8 augustus 2016 Makemo Atol, Tahanea Atol en Fakarava Atol, Tuamoto’s Frans Polynesie

Wat vliegt de tijd snel, ik moet al eens ons bootlog raadplegen om te zien wat er allemaal gebeurd is sinds mijn laatste update.
Ilse heeft reeds geschreven over de leuke tijd die we hadden in de baai van Hakahetau op Ua Pou, ondanks het wat slechter weer met veel regenbuien en overtrekkende wolken. We waren van plan om naar de waterval te gaan (elke vallei heeft er hier wel een), maar omdat we een bui zagen aankomen zijn we de geasfalteerde weg blijven volgen. Even later kwam er gefluit vanuit een huis in een zijweg, het was de visser Erwin die we reeds de vorige dag aan de kade hadden ontmoet. Hij riep ons toe om eens bij hem te komen, want hij had fruit voor ons. Erwin woonde naast zijn moeder, Yvonne die samen met haar man Etienne een gekend koppel van de baai waren. Etienne is ondertussen overleden, maar dat laat Yvonne niet aan haar hart komen, en ze blijft super aktief met artisanale handtassen, hoeden en matjes te maken. Yvonne nodigde ons uit om te blijven eten, als we het niet erg vonden om met onze handen te eten. Natuurlijk niet, net zoals thuis! Het eten was ok, niet echt Jeroen Meus niveau, maar het smaakte toch. We vertrokken met een gevlochten tapijtje en een zak fruit onder onze arm, en 90 dollar lichter maar iedereen gelukkig, ook al regende het ondertussen pijpestelen.

Yvonne zocht iemand om haar kennis op over te dragen

‘s Avonds zijn we gaan eten bij Chez Tipiero, waar we vroeger op de dag gereserveerd hadden. Dit was wel van een hoger niveau! De kok, een super sympatieke fransman getrouwd met een Markiezin zorgde goed voor zijn (enige) gasten met lekker eten en onderhoudend gebabbel. Hij was een weekje terug van 5-dagen Les-Saintes-Marie de la mer in de Camargue, Frankrijk waar hij had deelgenomen aan de Franse kampioenschappen barbeque en de eerste prijs voor de categorie ‘varkensbereiding’ had weggekaapt. Zijn kinderen die in Bretagne, Frankrijk, wonen hadden hem verrast met een nachtrit om hem te komen aanmoedigen, iets waarvan hij heel aangedaan was. Dus niet alleen een super kok, maar ook een gevoelige familieman. Aan iedereen die in Ua Pou komt kan ik Tipiero aanbevelen als beste restaurant van heel de markiezen!!! (Wel de weg vragen aan iemand in het dorp, want alleen vind je het restaurant vermomd als huis niet)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA — We hebben geen geelzucht, het zijn gele TL lampen tegen de muggen… Doet niets af aan de smaak!

De volgende ochtend om 9:00 kwam Erwin terug van het vissen, want hij was al bezig van 4:00 uur ‘s ochtends. Hij had onder andere een diepzee vis (200 m diep) gevangen van een paar kilo en die hebben we van hem overgekocht, vermits we eten gingen maken voor de overtocht naar de Touamoto’s.
De volgende dag zijn we vertrokken voor een trip van ongeveer 500 Nm (900 km) naar onze eerste Tuamoto atol: Makemo, gekozen omdat het een gemakkelijke want brede ingang (pas genaamd) had door het rif.

Een 80cm tunaatje waar we lekker lang sushi en steaks van gegeten hebben

Een atol is een vulkanische berg met koraal errond, waarbij de berg terug in zee is gezonken. Wat er overblijft is een ringvormige strook koraal varierend van 10 to 100 m breed, rond een binnnenzee van enkele km breed. Er is meestal minstens een, maar meestal twee openingen (pass) in het anders gesloten rif waardoor het zeewater binnen of buiten stroomt aan soms heel hoge snelheden (8 knopen).

Voorbeeld van een atol, Deze heeft geen pas. Merk op dat er meestal maar aan twee kanten begroeiing met palmbomen is.

Vermits onze boot maar 7 knopen haalt moeten we ons binnenvaren in de ondiepe binnenzee van het atol goed timen zodat het samenvalt met de overgang van laag naar hoogtij of omgekeerd. Concreet betekend dit dat je slechts twee keer per dag een atol kan binnengaan of verlaten.
Onmiddelijk na het vertrek uit Ua Pou moest ik mijn roerkabel reparatie nog bijstellen, maar dat kon ik gelukkig nog doen in de luwte van het eiland. Bij weinig golven viel dit goed mee, maar bij grotere zou het zweten geweest zijn. Zoals Kurt Vonnegut in zijn boek “Slaughterhouse Five” zegt: So it goes.
Een half uurtje later kwamen we uit de windschaduw van Ua Pou en begon het stevig te waaien, samen met een vervelende golfslag. Dit heeft blijven duren tijdens onze drie vaardagen, maar op het einde werd het een stuk kalmer. Maar goed want we moesten nog een tweetal uren parkeren voor de ingang van de atol om het tij af te wachten, maar het binnnenvaren verliep vlot met drie knopen stroming tegen. Eens binnen in de atol wordt alles opeens anders dan op zee: men is precies op een glashelder meer met een diepte van 20 a 30 meter, maar met verraderlijke kolommen van koraal die tot net onder het watervlak omhoog groeien. (Nou ja, groeien, zo een paar milimeter per jaar). Deze koraalkolommen noemt men bommies/patate de corale en hebben al menig boot doen zinken want koraal is keihard gesteente. Maar met de hulp van de zon achter zich kan men de bommies vanop afstand zien en vermijden.

Een kleine bommie in ondiep water, gezien vanuit Flipper. Deze kunnen tot 20 m hoog worden, en eindigen net onder of net boven het wateroppervlak

Dus zijn de tijden om te varen in een atol sterk beperkt tot zonnig weer in de voor- of namiddag (afhankelijk van de vaarrichtting).
De laatste dag van onze overtocht liet onze generator het afweten: geen koel zeewater stroming om de motor af te koelen. So it goes. Dit probleem heb ik de volgende dag meteen aangepakt want onze generator is belangrijk om onze batterijen op peil te houden. Ook al hebben we zonnepanelen, de generator draait meestal een paar uur per dag om onze honger naar electriciteit te stillen (Onze batterij bank is 640Ah, en we verbruiken per dag zo een 150Ah, en het dubbele bij een overtocht vanwege de instrumenten en vooral de auto piloot)
Alles leek echter normaal en na een eliminatieronde van mogelijke problemen kwam ik na een tweetal dagen uit bij de laatste mogelijke schuldige: de zeewater koeling stromingssensor zelf. Als ik deze uit het circuit haalde liep alles weer normaal. Dit is dus zo tijdelijk opgelost tot ik een nieuwe sensor kan vinden in Tahiti, want zonder sensor wil ik niet blijven werken, ook al is er nog een oververhittingssensor op de motor zelf.

Dat dit werkje zo lang duurde komt omdat de generator omringd is door een geluidskast die dan weer is ingebouwd in een kofferruimte onder een zitbank. Ik denk dat ze bij de bouw van het schip de zitbank rond de generator hebben vastgezet, want ik denk dat de generator er pas terug uit te halen is volledig gedemonteerd in stukken. Er zijn twee service toegangen tot de geluidskast van de generator: een via het open bankdeksel in de kuip en een via het verwijderen van de lade met potten en pannen in de keuken, want erachter ligt een gat van 30 op 30 cm dat toegang geeft tot de achterkant van de generator. Dus ofwel werk je aan de generator op je buik liggend met de handen vooruit gestrekt in de keukenkast, ofwel op je knieen zittend in de kuip, blind werkend met je gezicht tegen het deksel van de geluidskast. Maar oefenen werkt: ik kan nu al dingen doen ik vorig jaar niet eens zou hebben durven aanpakken wegens onmogelijk…
Ter afkoeling ben ik dan eens gaan zwemmen, waarbij ik altijd eens naar het anker en onder de boot zwem om alles na te kijken. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik zag dat ons stuurboord roer zo een 30 cm uit de boot was gezakt, en er lustig van links naar rechts aan het bewegen was met de golfslag. So it goes. Cruising: maintenance in exotic places!
Enigzins zenuwachtig opende ik het moterluik boven het roer en zag dat een bout die het roer omhoog en in de juiste richting houdt, was gebroken en uit zijn houder was geschoven. Gelukkig was er nog een andere bout in de roerstok die voorkwam dat het roer volledig uit de roerhouder was geschoven en op de zeebodem zou liggen. Met de hulp van Ilse en een lier heb ik het roer terug omhoog kunnen hijsen en voorlopig met een zeshoek sleutel op zijn plaats gehouden. Een boot met wie we sinds Oa Pou varen, Aislado met Vaughn en Sylvia, had gelukkig een iets langere bout in de reservekoffer zodat ik dit als permanente vervanging kon installeren. Wat een geluk dat een catamaran twee roeren heeft, want ik zou dit niet graag hebben moeten aanpakken op volle zee. Dan moet men waarschijnlijk dobberen tot er rustiger weer komt, en hopen dat men niet te dicht bij land komt. De zee is immers het gevaarlijkst als er land in de buurt is.

De gebroken bout en de oplossing — De gebroken bout en de tijdelijke oplossing: een hex sleutel

En voor moeke, die me steeds vraagt of ik nog geen spijt heb van mijn aankoop: Nee hoor, zulke dingen gebeuren nu eenmaal in een omgeving van zout, water, wind en beweging. Als we samenkomen met andere zeilers dan praten we algauw over wat we elk hebben tegengekomen. Altijd een boeiend gespreksonderwerp. Wel is me het duidelijk geworden dat je toch een keer per jaar een grondig onderhoud moet doen om alles wat tijdelijk gerepareerd is weer op orde te stellen. Voor ons wordt dit Tahiti, waar je alle materiaal kan vinden om dit te doen.
Ach ja, ik ben nog vergeten vertellen dat we bij het ankeren in Makemo een akkefietje hadden. Bij een diepte van 8 meter waar we normaal gezien 40m ketting leggen, bleek het neerlaten van de ketting na 10 meter plots te blokkeren. So it goes. Gelukkig stond er niet veel wind, en bleef ons anker reeds met een punt achter een koraaltje hangen zodat ik het terstond kon bekijken, zonder het anker terug op te halen en naar dieper en ruimer water te moeten varen. In de kettingruimte was er een knoop ketting te zien, een bol van een kilo of 10 waar onderaan ketting uit kwam, en bovenaan het ankereind ketting volledig op zichtzelf gedraaid zodat de schakels een knoop vormden. Nog nooit tegengekomen of over gelezen! Met behulp van het spinaker touw heb ik de knoop aan dek gehesen, en door aan het booteinde van de ketting te beginnen ontwarren was het probleem op een kwartiertje gefikst. Wat hebben we Poseidon misdaan dat we het een na het ander probleem tegenkomen? Ik heb nog een allerlaatste fles Orvelo liggen die ik koester voor een speciale gelegenheid, en als ik deze open ga ik een derde aan de zeegod schenken als offer, ik hoop dat hij het apprecieert.
En heb ik reeds vermeld dat de choke van Flipper zijn motor bleef hangen waardoor deze niet meer wou starten? So it goes. Een boot zonder bijboot is als een caravan zonder trekauto, dus dat probleempje kreeg voorrang. Samen met Vaughn hebben we de carburator gedemonteerd, maar we slaagden er niet in deze open te krijgen. Twee van de vier vijzen kwamen los, een verloor zijn kop, en de vierde ging dezelfde weg van onthoofding op. Dan maar het boeltje toe gelaten en via de chokekabel geopereerd. Dat is wel gelukt, maar nu moet ik in Tahiti bij een Honda dealer de carburator laten herstellen. Ik had immers geen zin om te proberen de vijs uit te boren en misschien nog grotere problemen te creeeren. Door het zeewater komt er zout tussen de vijs en de behuizing waardoor deze muurvast komt te zitten. De remedie is om een anti vastzit creme die eruit ziet als Purol (Lanolin) aan elke vijs te smeren voor je het vastzet. En had ik niet de carburator zelf gekuist in Augustus vorig jaar in Bequia? Al doende leert men en uit je fouten moet je leren.
Maar vooraleer je zou denken dat er op een boot niets anders te doen is dan onderhoud moet ik dit direct relativeren met te zeggen dat we uitgebreid de Heiva van Makemo hebben meegevierd. Tijdens de maand Juli – schoolverlof – worden er een tiental barakken in de stijl van kerststandjes gemaakt, elk met een ander doel: sommige als lunapark met biljard en luchtkarabijn schieten, eentje voor de kleintjes met eendjes (een grote plastieken kom met een dertig tal eendjes in waar ze regelmatig eens in roeren), een snoepkraam, een ijsjes kraam en een viertal restaurantjes (men schenkt geen alcohol, maar je mag je eigen drank meebrengen) ‘s Avonds was er altijd wat te doen op het naastliggende overdekte sportveld. Wij keken naar een dansverkiezing, een verkiezing van miss en mister Makemo Junior, met o.a. Ilse in de 5-koppige jury, en een afsluitend T-dansant met live muziek. Daar hebben we ontdekt dat Tuamoto muziek heel traag is, veel rustiger dan bvb in de Markiezen. Ilse en ik dansten een rock vermomd als slow.

De volgende dag zat de wind goed, en zijn we vertrokken voor een nachttocht naar het volgende atol, Tahanea. De uittocht uit de pas van Makemo was wat wild, maar niets dat we niet onder controle konden houden. Het uitstromende atol water kan je tot honderd meter in zee zien, en als er een tegenliggende wind op de stroming staat kunnen de golven gevaarlijk hoog worden, maar dat was nu niet het geval. Ook onze intocht door de pas van Tahanea was vlot. We hebben een paar uurtjes voor de ingang gewacht en dat werd beloond door de afnemende stroming en golven. We hebben niet voor niets eerst twee gemakkelijke atol passen op onze tocht gezet, kwestie van wat ervaring onder de broeksriem te krijgen. In Tahanea, dat niet bevolkt is lagen we met 5 boten: twee duitse, twee kiwi’s en wijzelf. We hebben er kunnen genieten van de ongerepte natuur en de rust. We hebben ons laten meedrijven in de pas op de vloed van buiten op zee naar binnen in de atol. Onderweg zagen we het mooiste koraal en vissen die we sinds Bonaire gezien hadden. Koraal en vissen in alle mogelijke vormen en kleuren, en dat allemaal in helder water met een zicht van 50 meter. Ook een paar onschuldige black tipped haaien die ons lui voorbij zwommen. Ook zij weten dat er in de pass veel vis zit! Het was zo leuk dat we het drie keer gedaan hebben, telkens met Flipper ons bootje terug tegen de stroming naar het beginpunt, terwijl Flipper mee met ons dreef op de stroming.

‘s Avonds nog een barbeque gehad met alle boten samen, waarbij we omringd werden door tientallen hermietkrabben: je weet wel, de krab die zijn huisje op zijn rug meesleurt. Omdat de grond allemaal dood koraal is (kalksteen), geeft dit wel een rare sfeer: overal om je heen hoor je keitjes bewegen, alsof er iemand rondsluipt in het duister.
Samen met Aislado zijn we dan de volgende dag naar de overkant van de atol gevaren, slalommend tussen de bommies. Toch algauw zo een uur of drie onderweg, want dit atol is 32 km breed. We werden beloond met een Robinson Crusoe landschap: een kokospalmen woud op een 100 m brede strook van koraal, erachter de diep blauwe oceaan, en aan de andere kant lichtblauw water waar onze boten op lagen te dobberen. We zijn daar drie dagen gebleven, de eerste dag wat gewindsurft met Vaughn zijn bord, wat gezwommen en gesnorkeld. De tweede dag was het slecht weer met regen en geen zon, dus op de boot wat aan deze blog geschreven en gelezen en filmpjes gekeken, en de derde dag was het prachtig weer, dus een ganse dag op het strandje, de Cobb barbeque mee, de strandstoelen en windtent van Florida, en heerlijk op het strand gezeten. Dat was lang geleden maar heel leuk. Ilse en ik zijn een wandeling gaan maken rond het eiland, om dan door te steken van de zeekant naar de kant van het atol dwars door het kokospalmen woud. Alhoewel slechts driehonderd meter breed bij 2 km lang, zijn we toch in geslaagd om verloren te lopen in dit zeer dichte bos. Na een uurtje vonden we toch een opening in de struiken en stonden we weer op het strand. Griezelig en leuk.
Eergisteren hebben we dan Tahanea verlaten om een nachtvaart te doen naar Fakarava. Hier liggen we nu te swingen aan een meerboei, voor het langgerekt dorp met 800 mensen. Dit is de tweede grootste atol in de Tuamoto’s, 50 km lang en 20 breed. We hadden gehoopt om een wifi signaal van het postkantoor op te vangen waarvoor we een kaart hebben, maar dit is er niet. Dus geen wifi op de boot, en met de laptop naar het postkantoor.

Uitsmijter:

Ik heb heel wat boeken gelezen de laatste tijd, en overloop snel even de beste.
Before the fall, Noah Hawley 8/10 paginadraaier (page turner) wordt dit de nieuwe zomerhit?
Lab girl, Hope Jahren 9/10 over bomen, vriendschap en liefde. Sprak me aan, letterlijk dan want de auteur leest haar audioboek zelf voor
BossyPants, Tina Fey 7/10 onderhoudend en leuk

Qua films zijn me de volgende bijgebleven
“2046”, 2004 door Wong Kar Wai (imdb 7.5), karakterverhaal met beeldschone chinezen. Er gebeurt niet veel maar houdt zeker je aandacht.
“Departures”, 2008 Yoshiyuki Kazuko(imdb 8.1) Een japanse film waarin een jongen onverwachts een job krijgt als balsemer van overledenen. Beklijvend, dit zou verplichte lektuur moeten zijn voor alle crematoria in Belgie. Hoe schoon afscheid nemen kan zijn.

Tot de volgende keer

14 juli 2016 Bastille Day, Ua Pou Frans Polynesie

Na een leuk 4-daags bezoek aan de Anaho baai in het NE van Nuku Hiva (zie ook het verslag van Ilse) hebben we zeil gezet naar ons laatste eiland van de Markiezen, Ua Pou, vooraleer we doorvaren naar de Tuamoto atollen, een ander deel van Frans Polynesie. (Dit zal voor rond 20 juli zijn en de tocht duurt ongeveer 5 dagen)

ua pou s2 (3) — 11 juli, ergens in de stille oceaan …

ua pou s2 (6) — onderweg: Regen en rukvlagen in aantocht

ua pou s2 (5) — Twee reven in het grootzeil, genoa op 60% en we laten het over ons waaien

ua pou s2 (4) — De boot krijgt een kuisbeurt, we hebben onzen frak aan. Ook rond de evenaar kan het tijdelijk fris zijn

oa pou s (6) — Het is maar als er land in de buurt is met slecht weer dat het spannend wordt. Op naar Mordor. (Ua Pou)

ua pou s2 (1) — We zijn er geraakt en liggen veilig en beschut in een piepklein haventje (Hakahau baai) met nog 2 boten.

ua pou s2 (2) — Niets dan lachende gezichten nu

14 juli viering in Hakahau dorp.

Vandaag is er om 9 uur gratis eten en drinken vanwege de feestelijkheden van het moederland. We gingen om 10:00 uur naar de feesttent, en hoorden nog net de burgemeester zich excuseren dat hij te laat was… Daarna was er een kleine toespraak, er werd in drie talen een “joyeux anniversaire” gezongen voor het jarige Frankrijk (In het frans, het markiezisch, en het engels), de jeugd gaf een voorsmaakje van een zangkoor optreden, en dan… Het GROTE moment, de bar werd voor geopend verklaard. Dit was wel grappig, na een halfuurtje ging de bar toe voor een kwartier, en daarna terug open voor 10 minuten, dan terug dicht, en dat herhaalde zich een 4-tal keer … kwestie van het verbruik wat in goed banen te houden. Maar chapeau voor de mairie, er werd niet op de keuze beknibbeld: rode en witte wijn, coctail mix, het lokale Hinano bier, frisdrank en fruitsap naar keuze.

oa pou s (8) — Verloting van een levend varkentje, wie het dichts het gewicht kon raden (27 kg) mocht het meenemen naar huis

oa pou s (7) — Is varkensvlees nog lekker na een stresstoestand?

Na een uurtje gezellig niets doen met een drankje bij een ukelele bandje zijn we in de namiddag terug naar de boot gegaan. ‘s avonds zijn we teruggegaan met de mensen van de andere 2 boten die in de haven liggen: een super sympatiek jong duits koppel met twee kleine kindjes (Mia van 3 jaar en Noah van 10 maand (!)), en een nieuw zeelands echtpaar met een dochtertje van 5 jaar en een duitse au-pair. Het was gezellig, en Ilse en ik zijn nog wat blijven hangen in de dans-tent om ons te laten gaan op onbekende maar stimulerende dansritmes.

Van dit soort muziek ga ik ondersteboven

Sorry als de video ondersteboven afspeelt. De exif tagd worden niet gelezen door wordpress.

oa pou s (5) — wandeling naar een baai in de buurt waar niet veilig kan geankerd worden. Ilse weet hier nog niet dat ze zal levend opgegeten worden door de NoNo’s (onzichtbare strandvlo waarvan de beet pas een dag later begint te jeuken)

oa pou s (1) — Ilse voert de stokvisjes met banaan

oa pou s (3) — Dansvoorstelling op Nuku Hiva, de mannen dragen enkel natuurlijke ornamenten. Ergens in het midden van de voorstelling moest er bij een paar toch al gesjord worden om alles terug op zijn plaats te houden.

oa pou s (2) — Er wordt niet gediscrimineerd in de dansgroep, jong of ouder, maatje 36 of 46, als je volop meedoet en kan zingen is het goed.

oa pou s (4) — Na elk optreden blijven er stukken van kledij achter

Uitsmijter

Ik heb me laten vertellen dat ze speciaal voor 14 juli deze versieringen hebben laten aanrukken uit Belgische huiskamers:

juli 2016 Hiva Oa, Nuku Hiva: onderhoud en herstelling in exotische plaatsen

Na ons bezoek aan Hanavave op Fatu Hiva zijn we vertrokken voor een dagoversteek naar ons als eerste aangedane eiland Hiva Oa, maar dan aan de achterkant deze keer (NE) , in een niet beschutte baai Pouamau. Niet beschut wil zeggen dat de wind en de golven normaal recht de baai inkomen, en een gevaar vormen om de boot op het strand en de rotsen te drijven. Maar nu waren de weersvoorspellingen zeer goed voor de komende dagen, en daarom lagen we in een grote maar anders verlaten baai zonder wind, en met weinig deining.

We bezochten hier de meest gekende Tiki beelden van de markiezen. Na een korte wandeling door de enige straat van het dorp kwamen we op een gemaaid stuk grond langs de weg, waarop de beelden stonden. Op ons na was er niemand, en we genoten van de invloed van de geesten op deze plek. We schudden twee pompelmoezen uit een boom en aten deze heerlijke dorstlessende vruchten op. Kort daarna kwam er een ruiter het pad op en we volgden hem naar zijn ‘werk’: in de kokos plantage haalde hij kokosvlees vanuit de noten, en nam het in zakken mee naar huis om te laten drogen. Na een drietal dagen heeft hij Copra, wat hij verkoopt als inkomen.

Cocos vlees uithalen om gedroogd als copra te verkopen

We gingen met hem mee tot bij zijn huis, waar hij wat andere vruchten uit de bomen haalde: pompelmoezen, twee zuurzakken , citroenen, karambollen (sterfruit), een tros bananen en veel pommes cither. In ruil gaf ik hem wat benzine en namen we hem mee met zijn vriendin, kindje en neefje naar de boot. De kinderen en zijn vrouw hadden nog nooit op een zeilschip gezeten en vonden het geweldig. (Tot de kleinste er grijs begon uit te zien, en we hen allemaal terug naar de kant brachten voor ze echt zeeziek werden).

Sevrin en Lisa, zoontje en neefje op de boot

De volgende dag zijn we verhuist naar de baai ernaast, die wel beschut is: Hanaipa baai. Onderweg merkte Ilse een raar geluid, nl de waterpomp was continu aan het werken. Het bleek dat er een lek was waardoor onze 600L voorraad zoet water in de bilge (onderste deel van de boot) gepompt was. Ik heb de electriciteit van de pomp afgelegd, en eens we geankerd waren, gekeken wat er aan de hand was: een darm was losgekomen waardoor het water onder druk zich een weg zocht naar buiten. Om de darm terug en beter te bevestigen heb ik wel de pomp met drukvat moeten demonteren, maar het viel allemaal best mee. Na een halve dag sleutelen konden we terug water maken om onze voorraad aan te vullen.

De waterpomp, met achteraan de losgekomen aansluiting

We hebben wel nog een ander probleem dat we hopen op onze volgende stopplaats op te lossen: onze batterijen worden niet goed meer opgeladen, meer hierover verder.

We hebben nog een mooie wandeling genaakt in de dorpsstraat: vanaan het strand gaat de betonbaan omhoog de de vallei in. Er is maar een straat, en ze is fotogeniek. Het valt op dat de Markiezanen veel werk maken om hun tuin en buurt mooi te onderhouden. Elke morgen zien we talloze rookkolommen die aangeven dat er bladeren worden verbrand (Hier mag dit nog). Ook in de palmboom bossen wordt de grond opgeruimd en gemaaid, kwestie van de kokosnoten gemakkelijk te vinden, maar toch wel een stevige karwei.

Stefaantje zag eens pompelmoezen liggen, als peren zo groot

De hoofd- en tevens enige weg van het dorp

Na een paar dagen zijn we dan s’avonds om 18:00 uur vertrokken voor een nachttocht naar ons volgende eiland: Nuku Hiva, zo een 80Nm weg. Er was geen maan en dus was het varen in het donker, gelukkig met een matige golfslag en een eerder stevige wind. We waren daarom sneller dan verwacht bij het eiland Nuku Hiva, zo rond 9:00 uur s’ochtends. Onze eerste meerplaats, de Taiohae baai, is zeer groot en er liggen slechts een twintigtal boten (dus geen nood voor een hekanker ;-). Ik had via email een afspraak gemaakt met Kevin van Nuku Hiva yacht services, en hij is de volgende dag gekomen naar de boot om de problemen met onze batterijen mee na te kijken.

Opgelet, technisch stuk komt eraan. Ik had mijn huiswerk goed gemaakt, en wist waar alles lag, had alle handleidingen nog eens gelezen, en had de batterijen nagemeten. Na een uurtje stelde ik vast dat Kevin mijn mening deelde: de originele dubbele Lagoon batterijladers waren de boosdoeners. De ene werkte niet meer, en de andere sloeg om de haverklap af om daarna terug tot leven te komen. Geen wonder dat het zo lang duurde om de batterijen te laden met de generator: we hadden slechts een rendement van 30%. Gelukkig zit er reeds een Mastervolt combi inverter-lader op de boot die tot nu toe enkel voor inverter gebruikt werd. Dus heb ik de leiding van de Lagoon lader verlegd van het motorcompartiment naar onder het bezoekersbed. Dat klinkt gemakkelijker gezegd dan gedaan, want om in de technische holle ruimte van de boot te geraken heb ik de kast van de ex-ijsmaker moeten uithalen, en om een draad uit een bundel te halen van zo een 50-tal andere draden loopt het zweet gauw van het lijf. (Zeker bij 30 C) Maar de aanhouder wint, en het resultaat maakte me blij: alles werkte zoals verwacht. Ook heb ik een aantal aansluitingen aan de batterijen veranderd, zodat de batterij-uitlezer (shunt) nu correct registreerd. Dit was een probleem dat er al was van de vorige eigenaar en zorgde dat de batterij uitlezer nooit correcte informatie gaf over hoeveel capaciteit er verbruikt was, en hoeveel de batterij geladen was. Ik ben dus een gelukkige jongen: problemen verholpen, extra mogelijkheden bij, en dit alles voor bijna geen geld (75 $ experten advies), want mijn tijd en werk reken ik niet aan…

tijdelijk kast van de ex-ijsmaker verwijderd om toegang te hebben tot technische ruimte

De batterijen met erboven de groene shunt (uitlezer van verbruik)

Dus nu zijn we klaar om morgen te gaan tanken, en dan vertrekken we naar een nabijgelegen baai der koningen, alwaar ons een der mooiste watervallen van de wereld staat te wachten (allez, volgens de boekskes)

Stay tuned…

op weg naar Fatu Hiva in de Markiezen

We zijn onderweg naar het eiland Fatu Hiva , zo een 60 nm ver weg, of met de huidige wind en golven zo een 10 uur varen. We zijn deze morgen om 7:00 vertrokken en hopelijk geraken we er voor het donker. Het zou een heel mooie ankerplaats moeten zijn, met indrukwekkende steile rotswanden. Dit was het eerste eiland dat we tegenkwamen na de Galapagos, maar we hebben het aan bakboord laten liggen omdat we er niet konden inchecken, nu moeten we dus scherp aan de wind ernaartoe varen, langzaam met veel bokkensprongen van Sanuk vanwege de golven van ik schat zo een 3 meter die van linksvoor komen.
We hebben ondertussen al wat van de Markiezen gezien. Na een Desastreuze nacht in de Atuona baai op Hiva Oa vanwege ons stern anker dat we niet vertrouwden en daarom om het uur nakeken zijn we naar het nabij gelegen Tahuata gevaren waar er prachtige baaien en stranden waren. Tot gisteren lagen We voor het dorp vaitapu, waar het lastig aan land komen is. Er is geen haven en door de grote golven moeten we flipper aan een boeitje weg van de kade leggen, dus ik zet Ilse af, speel alles behalve mijn onderbroek uit, vaar naar een meerboeitje, leg flipper vast en zwem terug naar de kade. (In omgekeerde volgorde bij het vertrekken) We hebben hier ook de bevolking een beetje leren kennen, en we waren uitgenodigd op het dorpsfeest voor de feestelijke inzegening van de nieuwe polyvalente sportzaal. Daarna was er een feestmaaltijd voor de president van frans polynesie (!) met zijn gevolg (een 20 tal) en het gewone volk. Er waren 6 varkens gekookt in een zand oven en veel ander lekkers. Ik herkende een stoofpotje van inktvis met kokosmelk, geitestoofpot, kip en vele vruchten geleien met kokos. Er waren zo een 80 tal mensen van het dorp, en iedereen bediende zich en at met zijn handen. Ik voelde me direct thuis. Er was wel geen bier, laat staan Orvelo, wegens te duur. We moesten het stellen met limonade. De plaats was idyllisch, aan het keienstrand met woest brekende golven onder een warme zon. Waar dit in België tot in de vroege uurtjes zou geduurd hebben, was het hier evenwel na een uurtje of twee gedaan. We spraken af met twee families om de volgende dag, na de mis, eens langs te gaan.
De mis was kort maar mooi met gezang en teksten in het markesisch, een bizar taaltje dat me wat doet denken aan de ‘pe-ta-paal’ van mijn jeugd, een zelf verzonnen taaltje waarbij je na elke klinker deze herhaald, voorafgegaan door een’ p’. Gepesnapapt?
Frans is hier de tweede taal en iedereen kent dit, al moeten ze soms wel eens nadenken voor ze het juiste woord vinden. Dus na de mis zijn we bij Nathalie gegaan, om eens naar haar wasmachine te kijken, deze was gestopt met werken. (Er wordt gekocht in Haïti, het komt met de boot aan, maar er is geen dienst na verloop op de eilanden, zelfs geen electrieker) Ik had de motor kunnen vervangen uit een oud wisselstukken exemplaar, maar het mocht niet baten, de trommel draaide slechts in één richting. Waarschijnlijk de condensator die ook stuk was? We aten nog wat kip van het feest van de vorige dag, en Nathalie vertelde wat van het leven in het dorp. Niet gemakkelijk, want geen werk te vinden op het eiland. Het huis was in elk geval niets van luxe, geen bril op de wc, douche werkte niet meer, zeer rommelig, niet proper, anders dat wat men er zich van buitenaf zou van voorstellen. Nathalie was moeder van 8 kinderen, zag er 65 jaar uit maar had de gezegende leeftijd van… 55. De meeste van haar kinderen woonden in Papeete, maar hadden geen werk, drie zonen zaten in het Franse leger. Ilse en ik hebben er toch eens bij stilgestaan hoe goed wij (en bij uitbreiding de Belgen) het wel hebben. De meeste mensen verdienen geld op de eilanden door de verkoop van gedroogd kokos vlees (copra) en Moni vruchten voor gebruik in de cosmetische sector. Elk stuk land is eigendom van een familie, en om beurten kan een gezin oogsten. Ook vissen is een bron van inkomen en voedsel, en soms koopt een toerist eens een kunstwerkje. Ze maken hier mooie gesculpteerde beeldjes uit hout en beenderen, versierde wandelstokken, speren en roeispanen. Ook sieraden met kleurrijke bessen.
Bij wet mag een buitenlander geen grond bezitten. Daaraan is dus geen gebrek voor Markiezanen want op het eiland van 20 km2 woonden maar 600 mensen. Qua wilde dieren zijn er hier wilde varkens, geiten en paarden waarop er al eens gejaagd wordt. Qua huisdieren de alomtegenwoordige magere hond, zeer weinig poezen. We zagen ook graatmagere varkens en geitjes in een weide, en de occasionele koe en stier.
Ik heb hier 15l benzine geruild voor fruit: 2 takken bananen met elk zo een 10 trossen aan, 15 reuze pompelmoezen, 3 appelsienen, 2 kokosnoten, één kleine ananas. We hebben veel bananenbrood gemaakt, nog meer rauwe bananen gegeten, veel bananen weggegeven,en nu zijn we er een 20 tal aan het drogen in de zon. Ik heb er deze morgen nog een dertig tal overrijpe in de zee gekieperd… Moeke zal wat doen als ze dit leest!
Ach ja nog een weetje, het loopt overal vol van de kippen, maar momenteel kunnen we nergens eieren vinden… Als de vrachtboot in de haven loopt, is het de volgende dag overvloed in de winkel: we hebben terug aardappelen, ajuin, wortelen en diepvriesgroenten ( ingevoerd vanuit… Ardooie)
Ondertussen is het 12:30 en zegt de gps dat we rond 17:00 uur zouden moeten aankomen. We hebben een pakje mee van Valentine voor Joëlle in het dorp, een zakje met bloemenknoppen waarmee ze bloemenkransen maken.
En tenslotte als uitsmijter. We zijn niet zeker van het uur hier in de Markiezen, we waren te vroeg voor de mis, en we twijfelen in welke uurzone we zitten. Alhoewel Ilse haar uurwerk blijft dragen (omdat ik niet georganiseerd ben zegt ze), staat het dus wellicht verkeerd…
Ps, bij het overlopen van de e-mails zag ik dat een van mijn laatste blog posts een verkeerd e-mail adres had. Dus weten jullie niet dat we ons oranje super zeil voor wind vanachter moeten missen: we gingen gezapig door op een niet al te hobbelige zee met een matige 10 knopen wind, tot we tot ons afgrijzen en scheurend geluid hoorden. Ons oranje zeil hing in twee stukken: één helft nog aan de mast, de andere helft aan de schoot. Dit zal een serieus werkje worden voor een zeilmaker in Tahiti. Vandaar dat we de twee laatste dagen niet meer recht op ons doel afgingen maar zijn beginnen zwalpen… We weten nog niet waarom het zeil gescheurd is, misschien te veel stress gezet bij het oprollen?

atuona, hiva oa, markiezen eilanden

We zijn aangekomen in de markiezen eilanden, meer bepaald in de baai van het dorpje Atuona op het eiland Hiva Oa. Het was nog spannend op het einde, want het werd pas op de laatste dag op zee mogelijk om te zien dat we met daglicht nog ons doel zouden bereiken, indien de wind sterk bleef waaien, en dan nog zou het naar zonsondergang toe gaan. Het alternatief was om de snelheid zo sterk mogelijk te minderen en een nachtje langer op zee te blijven en pas de volgende ochtend de baai binnen te lopen. We besloten om alle zeilen bij te zetten en ook de motor mee te laten helpen. Het is gelukt, net bij zonsondergang liepen we de baai binnen, waar nog een 20 tal andere zeilboten lagen. Dus hebben we ons net buiten de baai geankerd, geslapen op een ietwat wiebelende boot, en de volgende morgen ons verlegd in de beschutte baai zelf. Het was de eerste keer in 22 nachten dat we naast elkaar in bed lagen (om te slapen 😃) en dat was leuk! Na het herankeren zijn we per auto stop naar de gendarmerie geweest (het dorp ligt zo een km of 3 van de baai), waar we op 15 minuten terug buiten waren: 1 blad invullen en paspoorten afgeven waren goed om onze boot 1,5 jaar hier te laten, en wijzelf zo lang we willen (maar we mogen hier niet werken) kost: 0 Xpf (frans polynesian franc 100xpf =0,8€), een verademing na de dure papperasserie van Panama en Ecuador. Maar voor de rest is alles hier wel duur, vb 339xpf voor 6 kiri kaasjes. Enfin, dat wisten we op voorhand, en gelukkig is er hier veel meer keus dan in Ecuador. Maar pas in Tahiti wacht ons een echte Carrefour, nu moeten we het nog stellen met de profi’s. Het was trouwens tijd dat we er waren: de eieren, koffie, aardappelen, wc papier, afwasmiddel, boter, koekjes waren op…
Gelukkig dat we in de winkel onze cc konden gebruiken, want we hebben nog geen geld kunnen afhalen bij de atm, onze 2 kaarten gaven een fout, vandaag proberen we opnieuw bij een andere atm, en met onze andere kaarten als backup.
Ook was het de eerste keer dat ik een tweede anker moest gebruiken om onze draaicirkel te beperken: met flipper varen we achter de boot en gooien een anker met een korte ketting en een lang touw uit, die we dan achteraan de boot vastmaken. Zo kunnen er meer boten in een kleine baai liggen. Het was mijn eerste keer dat ik dit stern anker techniek gebruikte, en ik zal het geweten hebben want eerst hield het anker niet want het bleek op een ijzeren plaat te liggen ipv in zand, en toen het wel goed vast lag in het ondiepe gedeelte van de baai (2m), is het touw deze morgen om 7 uur geknapt. Gans de nacht was alles vlot verlopen en gaf de iPad app’anker alarm’ aan dat we mooi bleven liggen op onze plaats, tot ik dus deze morgen een geluid hoorde alsof er een boomstam tegen de boot was gebotst, aan dek gekomen kon ik echter niets vinden, tot mijn oog viel op het einde ankertouw dat nog aan de boot haak bengelde. Dat was de oorzaak van het geluid! Dus ik snel in onze flipper, naar de boei die de plaats van ons anker aangaf, en het touw opgedoken. Terug aan elkaar geknoopt en we liggen weer vredig in de baai… Weer een ervaring rijker alhoewel ik nog niet zeker ben waarom het geknapt is, na overleg met mijn buren, een Deens koppel en een Nieuw Zeelander denk ik dat ik het touw te strak had gespannen. De boot moet blijkbaar een beetje kunnen bewegen. We zullen zien.
Internet is hier blijkbaar een ramp, we hebben nog niets gevonden waar we onze mail kunnen ophalen of een fotootje kunnen uploaden. Vandaag gaan we terug op zoek in het dorp.
Ok, we zijn net terug van het dorp, en het internet was nergens te vinden. Het zal tot in de tuamotos of de genootschapseilanden wachten worden vooraleer we een foto kunnen oploaden naar de blog, of onze emails lezen. (Enkel sanuk@decuypere.org kunnen we altijd via satteliet zelf downloaden)
Ook geld afhalen via onze gebruikelijke credit cards zal moeten wachten tot we internet connectie hebben en eens met de bank kunnen overleggen. Maar we trekken onze plan wel.
In grote lijnen ziet ons bezoekplan van de Markiezeneilanden er als volgt uit: eerst Puamau baai nog op HIva Oa, dan gaan we naar Fatu Hiva, daarna Tahuata, gevolgd door Ua Huka, Nuku Hiva en Ua Pou. Daarna, en dat is waarschijnlijk rond begin Juli vertrekken we naar de Tuamotos.
Maar vandaag en tot dinsdag zijn we dus in Hiva Oa, en we hebben het graf van Jaques Brel en Paul Gaugin bezocht op het lokale kerkhof. Beiden zijn hier gestorven (Respectievelijk in 1978 en 1903) en dat mochten we niet missen. Verder is hier in het dorp niet veel meer te zien, de natuur is heel groen, de bergen ruw en steil, de mensen nogal gesloten. Zoals reeds vermeld gaan we dinsdag morgen vroeg vetrekken naar de andere kant van het eiland, om de reuze tiki beelden te gaan bekijken. Dat zal misschien wat vechten tegen de wind worden, maar het zou de moeite moeten lonen.
Het weer is hier wisselvallig, vannacht en deze morgen was het aan het gieten, ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om de romp van de boot te kuisen, het was nodig want tijdens de overtocht hadden zich gooseneck barnacles (ganzenek mossels) aan de romp vastgehec5ht juist boven de waterlijn, en nu waren ze aan het groeien geslagen. Maar niet voor lang dus. Het water was warmer dan de regen, en met een plastieken steekmes en een stijve borstel heb ik ze van de romp kunnen verwijderen. Grappig, ze zien eruit als groene spermazotoieden, een klein zwart kopje met een lange groene staart. Maar wel hardnekkige kereltjes…
De ankerplaats in de baai is dan weer niet zo goed voor het hart, telkens we terugkomen van een wandeling naar het dorp vinden we dat we te dicht liggen bij een buur, deze avond rond 16:30 hebben we nog maar eens geherankerd en meer ketting gestoken. We vonden dat we te dicht bij onze Deense achterbuur lagen. Sindsdien zijn we continu bezig met inschatten van afstanden telkens als de wind draait. En nu het donker geworden is, is dit nog moeilijker. Hopelijk moeten we deze nacht niet in allerijl beginnen met heranker manouvres uit te voeren. Enfin, ik hou jullie op de hoogte.

12de dag op zee

Alles verloopt hier zijn relaxe gangetje, het gespreksonderwerp van de dag is meestal wat we gaan klaarmaken voor t’eten. Niet dat we geen diepzinnige gesprekken hebben waarin we het europees vluchtelingenprobleem oplossen, of hoe we de stakingen zouden afwenden, maar eten is toch een belangrijk gegeven in ons dagelijks doen en laten.
We doen: veel lezen, veel filmpjes kijken (s’nachts, want het scherm van de laptop kan niet concurreren met het tropische zonlicht), veel naar muziek luisteren, vanop ons terras eens kijken hoe het zit met onzen hof (wateroverlast), een puzzelke leggen (2000 stukjes), spelletjes spelen (cribbage), mijn informatie op de computer ivm zeilen die ik de voorbije 8 jaar heb gesprokkeld eens ordenen/overlopen, blogs van andere cruisers lezen (offline gedownload of boek), email checken (stuur maar!), zonnebaden, van zeil wisselen of voor de nacht op kleinere stand zetten, bijslapen, plannen van wat we gaan bezoeken
Wat laten of doen weinig: kuisen, ons opmaken (mijn haar goedleggen of baard afdoen), ons vervelen
We zitten in een mooi ritme waar de dag verbazend snel voorbij gaat. Om de drie uur schrijven we onze positie en windgegevens op in het logboek en we zijn over halfweg. Het weer voor de volgende dagen ziet er gemengd uit, een zachte wind van 15 knopen, maar een hardere windzone komt opzetten vanuit het zuiden. Benieuwd of we die gaan kunnen gebruiken. Er is een toffe site die het weer zeer aanschouwelijk voorstelt, je moet eens kijken als je internet hebt 🙂 www.windyty.com Gisteren hebben we in de verte een marineschip gezien, en vandaag hebben we een regenbuitje over ons laten gaan. Ik versta dat we daarin niet veel verschillen van belgie, alhoewel ik het meemaak in mijn ondergoed. Het blijft constant rond de 29 graden hier, en gelukkig minder vochtig dan in de Galapagos.
Ilse vindt het slapen het moeilijkst: in 3 uur kan je niet echt in een diepe slaap geraken, en 6 uur per nacht is voor haar niet genoeg. In de namiddag doet ze dan een siestatje. Ik heb raar maar waar genoeg aan de zes uur. Overdag lig ik meestal wakker in bed als ik het toch eens probeer. Nu ja, we doen natuurlijk geen grote inspanningen hier: van de living naar het stuur of de wc/bed is elk drie trappen. Wel hadden we de laatste dagen redelijk woelige zee, wat ons evenwicht continu verstoorde. Je kon niet rondlopen zonder je vast te houden.
Ik hoor van Pascale dat de vuile brakees Limburg aan het onveilig maken zijn dit weekend, en moet bekennen dat ik dat wel mis, de zondag zo eens een uurtje of twee alles geven. Maar ik denk dat we dit zullen kunnen goedmaken in De markiezen eilanden, want het is daar een echt wandelparadijs schijnt het.
Tot zover het nieuws vanop het midden van de oceaan.

1000 NM on the Pacific Ocean

Wednesday, May 25th, we have left the Galapagos not quite 8 days ago and we have traveled 1046 NM on the pacific ocean. A little less than 2000 NM more to go. We have had some picture perfect sailing days with blue skies surrounded by deep blue water and a nice wind of 17 KTS which put us on a broad reach, among waves of about 9 feet (3 M).
Sometimes it feels like we are on a flying carpet, with winds of 17-20 KTS and sometimes it is like we are sitting on a rocking horse when winds die down into the low teens.
We have now settled into a routine, where I do the last shift of the night from 3 AM till 6 AM and while I am sleeping Stefan gets the boat ready for the day. I usually get up by 9.30 and then we have breakfast, where we decide what to eat for dinner. We have dinner at 3-4 PM because then it is still light out and much easier to cook and watch the boat and sails at the same time. In the evening we only eat a little snack. We are missing some physical challenges, like a walk or bycicle tour. The only physical challange we have on board is trying not to fall down, so we have to hold on or stand up with our legs spread out.
During the day we read, cook, sleep a little more, adjust the sails when needed, play rummycub, Stefan made a puzzle of 1000 pieces, and make plans for the future. We caught already 3 small tunas. We only put out a line when all the fish we caught has been eaten. In the evening we watch a movie or series. We are currently watching “An American Crime Story”, the OJ Simpson story. Really good and incredible how this unfolds. During my watch from 9 PM till 12 PM I watch “The Good Wife” (season 6) or a movie. From 3 AM till 6 AM I try to catch a little sleep during my 20 minute intervals which is sometimes frustrating since you cannot really fall into a deep sleep. We have only seen 4 other boats from afar during our trip so far. I long for a full night sleep, but we have still 14 more days to go (at least).
At 105 degrees West we had to turn back our clock one hour and we will have to do this again at 120 degrees and at 135 degrees West.
The first island on the Marquesas we are sailing to is Hiva Oa, the island where Jacques Brel and Paul Gauguin are burried. Apparently the Marquesas are gorgeous !
You can always send us text email (no attachments) while we are on the Pacific to: sanuk@decuypere.org.

April 2016 Trip doorheen Ecuador’s Amazone gebied

Na ons bezoek aan Quito, regenachtig en bewogen vanwege mijn iPhone die verdwenen is, trokken we verder naar het zuidelijker gelegen Banos. Dit is een stadje gelegen naast een rivier tussen twee bergketens. We logeerden in een leuk hotel (Floresta Hotel) en alles is op wandelafstand. Toen we op het marktplein met elkaar aan het praten waren, werden we aangesproken door een vlaams koppel Roos en Eddy (wonende te Asper) die van hun pensioen/vakantie genoten door verre reizen te maken. We praatten wat bij in een koffiehuis en het klikte meteen. We hebben samen met hen een wandeling gemaakt naar een waterval, maar dat bleek uiteindelijk meer een wateruitschuiver te zijn, zo ongeveer een meter hoog. Wel veel debiet, dat wel. Maar het plezier zat hem in de wandeling en de kompanie. Eddy, huisarts, kende zelfs onze buur Rik Joos (reumatoloog) van de Kerkkouterrede in Destelbergen. De wereld is klein!
De volgende dag zijn we vertrokken met de bus voor een vierdaagse reis in het Amazonegebied. Dat was niet goedkoop en een beetje een gok, maar we wouden iets buiten het gewone, dus werd het een trip met een kano en alles nodig om vier dagen (drie nachten) te kamperen in de jungle. Ons vertrekpunt lag in Lago Agrio, en de voormiddag was besteed aan het klaarmaken van de boot, zijn bestuurders en het materiaal. Daarna vertrokken we in de lange kano, op de rivier die onze gezel zou blijven voor de volgende vier dagen, dit is namelijk de enige manier voor de mens om door het Amazonegebied te reizen: de vaste grond is dicht begroeid en wisselt af tussen moeras, modder, rivieren en vaste grond. Langs de rivier zie je ook relatief veel wilde dieren. De rivier is een snelstromend bruin water, variërend van 0,5 tot 8 meter diep, afhankelijk van de breedte. Waar het in het begin allemaal nogal nauw was, zo’n 5 meter, met op vele plaatsen boomstammen die op het oppervlak lagen en waar we overheen vaarden, veranderde dat steeds meer tot een wijde stroom waar zandbanken en ondieptes de zaak interessant hielden voor onze stuurman. Gelukkig had onze stevige polyester kano maar een 30 cm nodig om ergens overheen te geraken.

ilse1 (23) — zicht op de kano vanuit het verlaten eco hotel.

We zagen apenfamilies, heel veel vogels met als uitschieters toucans (helaas niet van dichtbij), rivierdolfijnen (terug niet zo heel duidelijk, want ze vertikten het om eens uit het bruine water te springen), kleine schildpadjes, en riviervis. Op sommige plaatsen zitten er Piranhja’s, en je weet dat best vooraleer je een duik in de rivier neemt. Na onze eerste nacht in het oerwoud, voor het ontbijt sprong onze gids bij wijze van verfrissing even vanuit de kano in de rivier, en het viel me op dat hij bijzonder vlot en snel terug in de kano zat. Ik was net van plan om zijn voorbeeld te volgen, toen hij me twee schaafwondjes op zijn torso toonde, waar de super scherpe tanden van de piranjha’s een laagje vel hadden afgeschraapt. Blijkbaar had hij zich vergist van veilige zwemlocatie, en maar goed dat ik zijn voorbeeld niet gevolgd ben, want als je wat meer tijd nodig hebt om uit het water te geraken kan ik me inbeelden dat je er wat meer bij inschiet dan wat vel…
De tocht bracht ons langs mooie natuur en vele gemeenschappen van amazone indianen. Iedereen leeft langs de waterweg, en we hebben ook nog een tweetal dorpen bezocht. Deze gemeenschappen zijn voor een heel groot deel op zichzelf aangewezen: ze hebben eigen scholen en organiseren zelf het gemeenschapsleven. Het gaat er heel relax aan toe, en het valt op hoeveel kinderen er zijn. Naast het telen van landbouwproducten voor eigen gebruik (bananen, yuka wortelen, mais) drogen ze ook cacao bonen om te verkopen. De vrouwen maken ook sieraden die ze zelf dragen en ook doorverkopen op de markt, zowel aan Ecuadorianen als aan buitenlanders. Toch kan je er niet naast kijken dat er geen hoge levensstandaard is, we aten in een huis van een familie die afwezig was, en dan zie je dat het huis enkel bestaat uit een houten platform ongeveer een meter boven de grond, met daarboven een bananenbladeren dak. Sommige vertrekken hebben een houten muur (keuken en kamer), maar de living is open aan alle zijden. Van een kastje of een deur is geen sprake. Onder het platform leven de honden en eenden. De kippen lopen vrij rond in het huis…

En af en toe kwamen we ook mislukte projecten tegen. Zo zagen we een leegstaande nieuwe school en een eco hotel dat ingepakt was, wachtend op toeristen. Een foutje bij de inschatting van de bereidheid van toeristen om ver in de jungle te reizen.
We hebben ook een wandeling gemaakt van een tweetal uren in het oerwoud vertrekkend van de stroom via een uitgehouwen pad op vaste grond tot aan een groot meer. Je hoort heel veel, maar de dieren zijn meesters in het zich verschuilen. Soms kom je wel langs oorverdovende zagerijen: krekels die samen om ter luidst hun boodschap verkondigen.
Deze tocht was interessant, maar toch niet zonder zijn negatieve kanten. Om andere reizigers een goed idee te geven van wat ze kopen voor hun geld, heb ik een uitgebreid engelstalig verslag geschreven dat je hier kan lezen. Opgelet, het benadrukt nogal de negatieve kanten om als waarschuwing over de organisatie voor anderen te dienen , alhoewel waarheidsgetrouw hebben we ons meestal wel geamuseerd.

ilse1 (15) — De met uitroeing bedreigde schilpadjes worden nu door de indianen gekweekt en beschermd.

ilse1 (21) — de vergaderplaats in het dorp, met de open schuur erachter, waar we geslapen hebben

ilse1 (11) — Die vogel eet zoveel vis dat zijn bek niet meer toukan

2 mei 2016, SAN Christobal, Galapagos

2 mei 2016, Aankomst en bezoek aan SAN Christobal, Galapagos.

Wat ik op voorhand van onze reis nooit had gedacht is dat het onderhouden
van een blog met foto’s zo een moeilijke zaak zou worden. Ik typ dit nu op
mijn iPad, om straks door te sturen via de satteliet (Iridium Go). Nochtans
zie ik op onze WiFi router 75 access points staan, maar allemaal beveiligd.
Dus moeten we naar de kant om foto’s te uploaden en op het internet te
werken. Dat is op zich niet zo erg, ware het niet dat het allemaal tergend
langzaam verloopt, en je dus de gehele dag aan een tafeltje zit, drankje
drinken en wachten op het internet. Vandaar dat internet op de boot, ook al
is het traag, leuk is want je kan tenminste andere dingen doen, zoals
s’nachts slapen en smorgens opstaan met een vernieuwde blog.

Dus vrees ik dat het verslag van de Galapagos, en naar ik hoor ook de
Markiezen in Frans Polynesie karig zal zijn qua foto’s (en hun resolutie).

We liggen hier met 7 zeilboten in Puerto Baquerizo Moreno, op het eerste
van onze 3 eilanden, namelijk San Christobal. Het inchecken verliep
ongeloofelijk snel en vlot, na al de horror verhalen die we gehoord en
gelezen hadden. Ze hebben zelfs de bodem van de boot niet nagekeken op
aanwas (met een duiker en een go-pro camera), al hebben we daar natuurlijk
wel voor betaald. Een bootbezoekje aan de Galapagos is niet goedkoop: 1250
dollar voor een boot en twee personen, goed voor een verblijf tot 60 dagen.
Ze voeren hier een actieve ontradingspolitiek voor zeiljachten, door het
lastig en duur te maken, maar niet voor ons dus (het lastige dan toch).
Waarschijnlijk te danken aan onze ervaren agent, Bolivar Pesantes. We
hadden gehoord van zeiljachten die deel uitmaken van een groep (ARC), dat
ze voor een paar kleine schelpjes op de romp, tot 72 Nm terug in zee
moesten, een professionele duiker de romp laten kuisen en dan terug
inchecken (reken twee dagen en mucho dinero).

Gisteren hebben we de fietsjes en het aanhangwagentje vanop zolder gehaald,
voor een verkenningstocht op het eiland. Ongeveer 1/5 van het eiland is
voorzien van wegen, met een weg van de ene kant naar de andere. En wat een
weg: een ruime tweevaks baan met een gescheiden fietspad, ook met twee
rijstroken. Alles gloednieuw geasfalteerd. De overheid heeft hier geld! In
tegenstelling met wat je zou verwachtten is het eiland niet echt
verschillend van andere toeristische eilanden die we hebben aangedaan: een
klein stadje, vol met hotels en restaurants/cafetaria’s, en eens daarbuiten
een relatief ongerepte natuur (want geen landbouw). Met dit verschil dat er
overal zeeleeuwen liggen: op de dijk, op de zitbanken, op de boten, de
pontons, kortom overal. Je mag ze niet dichter dan twee meter benaderen, en
geloof me, ze weten het. Vanochtend ligt er eentje op ons zwemplatformpje
zijn eigen zelf te wezen, een beetje zoals een zatte chinees: luid boeren,
scheten laten, niezend, blazend,
geeuwend en af en toe eens grof blaffend. Ik moet bekennen dat ik dichter
dan twee meter ben geweest…
Dus zoals gezegd hebben we gisteren gefietst, via de prachtige stijgende
weg, tot aan een oude vulkaan gevuld met zoet water, een 15 km ver. We
hebben gezweet want zoals gewoonlijk zijn we vertrokken wanneer de zon het
hoogst staat, en het was klimmen van het begin tot het einde, ik schat zo
een 750 hoogtemeters. Onderweg nog eens een fruitsapje getankt in een
3-stratendorp El Progresso, en dan terug verder. Het resultaat was mooi,
een meer waar de majesteuze fregatvogels het zout van hun lijf kwamen doen,
een groep witte reigers (egrets) en een paar eenden, een slapend koppel
backpackers, en verder niets. Leuk, we hebben ervan genoten. Gelukkig was
de terugweg 99% bergaf, en hadden we mooie uitzichten op het ruwe
binnenland en de kust van dit eiland.
Onderweg zijn we gestopt in El Progresso om een hapje te eten in een lokaal
restaurant. Het was 16:00 uur, en ze hadden nog twee maaltijden,
gefrituurde kip en soep. Ilse nam de soep met kip, en ik de gefrituurde
kip. Wat een teleurstelling voor mij: koude frieten en ditto kip en een
klein beetje groen. Elk een pintje en een cola en het bedrag was 15$. Dit
was helaas geen uitzondering: het eten in Ecuador is duur en slecht. Dat
hadden we trouwens ook gisterenavond gemerkt bij het bestellen van een
koffie (6$): mierezoet en archi slecht. We kregen het niet binnen… maar
ze hadden wel WiFi.
s’ Avonds hebben we nog een paar uurtjes op een terrasje gezeten (zie
hoger) en dan naar de boot. Daar hebben we nog een heerlijke tas
pompoensoep van het huis gegeten en een filmpje gekeken (Me and Earl and
the dying girl, 2015) Mooi maar triestig. [ Nog van het internet geplukt op
het vasteland, vanaf nu zullen we moeten terugvallen op mijn gelukkig
uitgebreide collectie op schijf (+2400 stuks)]

Vandaag gaan we een wandeling maken naar een strand waar we kunnen zwemmen
met de zeeleeuwen, de neopreen pakken gaan mee, want het water is verdomd
koud hier, rechtstreeks aangevoerd van de zuidpool door de humbold stroming.

En morgen komt onze Meliena op bezoek, we kijken er echt naar uit.

zondag 17 april dag na de aardbeving in Ecuador

Alles is hier in Cuenca ok, Ilse en ik hebben geen last gehad van de aardbeving. We zaten op restaurant de lokale specialiteit te verorberen (cavia aan ‘t spit) toen we de vloer voelden beven. Het bleef duren (40 seconden) en ik zei tegen Ilse: dit is een aardbeving, raar he. Aan de muur waren de schilderijen licht aan het schommelen, maar anders was er geen indicatie van de ernst van de aardbeving in de rest van het land. In Cuenca was er in elk geval op de korte weg van restaurant naar hotel niets speciaals te bespeuren.

Vandaag reizen we naar Guayaquil met de bus, als dit gaat. We gaan richting epicentrum, dus het kan zijn dat we onderweg wat problemen ondervinden. Geen nieuws van de boot, maar die ligt in een riviermondig, dus dat zal wel loslopen. Dinsdag zijn we weer op ons sanoekske. Meer nieuws dan.