prijs is 5EC$ en nu was het 6. Een keer het goedkoopste pintje gevonden in de lokale schorpioen aan 4 EC$. Terzijde, om de twee huizen langs de straat is een cafe met annex winkel, en er is steeds volk in het cafe. Elke winkel verkoopt hetzelfde, hoofdzakelijk voedsel in blik zoals zalm, ham, kip, spam, sinaasappelsap maar daarnaast ook chips en koekjes en sterke drank (vooral rum). De uitgebreidere winkels hebben een ruimer assortiment met kuisproducten, meel, rijst, frisdranken, en andere soorten goederen die lang bewaren. Vers gerief vind je langs de weg in stalletjes.

Terug op de boot hebben we onze lekkere sla verorberd, wat gesnorkeld en dan vertrokken voor een terugzeil tocht van ongeveer 2 uur.

We liggen nu geankerd voor de strip van Hillsborough waar we morgen gaan proberen uitchecken in het lokale kantoor. Lukt dit niet dan gaan we met de fiets naar Tyrrel bay waar het wel zou moeten mogelijk zijn.

Bij het wegleggen van ons vlagje een exemplaar gevonden tussen een aantal andere vlaggen dat ik eens gekocht had op het internet. Ik denk dat we de nieuwe vlag maar gaan gebruiken bij het terugvaren naar st vincent…

zondag 27 september 2015 Carriacou -> St Vincent en de grenadines

Ilse vond dat ik er te oud uit zag, en dus moest ik een verjongingskuur doormaken. Ik heb me in de voormiddag dus geschoren. De enige baard die ik in mijn 55-jarige bestaan gehad heb, moest eraan.

In de late namiddag zijn we vertrokken naar ons tweede land, Vincent and the Grenadines. Eerst hebben we nog met wasco op een witte vod de vlag van het land gemaakt, gelukkig niet te moeilijk

vooral in vergelijking met de vorige vlag van dit land (tot 1985) 1979-1985 flag of Saint Vincent and the Grenadines

En dan zijn we vertrokken voor een heel korte zeiltocht van ongeveer een uurtje

De routines van het vertrekken, het hijsen van het zeil, het zeilen, het strijken van het zeil, het aankomen, het ankeren beginnen steeds vlotter te verlopen.

We liggen nu heel alleen in een grote baai genaamd Frigate Island Bay op Union eiland, deel van St Vincent en de Grenadines. We hebben de gele vlag gehesen ter indicatie dat we nog niet ingeklaard zijn, en morgenvroeg moeten we met de fiets naar de immigratie en de douane in het dorpje naast de baai (Clifton)

De baai is heel groot maar heel ondiep. We liggen in twee meter water, naast een beschermend rots (Frigate Island). Aan de andere kant van de baai ligt een dorpje (Ashton) waarlangs we heen moeten op weg naar Clifton. Hier is ook wifi, zodat deze blog wat updates kan krijgen.

20 sept -> 27 sept 2015, Tyrrel Bay Carriacou Grenada

Zondag 20 september Halifax harbor -> Tyrrel Bay

Bij het terug installeren van ons grootzeil in Grenada Marine had ik gezien dat de bescherming van de sleuven waarin de latten passen was versleten op de plaatsen waar het soms tegen het want aan schuurt. Maar bij Grenada Marine hadden ze geen tijd om dit te vermaken, dus hebben we dit uitgesteld.
Tijdens het lezen van de uitstekende eiland gids van Chris Doyle Sailors guide to the windward islands blijkt dat er in Tyrrel Bay een zeilherstel shop is genaamd ‘In Stiches’. Na het mondeling uitleggen van het probleem aan de eigenaar Andi Smelts zei hij dat ik mocht afkomen met mijn grootzeil. Alhoewel hij eigenlijk geen tijd had – nog een miljoen dingen te doen – en een ongelofelijke ongeorganiseerdheid vertoonde – waar is mijn schaar nu weer – leek hij mij een sympatieke exentriekeling. Hij woont op een zeilboot, 100 m van zijn werk.
Maandag 21 september Tyrrel Bay
De ijsmaker (Miko hebben we hem gedoopt) nagekeken omdat hij geen ijs maakt, maar wel vriest. Blijven steken op het losmaken van 3 vijzen zonder schroefgroef, met zeshoekige kop in amerikaanse maat. Geen dopsleutel op de boot in amerikaanse maat die klein genoeg is, 6mm sleutel te klein, 7 mm te groot. Vise grip en tang werken niet want te weinig ruimte.
In de late namiddag (vanaf 4 uur) als de zon wat aan het verzwakken is heb ik de ervaring van Grenada Marine gebruikt om het grootzeil eraf te halen, ondertussen veel foto’s nemend om het er ook op dezelfde manier terug op te krijgen. Het duurt ongeveer 3 uur om dit te doen: Eerst de zeilzak losmaken, de vier ronde latten uit het zeil halen, alle haken van het grootzeil aan de mast losvijzen, alle 3 de reeftouwen losmaken, het achterlijk los, en hupla het 30 kg wegende witte zeil opplooien voor de wind het kan wegblazen.

Dinsdag 22 september 2015 Tyrrel Bay
Na het samen bekijken met Andi van de taken zag hij dit soms wel zitten, en dan vijf minuten later weer niet. Enfin, uiteindelijk ging hij dit varkentje morgen wassen.
Latzak 3 had dringend een nieuwe bescherming nodig, latzak 1 en 2 hadden op het uiteinde een bescherming die ongeveer half versleten was. Hij schatte het werk
en materiaal op maximaal 500 EUR.
Het goede nieuws was dat volgens Andi het zeil nog ongeveer 5 jaar te leven had, wat meer was dan ik verwacht had.

Woensdag 23 september Tyrrel Bay
Even langs gegaan bij Andi, en hij gaat er morgen nog steeds aan beginnen 😉
Ilse en ik hebben een tochtje gemaakt met Luk, Lucienne en Lucky (onze fietsjes en aanhangwagen).

carriocou terryl bay and hillsborough (2) — Stefan, Luc, Lucky. Kenners herkennen de foto als onderdeel van de vuile brackees in de wereld reeks

We hebben zeker drie keer de vraag gekregen of we ze niet verkopen.
Blijkt dat Grenadiens houden van show, en van ik heb iets dat jij niet hebt. Plus ze zien er nog gloednieuw uit. Vooral Lucky trok de aandacht. En ik trok Lucky.
We hebben alle winkeltjes van de hoofdstraat van HillsBorough gedaan (ik en Ilse samen op winkeltocht, dat moet van 2012 geleden zijn), maar niet voor kleren maar voor eten.
Dan rustig terug gefietst met onze buit voor een paar dagen. Langs de weg nog een stalletje gedaan voor wat groenten.
‘s avonds emailtje gehad van Andi:
“Werk voor latzak 3 gedaan, breng de lat even langs, kan zijn dat alles voor niets was want zeil gekrompen.”

Donderdag 24 september Tyrrel Bay
Met een klein hartje langs geweest bij Andi met lat 2, dan terug naar de boot en langs geweest met lat 1,2,3,4. (Reken voor de trip met flipper tussen de boot en de kust
steeds een kwartiertje). En Andi had gelijk, door het stikken van de zigzag steek wordt het zeildoek samengenepen en wordt de afstand langs de naad kleiner. In dit geval
zo een 3 cm over een afstand van 4 meter, waardoor de lat uitstak uit het zeil en de latdop niet in het zeil kon worden geschroefd.
Dus moest de versteviging aan beide kanten er weer af. Enfin, ik heb aangeboden om dit te doen, vermits een naad losmaken een secuur maar gemakkelijk werkje is.
Na wat praten blijkt dat het naaien van een zeil over de dwarse richting geen alledaags werkje is, en vooral door de grote zeilmakers gedaan wordt. Meestal wordt er aan de kant van het zeil bijgewerkt om dat daar de slijtage voorkomt, maar bij het dwars werken moet de helf van het zeil door de arm van de naaimachine, en dat is geen synecure. Om het rimpen van het zeil tijdens het naaien tegen te gaan besloten we om het zeil met de lat erin door de naaimachine te halen.
De hele voormiddag hebben we samen gewerkt, en onderwerpen behandeld van Tatcher, torrents, films, Carriacou, BBC4, windows, het eiland leven, kanker, … Enfin, om een lang verhaal kort te maken: om 14 uur had ik 1 latzak die nu beschermd was tegen slijtage en kenden we elkaar een stuk beter. De andere twee latzakken zag Andi niet meer zitten… en ik eigenlijk ook niet.
Andi heeft vlug en passant nog een akkefietje in de luie zak (lazy bag, waar het zeil in opgeslagen wordt) vermaakt en rekende voor de twee dagen een heel faire prijs aan van 500 EC$ (zo’n 133 EUR), materiaal inbegrepen.
In de namiddag nog eens langs geweest om naar Andi zijn computer te kijken want om een of andere reden liep de upgrade naar windows 10 vast. Na wat googlen kreeg ik dit aan de praat, maar de download van 10Gb duurde heel lang (dagen…)
In de late namiddag nog met Ilse gewandeld naar een hardware store Cariasoap om een 1/4″ dopsleutel te vinden die ik nodig heb om Miko te opereren. Verbazend grote winkel, maar weinig assortiment. Geen success. Andi had wel de dopsleutel dus die geleend. Sucessvol 3 vijzen uitgedraaid!

Vrijdag 25 september Tyrell bay->Anse Laroche
s’morgens het zeil op de boot gemonteerd zonder al te veel problemen. Het grootzeil ziet er goed uit, en bijna alle touwen zaten van de eerste keer goed.
Dan nog even bij Andi waar de download op 50% was, en nog steeds liep. Ik heb de dopsleutel van hem gekregen!
Afscheid genomen van wat ondertussen een vriend geworden was.
Met de boot gaan tanken: door het volledige ankerveld slalommen, tot bij de tankkade. Alles zeer vlot verlopen, Ilse weer wat geruster met nog een moeilijk maneuver achter de rug. Ongeveer 50 imperial gallons diesel ingeslaan (Grenada is ex-Engeland colonie) voor 150 EUR en daarna zijn we vertrokken voor Anse Laroche.
Korte maar leuke zeilreis gehad bij 15 knopen wind. In de baai kleine baai lag reeds een motorjacht en een zeil catamaran, type Wharram.
Er ons tussen gewrongen en geankerd, maar niet zeker hoe de anderen lagen en wat de wind ging doen met onze draaicircel van 30 meter ketting.
Het zit zo: zolang er geen wind is kun je niet weten of je goed ligt. Enkel bij wind van 10 knopen of meer komt tevoorschijn waar iedereen zijn anker ligt. Vannacht is de voorspelling periodes van windstilte tot wind van 15 knopen. Onze buur de wharram negeert ons, hij is waarschijnlijk ontstemd dat er nog een boot in de baai ligt, en te dicht naar zijn goesting. Er zit geen vlag op de boot, maar ik denk dat de man en de vrouw (elk vooraan in de 60?) met hond Fransen zijn, zo van de oude slag.

Zaterdag 26 september (Anse de la roche)
Onrustige nacht gehad met varierende wind, om het half uur de afstand tot de wharram ingeschat, en twee keer de ketting met 10 m opgehaald. De volgende morgen na het vertrek van de motorjacht rond 10 uur ons direct verlegd. Om een kwartier later de Wharram ook te zien vertrekken… Ons terug verlegd naar het absolute midden van de baai. Wie eerst ergens aankomt mag zijn plaats bepalen.
Op de middag kwam nog een zeilcatamaran ankeren. Die waren slimmer dan ons en lagen gewoon verder van het strand af. Volgende keer ga ik dat ook doen. Een mens leert al doende.
Kreeg net email van Andi (we hebben hier af en toe zwakke wifi toegang) :
Hi Y’All, It worked !! I am now devoting time to discover wot all the fuss is about Windows 10.
Sorry we could only get one batten pocket ready for the Pacific cruise. I hear there are competent sailmakers in Panama.
Thanks again for the help with the Asus. All de best, Andi
Onze stand up paddleboard (SUP) opgeblazen maar nog niet geprobeerd. Hangt uitdagend aan de reling naar ons te lonken.
We zijn gaan snorkelen in de baai, hebben heel veel soorten vissen en koraal gezien. Niets spectaculairs, maar wel leuk om mee te maken. Je voelt je als een vogel in glijvlucht over een landschap dat druk bevolkt is, maar je kan niet landen. Op een moment kon ik niet voor me uit zien door de duizenden piepkleine visjes (1 cm?) die om me heen zwommen. Ik had net hun school bezocht. Ik zag een driehoekige vis van 30-40 cm lang en ongeveer 15 cm breed tussen de ogen, 1 cm aan de staart. Ook een pijlstaart rog zien luieren in/onder het zand en rond onze ketting was het een drukte van belang. Vermits de ketting door het schip wat over de zandgrond wordt gesleept, zijn deze bleke vissen er als de kippen bij om te zien of er niets lekkers opduikt. Op en neer langs de ketting wordt er een gevecht geleverd tussen de groten (25 cm lang) en het klein grut (5 cm). Ik heb ze kettingschuimers genoemd.
Er kwam een vissersbootje langs waarvan we 3 langousten van elk ongeveer een halve kilo hebben gekocht voor 40 EC$ (15 eur) samen. Voor vanavond.
In de namiddag nog de australiers van onze buren het zeiljacht “More aMore” uitgenodigd om bij ons iets te komen drinken. Ondertussen gingen Ilse en ik een wandeling maken.
Na het volgen van een stroombedding voor ongeveer 100 meter kwamen we bij een mooi onderhouden pad. Heel mooie wandeling gemaakt op de heuvels rond de baai. Geen kat te zien, maar wel een hond die ons een tijdje volgde. Het was heel stil, met een aangename temperatuur. De bomen deden ons denken aan Europa, maar dan in de krom gewrochte
versie, de sporen van een leven lang vechten tegen de dorst en de temperatuur. Een beetje Tolkien achtig.
Na onze wandeling was het ver 6 uur, tijd voor het zonsondergang (drink)moment. De aussies riepen dat we bij hen moesten komen, in plaats van zij bij ons. OK voor ons.
Vanaf nu is dat de truk: zoek een groter jacht uit, nodig ze uit en ze zullen uit gene ons uitnodigen.
Het bleek een mega zeilcatamaran te zijn (62′, de helft langer dan de onze) met aan boord de 2 australische eigenaars (Vic en ?) en 2 bezoekers van canada. Heel leuk, en de tijd ging snel voorbij tot het donker was. A propos, als je ergens uitgenodigd wordt moet je steeds je eigen drank en versnaperingen meedoen, kwestie van het uitnodigende jacht niet zonder gerief te laten vallen.
Terug op onze boot onze kreeftjes op de bbq gelegd, smakelijk gegeten en daarna naar het eerste deel van Scarface gekeken. Want om 21 uur vielen mijn ogen dicht, bedtijd
weet je wel. Ik weet nu hoe Walter van Demaco zijn leefritme eruit ziet 😉

Zondag 27 september 2015 Anse dela roche
Vannacht goed geslapen, was redelijk heet want niet te veel wind. Op om 6:00 uur want het was al licht.
Met een koffietje uit de AeroPress deze blog geschreven. Vandaag gaan we waarschijnlijk naar St Vincent en de Grenadines. Als we toekomen om 16:00 is de douane gesloten en dan moeten we maar de maandag inchecken. Spaart wat geld uit (zondag is dubbel tarief).
Ilse is de boot aan het kuisen, Marcella is vers water aan het omtoveren naar een zwarte variant, en de zee kabbelt verder.
Ik denk dat ik eens ga snorkelen, om te zien hoe het met de les gesteld is onder water. (Of geen school op zondag?)